Adhyaya 103

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे कपालेश्वरमुत्तमम् । तस्या उत्तरदिग्भागे सुरगंधर्वपूजितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்பு, அழகிய இடுப்புடையவளே, சிறந்த கபாலேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதன் வடதிசைப் பகுதியில் அது தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்களால் பூஜிக்கப்படுகிறது.

Verse 2

पुरा यज्ञे वर्त्तमाने दक्षराजस्य धीमतः । उपविष्टेषु विप्रेषु हूयमाने हुताशने

முன்னொரு காலத்தில், ஞானமிகு தக்ஷராஜாவின் யாகம் நடைபெறுகையில்—பிராமணர்கள் அமர்ந்திருந்தபோது, ஹுதாசனத்தில் ஆஹுதிகள் இடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது—(இந்நிகழ்வு ஏற்பட்டது).

Verse 3

जीर्णकंथान्वितो देवि मलवान्धूलिधूसरः

தேவி, அவர் கிழிந்த ஆடையணிந்து, அழுக்குடன், தூசியால் சாம்பல்நிறமாகத் தோன்றினார்.

Verse 4

अथ ते ब्राह्मणाः क्रुद्धा दृष्ट्वा तं जाल्मरूपिणम् । कपालधारिणं सर्वे धिक्छब्दैस्तं जगर्हिरे

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் கோபமுற்று, இழிவுருவம் கொண்ட, கபாலம் தாங்கிய அவனைப் பார்த்து, அனைவரும் ‘திக் திக்’ எனக் கூறி அவனை இகழ்ந்தனர்.

Verse 5

असकृत्पापपापेति गच्छगच्छ नराधम । यज्ञवेदिर्न चार्हा हि मानुषास्थिधरस्य ते

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூவினர்— “பாவம்! பாவம்! போ, போ, ஓ நராதமா! மனித எலும்புகளைத் தாங்கிய உனக்கு இந்த யாகவேதி நிச்சயமாகத் தகுதியல்ல.”

Verse 6

अथ प्रहस्य भगवान्यज्ञवेद्यां सुरेश्वरि । क्षिप्त्वा कपालं नष्टोऽसौ न स ज्ञातो मनीषिभिः

அப்போது, ஓ தேவராணியே, பகவான் சிரித்தவாறே யாகவேதியில் கபாலப் பாத்திரத்தை எறிந்து, அதே கணத்தில் மறைந்தார்; ஞானிகளாலும் அவர் எங்கே சென்றார் என்று அறிய முடியவில்லை।

Verse 7

तस्मिन्नष्टे कपालं तत्क्षिप्तं मंडपबाह्यतः । अथान्यत्तत्र संजातं तद्रूपं च वरानने

அவர் மறைந்ததும், எறியப்பட்ட அந்தக் கபாலம் மண்டபத்தின் வெளியே விழுந்தது. பின்னர், ஓ அழகுமுகத்தவளே, அங்கேயே அதே வடிவில் இன்னொன்று மீண்டும் தோன்றியது।

Verse 8

क्षिप्तंक्षिप्तं पुनस्तत्र जायते च महीतले । एवं शतसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च

எத்தனை முறை எறிந்தாலும், அத்தனை முறை அது அங்கேயே பூமியில் மீண்டும் தோன்றியது. இவ்வாறு நூறாயிரங்கள், பத்தாயிரங்கள், கோடிகள் எனப் பலமுறை நடந்தது।

Verse 9

तत्र क्षिप्तानि जातानि ततस्ते विस्मयान्विताः । अथोचुर्मुनयः सर्वे निर्विण्णाश्चास्य चेष्टितम्

அங்கே எறியப்பட்டவை அனைத்தும் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக் கொண்டிருந்ததால் அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். பின்னர், அவரது அற்புத லீலையைப் புரிய முடியாமல் சோர்ந்து, எல்லா முனிவர்களும் கூறினர்।

Verse 10

कोऽन्यो देवान्महादेवाद्गंगाक्षालितशेखरात् । समर्थ ईदृशं कर्त्तुमस्मिन्यज्ञे विशेषतः

கங்கையால் தூய்மையடைந்த சிகரமுடைய மகாதேவரைத் தவிர, தேவர்களில் வேறு யார், குறிப்பாக இவ்வியஜ்ஞத்தில் இத்தகைய செயலைச் செய்ய வல்லவர்?

