Adhyaya 31
இந்த அதிகாரத்தில் துவாரகையின் பக்தி நிறைந்த மகிமையும், தீர்த்த-சங்கமப் புனிதமும் கூறப்படுகிறது. பிரஹ்லாதன் நகரத்தின் தெய்வீக ஒளி இருளையும் அச்சத்தையும் அகற்றும் எனவும், கொடிகள்-பதாகைகள் வெற்றிச் சின்னமாக விளங்கும் எனவும் வர்ணிக்கிறான். விஷ்ணு/கிருஷ்ணனின் ஆலயம் தெய்வச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதை கண்டதும் கூடியோர் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, ஆனந்தக் கண்ணீருடன் பரவச பக்தியில் மூழ்குகின்றனர். பின்னர் பாரதமெங்கும் உள்ள பல தீர்த்தங்கள், நதிகள், க்ஷேத்திரங்கள், புகழ்பெற்ற நகரங்கள்—வாரணாசி, குருக்ஷேத்திரம், பிரயாகம், கங்கை/ஜாஹ்னவி, யமுனை, நர்மதை, சரஸ்வதி, கோதாவரி, கயா, சாலகிராம-க்ஷேத்திரம், புஷ்கரம், அயோத்தி, மதுரா, அவந்தி, காஞ்சி, புருஷோத்தமம், பிரபாசம் முதலியவை—எண்ணப்படுகின்றன. இதனால் மூவுலகின் புனித நிலவியல் துவாரகையுடன் தொடர்பில் இங்கேயே இருப்பதுபோல் உணர்த்தப்படுகிறது. முனிவர்கள் ஜயகோஷமும் வணக்கங்களும் செய்து மகிழ்கிறார்கள். நாரதர்—இத்தரிசனம் சேர்த்த புண்ணியத்தின் பலன்; உறுதியான பக்தியும் துவாரகை அடைய வேண்டிய தீர்மானமும் சிறு தவத்தால் கிடையாது என விளக்குகிறார். துவாரகை க்ஷேத்திர-தீர்த்த ராஜர்களில் சூரியனைப் போல ஒளிர்வதாக கூறப்படுகிறது. பின்னர் இசை, நடனம், கொடிகள், ஸ்தோத்திரங்களுடன் ஊர்வலம் கோமதியை நோக்கிச் செல்கிறது. நாரதர் நதிகளை அழைத்து கோமதியே முதன்மை என அறிவிக்கிறார்; அவளில் ஸ்நானம் மோட்சம் தரும், பித்ருக்களுக்கும் நன்மை செய்யும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஸ்நானத்திற்குப் பின் அனைவரும் துவாரகை வாயிலில் நகரத்தை அரசமரியாதை நிறைந்த தெய்வ உருவமாக—வெண்மை நிறம், செழுமையான அலங்காரம், சங்க-சக்கர-கதா தாங்கியவளாக—கண்டு கூட்டாகப் பணிந்து வணங்குகின்றனர்.
Shlokas
Verse 1
प्रह्लाद उवाच दिव्यस्वप्रभया ध्वांतं भूतानां नाशयन्सदा । जनयन्परमानंदं भक्तानां च भयापहः
பிரஹ்லாதன் கூறினான்—தன் திவ்ய சுயஒளியால் உயிர்களின் இருளை எப்போதும் அழித்து, பக்தர்களுக்கு பரமானந்தத்தை அளித்து, அவர்களின் அச்சத்தை அகற்றுபவன்.
Verse 2
पताकाभिर्ध्वजस्थाभिर्द्वारकाजयवर्द्धनः । दिव्यपुण्यप्रकाशेन राजते गिरिराडिव
கொடிகளாலும் த்வஜஸ்தம்பங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட, வெற்றியை வளர்க்கும் த்வாரகை—திவ்ய புண்ணிய ஒளியால்—மலைமன்னன் போல் ஒளிர்கிறது.
