Adhyaya 10

Verse 1

ईश्वर उवाच । अन्यच्च कथयिष्यामि रहस्यं तव भामिनि । यत्र कस्य चिदाख्यातं तत्ते वच्मि वरानने

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஒளிமிகு பெண்ணே, உனக்கு இன்னொரு இரகசியத்தைச் சொல்கிறேன்; எங்கோ ஒருவருக்கே வெளிப்படுத்தப்பட்டதை, அழகிய முகத்தாளே, உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

पृथ्वीभागे स्थितो ब्रह्मा अपां भागे जनार्द्दनः । तेजोभागस्थितो रुद्रो वायुभागे तथेश्वरः

பூமியின் பங்கில் பிரம்மா உறைகிறார்; நீரின் பங்கில் ஜனார்தனன். தீயின் பங்கில் ருத்ரன் உறைகிறார்; காற்றின் பங்கில் அதுபோல ஈஸ்வரன்.

Verse 3

आकाशभागसंस्थाने स्थितः साक्षात्सदाशिवः

ஆகாசப் பகுதியின் நிலையிலே சாக்ஷாத் சதாசிவன் தாமே நேரடியாகத் திகழ்ந்து உறைகின்றான்।

Verse 4

यस्ययस्यैव यो भागस्तस्मिंस्तीर्थानि यानि वै । तस्यतस्य न संदेहः स स एवेश्वरः स्मृतः

யாருடைய எந்தப் பகுதியோ, அந்தப் பகுதியிலேயே எந்தத் தீர்த்தங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளனவோ—அதில் ஐயமில்லை; அந்த அதிஷ்டாத சக்தியே ஈசுவரன் என நினைக்கப்படுகின்றான்।

Verse 5

छागलंडं दुगण्डं च माकोटं मण्डलेश्वरम् । कालिंजरं वनं चैव शंकुकर्णं स्थलेश्वरम्

சாகலண்டம், துகண்டம்; மாகோடம்—மண்டலேசுவரன் எனப் புகழ்பெற்றது; காலிஞ்சரம் மற்றும் புனித வனம்; சங்குகர்ணம்—ஸ்தலேசுவரன் என அறியப்படுவது—இவை க்ஷேத்திரத்தின் திருப்பெருமைகள்.

Verse 7

महाकालं मध्यमं च केदारं भैरवं तथा । पवित्राष्टकमेतद्धि जलसंस्थं वरानने

மகாகாலம், மத்தியமம், கேதாரம், அதுபோல பைரவம்—இவையே நீரில் நிறுவப்பட்ட ‘பவித்ராஷ்டகம்’, ஓ அழகுமுகத்தவளே.

Verse 8

अमरेशं प्रभासं च नैमिषं पुष्करं तथा । आषाढिं चैव दण्डिं च भारभूतिं च लांगलम्

அமரேசம், பிரபாசம்; நைமிஷம், புஷ்கரம்; மேலும் ஆஷாடி, தண்டி, பாரபூதி, லாங்கலம்—இவையும் க்ஷேத்திரத்தின் புனித தீர்த்த-உருவங்களாகக் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 9

आदि गुह्याष्टकं ह्येतत्तेजस्तत्त्वे प्रतिष्ठितम् । गया चैव कुरुक्षेत्रं तीर्थं कनखलं तथा

இந்த ‘ஆதி-குஹ்யாஷ்டகம்’ நிச்சயமாக தேஜஸ்-தத்துவத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. கயா, குருக்ஷேத்திரம் மற்றும் கனகல தீர்த்தமும் இதில் அடங்கும்.

Verse 10

विमलं चाट्टहासं च माहेन्द्रं भीमसंज्ञकम् । गुह्याद्गुह्यतरं ह्येतत्प्रोक्तं वाय्वष्टकं तव

விமலமும் ஆட்டஹாசமும், மாஹேந்திரமும் ‘பீம’ என அழைக்கப்படுவதும்—இவை உனக்குச் சொல்லப்பட்ட ‘வாய்வாஷ்டகம்’; இது ரகசியத்திலும் மிக ரகசியம்.

