Adhyaya 119

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि महादेवीं महाप्रभाम् । बलातिबलदैत्यघ्नीं नाम्नेति प्रथितां क्षितौ

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, மகாப்ரபையுடைய அந்த மகாதேவியை அணுகிச் செல்ல வேண்டும்; அவள் பூமியில் ‘பலாதிபல தைத்யக்னீ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவள்।

Verse 2

अनादिनिधनां देवीं तत्र क्षेत्रे व्यवस्थिताम् । कोटिभूतपरीवारां सर्वदैत्यनिबर्हिणीम्

அந்த தேவி ஆதியுமில்லாதவள், அந்தமுமில்லாதவள்; அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நிலைபெற்று அருளாட்சி செய்கிறாள். கோடிக்கணக்கான பூதங்கள் அவளின் பரிவாரமாக, அவள் எல்லா தைத்யர்களையும் அழிப்பவள்।

Verse 3

देव्युवाच । बलातिबलदैत्यघ्नी कथमुक्ता त्वया प्रभो । बलातिबलनामानौ कथं दैत्यौ निपातितौ

தேவி கூறினாள்—ஓ பிரபோ, நீங்கள் அவளை ‘பலாதிபல தைத்யக்னீ’ என்று ஏன் கூறினீர்? மேலும் பல, அதிபல என்ற பெயருடைய அந்த இரு தைத்யர்கள் எவ்வாறு வீழ்த்தப்பட்டனர்?

Verse 4

कुत्र तिष्ठति सा देवी किंप्रभावा महेश्वर । माहात्म्यमखिलं तस्याः सर्वं विस्तरतो वद

ஓ மகேஸ்வரா, அந்த தேவி எங்கு தங்குகிறாள்? அவளின் பிரபாவம் என்ன? அவளுடைய முழு மகிமையையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ தேவி, கேள்; பாபங்களை அழிக்கும் கதையை நான் உரைக்கிறேன். அதை பக்தியுடன் கேட்டால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 6

आसीद्रक्तासुरोनाम महिषस्य सुतो बली । महाकायो महाबाहुर्हिरण्याक्ष इवापरः

மஹிஷனின் வல்லமையுடைய புதல்வன் ‘ரக்தாசுரன்’ என்னும் அசுரன் இருந்தான். அவன் மாபெரும் உடலுடன், மாபெரும் புயங்களுடன், மற்றொரு ஹிரண்யாக்ஷனைப் போல இருந்தான்.

Verse 7

बलातिबल नामानौ तस्य पुत्रौ बभूवतुः । तौ विजित्य सुरान्सर्वान्देवेन्द्राग्निपुरोगमान्

அவனுக்கு ‘பல’ மற்றும் ‘அதிபல’ எனும் இரு புதல்வர்கள் இருந்தனர். இந்திரன், அக்னி முதலிய தேவர்களை முன்னிலையாகக் கொண்டு வந்த எல்லாத் தேவர்களையும் வென்று தம் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவந்தனர்.

Verse 8

त्रैलोक्येऽस्मिन्निरातंकौ चक्रतू राज्यमञ्जसा । तयोः सेना मुखे वीरास्त्रयस्त्रिंशत्प्रकीर्तिताः

இந்த மும்முலகிலும் அவர்கள் அச்சமின்றி எளிதாக ஆட்சி செய்தனர். அவர்களது சேனையின் முன்னணியில் முப்பத்துமூன்று வீரர்கள் புகழப்பட்டனர்.

Verse 9

रौद्रात्मानो महायोधाः सहस्राक्षौहिणीमुखाः । सिंहस्कन्धा महाकाया दुरात्मानो महाबलाः

அவர்கள் கொடுஞ்சின இயல்புடைய மாபெரும் யோధர்கள்; ஆயிரக் கணக்கான அக்ஷௌஹிணி படைகளின் தலைவர்கள். சிங்கம் போன்ற தோள்களுடன், மாபெரும் உடலுடன், தீய உள்ளத்தினராயினும் மாபெரும் வலிமையுடையோர்—அச்சுறுத்துவோர்.

