Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 43
संस्तवैः स्तूयमानां च गीतवाद्यादिहर्षिताम् । महासिंहासनस्थां तु दृष्ट्वा द्वारवतीं पुरीम् । प्रणेमुर्युगपत्सर्वे सर्वाणि च सुभक्तितः
saṃstavaiḥ stūyamānāṃ ca gītavādyādiharṣitām | mahāsiṃhāsanasthāṃ tu dṛṣṭvā dvāravatīṃ purīm | praṇemuryugapatsarve sarvāṇi ca subhaktitaḥ
ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்பட்டும், பாடல்-வாத்தியங்களால் மகிழ்ந்தும், அவள் மகாசிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். இவ்வாறு த்வாரவதீ நகரை கண்ட அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் வணங்கினர்।
Narrative voice (contextual narrator within Dvārakā Māhātmya; specific speaker not stated in this verse)
Tirtha: Dvārakā (Dvāravatī)
Type: kshetra
Scene: A grand enthroned Dvārakā amid hymns, singing, and instruments; the gathered sacred beings/pilgrims bow simultaneously in deep devotion—an orchestrated ceremonial darśana.
FAQs
True recognition of a sacred place culminates in humility and collective worship—bhakti expressed as stuti (praise) and praṇāma (prostration).
Dvāravatī/Dvārakā, revered as a city of divine presence.
Implicit devotional acts are highlighted: stuti (hymns), gīta-vādya (sacred music), and praṇāma (prostration).