Verse 11

ततस्ते वि विधैः स्तोत्रैः स्तुवंतो वृषभध्वजम् । होमं चक्रुर्मुहुर्वह्नौ मंत्रैस्तैः शतरुद्रियैः

அப்போது அவர்கள் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் வृषபத்வஜனான இறைவனைப் போற்றி, அந்த சதருத்ரீய மந்திரங்களால் அக்னியில் மீண்டும் மீண்டும் ஹோமம் செய்தனர்.

Verse 12

ततः प्रत्यक्षतां प्राप्तस्तेषां देवो महेश्वरः । ततस्ते विविधैः स्तोत्रैस्तुष्टुवुः शूलपाणिनम् । वेदोक्तमंत्रैर्विविधैः पुराणोक्तैस्तथैव च

அப்போது அவர்களுடைய தேவனான மகேஸ்வரன் நேரில் தோன்றினார். பின்னர் அவர்கள் சூலபாணியைப் பல ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றினர்—வேதங்களில் கூறப்பட்ட பல மந்திரங்களாலும், அதுபோல புராணங்களில் உரைக்கப்பட்ட மந்திரங்களாலும்.

Verse 13

ऋषय ऊचुः । ॐ नमो मूलप्रकृतये अजिताय महात्मने । अनावृताय देवाय निःस्पृहाय नमोनमः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓம், மூலப்ரகிருதிக்கும், அஜிதனான மகாத்மாவுக்கும் வணக்கம்; மறைவு அற்ற, ஆசையற்ற தேவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 14

नम आद्याय बीजाय आर्षेयाय प्रवर्त्तिने । अनंतराय चैकाय अव्यक्ताय नमोनमः

ஆதியானவருக்கும், அனைத்தின் விதையானவருக்கும், ஆर्षேயனான இயக்குநருக்கும் வணக்கம்; முடிவில்லாதவருக்கும், ஒரேவருக்கும், அவ்யக்தனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 15

नानाविचित्रभुजगांगदभूषणाय सर्वेश्वराय विरजाय नमो वराय । विश्वात्मने परमकारणकारणाय फुल्लारविंदविपुलायतलोचनाय

பலவகை வியத்தகு பாம்பு-அங்கதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, எல்லோருக்கும் ஈசனான, மாசற்ற உயர்ந்த இறைவனுக்கு வணக்கம். உலகாத்மாவான, காரணங்களுக்கும் பரம காரணமான, மலர்ந்த தாமரைபோல் விரிந்த கண்களையுடையவர்க்கு நமஸ்காரம்.

Verse 16

अदृश्यमव्यक्तमनादिमव्ययं यदक्षरं ब्रह्म वदंति सर्वगम् । निशाम्य यं मृत्युमुखात्प्रमुच्यते तमादिदेवं शरणं प्रपद्ये

காணமுடியாத, வெளிப்படாத, ஆதியற்ற, அழிவற்ற—அறிவோர் அனைத்திலும் நிறைந்த அசர பிரம்மம் என்று கூறும்—அந்த ஆதிதேவனையே நான் சரணடைகிறேன். அவரைத் தரிசித்தால் மரணத்தின் வாயிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 17

एवं स्तुतस्तदा सर्वैरृषिभिर्गतकल्मषैः । ततस्तुष्टो महादेवस्तेषां प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीत्तानृषीन्देवो वृणुध्वं वरमुत्तमम्

இவ்வாறு பாவம் நீங்கிய அனைத்து ரிஷிகளாலும் ஸ்துதிக்கப்பட, மகாதேவன் மகிழ்ந்து அவர்களுக்கு முன் நேரில் வெளிப்பட்டான். பின்னர் தேவர் அந்த ரிஷிகளிடம், “உத்தம வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்” என்று கூறினார்.

Verse 18

ब्राह्मणा ऊचुः । यदि तुष्टोऽसि नो देव स्थानेऽस्मिन्निरतो भव । असंख्यातानि यस्माच्च कपालानि सुरेश्वर

பிராமணர்கள் கூறினர்—“தேவா! எங்கள்மேல் நீங்கள் திருப்தியாயிருந்தால், இத்தலத்திலேயே நிலைத்திருங்கள். ஏனெனில், தேவர்களின் ஈசனே, இங்கு எண்ணற்ற கபாலங்கள் உள்ளன.”