Verse 10

धूम्राक्षो भीमदंष्ट्रश्च कालवश्यो महाहनुः । ब्रह्मघ्नो यज्ञकोपश्च स्त्रीघ्नः पापनिकेतनः

அவர்களில் தூம்ராக்ஷன், பீமதம்ஷ்ட்ரன், காலவஷ்யன், மஹாஹனு; பிரஹ்மக்னன், யஜ்ஞகோபன்; ஸ்த்ரீக்னன், பாபநிகேதனன்—இவர்கள் பெயரால் குறிப்பிடப்பட்டனர்.

Verse 11

विद्युन्माली च बन्धूकः शंकुकर्णो विभावसुः । देवांतको विकर्मा च दुर्भिक्ष क्रूर एव च

வித்யுன்மாலி, பந்தூக, சங்குகர்ண, விபாவசு; மேலும் தேவாந்தக, விகர்மா, துர்பிக்ஷ, க்ரூரன்—இவர்களும் அவர்களின் தலைவர்களில் இருந்தனர்।

Verse 12

हयग्रीवोऽश्वकर्णश्च केतुमान्वृषभो द्विजः । शरभः शलभो व्याघ्रो निकुंभो मणिको बकः

ஹயக்ரீவ, அச்வகர்ண; கேதுமான், வ்ருஷப, த்விஜ; சரப, சலப, வ்யாக்ர, நிகும்ப, மணிக, பக—இப்பெயர்களும் அவர்களுள் சொல்லப்பட்டன।

Verse 13

शूर्पको विक्षरो माली कालो दण्डककेरलः । एते दैत्या महाकायास्तयोः सेनाधिकारिणः

சூர்பக, விக்ஷர, மாலி, கால, தண்டக-கேரள—இந்த மாபெரும் உடலுடைய தைத்யர்கள் அந்த இரு சகோதரரின் படைகளின் தளபதிகள் ஆவர்।

Verse 14

एवं तैः पृथिवी व्याप्ता पञ्चाशत्कोटि विस्तरा । एवं ज्ञात्वा तदा देवा भयेनोद्विग्नमानसाः

இவ்வாறு ஐம்பது கோடி பரப்பளவு கொண்ட பூமி அவர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. இதை அறிந்து தேவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கிய உள்ளத்தினர் ஆனார்கள்।

Verse 15

सर्वैर्देवर्षिभिः सार्धं जग्मुस्ते हिमवद्वनम् । स्तोत्रेणानेन तां देवीं तुष्टुवुः प्रयतास्तदा

அவர்கள் எல்லா தேவரிஷிகளுடனும் ஹிமவத் வனத்திற்குச் சென்றனர். பின்னர் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இத்துதியால் அந்த தேவியைப் போற்றினர்।

Verse 16

देवा ऊचुः । जयाक्षरे जयाऽनंते जयाऽव्यक्ते निरामये । जय देवि महामाये जय देवर्षिवंदिते

தேவர்கள் உரைத்தனர்—ஜயம் உனக்கு, ஹே அக்ஷரே! ஜயம், ஹே அனந்தே! ஜயம், ஹே அவ்யக்தே, ஹே நிராமயே! ஜயம், ஹே தேவி மஹாமாயே! ஜயம், ஹே தேவர்ஷி வணங்கிடத்தக்கவளே!

Verse 17

जय विश्वेश्वरे गंगे जय सर्वार्थसिद्धिदे । जय ब्रह्माणि कौमारि जय नारायणीश्वरि

ஜயம், ஹே விஸ்வேஸ்வரி கங்கே! ஜயம், ஹே சர்வார்த்த-சித்தி அளிப்பவளே! ஜயம், ஹே ப்ரஹ்மாணி, ஹே கௌமாரி! ஜயம், ஹே நாராயணீஸ்வரி!

Verse 18

जय ब्रह्माणि चामुंडे जयेन्द्राणि महेश्वरि । जय मातर्महालक्ष्मि जय पार्वति सर्वगे

ஜயம், ஹே ப்ரஹ்மாணி! ஜயம், ஹே சாமுண்டே! ஜயம், ஹே இந்திராணி! ஜயம், ஹே மஹேஸ்வரி! ஜயம், ஹே மாதா மஹாலக்ஷ்மி! ஜயம், ஹே அனைத்திலும் நிறைந்த பார்வதி!

