Adhyaya 39

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी । उन्मीलिनी वंजुली च त्रिस्पृशा पक्षवर्द्धिनी

ஸ்ரீ பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஜயா, விஜயா, பாபநாசினி ஜயந்தீ; உன்மீலினீ, வஞ்சுலீ, த்ரிஸ்ப்ருஷா மற்றும் பக்ஷவர்த்தினீ।

Verse 2

पुण्यं सर्वपुराणानां ते लभंते दिनेदिने । पक्वान्नं ये प्रकुर्वंति हविर्द्धान्यसमुद्भवम्

ஹவிஸ்-தானியங்களில் இருந்து உண்டான சமைத்த அன்னத்தை பக்தியுடன் நைவேத்யமாகச் செய்வோர், நாள்தோறும் எல்லாப் புராணங்களாலும் போற்றப்படும் புண்ணியத்தைப் பெறுவர்।

Verse 3

जागरे पद्मनाभस्य घृतेनैव सुपाचितम् । वर्तिद्वयसमायुक्तं दीपं घृतसमन्वितम्

பத்மநாபரின் ஜாகரணத்தில் நெய்யால் நன்றாகத் தயாரிக்கப்பட்ட, இரு திரிகளுடன் கூடிய, நெய் நிரம்பிய தீபத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 4

यः कुर्य्याज्जागरे विष्णोः शालिग्रामशिलाग्रतः । शालग्रामशिलाग्रे तु ये प्रकुर्वंति जागरम्

சாளிகிராம-சிலையின் முன்னிலையில் விஷ்ணுவுக்காக ஜாகரணம் செய்வோர்—ஆம், சாளிகிராம-சிலையின் முன் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்வோர்—(மிகுந்த புண்ணியம் பெறுவர்)।

Verse 5

कुर्वंति नृत्यवाद्ये च लोकानां रंजनाय च । संछादयंति कुसुमैः शालिग्रामशिलां च ये

மக்களின் மகிழ்ச்சிக்காக நடனமும் வாத்தியமும் ஏற்பாடு செய்து, சாளிகிராம-சிலையை மலர்களால் மூடி வழிபடுவோர் புண்ணியவான்களெனப் போற்றப்படுவர்।

Verse 6

चक्रांकितां विशेषेण प्रतिमां वैष्णवीं द्विजाः । चंदनं च सकर्पूरं कृष्णागुरुसमन्वितम्

ஓ இருபிறப்பினரே! சக்கரச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட வைஷ்ணவப் பிரதிமையை விசேஷமாகப் பூஜியுங்கள்; கற்பூரம் சேர்ந்த சந்தனம், கருங்கரு (அகுரு) கலந்து மணமூட்டித் தாருங்கள்।

Verse 7

युक्तं मृगमदेनापि यः करोति विलेपनम् । द्वादश्यां देवदेवस्य रात्रौ जागरणे सदा

கஸ்தூரி (மிருகமதம்) கலந்த தைலலேபனத்தையும் யார் செய்கிறாரோ, அவர் த்வாதசி இரவில் தேவதேவனுக்காக இடையறாது ஜாகரணம் செய்து பெரும் புண்ணியம் பெறுவார்।

Verse 8

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि संक्षेपेण च वोऽग्रतः । तत्फलं कोटितीर्थे तु उज्जयिन्यां महालये

அதன் புண்ணியத்தை உங்கள்முன் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்; அதன் பலன் உஜ்ஜயினியின் மகாலயத்தில் உள்ள கோடிதீர்த்தத்தில் பெறும் பலனுக்கு ஒப்பானது।

Verse 9

वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे मथुरायां त्रिपुष्करे । अयोध्यायां प्रयागे च तीर्थे सागरसंगमे

அந்த பலன் வாராணசி, குருக்ஷேத்திரம், மதுரா, திரிபுஷ்கரம்; அயோத்தி, பிரயாகம் மற்றும் சாகரசங்கமத் தீர்த்தத்தில் பெறும் புண்ணியத்துக்கு ஒப்பானது।

Verse 10

सर्वपुण्येषु तीर्थेषु देवतायतनेषु च । कृतैर्यज्ञायुतैस्तत्र व्रतदानैश्च पुष्कलैः

இந்தப் புண்ணியம் எல்லாப் புண்ணியத் தீர்த்தங்களிலும் தேவாலயங்களிலும் பெறும் புண்ணியத்துக்கு ஒப்பானது—அங்கே எண்ணற்ற யாகங்கள் செய்யப்பட்டதுபோலும், நிறைவான விரதங்களும் தாராள தானங்களும் அளிக்கப்பட்டதுபோலும்।