Verse 3
दृष्ट्वाऽलयं तदा विष्णोस्तदायुधविभूषितम् । विहाय पादुके च्छत्रं दण्डवत्पतिता भुवि
அப்போது ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விஷ்ணுவின் திருத்தலத்தை கண்ட அவர்கள் பாதுக்கையும் குடையும் விட்டு, தண்டவத் நமஸ்காரமாக தரையில் விழுந்தனர்।
Verse 4
भूमिसंलुठनं तेषां तीर्थानामद्भुतं महत् । अभवद्विप्र शार्दूलाः क्षेत्रादीनां च सर्वशः
ஓ பிராமணச் சிங்கங்களே! அந்தத் தீர்த்தங்களின் பூமியில் உருளுதல் அதிசயமும் மகத்துமானதாயிற்று; அதுபோல எல்லா க்ஷேத்திராதிகளிலும் எங்கும் நிகழ்ந்தது।
Verse 5
वाराणसी कुरुक्षेत्रं प्रयागो जाह्नवी तथा । यमुना नर्मदा पुण्या पुण्या प्राची सरस्वती
வாரணாசி, குருக்ஷேத்திரம், பிரயாகம்; மேலும் ஜாஹ்னவி (கங்கை); யமுனை, புனித நர்மதை; புனித பிராசி, சரஸ்வதி—(அனைத்தும் அங்கு இருந்தன)।
Verse 6
गोदावरी महापुण्या गया तिस्रस्तु मंगलाः । शालिग्रामं महाक्षेत्रं पुण्या चक्रनदी शुभा
மிகப் புனிதமான கோதாவரி; கயா; அந்த மூன்று மங்கள (தீர்த்தங்கள்/நதிகள்); சாலிகிராமம் எனும் மகாக்ஷேத்திரம்; மேலும் சுபமான புனித சக்ரநதி—(அனைத்தும் இருந்தன)।
Verse 7
पयोष्णी तपती कृष्णा कावेर्य्याद्याः सुपुण्यदाः । पुष्करादीनि तीर्थानि सागराः पर्वतोत्तमाः
பயோஷ்ணீ, தபதீ, கிருஷ்ணா, காவேரி முதலியவை—மிகச் சிறந்த புண்ணியம் அளிப்பவை; புஷ்கர முதலான தீர்த்தங்கள்; சமுத்திரங்கள்; உயர்ந்த மலைகள்—(அனைத்தும் இருந்தன)।
Verse 8
अयोध्या मथुरा माया अवंत्याद्याश्च मुक्तिदाः । श्रीरंगाख्यमनंतं च प्रभासं च विशेषतः
அயோத்தி, மதுரா, மாயா (ஹரித்வார்) மற்றும் அவந்தி முதலியவை—மோட்சம் அளிப்பவை; மேலும் ‘அனந்த’ எனப்படும் ஸ்ரீரங்கமும், குறிப்பாகப் பிரபாசமும் (புகழ்பெற்றவை).
Verse 9
पुरुषोत्तमं महाक्षेत्रमरण्यान्यादयः शुभाः । त्रैलोक्ये वर्त्तमानानि सर्वतीर्थानि सर्वशः
புருஷோத்தமனின் மகாக்ஷேத்திரமும், புனிதமான காடுகள் முதலியனவும்—மூவுலகிலும் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் அனைத்துவிதமாக இங்கேயே இருப்பதுபோல் (மிகுந்தது).
Verse 10
दृष्ट्वा कृष्णालयं पुण्यं मुहुर्मुहुः प्रहर्षिताः । जय शब्दैर्नमःशब्दैर्गर्जंतो हरिनामभिः
புனிதமான கிருஷ்ணாலயத்தை கண்டதும் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்—‘ஜய’ ‘நமः’ என முழங்கிக் கர்ஜித்து, ஹரிநாமங்களை உரக்கப் பாடினர்.