Verse 19

जय देवि जगत्सृष्टे जयैरावति भारति । जयानंते जय जये जय देवि जलाविले

ஜயம், ஹே தேவி, உலகப் படைப்பின் மூலமே! ஜயம், ஹே ஐராவதி! ஜயம், ஹே பாரதி! ஜயம், ஹே அனந்தே—ஜயம், ஜயம்! ஜயம், ஹே தேவி, நீருருவாய் அலைமோதுபவளே!

Verse 20

जयेशानि शिवे शर्वे जय नित्यं जयार्चिते । मोक्षदे जय सर्वज्ञे जय धर्मार्थकामदे

ஜயம், ஹே ஈசானி! ஜயம், ஹே சிவே, ஹே சர்வே! எந்நாளும் ஜயம், ‘ஜய’ எனப் போற்றிப் பூஜிக்கப்படுபவளே! ஜயம், ஹே மோக்ஷதாயினி! ஜயம், ஹே சர்வஜ்ஞே! ஜயம், ஹே தர்மார்த்தகாமம் அருள்பவளே!

Verse 21

जय गायत्रि कल्याणि जय सह्ये विभावरि । जय दुर्गे महाकालि शिव दूति जयाऽजये

ஜயம் உனக்கே, ஓ காயத்ரீ கல்யாணி; ஜயம் உனக்கே, ஓ ஸஹ்யா விபாவரி. ஜயம் உனக்கே, ஓ துர்கே மகாகாளி; ஓ சிவதூதி, ஓ அஜயே, ஜயம் உனக்கே॥

Verse 22

जय चण्डे महामुण्डे जय नन्दे शिवप्रिये । जय क्षेमंकरि शिवे जय कल्याणि रेवति

ஜயம் உனக்கே, ஓ சண்டே மகாமுண்டே; ஜயம் உனக்கே, ஓ நந்தா சிவப்ரியே. ஜயம் உனக்கே, ஓ க்ஷேமங்கரி சிவே; ஜயம் உனக்கே, ஓ கல்யாணி; ஓ ரேவதி, ஜயம் உனக்கே॥

Verse 23

जयोमे सिद्धिमांगल्ये हरसिद्धे नमोस्तु ते । जयापर्णे जयानन्दे महिषाऽसुरघातिनि

ஜயம் உனக்கே, ஓ சித்தி-மாங்கல்யம் அருள்வாயே; ஓ ஹரசித்தே, உனக்கு நமஸ்காரம். ஜயம் உனக்கே, ஓ ஜயாபர்ணே; ஜயம் உனக்கே, ஓ ஜயானந்தே; ஓ மகிஷாசுர-காதினி, ஜயம் உனக்கே॥

Verse 24

जय मेधे विशालाक्षि जयानंगे सरस्वति । जयाशेषगुणावासे जयावर्ते सुरान्तके

ஜயம் உனக்கே, ஓ மேதா; ஜயம் உனக்கே, ஓ விசாலாக்ஷி. ஜயம் உனக்கே, ஓ நிரங்க சரஸ்வதி. ஜயம் உனக்கே, ஓ அசேஷ குணாவாசே; ஜயம் உனக்கே, ஓ ஜயாவர்த்தே; ஓ சுராந்தகே, ஜயம் உனக்கே॥

Verse 25

जय संकल्पसंसिद्धे जय त्रैलोक्यसुंदरि । जय शुंभनिशुंभघ्ने जय पद्मेऽद्रिसंभवे

ஜயம் உனக்கே, ஓ சங்கல்ப-ஸம்சித்தே; ஜயம் உனக்கே, ஓ த்ரைலோக்யசுந்தரி. ஜயம் உனக்கே, ஓ சும்ப-நிசும்ப-க்ஹ்னி; ஜயம் உனக்கே, ஓ பத்மா, அத்ரிஸம்பவே॥

Verse 26

जय कौशिकि कौमारि जय वारुणि कामदे । नमोनमस्ते शर्वाणि भूयोभूयो जयाम्बिके

ஜய கௌசிகீ, ஜய கௌமாரீ, ஜய வாருணீ, ஹே விருப்பம் அருள்வாயே. ஹே சர்வாணீ, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; ஹே அம்பிகே, மீண்டும் மீண்டும் ஜயம்॥