Verse 11

वस्त्रापथं रुद्रकोटिर्ज्येष्ठेश्वरं महालयम् । गोकर्णं रुद्रकर्णं च वर्णाख्यं स्थापसंज्ञकम्

வஸ்த்ராபதம், ருத்ரகோடி, ஜ்யேஷ்டேஸ்வரம், மஹாலயம்; கோகர்ணம், ருத்ரகர்ணம்; மேலும் ‘ஸ்தாப’ எனப் பெயர்பெற்ற வர்ணாக்யம்—இவையும் தீர்த்த வெளிப்பாடுகளாகக் கூறப்பட்டன.

Verse 12

पवित्राष्टकमेतद्धि आकाशस्थं वरानने । एतानि तत्त्वतीर्थानि सर्वाणि कथितानि वै

அழகிய முகத்தையுடையவளே! இந்த ‘பவித்ராஷ்டகம்’ நிச்சயமாக ஆகாசத்தில் நிலைகொண்டுள்ளது. இவ்வாறு இத்தனை தத்துவ-தீர்த்தங்களும் உண்மையாகக் கூறப்பட்டன.

Verse 13

यो यस्मिन्देवता तत्त्वे सा तन्माहात्म्यसूचिका । औदकं च महातत्त्वं विष्णोश्चातिप्रियं प्रिये

எந்த தத்துவத்தில் எந்த தேவதை இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறதோ, அந்த அமைவிடமே அந்தத் தத்துவத்தின் மகிமையைச் சுட்டுகிறது. பிரியமே! ‘ஔதக’ மஹாதத்துவம் விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியம்.

Verse 14

जलशायी स्मृतस्तेन नारायण इति श्रुतिः । आप्यतत्त्वं तु तीर्थानि यानि प्रोक्तानि ते मया

ஆகையால் அவர் ‘ஜலசாயி’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்; அதனால் வேதச் ச்ருதியில் ‘நாராயணன்’ என்ற நாமம் புகழ்பெற்றது. நான் உனக்குச் சொன்ன தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் ஆப்யத் தத்துவம்—நீர்த் தத்துவத்தில் நிலைபெற்றவை.

Verse 15

तानि प्रियाणि देवेशि ध्रुवं नारायणस्य वै । औदकं चैव यत्तत्त्वं तस्मिन्प्राभासिकं स्मृतम्

தேவேசி! அவை நிச்சயமாக நாராயணனுக்கு பிரியமானவை. மேலும் எது ‘ஔதக’—நீர்ச் சார்ந்த தத்துவமோ, அதுவே இப் பிரபாசப் பகுதியில் ‘பிராபாசிக’ சாரமாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 16

तत्र देवो लयं याति हरिर्जन्मनिजन्मनि । स वासुदेवः सूक्ष्मात्मा परात्परतरे स्थितः

அங்கே ஹரி—பெருமான்—பிறவி பிறவியாக மீண்டும் மீண்டும் லயத்தில் அடைகிறார். அந்த நுண்ணிய இயல்புடைய வாசுதேவன் பராத்பர நிலையிலே நிலைகொள்கிறான்.

Verse 17

स शिवः परमं व्योम अनादिनिधनो विभुः । तस्मात्परतरं नास्ति सर्वशास्त्रागमेषु च

அந்த சிவனே பரம வ்யோமம்—சித்தத்தின் உச்ச ஆகாயம்; அவர் ஆதியற்றவர், அந்தமற்றவர், எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன். எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் ஆகமங்களிலும் அவருக்கு அப்பால் உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 18

सिद्धांतागमवेदांतदर्शनेषु विशेषतः । तेषु चैव न भिन्नस्तु मया सार्द्धं यशस्विनि

சித்தாந்தம், ஆகமம், வேதாந்தம் ஆகிய தரிசனங்களில் குறிப்பாக இதே உண்மை போதிக்கப்படுகிறது. அவற்றிலும்கூட, யசஸ்வினி, அவர் என்னிடமிருந்து எவ்விதமும் வேறல்லர்.

