Adhyaya 32

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । नारदस्त्वग्रतो गत्वा प्रणम्याथ हरिप्रियाम् । उवाच ललितां वाचं हर्षयन्द्वारकां पुरीम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—நாரதர் முதலில் முன்னே சென்று, ஹரியின் பிரியையை வணங்கி, இனிய மென்மையான சொற்களால் பேசி த்வாரகாபுரியை மகிழ்வித்தார்।

Verse 2

श्रीनारद उवाच । पश्यपश्य महाभागे सर्वे प्राप्ताः सुशोभने । तीर्थक्षेत्राणि देवाश्च ऋषयश्चैव कृत्स्नशः

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—பார், பார், ஓ மகாபாக்கியவளே, மிக அழகியவளே! அனைவரும் வந்துள்ளனர்—தீர்த்தக் க்ஷேத்திரங்கள், தேவர்கள், மற்றும் எல்லா ரிஷிகளும்।

Verse 3

पश्येमं पुरतः प्राप्तं प्रयागं तीर्थकैः सह । द्वारके तव पादाब्जे लुण्ठंते श्रद्धयाद्भुतम्

பார், இந்தப் பிரயாகம் மற்ற தீர்த்தங்களுடன் உன் முன்னே வந்துள்ளது. ஓ த்வாரகையே! அதிசயம்—அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் உன் தாமரைத் திருவடிகளில் உருண்டு வணங்குகின்றனர்।

Verse 4

इदं तु पुष्करं तीर्थं नमति श्रद्धया शुभे । इयं तु गौतमी पुण्या सर्वतीर्थसमाश्रया

இது புஷ்கர தீர்த்தம், ஓ மங்களமே—நம்பிக்கையுடன் வணங்குகிறது. இது புனிதமான கௌதமி—அனைத்து தீர்த்தங்களுக்கும் ஆதாரமாகப் போற்றப்படுவது.

Verse 5

सिंहस्थे च गुरौ भद्रे संप्राप्ता सौभगं महत् । किन्तु दुर्जनसंसर्गाद्दग्धा पापाग्निना भृशम्

ஓ நல்லவளே! சிம்ஹஸ்தத்தில் குரு நிலைத்திருந்தபோது அவளுக்கு பெரும் சௌபாக்கியம் கிடைத்தது; ஆனால் துர்ஜனச் சங்கத்தால் பாபாக்னியில் மிகக் கடுமையாக எரிந்தாள்।

Verse 6

तत्रोपायमभिज्ञाय ऋषीणां शृण्वतां तदा । श्रुत्वा कर्णे महच्छब्दं संप्राप्तेयं तवांतिकम्

அங்கே முனிவர்கள் கேட்கும்போது தீர்வை அறிந்து, காதில் பேரொலி கேட்டவுடன், அவள் வந்து உமது சன்னிதியில் அடைந்தாள்.

Verse 7

नमस्करोति देवि त्वां द्वारके गौतमी शुभा । पश्यपश्य महापुण्या इयं भागीरथी शुभा

தேவி த்வாரகையே! மங்களமான கௌதமி (கோதாவரி) உமக்கு வணங்குகிறது. பாருங்கள்—பாருங்கள்! இங்கே மிகப் புண்ணியமிக்க, மங்களமான பாகீரதி (கங்கை)யும் உள்ளது.

Verse 8

नमस्करोति ते पादौ संहृष्टा च पुनःपुनः । पश्येमां नर्मदां रम्यां प्रणतां तव पादयोः

அவள் மகிழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் உமது திருவடிகளை வணங்குகிறாள். பாருங்கள், இந்த அழகிய நர்மதா உமது திருவடிகளில் பணிந்திருக்கிறாள்.

Verse 9

यमुना चन्द्रभागेयमियं प्राचीसरस्वती । सरयूर्गंडकी प्राप्ता गोमती पूर्ववाहिनी

இங்கே யமுனையும் சந்திரபாகையும்; இது கிழக்கே ஓடும் சரஸ்வதி. சரயூவும் கந்தகியும் வந்துள்ளன; கிழக்கே ஓடும் கோமதியும் வந்தாள்.

Verse 10

शोणः सिन्धुनदी चैता अन्याश्च सरितां वराः । कृष्णा भीमरथी पुण्या कावेर्य्याद्याः सरिद्वराः

இங்கே சோணனும் சிந்து நதியும்; மேலும் பிற சிறந்த நதிகளும் உள்ளன. கிருஷ்ணா, புண்ணியமான பீமரதி, மேலும் காவேரி முதலிய முதன்மை நதிகளும் வந்துள்ளன.

Verse 11

सीताचक्षुर्नदी भद्रा नमंत्येताः पदांबुजम् । द्वारके ता महापुण्याः सप्तद्वीपोद्भवाः पराः

சீதா, சக்ஷுர்நதி, பத்ரா—இவர்கள் அனைவரும் உமது திருவடித் தாமரைகளுக்கு வணங்குகின்றனர். த்வாரகையில் சப்தத்வீபங்களில் இருந்து தோன்றிய அந்தப் பரம புண்ணிய நதிகள் வீற்றிருக்கின்றன.