Verse 27

त्राहि नस्त्राहि नो देवि शरण्ये शरणागतान्

ஹே தேவி, எங்களை காப்பாற்று, காப்பாற்று; ஹே சரண்யே, சரணடைந்த எங்களை அருளால் காத்தருள்வாய்॥

Verse 28

सैवं स्तुता भगवती देवैः सर्वैर्वरानने । आत्मानं दर्शयामास भाभासितदिगन्तरम्

இவ்வாறு எல்லாத் தேவராலும் போற்றப்பட்ட வரமுகி பகவதி தன் திருவுருவை வெளிப்படுத்தினாள்; அவள் ஒளியால் திசைகளின் எல்லை வரை பிரகாசித்தது॥

Verse 29

नमस्कृत्य तु तामूचुः सुरास्ते भयनाशनीम् । बलातिबलनामानौ हत्वा दैत्यौ महाबलौ । तेषां चैव महत्सैन्यं पाह्यतो महतो भयात्

அவளுக்கு வணங்கி அந்த தேவர்கள் பயநாசினி தேவியிடம் கூறினர்—“பலாதிபல எனும் மாபெரும் வலிமை கொண்ட அசுரர்களை நாம் வதைத்தோம்; இப்போது அவர்களின் பெருஞ்சேனையிலிருந்து, இந்த மகாபயத்திலிருந்து எங்களை காத்தருள்வாய்।”

Verse 30

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा दत्त्वा तेभ्योऽभयं ततः । बभूवाद्भुतरूपा सा त्रिनेत्रा चेन्दुशेखरा

அவர்களின் சொற்களை கேட்டு, அவர்களுக்கு அபயம் அளித்த பின், அந்த தேவி அற்புத வடிவம் கொண்டாள்—மூன்று கண்களுடன், சந்திரனைச் சிரோமணியாக உடையவள்॥

Verse 31

सिंहारूढा महादेवि नानाशस्त्रास्त्रधारिणी । सुवक्त्रा विंशतिभुजा स्फूर्जद्विद्युल्लतोपमा

சிங்கமேல் ஆரூடமான மகாதேவி, பலவகை ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் தாங்கி, அழகிய முகத்துடன், இருபது கரங்களுடன்—மின்னல் கொடிபோல் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 32

ततों ऽबिका निनादोच्चैः साट्टहासं मुहुर्मुहुः

அப்போது அம்பிகை உயர்ந்த குரலில், அட்டஹாசத்துடன், மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினாள்.

Verse 33

तस्या नादेन घोरेण कृत्स्नमापूरितं नभः । प्रकंपिताखिला चोर्वी सरिद्वारिधिमेखला

அவளின் பயங்கர முழக்கத்தால் முழு வானமும் நிரம்பியது; நதிகளும் கடல்களும் வளையமாகச் சூழ்ந்த பூமி முழுவதும் கடுமையாக நடுங்கியது.

Verse 34

शैलतुंगस्तनी रम्या प्रमदेव भयातुरा । तेऽपि तत्रासुराः प्राप्ताश्चतुरंगबलान्विताः

மலைச் சிகரம்போல் உயர்ந்த மார்பகங்களையுடைய அழகிய பிரமதா-தேவி அச்சத்தால் கலங்கினாள். அங்கே நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் அசுரர்களும் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 35

सम्यग्विदितविक्रान्ताः कालान्तकयमोपमाः । रक्षो दानवदैत्याश्च पाताले येऽपि संस्थिताः

தங்கள் வீரத்தால் புகழ்பெற்ற, காலாந்தக யமனைப் போன்ற பயங்கரர்கள்—ராக்ஷசர், தானவர், தைத்யர்; பாதாளத்தில் இருந்தவர்களும் கூட வெளிப்பட்டனர்.

Verse 36

ते सर्व एव दैत्येन्द्राः कोटिशः समुपागताः । ततोऽभवन्महायुद्धं देव्यास्तत्रासुरैः सह

அந்த எல்லா தைத்யேந்திரர்களும் கோடிக்கணக்கில் ஒன்று கூடியனர். அப்போது அங்கே தேவியும் அசுரர்களும் இடையே மகா யுத்தம் எழுந்தது.