Verse 19

तस्मिन्स्थाने हरिः साक्षात्प्रत्यक्षेण तु संस्थितः । लिंगैश्चतुर्भिः संयुक्तो ज्ञायते न च केनचित्

அந்தத் தலத்தில் ஹரி தாமே நேரடியாகப் புலப்படும் வகையில் நிலைகொண்டுள்ளார். ஆயினும் நான்கு லிங்கச் சின்னங்களோடு இணைந்திருந்தும் அவரை யாரும் உண்மையாக அறியார்।

Verse 20

मोक्षार्थं नैष्ठिकैर्वर्णैर्व्रतैश्चैव तु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति भल्लुकातीर्थदर्शनात्

மோக்ஷத்திற்காக உறுதியுடன் வர்ணதர்மமும் விரதங்களும் செய்து பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் பல்லுகா தீர்த்தத்தின் தரிசனத்தாலேயே கிடைக்கிறது।

Verse 21

गोचर्ममात्रं तत्स्थानं समंतात्परिमण्डलम् । न हि कश्चिद्विजानाति विना शास्त्रेण भामिनि

அந்த இடம் பசுத்தோல் அளவிற்கே; எல்லாத் திசைகளிலும் வட்டமாக உள்ளது. அழகியவளே, சாஸ்திர வழிகாட்டுதல் இன்றி யாரும் அதை அறியார்।

Verse 22

विषुवं वहते तत्र नृणामद्यापि पार्वति । पंचलिंगानि तत्रैव पंचवक्त्राणि कानि चित्

பார்வதியே, அங்கே இன்றும் மக்கள் விஷுவை அனுசரிக்கின்றனர். அங்கேயே ஐந்து லிங்கங்களும் உள்ளன; அவற்றில் சில பஞ்சவக்திரமாக உள்ளன।

Verse 23

कुक्कुटांडकमानानि महास्थूलानि कानिचित् । सर्पेण वेष्टितान्येव चिह्नितानि त्रिशूलिभिः

அவற்றில் சில மிகப் பெரிதாக, கோழி முட்டை அளவுபோல் உள்ளன. அவை பாம்பால் சுற்றப்பட்டும், திரிசூலச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டும் உள்ளன।

Verse 24

तेषां दर्शनमात्रेण कोटिलिंगार्चनफलम् । तस्मादिदं महाक्षेत्रं ब्रह्माद्यैः सेव्यते सदा

அவர்களைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால் கோடி சிவலிங்கார்ச்சனையின் பலன் கிடைக்கும். ஆகையால் இந்த மகாக்ஷேத்திரம் பிரம்மா முதலிய தேவராலும் எப்போதும் சேவிக்கப்பட்டு போற்றப்படுகிறது.

Verse 25

श्रुतिमद्भिश्च विप्रेंद्रैः संसिद्धैश्च तपस्विभिः । प्रतिमासं तथाष्टम्यां प्रतिमासं चतुर्दशीम्

வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணத் தலைவர்களும், सिद्ध தபஸ்விகளும் மாதந்தோறும் ஒழுங்காக—சிறப்பாக அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி தினங்களில்—இங்கு வழிபாட்டு முறைகளை அனுஷ்டிக்கின்றனர்.

Verse 26

शशिभानूपरागे वा कार्त्तिक्यां तु विशेषतः । प्रभासस्थानि लिंगानि प्रपूज्यन्ते वरानने

சந்திரகிரகணம் அல்லது சூரியகிரகணம் நேரத்திலும், குறிப்பாக கார்த்திகை மாதத்திலும், ஓ அழகிய முகத்தவளே! பிரபாசத்தில் நிறுவப்பட்ட சிவலிங்கங்கள் மிகுந்த பக்தியுடன் பூஜிக்கப்படுகின்றன.