Verse 11

वेदैरधीतैर्यत्पुण्यं पुराणैश्चावगाहितैः । तपोभिश्चरितैः पुण्यं सम्यगाश्रम पालनैः

வேதங்களைப் படித்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம், புராணங்களை ஆழ்ந்து கற்றால் வரும் பயன், தவம் செய்தால் உண்டாகும் புண்ணியம், மேலும் தன் ஆச்ரம தர்மத்தை முறையாகக் காத்தால் பெறும் புண்ணியம்—அதற்குச் சமமானதே (இது).

Verse 12

यत्फलं मुनिभिः प्रोक्तं वेदव्यासेन पुत्रक । तत्फलं जागरे विष्णोः पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

அன்புக் குழந்தையே! முனிவர்களும் வேதவ்யாசரும் கூறிய எந்தப் பலனோ, அது சுக்லபட்சமாயினும் கிருஷ்ணபட்சமாயினும் விஷ்ணுவுக்காக ஜாகரணம் செய்தால் அதே பலன் கிடைக்கும்.

Verse 13

हैमवत्यै पुरा प्रोक्तं कैलासे शूलपाणिना । नारदाय पुरा प्रोक्तं ब्रह्मणा मत्समीपतः

முன்னொரு காலத்தில் கைலாசத்தில் சூலபாணி (சிவன்) இதை ஹைமவதியிடம் கூறினார்; மேலும் மிகப் பழைய காலத்தில் பிரம்மா என் முன்னிலையிலேயே நாரதருக்கு இதை உபதேசித்தார்.

Verse 14

अरुणेन वज्रहस्ताय कथितं पृच्छते पुरा । द्वादशीजागरस्योक्तं फलं विप्रा मया च वः । तत्कुरुध्वं द्विजा यूयं जागरं विष्णुवासरे

முன்னொரு காலத்தில் வினவியபோது அருணன் வஜ்ரஹஸ்தனுக்கு இதைச் சொன்னான். மேலும், ஓ விப்ரர்களே! த்வாதசி ஜாகரணத்தின் பலனை நானும் உங்களுக்குக் கூறினேன். ஆகவே, ஓ த்விஜர்களே, விஷ்ணுவின் புனித நாளில் இந்த ஜாகரணத்தைச் செய்யுங்கள்.

Verse 15

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ब्राह्मणान्प्राह बलिं पौत्रं स्वकं ततः । त्वमपि श्रद्धया पौत्र कुरु जागरणं हरेः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவர் பிராமணர்களிடம் உரைத்தபின், தம் பேரன் பலியிடம் கூறினார்—“பேரனே! நீயும் பக்தியுடன் ஹரிக்காக ஜாகரணம் செய்.”

Verse 16

द्वारका मनसा ध्याता पापं वर्षशतान्वितम् । कीर्तनाच्छतजन्मोत्थं दहते नात्र संशयः

த்வாரகையை மனத்தில் தியானித்தாலே நூறு ஆண்டுகள் சேர்த்த பாவம் அழியும். அவளின் கீர்த்தனத்தால் நூறு பிறவிப் பாவமும் எரிந்து போகும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 17

पापं जन्मसहस्रोत्थं पदमात्रेण गच्छताम् । द्वारका हरते नूनं मुक्तिः कृष्णस्य दर्शनात्

அவளை நோக்கி ஒரு அடியே எடுத்தவர்களின் ஆயிரம் பிறவிப் பாவத்தைத் த்வாரகை நிச்சயமாக அகற்றுவாள். கிருஷ்ண தரிசனத்தால் முக்தி உண்டாகும்.

Verse 18

न शक्नोति यदा गंतुं द्वारकां चैव मानवः । माहात्म्यं पठनीयं तु द्वारकासंभवं गृहे

ஒருவர் த்வாரகைக்கு செல்ல இயலாதபோது, த்வாரகையைப் பற்றிய மாஹாத்மியத்தை வீட்டிலேயே நிச்சயமாகப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

दातव्यं वैष्णवानां तु श्रोतव्यं भक्तिभावतः । द्वादश्यां च विशेषेण पठनीयं तु जागरे

இதை வைஷ்ணவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்; பக்தி உணர்வுடன் கேட்க வேண்டும். குறிப்பாக த்வாதசியில் இரவு ஜாகரத்தில் இதைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