Verse 37

बभूव सर्वब्रह्माण्डे ह्यकाण्डक्षयकारणम् । अक्षौहिणीसहस्राणि त्रयस्त्रिंशत्सुरेश्वरि

தேவேந்திரராணியே! முழு பிரபஞ்சத்திலும் அது திடீர் அழிவுக்குக் காரணமாயிற்று; முப்பத்துமூன்று ஆயிரம் அக்ஷௌஹிணிகள் அதில் ஈடுபட்டன/அழிந்தன.

Verse 38

एकविंशत्सहस्राणि शतान्यष्टौ च सप्ततिः । सानुगानां सयोधानां रथानां वातरंहसाम्

இருபத்தொன்று ஆயிரம், எட்டுநூறு, எழுபது—காற்றைப் போல வேகமுடைய ரதங்கள், அவர்களுடைய துணையரும் வீரர்களும் உடன்.

Verse 39

हत्वा सा लीलया देवी निन्ये क्षयमनाकुला

அந்த தேவி விளையாட்டுபோல் அவர்களை வதைத்து, கலக்கமின்றி அவர்களை அழிவிற்கு இட்டாள்.

Verse 40

ततो देव्या हतानां च दानवानां महौजसाम् । गजवाजिरथानां च शरीरैरावृता मही

அப்போது தேவியால் கொல்லப்பட்ட மகாவலியுடைய தானவர்களின் உடல்களாலும், யானை-குதிரை-ரதங்களின் உடல்களாலும் பூமி மூடப்பட்டது.

Verse 41

कबंधनृत्यसंकुले स्रवद्वसास्थिकर्द्दमे । रणाजिरे निशाचरास्ततो विचेरुरूर्जिताः

அந்தப் போர்க்களத்தில்—தலைற்ற கபந்தங்களின் ‘நடனம்’ நிறைந்து, வழியும் கொழுப்பு மற்றும் எலும்புகளின் சேற்றால் களங்கமுற்று—அப்போது வலிமைமிகு நிசாசரர்கள் அங்குமிங்கும் உலாவினர்।

Verse 42

शृगाल गृधवायसाः परं प्रपातमादधुः । क्वचित्परे निशाचराः प्रपीतशोणितोत्कटाः । प्रतर्प्य चात्मनः पितॄन्समर्चयंस्तथा ऋषीन्

நரிகள், கழுகுகள், காகங்கள் பெருந்தொகையாய் பாய்ந்து விழுந்தன. சில இடங்களில் மற்ற நிசாசரர்கள்—இரத்தம் குடித்ததால் கொடுமையுற்று—தம் பித்ருக்களைத் திருப்தி செய்து, அதுபோலவே ரிஷிகளையும் வழிபட்டனர்।

Verse 43

गजान्नरांस्तुरंगमान्बभक्षिरे सुनिर्घृणाः । रथोडुपैस्तथा परे तरंति शोणितार्णवम्

அவர்கள் இரக்கமின்றி யானைகள், மனிதர்கள், குதிரைகள் ஆகியவற்றை விழுங்கினர். மற்றவர்கள் தேர்களைப் படகுகளாக்கி இரத்தக் கடலைக் கடந்து சென்றனர்।

Verse 44

इति प्रगाढसंगरे सुरारिसंघसंकुले । विराजतेऽम्बिका धनुः शराऽसिशूलधारिणी

இவ்வாறு தேவர்களின் பகைவர்களின் படைகளால் நிரம்பிய அந்தக் கடும் போரில், அம்பிகை வில், அம்புகள், வாள், சூலம் தாங்கி ஒளிவீசி விளங்கினாள்।

Verse 45

गजेन्द्रदर्पमर्द्दनी तुरंगयूथपोथिनी । सुरारिसैन्यनाशिनी इतस्ततः प्रपश्यती

யானைத் தலைவர்களின் அகந்தையை நசுக்கும், குதிரைக் கூட்டங்களைச் சிதைக்கும், தேவர்களின் பகைவர்களின் படைகளை அழிக்கும் அந்த தேவி அங்குமிங்கும் நோக்கினாள்।

Verse 46

सिंहाष्टकयुक्ते महा प्रेतके भूधरहंसशुभ्रोज्जलद्भास्वराभे वृषभसमाने मानिनीमथो ते दैत्येन्द्रवीराः पश्यंतः समुद्भूतरोषास्ततोऽपि जग्मुर्नदन्तो रवन्तो रवं मेघनादाः