Verse 11
आनंदाश्रूणि मुंचंतः प्रेम्णा गद्गदया गिरा । स्तुवंति मुनयः सर्वे तीर्थादीनि च सर्वशः
ஆனந்தக் கண்ணீர் சிந்தி, அன்பால் குரல் தடுக்க, எல்லா முனிவர்களும் தீர்த்தங்களையும் புனிதத் தலங்களையும் அனைத்துவிதமாகப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.
Verse 12
अथ संस्तुवतां तेषामन्योन्यं मुदितात्मनाम् । वीक्ष्य वक्त्राणि सर्वेषां महर्षिर्नारदोऽब्रवीत्
பின்னர், அவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஒருவரையொருவர் போற்றி உரைக்கையில், மகரிஷி நாரதர் அனைவரின் முகங்களையும் நோக்கி உரைத்தார்.
Verse 13
श्रीनारद उवाच । राशयः पुण्य पुंजानां कृता युष्माभिरुत्तमाः । तज्जन्मना सहस्रैस्तु यद्दृष्टं कृष्णमंदिरम्
ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—ஓ சிறந்தவர்களே, நீங்கள் புண்ணியப் புஞ்சங்களின் குவியல்களைச் சேர்த்துள்ளீர்கள்; ஆயிரம் பிறவிகளுக்குப் பின் தான் கிருஷ்ணன் ஆலயத் தரிசனம் கிடைக்கும்।
Verse 14
दर्शनं कृष्णदेवस्य द्वारकागमने मतिः । दृढभक्तिर्महाविष्णोर्नाल्पस्य तपसः फलम्
திருக்கிருஷ்ணனின் தரிசனம், த்வாரகைக்கு செல்லும் உறுதி, மகாவிஷ்ணுவில் அசையா பக்தி—இவை சிறிய தவத்தின் பலன்கள் அல்ல।
Verse 16
धन्येयं गौतमी गंगा गौतमोऽयं महातपाः । यत्प्रसादेन सर्वेषां कल्याणं समुपस्थितम्
இந்த கௌதமீ கங்கை நிச்சயம் பாக்கியமுடையது; இந்த மகாதபஸ்வி கௌதமரும் பாக்கியமுடையவர்; அவரின் அருளால் அனைவருக்கும் நலன் நிறைவேறியது।
Verse 17
यज्ञाध्ययनदानानां तपोव्रतसमाधिनाम् । संप्राप्तफलमस्माभिर्युष्माभिः सर्वतीर्थकाः
யாகம், வேதஅத்தியயனம், தானம், தவம், விரதம், சமாதி—இவற்றின் பலன்கள் எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் கிடைத்துவிட்டன, ஓ அனைத்துத் தீர்த்தங்களின் உருவங்களே।
Verse 18
यूयं सर्वाणि तीर्थानि क्षेत्राणि चैव कृत्स्नशः । कृष्णाज्ञया सर्वकालं तिष्ठध्वं सर्वदैवतैः
நீங்களே முழுமையாக எல்லாத் தீர்த்தங்களும் எல்லாப் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களும். கிருஷ்ணனின் ஆணையால் எல்லாத் தேவதைகளுடன் எப்போதும் இங்கே தங்கியிருங்கள்।
Verse 19
धन्या वै पूर्वजास्तेषां वंशजाः कृष्णदर्शनं । सोत्सवा द्वारकां यांति पश्यंति च हरिप्रियाम्
யாருடைய வம்சத்தார்க்கு ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனம் கிடைக்கிறதோ, அவர்களின் முன்னோர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள். அவர்கள் விழாக்கோலத்துடன் துவாரகைக்கு சென்று ஹரிக்கு அருமையான நகரைத் தரிசிக்கின்றனர்.