Verse 12

मन्दाकिनी महापुण्या भोगवत्यादिसंयुता । पश्याश्चर्यमिदं भद्रे वाराणसी विमुक्तिदा

மகாபுண்ணியமான மந்தாகினி, போகவதி முதலியவர்களுடன் இங்கே உள்ளது. ஓ நற்கருணையுள்ளவளே, இந்த அதிசயத்தைப் பார்—முக்தி அளிக்கும் வாராணசி இங்கேயே இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 13

भक्त्या ते च पदांभोजं शिरस्याधाय वर्तते । कुरुक्षेत्रं महापुण्यं नमति त्वामहर्निशम्

பக்தியுடன் அது உமது திருவடித் தாமரைகளைத் தலையில் தாங்கி நிற்கிறது. மகாபுண்ணியமான குருக்ஷேத்திரம் இரவும் பகலும் உமக்கு வணங்குகிறது.

Verse 14

द्वारके मथुरां पश्य प्रणतां तव पादयोः । अयोध्याऽवंतिकामायास्ता नमंति पदांबुजम्

ஓ த்வாரகையே, மதுராவை நோக்கு—அது உன் திருவடிகளில் பணிந்துள்ளது. அயோத்தி மற்றும் அவந்திகா (உஜ்ஜயினி)யும் உன் திருவடித் தாமரைகளுக்கு வணங்குகின்றன.

Verse 15

कांची गया विशाला च विरजा लुठति क्षितौ । शालिग्रामं महाक्षेत्रं पतितं तव पादयोः । विराजते प्रभासं च क्षेत्रं च पुरुषोत्तमम्

காஞ்சி, கயா, விசாலா, விரஜா—இவர்கள் பூமியில் உருண்டு பக்தியுடன் வணங்குகின்றனர். சாலிகிராமம் எனும் மகாக்ஷேத்திரம் உன் திருவடிகளில் வீழ்ந்துள்ளது. பிரபாசமும், புருஷோத்தம (புரி) க்ஷேத்திரமும் ஒளிர்கின்றன.

Verse 16

भार्गवादीनि चान्यानि सर्वक्षेत्राणि सुन्दरि । द्वारके प्रणमंति त्वां भक्त्योत्थाय पुनःपुनः

அழகிய த்வாரகையே! பார்கவ முதலிய பிற எல்லாப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரங்களும் பக்தியுடன் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து உமக்கு வணங்குகின்றன।

Verse 17

पश्येमान्सागरान्सप्त पतितस्तांब पादयोः । पश्यारण्यानि सर्वाणि नैमिषं प्रणतं पुरः

பார், இவ்வேழு சமுத்திரங்களும் உமது தாமரைத் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்குகின்றன. பார், எல்லாப் புனித வனங்களையும்; மேலும் நைமிஷமும் உமக்கு முன் பணிந்துள்ளது।

Verse 18

धनुष्कं च दशारण्यं दंडकारण्यमर्बुदम् । नारायणाश्रमं पश्य द्वारके प्रणतं तथा

தனுஷ்கம், தசாரண்யம், தண்டகாரண்யம், அர்புதம் ஆகியவற்றைப் பார்; நாராயணாஶ்ரமத்தையும் பார்—த்வாரகையே, இவையெல்லாம் வணங்கி நிற்கின்றன।

Verse 19

अयं मेरुश्च कैलासो मन्दराद्याः सहस्रशः । हिमाद्रिर्विंध्यशैलश्च श्रीशैलाद्याः प्रहर्षिताः । एते ह्यृषिगणाः सर्वे नमंतिस्म पुनःपुनः

இதோ மேருவும் கைலாசமும்; மந்தர முதலிய ஆயிரக் கணக்கான மலைகளும். இமாலயமும் விந்திய மலைத்தொடரும், ஸ்ரீசைலம் முதலியனவும் மகிழ்ந்து இங்கே உள்ளன. இவ்வெல்லா ரிஷிகணங்களும் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகின்றனர்।

Verse 20

गंगाद्याः सागराः शैला नृत्यंति पुरतस्तव । ऋषिदेवगणाः सर्वे सर्वे गर्जंति नामभिः

கங்கை முதலிய புனித நதிகள், சமுத்திரங்கள், மலைகள் உமக்கு முன் நடனம் செய்கின்றன. எல்லா ரிஷி-தேவகணங்களும் திருநாமங்களை முழங்கி ஒலிக்கின்றனர்।

Verse 21

श्रीप्रह्लाद उवाच । इत्येवं वदतस्तस्य द्वारका हृष्टमानसा । नृत्यतो मुदितान्वीक्ष्य सर्वान्प्रेम्णाभिनंद्य च । उवाच ललिता वाचं गौतमीं स्पृश्य पाणिना

ஸ்ரீ பிரஹ்லாதர் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருக்க, த்வாரகை உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது. நடனமாடி ஆனந்தித்த அனைவரையும் கண்டு அன்புடன் வாழ்த்தி, கௌதமீயை கையால் தொட்ந்து இனிய மென்மையான சொற்களால் பேசினாள்.