அவளைக் கண்டதும்—எட்டு சிங்கங்கள் இணைக்கப்பட்ட மாபெரும் பிரேதக-வாகனத்தில் ஏறி, மலைமேல் வெண்மையான அன்னம்போல் ஒளிரும் தெய்வீகப் பிரகாசத்துடன், காளைபோல் பெருமிதமுடையவளாக—தைத்தியேந்திர வீரர்கள் கோபம் பொங்க மேலும் முன்னே சென்று, மேகமுழக்கம் போல் கர்ஜித்து முழங்கினர்।

Verse 47

हाहाकारं विकुर्वाणा हन्यमानास्ततोऽसुराः । केचित्समुद्रं विविशुरद्रीन्केचिच्च दानवाः

அப்போது தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்த அசுரர்கள் அலறி ஆரவாரம் செய்தனர். சிலர் கடலில் புகுந்தனர்; சில தானவர்கள் மலைகளில் ஓடிச் சென்று ஒளிந்தனர்.

Verse 48

केचिल्लुञ्चितमूर्धानो जाल्मा भूत्वा वनेऽवसन् । दयाधर्मं ब्रुवाणाश्च निर्ग्रंथव्रतमास्थिताः

சிலர் தலை மொட்டையடித்து துன்பநிலையடைந்து காட்டில் வாழ்ந்தனர்; ‘கருணை’ ‘தர்மம்’ என்று பேசிக்கொண்டே நிர்க்ரந்தர்களின் விரதத்தை ஏற்றனர்.

Verse 49

केचित्प्राणपरा भीताः पाखण्डाश्रममास्थिताः । हेतुवादपरा मूढा निःशौचा निरपेक्षकाः

சிலர் உயிரைக் காக்கவேண்டும் என்ற ஆசையால் அஞ்சி, பாகண்ட ஆசிரமங்களை நாடினர்; அவர்கள் மயங்கி வெறும் வாதத்திலே பற்றுடையவர்களாய், அசுத்தராய், ஒழுக்கநெறியைப் பொருட்படுத்தாதவர்களாய் ஆனார்கள்.

Verse 50

ते चाद्यापीह दृश्यन्ते लोके क्षपणकाः किल । तथैव भिन्दकाश्चान्ये शिवशास्त्रबहिष्कृताः

அவர்கள் இன்றும் இவ்வுலகில் ‘க்ஷபணகர்’ எனக் கூறப்பட்டு காணப்படுகின்றனர்; அதுபோல ‘பிந்தகர்’ எனப்படும் மற்றவர்களும் உள்ளனர்—சிவசாஸ்திரத்தின் போதனையிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 51

केचित्कौलव्रता ह्यस्मिन्दृश्यन्ते सकलैर्जनैः । सुरास्त्रीमांसभूयिष्ठा विकर्मस्थाश्च लिङ्गिनः

இங்கு சிலர் கௌலவிரதம் மேற்கொண்டவர்களென அனைவராலும் காணப்படுகின்றனர்—மதுபானம், பெண்கள், மாமிசம் ஆகியவற்றில் மிகுந்த ஆசையுடையோர்; துறவுச் சின்னம் தாங்கியும் தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபடுவோர்।

Verse 52

प्रायो नैष्कृतिकाः पापा जिह्वोपस्थपरायणा । एवं देव्या हताः सर्वे बलातिबलसंयुताः

பெரும்பாலும் அவர்கள் பாவிகளும் வஞ்சகர்களும்; நாவும் காமேந்திரியமும் நாடும் ஆசைகளுக்கே அடிமைகள். இவ்வாறு ‘பலாதிபல’ எனும் பெருவலிமை உடையவர்களாயினும் அவர்கள் அனைவரும் தேவியால் அழிக்கப்பட்டனர்।

Verse 53

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य संस्थिता सा तदाम्बिका । योगिनीनां चतुःषष्ट्या संयुता पापनाशिनी । बलातिबलनाशीति प्रभासे प्रथिता क्षितौ

பிரபாசம் எனும் புனிதத் தலத்தை அடைந்து அம்பிகை அங்கே அமர்ந்தாள்—அறுபத்துநான்கு யோகினிகளுடன் கூடி, பாவநாசினி. பிரபாசத்தில் அவள் பூமியெங்கும் ‘பலாதிபலநாசினி’—பலாதிபலனை அழித்தவள்—என்று புகழ்பெற்றாள்।

Verse 54

देव्युवाच । चतुःषष्टिस्त्वया प्रोक्ता योगिन्यो याः सुरेश्वर । तासां नामानि मे ब्रूहि सर्वपापहराणि च

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவர்களின் ஈசுவரனே! நீர் அறுபத்துநான்கு யோகினிகளைச் சொன்னீர். அவர்களின் நாமங்களையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—அவை எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவன.