Verse 20
इयं च शोभते पुण्या द्वारका कृष्ण वल्लभा । प्रपश्यंतु महाभागास्तथा वाराणसीं शुभाम्
இந்தப் புனிதமான துவாரகை—ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குப் பிரியமானது—மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்கிறது. பெரும் பாக்கியசாலிகள் இதையும், அதுபோல மங்களமான வாராணசியையும் தரிசிக்கட்டும்.
Verse 21
क्षेत्राणि कुरुमुख्यानि पश्यंतु द्वारकां प्रभोः । तादृशी मथुरा काशी मायाऽध्योध्या च राजते
குருக்ஷேத்திரம் முதலான முதன்மைத் திருத்தலங்கள் ஆண்டவனின் துவாரகையைத் தரிசிக்கட்டும். அதுபோல மதுரா, காசி, மாயா (ஹரித்வார்) மற்றும் அயோத்தியும் மகிமையுடன் விளங்குகின்றன.
Verse 22
अवन्ती न च कांची च क्षेत्रं च पुरुषोत्तमम् । सूर्योपरागकालेऽपि कुरुक्षेत्रं न राजते
அவந்தி (உஜ்ஜயினி), காஞ்சி, புருஷோத்தமக் க்ஷேத்திரம் (புரி) ஆகியவையும் இவ்வளவு ஒளிர்வதில்லை; சூரிய கிரகண நேரத்தில்கூட குருக்ஷேத்திரம் இத்தகைய பிரகாசம் பெறாது.
Verse 23
ईदृशं न गयातीर्थं यादृगेतत्प्रकाशते
இந்தக் க்ஷேத்திரம் எவ்வாறு ஒளிர்கின்றதோ, அவ்வாறு கயா தீர்த்தமும் ஒளிர்வதாகக் காணப்படவில்லை.
Verse 24
ग्रहनक्षत्रताराणां यथा सूर्य्यो विराजते । सक्षेत्रतीर्थराजानां द्वारकार्को विराजते
கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், தாரைகள் அனைத்திலும் சூரியன் எவ்வாறு ஒளிர்கிறானோ, அவ்வாறே க்ஷேத்திர-தீர்த்தராஜர்களில் ‘த்வாரகா-சூரியன்’ மிகச் சிறப்பாக விளங்குகின்றான்।
Verse 25
प्रह्लाद उवाच । निशम्य नारदेनोक्तं प्रहृष्टाश्च तथा द्विजाः । क्षेत्राणि सर्वतीर्थानि पुरस्कृत्य च गौतमम्
பிரஹ்லாதன் கூறினான்—நாரதர் உரைத்ததை கேட்டதும் அந்தத் த்விஜர்களும் மிக மகிழ்ந்தனர். எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களையும் தீர்த்தங்களையும் முன்னிறுத்தி, கௌதமரை முன்னோடியாக மதித்து (அவர்கள் புறப்பட்டனர்)।
Verse 26
विहाय गौतमीं तत्र प्रययुर्ह्यग्रतोग्रतः । प्रहृष्टा गौतमी तत्र प्रणम्य त्वरिता ययौ
அங்கே கௌதமீயை விட்டுவிட்டு அவர்கள் அனைவரும் அவசரமாக முன்னே முன்னே சென்றனர். கௌதமீயும் அங்கே மகிழ்ந்து வணங்கி விரைவாக (அவர்களைத் தொடர்ந்து) சென்றாள்।
Verse 27
गीतवाद्यैश्च नृत्यैश्च पताकाभिः समंततः । प्रययुः स्तोत्रपाठैश्च सर्वे ते द्वारकाश्रये
பாடல்கள், வாத்தியங்கள், நடனங்கள் உடன், சுற்றிலும் கொடிகள் பறக்க, ஸ்தோத்திரம் பாராயணம் செய்து கொண்டே அவர்கள் அனைவரும் த்வாரகையின் சரணத்தை நோக்கி சென்றனர்।
Verse 28