द्वारका संभवं पुण्यं स संप्राप्नोति मानवः । प्रसादाद्वासुदेवस्य सत्यंसत्यं च भाषितम्

வாசுதேவரின் அருளால் மனிதன் த்வாரகை தொடர்பான புண்ணியத்தை அடைகிறான். இது உண்மை—உண்மையே என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 21

गृहे संतिष्ठते नित्यं मथुरा द्वारका तथा । अवंती च तथा माया प्रयागं कुरुजांगलम्

யாருடைய இல்லத்தில் எப்போதும் மதுரா, த்வாரகா தங்குகின்றனவோ, அங்கே அவந்தி, மாயா, பிரயாகம், குருஜாங்கலமும் என்றும் உறைகின்றன।

Verse 22

त्रिपुष्करं नैमिषं च गंगाद्वारं च सौकरम् । चंद्रेशं चैव केदारं तथा रुद्रमहालयम्

திரிபுஷ்கரம், நைமிஷம், கங்காத்வாரம், சௌகரம்; அதுபோல் சந்திரேசம், கேதாரம், ருத்ரனின் மகாலயம்—இவையெல்லாம் அந்த மகிமையில் அடங்குகின்றன।

Verse 23

वस्त्रापथं महादेवं महाकालं तथैव च । भूतेश्वरं भस्मगात्रं सोमनाथमुमापतिम्

வஸ்த்ராபதம், மகாதேவன், மகாகாலன்; பஸ்மம் பூசிய பூதேஸ்வரன், மேலும் உமாபதி சோமநாதன்—இச் சிவரூபங்கள் இங்கு நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 24

कोटिलिंगं त्रिनेत्रं च देवं भृगुवनेचरम् । दीपेश्वरं महानादं देवं चैवाचलेश्वरम्

கோடிலிங்கம், மும்முகக் கண்களுடையவன், ப்ருகுவனத்தில் உறையும் தேவன்; தீபேஸ்வரன், மகாநாதன், அசலேஸ்வரன்—இச் சைவ தீர்த்தரூபங்கள் இங்கு போற்றப்படுகின்றன।

Verse 25

ब्रह्मादयः सुरगणा गृहे तिष्ठंति सर्वदा । पितरो नागगंधर्वा मुनयः सिद्धचारणाः

அந்த இல்லத்தில் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் எப்போதும் தங்குகின்றனர்; மேலும் பித்ருக்கள், நாகர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்களும் உறைகின்றனர்।

Verse 26

तीर्थानि यानि कानि स्युरश्वमेधादयो मखाः । कृष्णजन्माष्टमीं पौत्र यः करोति विशेषतः

எத்தனை தீர்த்தங்களும், அச்வமேதம் முதலான யாகங்களும் இருந்தாலும்—ஓ பேரனே, எவன் சிறப்பு பக்தியுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ண ஜன்மாஷ்டமியை அனுஷ்டிக்கிறானோ, அவன் அவை அனைத்தின் சுருக்கமான புண்ணியப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 27

यथा भागवतं शास्त्रं तथा भागवतो नरः । उभयोरंतरं नास्ति हरहर्योस्तथैव च

பாகவத சாஸ்திரம் எப்படியோ, பாகவத பக்தனும் அப்படியே; இரண்டிற்கும் வேறுபாடு இல்லை. அதுபோல ஹரனுக்கும் ஹரிக்கும் வேறுபாடு இல்லை.

Verse 28

नीलीक्षेत्रं तु यो याति मूलकं भक्षयेत्तु यः । नैवास्ति नरकोद्धारं कल्पकोटिशतैरपि

எவன் நீலீ-க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று மூலகம் (முள்ளங்கி) உண்டுவிடுகிறானோ, அவனுக்கு நரகத்திலிருந்து விடுதலை கோடி கோடி கல்பங்களிலும் கிடையாது.

Verse 29

नीलीकर्म तु यः कुर्य्याद्ब्राह्मणो लोभमोहितः । नाप्नोति सुकृतं किंचित्कुर्य्याद्वा रसविक्रयम्

பேராசையால் மயங்கிய பிராமணன் ‘நீலீ-கர்மம்’ செய்தால், அவனுக்கு சிறிதும் புண்ணியம் கிடையாது; அதுபோல ‘ரச’த்தை விற்பனைத் தொழிலாகச் செய்தாலும் (அது புண்ணியமற்றதே).