Verse 22

भागीरथीप्रयागादीन्क्षेत्रादीनथ सर्वशः । द्वारका मधुरालापैः सर्वानानंदयत्तदा

அப்போது த்வாரகை இனிய உரைகளால் பாகீரதி, பிரயாகம் முதலிய அனைத்துத் தீர்த்தக் க்ஷேத்திரங்களையும் மற்ற புனித இடங்களையும் எல்லா விதத்திலும் மகிழ்வித்தாள்.

Verse 23

अथाश्चर्यमभूत्तत्र सर्वानंदविवर्द्धनम् । अथ तावत्तदाऽकाशे गीतवाद्यजयस्वनाः

பின்னர் அங்கே அனைவரின் மகிழ்ச்சியையும் பெருக்கும் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. அதே நேரத்தில் ஆகாயத்தில் பாடல், வாத்திய ஒலி, ‘ஜெய’ எனும் வெற்றிக்கோஷங்கள் எழுந்தன.

Verse 24

गर्जनानि सुपुण्यानि हरिशब्दैः पृथक्पृथक् । अपश्यन्वै तदा सर्वे ब्रह्माद्या देवनायकाः

அங்கே ‘ஹரி’ எனும் நாமத்தால் நிறைந்த, தனித்தனியாக ஒலித்த புனிதமான கர்ஜனைகள் எழுந்தன. அப்போது பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்தலைவர்களும் அந்த அதிசயத்தை கண்டனர்.

Verse 25

महेशः स्वगणैः सार्द्धं भवान्या समदृश्यत । इन्द्रस्तु त्रिदशैः सार्द्धं यक्षगन्धर्वकिन्नरैः

மகேசன் தன் கணங்களுடன், பவானியுடன் சேர்ந்து தோன்றினார். மேலும் இந்திரனும் முப்பத்து தேவர்களுடன், யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர் உடனும் வெளிப்பட்டான்.

Verse 26

मरुद्भिर्लोकपालैश्चा नृत्यमानाः प्रहर्षिताः । सिद्धविद्याधराः सर्वे वस्वादित्याश्च सग्रहाः

மருதர்களும் லோகபாலர்களும் உடன் அவர்கள் பேரானந்தத்தில் நடனம் செய்தனர். எல்லா சித்தர்களும் வித்யாதரர்களும், வஸுக்களும் ஆதித்யர்களும் தம் தெய்வீக பரிவாரங்களுடன் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 27

भृग्वाद्याः सनकाद्याश्च नृत्यमानाः प्रहर्षिताः । ब्रह्माणं च नमस्कृत्य सप्तस्वर्गस्थिताः सुराः

பிருகு முதலிய ரிஷிகளும் சனக முதலிய முனிவர்களும் பேரானந்தத்தில் நடனமாடிக்கொண்டே பிரம்மாவை வணங்கினர். ஏழு ஸ்வர்கங்களில் இருப்போர் தேவர்களும் பணிந்து வணக்கம் செலுத்தினர்.

Verse 28

ऊचुस्ते द्वारकां दृष्ट्वा ब्रह्मेशानादयस्तदा । हर्षविह्वलितात्मानो वीक्ष्याऽन्योन्यं च विस्मिताः

அப்போது த்வாரகையை கண்டவுடன் பிரம்மா, ஈசானன் (சிவன்) முதலியோர் பேசினர். ஆனந்தத்தில் மயங்கி ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி வியப்புற்றனர்.

Verse 29

देवा ऊचुः । सेयं वै द्वारका देवी वहते यत्र गोमती । यत्राऽस्ते भगवान्कृष्णः सेयं पुण्या विराजते

தேவர்கள் கூறினர்—இதுவே தேவியான த்வாரகை; இங்கு கோமதி நதி ஓடுகிறது. இங்கு பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வாசம் செய்கிறார்; ஆகவே இந்தப் புனித நகரம் ஒளிர்கிறது.

Verse 30

सर्वक्षेत्रोत्तमा या च सर्वतीर्थोत्तमोत्तमा । स्वर्गादप्यधिका भूमौ द्वारकेयं प्रकाशते

எல்லா க்ஷேத்திரங்களிலும் சிறந்ததும், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் பரம சிறந்ததும் ஆகிய அந்தத் த்வாரகை, பூமியில் ஸ்வர்கத்தையும் மிஞ்சும் மகிமையுடன் ஒளிர்கிறது.

Verse 31

एतद्वै चक्रतीर्थं च यच्छिला चक्र चिह्निता । मुक्तिदा पापिनां लोके म्लेच्छदेशेऽपि पूजिता

இதுவே நிச்சயமாகச் சக்கரதீர்த்தம்; இதன் கல்லில் சக்கரச் சின்னம் பதிந்துள்ளது. இது உலகில் பாவிகளுக்கும் முக்தி அளிப்பது; ம்லேச்ச தேசங்களிலும் போற்றிப் பூஜிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मादीनागतान्दृष्ट्वा विस्मिता नारदादयः । क्षेत्राणि तीर्थमुख्यानि विस्मितानि सरिद्वराः । प्रणेमुर्युगपत्सर्वे सर्वाः सर्वाणि सर्वशः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—பிரம்மா முதலியோர் வருகையைப் பார்த்து நாரதர் முதலியோர் வியந்தனர். முதன்மை க்ஷேத்திரங்கள், சிறந்த தீர்த்தங்கள், உயர்ந்த நதிகளும் வியப்பால் நிறைந்தன; அனைவரும் ஒரே நேரத்தில்—அனைவருக்கும், எல்லாவிதமாகவும்—வணங்கினர்.