Verse 27

संनिहत्यां कुरुक्षेत्रे सर्वस्तीर्थायुतैः सह । पुष्करं नैमिषं चैवं प्रयागं संपृथूदकम्

குருக்ஷேத்திரத்தின் சன்னிஹத்யா, எண்ணற்ற தீர்த்தங்களுடன்; புஷ்கரம், நைமிஷம், மேலும் பரந்த நீர்வளமுடைய பிரயாகம்—இத்தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் இங்கு நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 28

षष्टि तीर्थसहस्राणि षष्टिकोटिशतानि च । माघ्यांमाघ्यां समेष्यंति सरस्वत्यब्धिसंगमे

அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்கள்—அறுபது கோடிகளும் கூட—ஒவ்வொரு மாக மாதத்திலும் சரஸ்வதி-கடல் சங்கமத்தில் வந்து கூடுகின்றன.

Verse 29

स्मरणात्तस्य तीर्थस्य नामसंकीर्तनादपि । मृत्युकालभवाद्वापि पापं त्यक्ष्यति सुव्रते

அந்த தீர்த்தத்தை நினைத்தாலே, அதன் நாமத்தைச் சங்கீர்த்தனம் செய்தாலே—மரண வேளையில்கூட செய்தாலும்—ஓ சுவ்ரதே, பாவம் நீங்கும்.

Verse 30

आनर्त्तसारं सौम्यं च तथा भुवनभूषणम् । दिव्यं पांचनदं पुण्यमादिगुह्यं महोदयम्

இது ‘ஆனர்த்தசார’ என்றும், ‘சௌம்ய’ என்றும்; மேலும் ‘புவனபூஷண’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது தெய்வீகமான, புனிதமான ‘பாஞ்சநத’, ‘ஆதிகுஹ்ய’, ‘மஹோதய’ என்ற நாமங்களாலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 31

सिद्ध रत्नाकरं नाम समुद्रावरणं तथा । धर्माकारं कलाधारं शिवगर्भगृहं तथा

இது ‘சித்த-ரத்நாகர’ என்றும், ‘சமுத்ராவரண’ என்றும் அறியப்படுகிறது; ‘தர்மாகார’, ‘கலாதார’ மற்றும் ‘சிவகர்பக்ருஹ’ என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 32

सर्वदेवनिवेशं च सर्वपातकनाशनम् । अस्य क्षेत्रस्य नामानि कल्पे कल्पे पृथक्प्रिये

இது எல்லாத் தேவர்களும் தங்கும் ஆலயம்; எல்லாப் பாபங்களையும் அழிப்பது. ஓ பிரியே, இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் நாமங்கள் கல்பம் கல்பமாக வேறுபடும்.

Verse 33

आयामादीनि जानीहि गुह्यानि सुरसुन्दरि । आद्ये कल्पे पुरा देवि प्रमोदनमिति स्मृतम्

ஓ சுரசுந்தரி, இதன் அளவுகள் முதலிய விவரங்களை அறிந்துகொள்—அவை மறைபொருள்கள். ஓ தேவி, பழமையான ஆதிக் கல்பத்தில் இது ‘ப்ரமோதன’ என்று நினைவுகூரப்பட்டது.

Verse 34

नन्दनं परितस्तस्य तस्यापि परतः शिवम् । शिवात्परतरं चोग्रं भद्रिकं परतः पुनः

அதனைச் சுற்றிலும் ‘நந்தன’ம் எனப் புகழப்படும்; அதற்கு அப்பால் ‘சிவம்’; சிவத்திற்கும் அப்பால் மீண்டும் ‘உக்ரம்’; அதற்கும் அப்பால் மறுபடியும் ‘பத்ரிகம்’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 35

समिंधनं परं तस्मात्कामदं च ततः परम् । सिद्धिदं चापि धर्मज्ञं वैश्वरूपं च मुक्तिदम्