Verse 55

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि योगिनीनां महोदयम् । सर्वरक्षाकरं दिव्यं महाभयविनाशनम्

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; யோகினிகளின் அந்த மகத்தான வெளிப்பாட்டை நான் உரைப்பேன்—அது தெய்வீகமானது, எல்லா பாதுகாப்பையும் அளிப்பது, பேரச்சத்தை அழிப்பது.

Verse 56

आदौ तत्र महालक्ष्मीर्नंदा क्षेमंकरी तथा । शिवदूती महाभद्रा भ्रामरी चन्द्रमण्डला

அவர்களில் முதலில் மகாலக்ஷ்மி, நந்தா, க்ஷேமங்கரி; மேலும் சிவதூதி, மகாபத்ரா, ப்ராமரி, சந்திரமண்டலா.

Verse 57

रेवती हरसिद्धिश्च दुर्गा विषमलोचना । सहजा कुलजा कुब्जा मायावी शांभवी क्रिया

அவள் ரேவதி, ஹரசித்தி; அவள் துர்கை—அற்புதமான, ஒப்பற்ற பார்வையுடையவள். அவள் ஸஹஜா, குலஜா, குப்ஜா; அவள் மாயாவி, மேலும் சாம்பவீ கிரியா—சிவசம்பவமான புனித சாதனாசக்தி.

Verse 58

आद्या सर्वगता शुद्धा भावगम्या मनोतिगा । विद्याविद्या महामाया सुषुम्ना सर्वमंगला

அவள் ஆத்யா, எங்கும் நிறைந்தவள், தூயவள்—பக்தி-பாவத்தால் அறியப்படுபவள், மனத்தையும் கடந்தவள். அவள் வித்யையும் அவித்யையும், மகாமாயை; அவள் சுஷும்னா, எல்லா மங்களங்களின் மூலமாம்.

Verse 59

ओंकारात्मा महादेवि वेदार्थजननी शिवा । पुराणान्वीक्षिकी दीक्षा चामुण्डा शंकरप्रिया

ஹே மகாதேவி! உன் சுரூபமே ஓங்காரம்; நீ சிவா—வேதார்த்தத்தைப் பிறப்பிக்கும் ஜனனி. நீ புராணமும் புனித அன்வீக்ஷிகியும்; நீயே தீக்ஷை; நீ சாமுண்டா, சங்கரனின் பிரியையாம்.

Verse 60

ब्राह्मी शांतिकरी गौरी ब्रह्मण्या ब्राह्मणप्रिया । भद्रा भगवती कृष्णा ग्रहनक्षत्रमालिनी

அவள் பிராஹ்மி—சாந்தி அருள்பவள்; அவள் கௌரி—தர்மரக்ஷகி, பிராமணர்களின் பிரியையாம். அவள் பத்ரா, பகவதி; அவள் கிருஷ்ணா, கிரக-நக்ஷத்திர மாலையைத் தரித்தவள்.

Verse 61

त्रिपुरा त्वरिता नित्या सांख्या कुंडलिनी ध्रुवा । कल्याणी शोभना निरया निष्कला परमा कला

அவள் திரிபுரா, த்வரிதா; அவள் நித்யா, ஸாங்க்யா, குண்டலினீ, துருவா. அவள் கல்யாணீ, சோபனா, நிரயா, நிஷ்கலா—பரம கலை-சக்தி ரூபிணி.