Verse 33

ब्रह्मादीनां च तीर्थानां दृष्ट्वा यात्रां मनोहराम् । द्वारकां प्रति विप्रेन्द्रा विस्मिता द्वारकौकसः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! பிரம்மா முதலியோரும் தீர்த்தங்களும் சேர்ந்த மனோகர யாத்திரை துவாரகை நோக்கி நகர்வதைப் பார்த்து துவாரகை வாசிகள் வியந்தனர்.

Verse 34

दृष्ट्वा देवगणाः सर्वे द्वारकां प्रति मंदिरे । गीतवाद्यादि निर्घोषैर्नृत्यमानाः प्रहर्षिताः

துவாரகையைப் பார்த்து அதன் கோவில்களை நோக்கிச் செல்லும் போது, பாடலும் வாத்தியங்களும் முழங்க, எல்லா தேவர்களும் பேரானந்தத்தில் நடனம் செய்தனர்.

Verse 35

वदन्तो जयशब्दांश्च सेयं कृष्णप्रियेति च । दृष्ट्वा ब्रह्ममहेशानौ द्वारकां प्रीतमानसौ

‘ஜய ஜய’ என்று வெற்றிக் கோஷம் எழுப்பி, ‘இவளே கிருஷ்ணப்ரியா’ என்று கூறி, துவாரகையைப் பார்த்த பிரம்மாவும் மகேசனும் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 36

त्यक्त्वा च वाहने श्रेष्ठे दण्डवत्पतितौ भुवि । ऊचतुश्च तदा देवौ द्वारकां प्रति हर्षितौ

சிறந்த வாகனங்களை விட்டு, அந்த இரு தேவரும் தண்டவத் நமஸ்காரமாகப் பூமியில் விழுந்தனர். பின்னர் மகிழ்ந்து த்வாரகையை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 37

श्रेष्ठा त्वमम्ब सर्वेभ्योऽस्मदादिभ्योऽपि सर्वतः । यतस्त्वां न त्यजेत्साक्षाद्भगवान्विष्णुरव्ययः

அம்மையே! நீ எல்லாரிலும், எங்களைப் போன்ற தேவர்களையும் விட, அனைத்துவிதத்திலும் உயர்ந்தவள்; ஏனெனில் அழிவிலா பகவான் விஷ்ணு தாமே நேரடியாக உன்னை ஒருபோதும் கைவிடார்.

Verse 38

अतो दर्शय देवेशं कृष्णं कंसविनाशनम् । यद्दर्शनान्महासिद्धिः सर्वेषां च भविष्यति

ஆகையால் தேவியே! தேவேசனும் கம்சனை அழித்தவனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எங்களுக்கு தரிசிக்கச் செய்; அவரின் தரிசனத்தால் அனைவருக்கும் மஹாசித்தி உண்டாகும்.

Verse 39

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा प्रययौ देवी तीर्थक्षेत्रादिसंयुता । ब्रह्मेशानौ पुरस्कृत्य हृष्टौ दृष्ट्वा महोत्सवान्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, தேவியானவள் தீர்த்தங்களும் புண்யக்ஷேத்திரங்களும் உடன் புறப்பட்டாள். பிரம்மா, ஈசானனை முன்னிலைப்படுத்தி, மஹோத்ஸவங்களைப் பார்த்து அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 40

गीतवाद्यपताकैश्च दिव्योपायनपाणिभिः । प्राप्योवाच ततो देवान्द्वारका हर्षविह्वला

பாடல்கள், வாத்தியங்கள், கொடிகள் உடன், கைகளில் தெய்வீக காணிக்கைகள் ஏந்தி, மகிழ்ச்சியில் மயங்கிய த்வாரகை தேவர்களை அணுகி பின்னர் உரைத்தாள்.

Verse 41

पश्यतां पश्यतां देवाः सोऽयं वै द्वारकेश्वरः । प्राप्य संदर्शनं यस्य मुक्तानां यत्फलं भवेत् । न विद्यते सहस्रेषु ब्रह्मांडेषु च यत्फलम्

பாருங்கள், பாருங்கள், தேவர்களே! இவரே நிச்சயமாக த்வாரகேஸ்வரர். இவரின் சாக்ஷாத் தரிசனத்தால் முக்தர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலன் உண்டாகும்; அத்தகைய பலன் ஆயிரம் பிரபஞ்சங்களிலும் இல்லை.

Verse 42

ततो देवगणाः सर्वे क्षेत्रतीर्थादिसंयुताः । पश्चिमाभिमुखं दृष्ट्वा कृष्णं क्लेशविनाशनम् । प्रणेमुर्युगपत्सर्वे प्रहृष्टाः समुपागताः

அப்போது எல்லா தேவர்களும்—க்ஷேத்திர-தீர்த்தங்களுடன்—மேற்குநோக்கி இருந்த துன்பநாசகர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்த்து, மகிழ்ச்சியுடன் அணுகி அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் வணங்கினர்.