அதற்கு அப்பால் ‘சமிந்தன’; அதன் பின் ‘காமத’—விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவன். மேலும் ‘சித்தித’—சித்தி அளிப்பவன், ‘தர்மஜ்ஞ’—தர்மத்தை அறிந்தவன், ‘வைஶ்வரூப’—அகில வடிவன், ‘முக்தித’—மோட்சம் அளிப்பவன் எனவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 36

तथा श्रीपद्मनाभं तु श्रीवत्सं तु महाप्रभम् । तथा च पापसंहारं सर्वकामप्रदं तथा

அதேபோல் ‘ஸ்ரீபத்மநாப’; ‘ஸ்ரீவத்ஸ’—மகாப்ரப; மேலும் ‘பாபஸம்ஹார’—பாவநாசன், ‘ஸர்வகாமப்ரத’—அனைத்து விருப்பங்களையும் அருள்வான் எனவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 37

मोक्षमार्गं वरा रोहे तथा देवि सुदर्शनम् । धर्मगर्भं तु धर्माणां प्रभासं पापनाशनम् । अतः परं भवन्तीह उत्पलावर्त्तिकानि च

‘மோக்ஷமார்கம்’, தேவி, ‘வராரோஹா’ மற்றும் ‘சுதர்ஶனம்’—மங்கள தரிசனம். ‘தர்மகர்பம்’—தர்மங்களின் கருவாய், ‘ப்ரபாஸம்’—பாவநாசன். இவற்றிற்கு அப்பால் இங்கே ‘உத்பலாவர்த்திகா’ எனும் தீர்த்தங்களும் தோன்றுகின்றன।

Verse 38

क्षेत्रस्य मध्ये यद्देवि मम गर्भगृहं स्मृतम् । तस्य नामानि ते देवि कथितान्यनुपूर्वशः

தேவி, இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் என் கர்பகிரகம் என நினைக்கப்படுவது உள்ளது; தேவி, அதன் நாமங்கள் உனக்கு முறையே சொல்லப்பட்டன।

Verse 39

श्रुत्वा नामान्यशेषाणि क्षेत्रमाहात्म्यमेव च । तेषां तु वांछिता सिद्धि र्भविष्यति न संशयः

அனைத்து நாமங்களையும், இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியத்தையும் கேட்டால், அவர்களுக்குக் கோரிய சித்தி நிச்சயமாக உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 40

एतत्कीर्त्तयमानस्य त्रिकालं तु महोदयम् । संध्याकालांतरं पापमहोरात्रं विनश्यति

இதைத் திரிகாலமும் கீர்த்திப்பவர்க்கு மஹோதயம் உண்டாகும்; சந்த்யைகளின் சந்திக்காலத்தில் பகல்-இரவு சேர்த்த பாபம் அழியும்।

Verse 41

अपि वै दांभिकाश्चैव ये वसंत्यल्पबुद्धयः । मूढा जीवनिका विप्रास्तेऽपि यांति मृता दिवम्

தம்பம் உடையோர், குறைந்த அறிவினர், மயக்கமுற்றோர்—வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டும் நடக்கும் பிராமணராயினும், அவர்களும் இங்கே இறந்தபின் ஸ்வர்க்கம் அடைவார்கள்।

Verse 42

अस्य क्षेत्रस्य मध्ये तु रवियोजनमध्यतः । उपक्षेत्राणि देवेशि संत्यन्यानि सहस्रशः

தேவேசி! இக்க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில், ரவி-யோஜன அளவுக்குள், ஆயிரக்கணக்கான பிற உபக்ஷேத்திரங்கள் உள்ளன।

Verse 43

कानिचित्पद्मरूपाणि यवाकाराणि कानिचित् । षट्कोणानि त्रिकोणानि दण्डाकाराणि कानिचित्