Verse 62

योगिनी योगसद्भावा योगगम्या गुहाशया । कात्यायनी उमा शर्वा ह्यपर्णेति प्रकीर्तिता

அவள் யோகினி; யோகமே அவளின் உண்மை இயல்பு. யோகத்தால் அவள் அடையப்படுகிறாள்; இதய-குகையில் வாசம் செய்கிறாள். அவள் காத்யாயனி, உமா, சர்வா; ‘அபர்ணா’ என்றும் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 63

चतुःषष्टिर्महादेवि एवं ते परिकीर्तिताः । स्तोत्रेणानेन दिव्येन भक्त्या यः स्तौति चंडिकाम्

மகாதேவி, இவ்வாறு உமது அறுபத்துநான்கு நாமங்கள் கூறப்பட்டன. யார் பக்தியுடன் இந்த திவ்ய ஸ்தோத்திரத்தால் சண்டிகையைத் துதிக்கிறாரோ—

Verse 64

तं पुत्रमिव शर्वाणी सर्वापत्स्वभिरक्षति । चतुर्दश्यामथाष्टम्यां नवम्यां च विशेषतः

சர்வாணி அவனைத் தன் மகனெனக் கருதி எல்லா ஆபத்துகளிலும் காக்கிறாள்—சிறப்பாக சதுர்தசி, அஷ்டமி, நவமி திதிகளில்.

Verse 65

उपवासैकभक्तेन तथैवायाचितेन च । गृहीतनियमा देवि ये जपंति च चंडिकाम्

தேவி, நியமங்களை ஏற்று சண்டிகையை ஜபிப்போர்—உபவாசம் செய்து, ஏகபக்தம் (ஒருமுறை உணவு) கொண்டு, மேலும் அயாசிதம் (வேண்டாமல் கிடைத்த) அன்னத்தால் வாழ்ந்து—

Verse 66

वर्षार्धं वर्षमेकं वा सिद्धास्ते तत्त्वचारिणः । आश्वयुक्छुक्लपक्षे च मन्वादिष्वष्टकासु च

அரை ஆண்டு அல்லது ஒரு ஆண்டு கழிந்தபின், தத்துவத்தில் நிலைத்த சாதகர்கள் சித்தி பெறுவர். குறிப்பாக ஆஸ்வயுஜ சுக்லபக்ஷத்திலும், மன்வாதி முதலான அஷ்டகா நாட்களிலும்।

Verse 67

कृत्वा महोत्सवं देवीं यजेच्छ्रेयोऽभिवृद्धये । पादुके धारयेद्देव्या दुर्गाभक्तो हिरण्मये

தேவிக்கு மகோৎসவம் செய்து, நலமும் செழிப்பும் பெருக அவளை வழிபட வேண்டும். துர்காபக்தன் தேவியின் பொன் பாதுகைகளை புனிதச் சின்னமாக அணிய வேண்டும்।

Verse 68

प्रमादविघ्नशांत्यर्थं क्षुरिकां च सदा पुमान् । पशुमांसासवैश्चैवमासुरं भावमाश्रिताः

அலட்சியம் மற்றும் தடைகள் நீங்க, மனிதன் எப்போதும் ஒரு சிறு கத்தியை வைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் மிருகமாம்சமும் மதுவும் நாடுபவர்கள் ஆசுரப் பண்பை ஏற்கின்றனர்।

Verse 69

ये यजन्त्यम्बिकां ते स्युर्दैत्या ऐश्वर्यभोगिनः । देवत्वं सात्त्विका यांति सात्त्विकीं भक्तिमास्थिताः

அம்பிகையை வழிபடுவோர் உலக ஐஸ்வர்யமும் போகமும் அனுபவிக்கும் தைத்யராகவும் ஆகலாம். ஆனால் சாத்த்விக பக்தியில் நிலைத்த சாத்த்விகர்கள் தேவத்துவம் அடைவர்।

Verse 70

एतत्ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । बलातिबलनाशिन्या देव्या सर्वार्थसाधकम् । प्रभासक्षेत्रसंस्थायाः संक्षेपात्कीर्तिवर्धनम्

தேவி, பாபநாசகமான இந்த மஹாத்மியம் உமக்குச் சொல்லப்பட்டது—பலாதிபலனை அழிக்கும் தேவியின், எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவது. பிரபாசக்ஷேத்திரத்தில் நிலைபெற்ற தேவியின் இந்தச் சுருக்கமான வருணனை புகழை வளர்க்கும்।

Verse 119

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलातिबलदैत्यघ्नीमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’த்தில், ‘பலாதிபல தைத்யக்னீ தேவியின் மாஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனும் பெயருடைய 119ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।