Verse 43

गीतवाद्यप्रघोषैश्च नृत्यमानाः समंततः । जयशब्दं नमःशब्दं गर्जंतो हरिनामभिः

பாடலும் வாத்தியங்களின் முழக்கமும் ஒலிக்க, எல்லாத் திசைகளிலும் நடனமாடி, ஹரிநாமங்களைச் சொல்லி ‘ஜயம்’ ‘நமः’ என்று முழங்கினர்.

Verse 44

ब्रह्मा भवो भवानी च सेन्द्रा देवगणा भुवि । दृष्ट्वा कृष्णं प्रणेमुस्ते भक्त्योत्थाय पुनःपुनः

பூமியில் பிரம்மா, பவ (சிவன்), பவானி, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கூட்டம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்த்து, பக்தியால் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து வணங்கினர்.

Verse 45

प्रयागादीनि तीर्थानि गंगाद्याः सरितोऽमलाः । ऋषयो देवगंधर्वाः शुकाद्याः सनकादयः । वीक्ष्य वक्त्रं महाविष्णोः प्रणेमुश्च मुहुर्मुहुः

பிரயாகம் முதலான தீர்த்தங்கள், கங்கை முதலான தூய நதிகள், ரிஷிகள், தேவகந்தர்வர்கள், சுகர் முதலியோர், சனகாதியர்—மகாவிஷ்ணுவின் முகத்தைத் தரிசித்து—மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர்.

Verse 46

कृष्णकृष्णेति कृष्णेति जय कृष्णेति वादिनः । स्नात्वा तु गोमतीनीरे तीरे चैव महोदधेः । कमलासनः संहृष्टः श्रीमत्कृष्णमपूजयत्

‘கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா’ என்றும் ‘ஜய கிருஷ்ணா’ என்றும் முழங்கியவாறு அவர்கள் சென்றனர். தாமரை ஆசனத்தார் பிரம்மா கோமதி கரையிலும் மகாசமுத்திரக் கரையிலும் நீராடி மகிழ்ந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட்டார்।

Verse 47

स्वर्धेनुपयसा स्नाप्य दिव्यैश्चा मृतपंचकैः । भवश्चाथ भवानी च पूजयामास भक्तितः

வானுலகக் காமதேனுவின் பாலாலும் தெய்வீக பஞ்சாமிர்தத்தாலும் அபிஷேகம் செய்து, பின்னர் பவனும் (சிவன்) பவானியும் (பார்வதி) பக்தியுடன் இறைவனை வழிபட்டனர்।

Verse 48

इन्द्रो देवगणाः सर्वे योगिनः सनकादयः । ऋषयो नारदाद्याश्च गंगाद्याश्च सरिद्वराः

இந்திரனும், எல்லா தேவர்கணங்களும், சனக முதலிய யோகிகளும், நாரத முதலிய முனிவர்களும், கங்கை முதலிய சிறந்த நதிகளும்—அனைவரும் அங்கே கூடினர்।

Verse 49

अमूल्याभरणैर्भक्त्या महारत्नविनिर्मितैः । दिव्यैर्माल्यैरनेकैश्च नन्दनादिसमुद्भवैः

பக்தியுடன் அவர்கள் மகாரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட விலைமதிப்பற்ற ஆபரணங்களையும், நந்தன முதலிய தெய்வீக பூங்காக்களில் தோன்றிய பல தெய்வீக மாலைகளையும் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 50

प्रियया श्रीतुलस्या वै श्रीमत्कृष्णमपूजयन् । धूपैर्नीराजनैर्दिव्यैः कर्पूरैश्च पृथक्पृथक्

அன்பிற்குரிய ஸ்ரீதுளசியால் அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட்டு, தனித்தனியாக தெய்வீக தூபம், நீராஜனம் (ஆரத்தி) மற்றும் கற்பூரம் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 51

नैवेद्यैर्विविधैः पुष्पैर्दिव्यैः कर्पूरवासितैः । सकर्पूरैश्च तांबूलैः प्रियैश्चोपायनैस्तथा

அவர்கள் பலவகை நைவேத்யங்களாலும், கற்பூர மணம் கமழும் தெய்வீக மலர்களாலும், கற்பூரம் கலந்த தாம்பூலத்தாலும், மேலும் பிற அன்புப் பரிசுகளாலும் இறைவனைப் பக்தியுடன் போற்றி வழிபட்டனர்।

Verse 52

महामांगलिकैः सर्वैः सुदिव्यैर्मंगलाऽर्तिकैः । संपूज्यैवं महाविष्णुं कृष्णं क्लेशविनाशनम् । प्रहृष्टा ननृतुः सर्वे गीतवाद्यप्रहर्षिताः

இவ்வாறு எல்லா மகாமங்களச் சடங்குகளாலும், தெய்வீக மங்களாரத்தியாலும், துன்பநாசகன் மகாவிஷ்ணு—ஸ்ரீகிருஷ்ணனை முழுமையாக வழிபட்டு, பாடலும் வாத்தியமும் எழுப்பிய பேருவகையில் அனைவரும் மகிழ்ந்து நடனமாடினர்।

Verse 53

पुरतः कृष्णदेवस्य ह्यप्सरोभिः समन्विताः । ब्रह्मा च ब्रह्मपुत्राश्च ततः सेन्द्रा मरुद्गणाः