Verse 19

पुनः पुनः प्रवृत्तानि व्यपनीतान्यपि प्रभो । अस्मिन्नसंशयं स्थाने कपालेश्वरनामभृत्

பிரபுவே! அகற்றினாலும் அவை மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன. ஆகவே, ஐயமின்றி இத்தலத்தில் நீங்கள் ‘கபாலேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தைத் தரிக்க வேண்டும்.

Verse 20

स्वयं तु लिंगं देवेश तिष्ठेन्मन्वंतरांतरम् । कपालेश्वरनाम्ना त्वमस्मिन्स्थाने स्थितिं कुरु

தேவேசனே! உன் சுயம்பு லிங்கம் மன்வந்தரங்களின் இடைவெளிகளிலும் இங்கேயே நிலைத்திருக்கட்டும். இவ்விடத்தில் ‘கபாலேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் நீ நிரந்தரமாகத் தங்குவாயாக.

Verse 21

येत्र त्वां पूजयिष्यंति धूपमाल्यानुलेपनैः । तेषां तु परमं स्थानं यद्देवैरपि दुर्लभम्

இங்கே தூபம், மாலைகள், சந்தனாதி அனுலேபனங்களால் உம்மை வழிபடுவோர், தேவர்களுக்கே அரிதான அந்த பரம பதத்தை அடைவார்கள்.

Verse 22

बाढमित्येवमुक्त्वाऽसौ स्थित स्तत्रमहेश्वरः । पुनः प्रवर्तितो यज्ञो निशानाथस्य भामिनि

“அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி மகேஸ்வரர் அங்கேயே நிலைத்திருந்தார். பின்னர், ஒளிமிகு பெண்ணே, நிசாநாதரின் யாகம் மீண்டும் தொடங்கப்பட்டது.

Verse 23

तस्मिन्दृष्टे लभेन्मर्त्यो वाजिमेधफलं प्रिये । मुच्यते पातकैः सर्वैः पूर्व जन्मार्ज्जितैरपि

அன்பே! அவரை தரிசித்த மாத்திரத்தால் மனிதன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைந்து, முன்பிறவிகளில் சேர்த்தவையும் உட்பட எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 24

इदं माहात्म्यमखिलमभूत्स्वायंभुवांतरे । वैवस्वते पुनश्चान्यद्दक्षयज्ञविनाशकृत्

இந்த முழு மஹாத்மியம் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் நிகழ்ந்தது; மேலும் வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்தில் தக்ஷ யாக நாசத்துடன் தொடர்புடைய இன்னொரு நிகழ்வும் ஏற்பட்டது.

Verse 25

कपालीति महेशानो दक्षेणोक्तः पुरा हरः । तेन यज्ञस्य विध्वंसं कपाली तमथाकरोत् । कपालेश्वरनामेति स्थितोस्मिन्मानवान्तरे

முன்னொரு காலத்தில் தக்ஷன் மகேசான ஹரனை “கபாலி” என்று அழைத்தான். அதனால் கபாலி அந்த யாகத்தை அழித்தான். இந்நிகழ் மன்வந்தரத்தில் அவர் இங்கு “கபாலேஸ்வரர்” என்ற நாமத்தில் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 26

अथास्य नाम देवस्य सूर्य सावर्णिकेंऽतरे । भविष्यति वरारोहे नाम तत्त्वेश्वरेति च

மேலும், அழகிய இடையுடைய தேவியே, சூர்ய-சாவர்ணிக மன்வந்தரத்தில் இத்தெய்வத்தின் பெயர் “தத்த்வேஸ்வரர்” என்றும் ஆகும்.

Verse 27

जाल्मरूपधरो भूत्वा शंकरस्तत्र चागतः

ஜால்ம (வேடமிட்ட தாழ்ந்த) உருவம் ஏற்று சங்கரர் அங்கேயும் வந்தார்.

Verse 103

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां कपालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யம் (மத்தியயாத்திரை) பகுதியில் “கபாலேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனப்படும் நூற்றுமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.