சிலவை பத்மவடிவம், சிலவை யவவடிவம்; சிலவை ஷட்கோணம், சிலவை திரிகோணம், மேலும் சிலவை தண்டவடிவம் உடையவை।

Verse 44

चंद्रबिंबार्द्धभेदानि चतुरस्रप्रभेदतः । ब्रह्मादिदैवतानीशे क्षेत्रमध्ये स्थितानि तु

சிலவை அரைச் சந்திர-பிம்ப வடிவ வேறுபாடுகளாகவும், சிலவை சதுர வடிவ வேறுபாடுகளாகவும் உள்ளன. ஓ ஈசே, பிரம்மாதி தேவர்கள் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவே நிச்சயமாக நிலைகொண்டுள்ளனர்.

Verse 45

कानिचिद्योजनार्द्धानि तदर्धार्धानि कानिचित् । निवर्त्तनप्रमाणेन दण्डमानेन कानिचित्

சில (புனிதப் பகுதிகள்) அரை யோஜனை அளவுடையவை; சிலவை அதற்கும் அரை. சிலவை ‘நிவர்த்தன’ அளவினாலும், சிலவை ‘தண்ட’ அளவினாலும் கணக்கிடப்படுகின்றன.

Verse 46

गोचर्ममानमध्यानि कानिचिद्धनुषांतरम् । यज्ञोपवीतमात्राणि प्रभासे संति कोटिशः

சில (தீர்த்தங்கள்) ‘கோசர்ம’ அளவின்படி நடுத்தரப் பரப்புடையவை; சிலவை வில்லெறி தூரம் அளவு விரிந்தவை; மேலும் பிரபாசத்தில் யஜ்ஞோபவீத அளவுக்குச் சிறிய புனித இடங்களும் கோடிக்கணக்கில் உள்ளன.

Verse 47

अंगुल्यष्टम भागोऽपि नभोस्ति कमलेक्षणे । न संति यस्मिंस्तीर्थानि दिव्यानि च नभस्तले

ஓ தாமரை-கண்ணனே, ஆகாயத்தில் விரலின் எட்டில் ஒரு பங்கு அளவுக்குக் கூட, தெய்வத் தீர்த்தங்கள் இல்லாத இடமில்லை; வான்மண்டலமெங்கும் அவை நிறைந்துள்ளன.

Verse 48

प्रभासक्षेत्रमासाद्य तिष्ठंति प्रलयादनु । केदारे चैव यल्लिंगं यच्च देवि महालये

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அவர்கள் பிரளயத்திற்குப் பின்னரும் நிலைத்திருப்பர். மேலும் கேதாரத்தில் உள்ள லிங்கமும், ஓ தேவி, மகாலயத்தில் உள்ளதுமாக—

Verse 49

मध्यमेश्वरसंस्थं च तथा पाशुपतेश्वरम् । शंकुकर्णेश्वरं चैव भद्रेश्वरमथापि च

அங்கே மத்தியமேஸ்வரரின் புனித இருப்பிடம் உள்ளது; அதுபோல பாசுபதேஸ்வரர், சங்குகர்ணேஸ்வரர், மேலும் பத்ரேஸ்வரரும் உள்ளனர்.

Verse 50

सोमे श्वरमथैकाग्रं कालेश्वरमजेश्वरम् । भैरवेश्वरमीशानं तथा कायावरोहणम्

அதன்பின் சோமேஸ்வரர், ஏகாக்ரர்; காலேஸ்வரர், அஜேஸ்வரர்; பைரவேஸ்வரர், ஈசானர், மேலும் காயாவரோஹணமும் உள்ளது.

Verse 51

चापटेश्वरकं पुण्यं तथा बदरिकाश्रमम् । रुद्रकोटिर्महाकोटि स्तथा श्रीपर्वतं शुभम्

புண்ணியமான சாபடேஸ்வரகம், அதுபோல பதரிகாஶ்ரமம்; ருத்ரகோடி, மகாகோடி; மேலும் மங்களமான ஸ்ரீபர்வதமும் உள்ளது.