ஸ்ரீகிருஷ்ண தேவனின் முன்னிலையில், அப்சரஸ்களுடன் கூடி, பிரம்மாவும் பிரம்மபுத்திரர்களும் நின்றனர்; அதன் பின் இந்திரனுடன் மருத்கணங்கள் வந்தனர்।

Verse 54

ब्रह्मादीन्नृत्यतः प्रेक्ष्य भगवान्कमलेक्षणः । वारयामास हस्तेन प्रीतः प्राह सुरान्विभुः

பிரம்மா முதலியோர் நடனமாடுவதைக் கண்டு, தாமரைக் கண்களையுடைய பகவான் மகிழ்ந்து, தம் கையால் அவர்களைத் தடுத்து, பின்னர் தேவர்களை நோக்கி அனைத்தாற்றலுடையவர் உரைத்தார்।

Verse 55

श्रीभगवानुवाच । भोभो ब्रह्मन्महेशान हे भवानि महेश्वरि । क्षेत्राणि सर्वतीर्थानि नारदः सनकादयः । प्रीतोऽहं भवता सम्यक्सर्वान्कामानवाप्स्यथ

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்— ஓ பிரம்மனே, ஓ மகேசானே! ஓ பவானி, ஓ மகேஸ்வரி! ஓ எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களே, எல்லாத் தீர்த்தங்களே! ஓ நாரதா, சனக முதலியோரே! உங்கள் வழிபாட்டால் நான் உண்மையிலே மகிழ்ந்தேன்; நீங்கள் விரும்பிய அனைத்தையும் அடைவீர்கள்।

Verse 56

प्रह्लाद उवाच । तदाभिलषितांल्लब्ध्वा स र्वान्कामवरानथ । भक्त्या परमया श्रीमत्कृष्णं प्रोचुः प्रहर्षिताः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அப்போது தாம் விரும்பிய வரங்களையும் எல்லாச் சிறந்த அருள்வரங்களையும் பெற்ற அவர்கள், பரம பக்தியால் நிறைந்து, பேரானந்தத்துடன் ஸ்ரீமான் கிருஷ்ணனை உரைத்தனர்।

Verse 57

देवा ऊचुः । प्राप्तः कामवरोऽस्माभिः सर्वतः कृपया विभो । सप्रेमा त्वत्पदांभोजे भक्तिर्भव्याऽनपायिनी

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே விபோ! எல்லாவிதத்திலும் உங்கள் கருணையால் நாங்கள் சிறந்த வரத்தைப் பெற்றோம். உங்கள் திருவடித் தாமரைகளில் அன்புடன் கூடிய, மங்கலமான, என்றும் விலகாத பக்தி எங்களுள் உதயமாகுக।

Verse 58

प्रह्लाद उवाच । तथैव पूजयामासू रुक्मिणीं कृष्णवल्लभाम् । अथ ब्रह्ममहेशानौ सर्वेषां शृण्व तामिदम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அதே முறையில் அவர்கள் கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணியை வழிபட்டனர். பின்னர் பிரம்மா மற்றும் மகேசன் அனைவரின் முன்னிலையில் இவ்வசனங்களைச் சொன்னார்கள்—கேளுங்கள்।

Verse 59

श्रद्धया परया युक्तौ द्वारकां प्रत्यवोचतुः । त्वं देवि सर्वतीर्थानां क्षेत्राणामुत्तमोत्तमा

பரம நம்பிக்கையுடன் கூடிய அந்த இருவரும் த்வாரகையை நோக்கி உரைத்தனர்—தேவி! எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் புண்ணியத் தலங்களிலும் நீயே சிறந்ததிலும் சிறந்தவள்.

Verse 60

पर्वतानां यथा मेरुः सिन्धूनां सागरो यथा । प्राणो यथा शरीराणामिन्द्रियाणां तु वै मनः

மலைகளில் மேரு எவ்வாறு முதன்மையோ, நதிகளில் கடல் எவ்வாறு முதன்மையோ; உடல்களுக்கு பிராணன் எவ்வாறு, இந்திரியங்களுக்கு நிச்சயமாக மனம் அவ்வாறே—।

Verse 61

तेजस्विनां यथा वह्निस्तत्त्वानां चैत्त्य ईज्यते । यथा ग्रहर्क्षताराणां सोमो वै ज्योतिषां धुवम् । एषां प्रकाशपुंजानां यथा सूर्य्यः प्रकाशते

ஒளிமிக்கவர்களில் அக்னி முதன்மை; தத்துவங்களில் புனிதச் சைத்யம் வணங்கப்படுவது போல; கிரகம்‑நட்சத்திரம்‑தாரைகளில் சோமன் (சந்திரன்) ஜ்யோதிகளின் துருவமாக இருப்பது போல; இவ்வொளிக் குவியல்களில் சூரியன் மிகச் சிறப்பாகப் பிரகாசிக்கிறான்।

Verse 62

यथा नः सर्वदेवानां महाविष्णुरयं महान् । तथैव सर्वतीर्थानां पूज्येयं द्वारका शुभा

எங்களுக்கு எல்லாத் தேவர்களிலும் இந்த மகா மகாவிஷ்ணுவே உன்னதன்; அதுபோல எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் இந்தச் சுபமான த்வாரகையே வணங்கத்தக்கது।