स तीर्थान्यग्रतः कृत्वा मध्ये कृत्वा तु शोभनम् । प्रयागं तीर्थराजं च प्रहृष्टं क्षेत्रदर्शनात्
அவன் தீர்த்தங்களை முன்னே வைத்தான்; நடுவில் அழகிய பிரயாகம்—தீர்த்தராஜன்—அதை வைத்தான்; புனித க்ஷேத்திர தரிசனத்தால் அவன் பேரானந்தம் அடைந்தான்।
Verse 29
ततः पश्चात्सरित्स्नानं चकार ऋषिसत्तमः । जाह्नवी गौतमी रेवा यमुनाप्राक्सरस्वती
அதன்பின் முனிவர்சிறந்தவர் புனித நதிகளில் நீராடினார்—ஜாஹ்னவீ (கங்கை), கௌதமீ, ரேவா (நர்மதா), யமுனை மற்றும் பழம்பெரும் சரஸ்வதியில்।
Verse 30
सरयूर्गंडकी तापी पयोष्णी यमुना तथा । कृष्णा भीमरथी गंगा कावेरी चाघनाशिनी
சரயூ, கந்தகீ, தாபீ, பயோஷ்ணீ, யமுனை; மேலும் கிருஷ்ணா, பீமரதீ, கங்கை மற்றும் பாவநாசினி காவேரி—இவை அனைத்தும் புனித நதிகளெனப் போற்றப்படுகின்றன।
Verse 31
मंदाकिनी महापुण्या पुण्या भोगवती नदी । व्रजंति युगपत्सर्वाः पश्यंत्यो द्वारकां पुरीम्
மிகப் புண்ணியமான மந்தாகினி, புண்ணிய நதி போகவதி—இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சென்று த்வாரகாபுரியைத் தரிசிக்கின்றன।
Verse 32
ततस्ते सागराः सप्त स्वैःस्वैस्तीर्थैः समन्विताः । ततः पश्चादरण्यान्याश्रमैः पुण्यैयुतानि च
அப்போது ஏழு சமுத்திரங்களும் தத்தம் தீர்த்தங்களுடன் வந்தன; பின்னர் புனித ஆசிரமங்களால் நிறைந்த காடுகளும் வந்தன।
Verse 33
ततस्तु पर्वता रम्या मेर्वाद्यास्तु सुशोभनाः । नृत्यंतो गायमानाश्च स्तवाद्यैस्तु महर्षिभिः
அப்போது இனிய மலைகள்—மேரு முதலியவை—மிகச் சிறப்பாகத் தோன்றின; மகரிஷிகள் ஸ்தவ-ஸ்தோத்திரங்களுடன் ஆடி, பாடி மகிழ்ந்தனர்।
Verse 34
ततश्च ऋषयो देवाः समंताद्धृष्टमानसाः । गायंतो नृत्यमानाश्च गर्जंतो हरिनामभिः
அப்போது முனிவரும் தேவரும் எல்லாத் திசைகளிலும் மகிழ்ந்த மனத்துடன், ஹரிநாமங்களை முழங்கிக் கொண்டு பாடி நடனமாடினர்।
Verse 35
वादित्रनिनदैरुच्चैर्जयशब्दैः प्रहर्षिताः । प्राप्तास्ते गोमतीतीरं सर्वयज्ञसमन्विताः । ववंदिरे महापुण्याः सर्वे ते हृष्टमानसाः
வாத்தியங்களின் உயர்ந்த ஒலியும் ‘ஜய’ முழக்கமும் கேட்டு பேருவகை கொண்ட அவர்கள் கோமதியின் கரையை அடைந்தனர்; எல்லா யாகங்களின் பலனும் பெற்றவர்கள்போல் அந்த மகாபுண்ணியர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் வணங்கினர்।
Verse 36
श्रीनारद उवाच । हे भागीरथि हे रेवे यमुने शृणु गौतमि । श्रेष्ठा श्रीगोमतीदेवी विख्याता भुवनत्रये
ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்— ஓ பாகீரதி, ஓ ரேவா, ஓ யமுனை, கேள் ஓ கௌதமி; ஸ்ரீ கோமதி தேவி எல்லாவற்றிலும் முதன்மை, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவள்.