Verse 30

प्रसीदति न विश्वात्मा वैष्णवे चापमानिते । अश्वत्थं छेदयेद्यो वै एकैकस्मिंश्च पर्वणि

வைஷ்ணவன் அவமதிக்கப்படும்போது விஸ்வாத்மா மகிழ்வதில்லை. மேலும் எவன் அச்வத்த (அரச) மரத்தை வெட்டுகிறானோ—சிறப்பாக ஒவ்வொரு பர்வ நாளிலும்—அவன் மகாபாபத்தின் பங்காளி ஆவான்.

Verse 31

मन्वंतराणि तावंति रौरवे वसतिर्भवेत् । अरिष्टकाष्ठैर्दैत्येंद्र कार्य्यं यः कुरुते क्वचित् । न पूजामर्घदानं च तस्य गृह्णाति भास्करः

அவ்வளவு மன்வந்தரங்கள் வரை அவனது வாசம் ரௌரவ நரகத்தில் ஆகும். ஓ தைத்யேந்திரா, யார் எப்போதாவது அரிஷ்டக் கட்டையால் ஏதொரு செயல் செய்கிறாரோ, அவரின் பூஜையையும் அர்க்யதானத்தையும் பாஸ்கரன் (சூரியன்) ஏற்கமாட்டான்।

Verse 32

छेदापकस्य चार्के तु च्छेदकस्य च दैत्यज । शतं जन्मानि दारिद्यं जायते च सरोगता

ஓ தைத்யபுத்ரா, அர்க (ஆக) செடியை வெட்டச் செய்வோனுக்கும், தானே வெட்டுவோனுக்கும்—இருவருக்கும் நூறு பிறவிகள் வறுமையும் நோய்பீடையும் உண்டாகும்।

Verse 33

रोपयेत्पालयेद्यो वै सूर्य्यवृक्षं नरोत्तमः । सप्तकल्पं वसेत्सोऽत्र समीपे भास्करस्य हि

சூரியனின் புனித மரத்தை நட்டு பராமரிக்கும் சிறந்த மனிதன், இங்கே பாஸ்கரன் (சூரியன்) சன்னிதியில் ஏழு கல்பங்கள் வாழ்வான்।

Verse 34

रोपितैर्देववृक्षैस्तु यत्फलं लक्षकोटिभिः । न्यग्रोधवृक्षेणैकेन रोपितेन फलं हि तत्

கோடிக்கணக்கான தேவமரங்களை நட்டால் கிடைக்கும் பலன், ஒரே ஒரு ந்யக்ரோத (ஆல்/வட்ட) மரத்தை நட்டாலே அதே பலனாகும்।

Verse 35

धात्रीद्रुमेऽप्येवमेव फलं भवति रोपिते । तुलसीरोपणे चैव अधिकं चापि सुव्रत । अमरत्वं च ते यांति नात्र कार्य्या विचारणा

தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) மரத்தை நட்டாலும் அதே பலன் உண்டாகும். ஆனால் துளசி நட்டலில் அதைவிட மிகுந்த புண்ணியம், ஓ நல்விரதனே; அவர்கள் அமரத்துவத்தையும் அடைவார்கள்—இதில் ஐயம் வேண்டாம்।

Verse 36

द्वारकां कलिकाले तु प्रातरुत्थाय कीर्तयेत् । स सर्वपापनिर्मुक्तः स्वर्गं याति न संशयः

கலியுகத்தில் காலையில் எழுந்து துவாரகையைப் புகழ்ந்து கீர்த்திக்க வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 37

रोहिणीसहिता ये न द्वादशी समुपोषिता । महापातकसंयुक्तः कल्पांते नाकमाप्नुयात्

ரோஹிணி இணைந்த த்வாதசியில் யார் முறையாக உபவாசம் செய்யவில்லையோ, அவர் மகாபாதகங்களில் பிணைந்தவராய் இருந்து, கல்பாந்தத்திலும் ஸ்வர்க்கத்தை அடையார்.

Verse 38

वासरः को विना सूर्य्यं विना सोमेन का निशा । विना वृक्षेण को ग्रामो द्वादशी किं व्रतं विना

சூரியன் இல்லாமல் நாள் என்ன? சந்திரன் இல்லாமல் இரவு என்ன? மரம் இல்லாமல் ஊர் என்ன? விரதம் இல்லாமல் த்வாதசி என்ன?