Verse 52

कपाली चैव देवेशः करवीरं तथा पुनः । ओंकारं परमं पुण्यं वशिष्ठाश्रममेव च । यत्र कोटिः स्मृता देवि रुद्राणां कामरूपिणाम्

கபாலி மற்றும் தேவேசர்; மீண்டும் கரவீரம்; மிகப் புனிதமான ஓங்காரம், வஷிஷ்டாஶ்ரமமும்—அங்கே, தேவி, விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் ருத்ரர்களின் ஒரு கோடி இருப்பதாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 53

यानि चान्यानि स्थानानि पुण्यानि मम भूतले । प्रयागं पुरतः कृत्वा प्रभासे निवसंति च

என் பூமியில் உள்ள பிற புனிதத் தலங்கள் அனைத்தும், பிரயாகத்தை முன்னணியில் வைத்து, பிரபாசத்திலும் வந்து தங்குகின்றன.

Verse 54

उत्तरे रविपुत्री तु दक्षिणे सागरं स्मृतम् । दक्षिणोत्तरमानोऽयं क्षेत्रस्यास्य प्रकीर्त्तितः

வடக்கில் ரவிபுத்ரீயும், தெற்கில் கடலும் என்று கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு இக்க்ஷேத்திரத்தின் தெற்கு–வடக்கு அளவு பிரகடனமாகிறது.

Verse 55

रुक्मिण्याः पूर्वतश्चैव तप्ततोयाच्च पश्चिमे । पूर्वपश्चिममानोऽयं प्रभासस्य प्रकीर्त्तितः

கிழக்கில் ருக்மிணீ தீர்த்தமும், மேற்கில் தப்ததோய தீர்த்தமும் உள்ளது. இவ்வாறு பிரபாசத்தின் கிழக்கு–மேற்கு அளவு கூறப்படுகிறது.

Verse 56

एतदन्तरमासाद्य तीर्थानि सुरसुन्दरि । पातालादिकटाहांतं तानि तत्र वसंति वै

தேவசுந்தரியே! இந்த இடைப்பட்டப் பகுதியை அடைந்தபின் தீர்த்தங்கள் உண்மையிலேயே அங்கே வாசிக்கின்றன—பாதாளம் முதலான கடாய் போன்ற ஆழத்தின் எல்லை வரை விரிந்து.

Verse 57

एवं ज्ञात्वा महादेवि सर्वदेवमयो हरिः । प्रभासक्षेत्रमासाद्य तत्याज स्वं कलेवरम्

மகாதேவியே! இவ்வாறு அறிந்து, எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஹரி பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அங்கே தன் உடலைத் துறந்தான்.

Verse 58

दिव्यं ममेदं चरितं हि रौद्रं श्रोष्यंति ये पर्वसु वा सदा वा । ते चापि यास्यंति मम प्रसादात्त्रिविष्टपं पुण्यजनाधिवासम्

என் இந்த தெய்வீகமும் ரௌத்ர-மகிமையும் நிறைந்த சரிதத்தை பண்டிகை நாட்களிலோ எப்போதும் கேட்போர்—என் அருளால் திரிவிஷ்டபம், புண்ணியஜனங்களின் வாசஸ்தலமான ஸ்வர்க்கத்தை அடைவர்.

Verse 59

इति कथितमशेषमेव चित्रं चरितमिदं तव देवि पुण्ययुक्तम् । इतरमपि तवातिवल्लभं यद्वद कथयामि महोदयं मुनीनाम्

இவ்வாறு, தேவியே, புண்ணியமிகு இந்த அதிசயமான முழுமையான புனிதச் சரிதம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இனி உனக்கு மிகப் பிரியமான மற்றொரு வரலாறையும், முனிவர்களுக்கு மாபெரும் உயர்வை அளிப்பதையும், முறையாக நான் உரைக்கிறேன்.