Verse 37
यस्याः सकृज्जलस्नानं स्पर्द्धते ब्रह्मविद्यया । तेन वै गोमती सेयं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमा । ब्रह्मज्ञानेन मुच्यंते प्रयागमरणेन वा । स्नानमात्रेण गोमत्यां मुच्यते पूर्वजैः सह
அவளின் நீரில் ஒருமுறை நீராடுதலே பிரம்மவித்தையின் பலனுடன் போட்டியிடும்; ஆகவே இந்த கோமதி எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சிறந்ததிலும் சிறந்தது. பிரம்மஞானத்தாலோ, பிரயாகத்தில் மரணத்தாலோ முக்தி கிடைக்கும்; ஆனால் கோமதியில் நீராடுவதாலேயே மனிதன் தன் முன்னோர்களுடன் விடுதலை பெறுகிறான்.
Verse 38
प्रह्लाद उवाच । निशम्य तानि तीर्थानि माहात्म्यं महदद्भुतम् । गोमत्याः श्रद्धया स्नात्वा उत्सवैरग्रतो ययुः
பிரஹ்லாதன் கூறினார்— அந்தத் தீர்த்தங்களின் மகத்தான அதிசயமான மஹிமையை கேட்ட அவர்கள், பக்தியுடன் கோமதியில் நீராடி, விழாக்கோலத்துடன் முன்னே முன்னே சென்றனர்.
Verse 39
ततः क्षेत्राणि तीर्थानि सरितः सागरादयः । ददृशुर्द्वारकां रम्यामागता द्वारमण्डपे
அப்போது க்ஷேத்திரங்கள், தீர்த்தங்கள், நதிகள், சமுத்திரங்கள் முதலியவை வாயில் மண்டபத்துக்கு வந்து அழகிய த்வாரகையைத் தரிசித்தன।
Verse 40
स्थितां सिंहासने दिव्ये मणिकांचनभूषिते । सुन्दरां शुक्ल वर्णां च रुद्रादित्यसमप्रभाम्
மாணிக்கமும் பொன்னும் அலங்கரித்த தெய்வீக சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அவளை அவர்கள் கண்டனர்—அழகியவள், வெண்நிறத்தாள், ருத்ரன் மற்றும் ஆதித்தியன் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தாள்।
Verse 41
दिव्यवस्त्रां सुगंधाढ्यां रत्नाभरणभूषिताम् । किरीटकुण्डलैर्दिव्यैः शोभितां कंकणादिभिः
அவள் தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து, புனித மணமுடன் நிறைந்து, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; தெய்வீக கிரீடம், குண்டலங்கள், வளையல்கள் முதலியவற்றால் ஒளிர்ந்தாள்।
Verse 42
वरदाभयहस्तां च शंखचक्रगदायुधाम् । श्वेतातपत्रशोभाढ्यां चामरव्यजनादिभिः
அவளுடைய கரங்கள் வரமும் அபயமும் அளிப்பவை; அவள் சங்கம், சக்கரம், கதா ஆகிய ஆயுதங்களைத் தாங்கினாள். வெண்குடைச் சிறப்பாலும் சாமர விசிறிகள் முதலியவற்றாலும் மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।
Verse 43
संस्तवैः स्तूयमानां च गीतवाद्यादिहर्षिताम् । महासिंहासनस्थां तु दृष्ट्वा द्वारवतीं पुरीम् । प्रणेमुर्युगपत्सर्वे सर्वाणि च सुभक्तितः
ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்பட்டும், பாடல்-வாத்தியங்களால் மகிழ்ந்தும், அவள் மகாசிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். இவ்வாறு த்வாரவதீ நகரை கண்ட அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் வணங்கினர்।