Verse 39

गृहं च नरकं तस्य यमदण्डं द्वितीयकम् । न यत्र पठते नित्यं विष्णोर्नामसहस्रकम्

எங்கு தினமும் விஷ்ணு-நாமஸஹஸ்ரம் பாராயணம் செய்யப்படாதோ, அந்த வீடு நரகமே; அது யமதண்டத்தின் இரண்டாம் வடிவம்.

Verse 40

नरकं च भवेत्तस्य द्वितीयं यमशासनम् । नैव भागवतं यत्र पुराणं गीयते कलौ । अन्धकूपेषु क्षिप्यंते ज्वलितेषु हुताशने

கலியுகத்தில் எங்கு பாகவத புராணம் பாடப்படவில்லையோ, அந்த இடம் நரகமாகிறது—யமசாசனத்தின் இரண்டாம் வடிவம். (அவர்கள்) இருண்ட கிணறுகளிலும் எரியும் தீயிலும் வீசப்படுவர்.

Verse 41

द्विषंति ये भागवतं न कुर्वंति दिनं हरेः । यमदूतैश्च नीयन्ते तथा भूमौ भवंति ते

பாகவதத்தை வெறுத்து, ஹரியின் புனித நாளை அனுஷ்டிக்காதவர்கள் யமதூதர்களால் அழைத்துச் செல்லப்படுவர்; மேலும் பூமியில் மீண்டும் பிறப்பர்।

Verse 42

वाच्यमानं न शृण्वंति हरेश्चरितमुत्तमम् । करपत्रैश्च पीड्यंते सुतीव्रैर्यम शासनात्

ஹரியின் உத்தம சரிதம் வாசிக்கப்படும்போது கேட்க மறுப்போர், யமனின் ஆணையால் மிகக் கூர்மையான கரபத்திரம் போன்ற கத்திகளால் துன்புறுத்தப்படுவர்।

Verse 43

निन्दां कुर्वंति ये पापा वैष्णवानां महात्मनाम् । तेषां निरयपातस्तु यावदाभूतसंप्लवम्

மகாத்மையான வைஷ்ணவர்களை நிந்திக்கும் பாவிகளுக்கு நரக வீழ்ச்சி மகாப்ரளயம் வரை நீடிக்கும்।

Verse 44

गोकोटितीर्थादधिकं स्नानं तत्राधिकं भवेत् । ये पश्यंति महापुण्या गोपीचंदनमृत्तिकाम् । गंगास्नानफलं तेषां जायते नात्र संशयः

அங்கே நீராடுதல் கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களைவிட மேலான பலன் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது. மகாபுண்ணியர்கள் கோபீசந்தன மண்ணை தரிசித்தால், அவர்களுக்கு கங்கை ஸ்நானப் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 45

वैष्णवानां प्रयच्छंति गोपीचं दनमृत्तिकाम् । येषां ललाटे तिलकः गोपीचंदनसंभवम्

வைஷ்ணவர்களுக்கு கோபீசந்தன மண்ணை அளித்து, தமது நெற்றியில் கோபீசந்தனத்தில் பிறந்த திலகத்தை அணிவோர் பாக்கியசாலிகள்।

Verse 46

गोपीचंदनपुंड्रेण द्वादश्यां जागरे कृते । विष्णोर्नामसहस्रस्य पाठेन मुक्तिमाप्नुयात्

கோபீசந்தனத்தால் செய்யப்பட்ட வைஷ்ணவத் திலகத்தை நெற்றியில் அணிந்து, த்வாதசியில் ஜாகரணம் செய்து, விஷ்ணுவின் ஸஹஸ்ரநாமத்தை பாராயணம் செய்தால் முக்தியை அடைவான்।

Verse 47

ये नित्यं प्रातरुत्थाय वैष्णवानां तु कीर्तनम् । गोमतीस्मरणं कुर्युः कृष्णतुल्या न संशयः

எவர் தினமும் காலை எழுந்து வைஷ்ணவர்களின் கீர்த்தனத்தைப் பாடி, கோமதி நதியை நினைவுகூர்கிறார்களோ, அவர்கள் கிருஷ்ணனுக்கு ஒப்பாவர்—சந்தேகமில்லை।

Verse 48

ये नित्यं प्रातरुत्थाय द्वारकेति वदंति च । तीर्थकोटिभवं पुण्यं लभंते च दिनेदिने

எவர் தினமும் காலை எழுந்து ‘த்வாரகா’ என்று உச்சரிக்கிறார்களோ, அவர்கள் நாள்தோறும் கோடி தீர்த்த யாத்திரைகளால் உண்டாகும் புண்ணியத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தைப் பெறுவர்।