Verse 63

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा सर्वदेवानां क्षेत्रादीनां च सत्तमाः । आधिपत्ये सुरेशानौ द्वारकामभिषेचतुः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்— இவ்வாறு சொல்லி, எல்லாத் தேவர்களிலும் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களிலும் சிறந்த அந்த இரு தேவேச்வரர்கள் த்வாரகையை ஆட்சியுரிமைக்காக அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 64

ब्रह्मेशानौ तथा देवाः प्रजेशा ऋषयोऽमलाः । तीर्थानां क्षेत्रराजानां महाराजत्वकारणम्

பிரம்மா, ஈசானன், மேலும் தேவர்கள், பிரஜேசர்கள் (பிரஜாபதிகள்), குற்றமற்ற ரிஷிகள்— இவர்கள் அனைவரும் தீர்த்தங்களுக்கும் க்ஷேத்திரராஜங்களுக்கும் மேலான த்வாரகையின் மகாராஜத்துவத்திற்குக் காரணமானார்கள்।

Verse 65

चक्रुर्महाभिषेकं तु द्वारकायाः प्रहर्षिताः । वादयन्तो विचित्राणि वादित्राणि महोत्सवे

அவர்கள் பேரானந்தத்துடன் த்வாரகையின் மகாபிஷேகத்தைச் செய்தனர்; அந்த மகோৎসவத்தில் பலவகை வாத்தியங்களை முழங்கச் செய்தனர்।

Verse 66

दिव्यैः पञ्चामृतैस्तोयैः सर्वतीर्थसमुद्भवैः । पुण्यैश्चाकाशगंगाया दिग्गजानां करोद्धृतैः

எல்லாத் தீர்த்தங்களிலிருந்தும் தோன்றிய தெய்வீக பஞ்சாமிர்த நீராலும், திசைகளை காக்கும் திக்கானைகளின் கரங்களால் எடுக்கப்பட்ட ஆகாசகங்கையின் புனித நீராலும்—

Verse 67

अथ वासांसि दिव्यानि दत्त्वा चाऽचमनं तथा । चर्चितां चन्दनैर्दिव्यैर्दिव्याभरणभूषिताम्

பின்னர் அவர்கள் தெய்வீக ஆடைகளை அர்ப்பணித்து, ஆச்சமனத்திற்கான நீரையும் அளித்தனர்; தெய்வீக சந்தனக் குழம்பால் பூசி, விண்ணுலக ஆபரணங்களால் அலங்கரித்தனர்.

Verse 68

पूजां च चक्रिरे पुष्पैश्चंदनादिसमुद्भवैः । तदा जाता महादिव्या पुरुषाः पार्षदा हरेः

மலர்களாலும் சந்தனம் முதலியவற்றிலிருந்து வந்த காணிக்கைகளாலும் அவர்கள் பூஜை செய்தனர்; அப்போது மிகத் தெய்வீக ஒளியுடன் ஹரியின் பர்ஷதர்கள் தோன்றினர்.

Verse 69

विष्वक्सेनसुनंदाद्या द्योतयन्तो दिशो दश । जयशब्दं नमःशब्दं वदंतः पुष्पवर्षिणः

விஷ்வக்சேனன், சுனந்தன் முதலியோர் பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்து, ‘ஜய’ ‘நமः’ என முழங்கி மலர்மழை பொழிந்தனர்.

Verse 70

गीतवादित्रघोषेण नृत्यमानाः प्रहर्षिताः । किरीटकुण्डलैर्हारैर्वैजयंत्या विभूषिताः

பாடலும் வாத்தியங்களின் முழக்கமும் நடுவே அவர்கள் பேரானந்தத்தில் நடனம் ஆடினர்; கிரீடம், குண்டலம், மாலைகள், வைஜயந்தி மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 71

श्यामाश्चतुर्भुजाः पीतवस्त्रमाल्यैर्विभूषिताः । स्वप्रभा दीप्यमानौ ते दृष्ट्वा ब्रह्ममहेश्वरौ

அவர்கள் சியாமவர்ணம் உடைய நான்கு கரங்களுடன், மஞ்சள் ஆடையும் மாலைகளும் அணிந்து, தம் சொந்த ஒளியால் பிரகாசித்தனர். அவர்களைப் பார்த்த பிரம்மாவும் மகேஸ்வரனும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 72

नारदं सनकादींश्च महाभागवतानृषीन् । तेऽपि तानपि संहृष्टाः प्रहर्षागतसंभ्रमाः

அங்கே நாரதரும், சனகாதிகளும், மகாபாகவத முனிவர்களும் இருந்தனர்; அவர்களும் அவர்களைப் பார்த்தவுடன் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்து, மகிழ்ச்சியால் எழுந்த பரவசத்தில் திளைத்தனர்.

Verse 73

ववंदिरे ततो ऽन्योऽन्यं हृष्टा आलिंगनादिभिः । ऋषयोऽन्ये च देवाश्च प्रणेमुर्विष्णुपार्षदान्

பின்னர் அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அணைப்பு முதலியவற்றால் ஒருவரையொருவர் வணங்கி வாழ்த்தினர். மற்ற முனிவர்களும் தேவர்களும் விஷ்ணுவின் பரிஷதர்களுக்கு வணங்கினர்.

Verse 74

अथ ते समुपागम्य द्वारकां विष्णुपार्षदाः । नत्वाऽथ द्वारकानाथं द्वारकां वै तथैव च

பின்பு விஷ்ணுவின் பரிஷதர்கள் துவாரகையை அணுகி, வணங்கி துவாரகாநாதருக்கும், அதேபோல் துவாரகைத் தெய்வநகருக்கும் நமஸ்காரம் செய்தனர்.

Verse 75

संपूज्य श्रद्धया भक्त्या निःश्रेयसवनोद्भवैः । कुसुमैर्विविधैर्दिव्यैस्तुलस्या तद्वनोत्थया

அவர்கள் நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்டு வழிபட்டு, நிஃஶ்ரேயஸ வனத்தில் பிறந்த பலவகைத் தெய்வீக மலர்களையும், அதே வனத்தில் தோன்றிய துளசியையும் அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 76

तदुत्पन्नैः फलैर्दिव्यैर्धूपैर्नीराजनैः प्रभुम् । विविधैश्चान्नतांबूलैर्दत्त्वा कृष्णमतोषयन्

அங்கே விளைந்த தெய்வீக கனிகள், தூபம், நீராஜனம் ஆகியவற்றாலும், பலவகை அன்னமும் தாம்பூலும் அர்ப்பணித்தும், அவர்கள் ஆண்டவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 77

क्षेत्रतीर्थादिराजानां महाराजस्त्वमीश्वरि । इति सर्वे वदन्तस्तु द्वारकां च ववंदिरे

“ஓ ஈஸ்வரி! எல்லா க்ஷேத்திர-தீர்த்தங்களுக்கும் மேலான பேரரசி, நீயே மகாராஜா”—என்று கூறி அனைவரும் த்வாரகையை வணங்கினர்।

Verse 78

एतस्मिन्नंतरे विप्रा देवदुन्दुभिनिस्वनाः । अश्रूयंत महाशब्दा अभवन्पुष्पवृष्टयः

அந்த வேளையில், ஓ விப்ரர்களே! தேவதுந்துபிகளின் முழக்கம் கேட்கப்பட்டது; பேரொலி எழுந்தது, மலர்மழை பொழிந்தது।

Verse 79

अथाऽसीन्महदाश्चर्य्यं शृण्वन्तु ऋषिसत्तमाः । कुरुक्षेत्रं प्रयागं च सव्यदक्षिणपार्श्वयोः

பின்பு ஒரு பேராச்சரியம் நிகழ்ந்தது—ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, கேளுங்கள்: இடப்புறமும் வலப்புறமும் குருக்ஷேத்திரமும் பிரயாகமும் தோன்றின।

Verse 80

स्थित्वा जगृहतुर्द्दिव्ये श्वेतच्छत्रे मनोहरे । द्वारकायस्तथा शुभ्रे चामरव्यजने शुभे

அங்கே நின்று அவர்கள் தெய்வீகமும் மனம்கவரும் வெண்குடைகளை ஏந்தினர்; த்வாரகைக்காகவும் தூய்மையான, மங்களமான சாமர விசிறிகளை எடுத்தனர்।

Verse 81

अयोध्या मथुरा माया वाराणसी जयस्वनैः । स्तुवंत्यन्यास्तथान्यानि सर्वक्षेत्राणि सर्वशः

அயோத்தி, மதுரா, மாயா, வாராணசி ஆகியவை ஜயஜய என்று முழங்கி அவளைப் போற்றின; அதுபோல எங்கும் உள்ள மற்ற எல்லா புண்ணியத் தலங்களும் புகழ்ந்தன।

Verse 82

तीर्थानि सरितः सर्वा द्वारकाया मुखांबुजम् । पश्यतः परमानंदं लेभिरे देवमानवाः

எல்லா தீர்த்தங்களும் எல்லா நதிகளும் துவாரகையின் தாமரைமுகத்தைத் தரிசித்து பரமானந்தத்தை அடைந்தன; தேவரும் மனிதரும் இருவரும்.

Verse 83

आहुश्च पार्षदा विष्णोर्धन्यान्येतानि सर्वशः । दृष्ट्वा तु द्वारकां पुण्यां सर्वलोकैकमण्डनाम्

அப்போது விஷ்ணுவின் பரிஷதர்கள் கூறினர்—“இவை அனைத்தும் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்கள்; ஏனெனில் உலகமெங்கும் ஒரே அலங்காரமான புனிதத் துவாரகையை இவர்கள் தரிசித்துள்ளனர்.”

Verse 84

वेदयज्ञतपोजाप्यैः सम्यगाराधितो हरिः । प्रसीदेद्यस्य तस्य स्याद्द्वारकागमने मतिः

வேதம், யாகம், தவம், ஜபம் ஆகியவற்றால் ஹரியை முறையாக ஆராதித்தவர்மேல் ஹரி அருள்புரிவார்; அவருள் துவாரகை செல்லும் தீர்மானம் உதிக்கும்।