Adhyaya 28

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । कृत्वा जागरणं विष्णोर्यथान्यायं नरेश्वर । पितॄन्यच्छति पुण्यं च ततः किं कुरुते यमः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—மனிதரின் அரசே! விதிப்படி விஷ்ணுவின் ஜாகரணத்தைச் செய்து பித்ருக்களுக்கு புண்ணியத்தை அளிப்பவன் மீது யமன் என்ன அதிகாரம் செலுத்த முடியும்?

Verse 2

भुक्तो वा यदि वाऽभुक्तः स्वच्छो वाऽस्वच्छ एव वा । विमुक्तिः कथिता तत्र हरिजागरणान्नृणाम्

மனிதன் உண்டிருந்தாலும் உண்ணாவிட்டாலும், தூயவனாக இருந்தாலும் தூய்மையற்றவனாக இருந்தாலும்—அங்கே ஹரி (விஷ்ணு) ஜாகரணத்தால் மக்களுக்கு விடுதலை கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 3

अस्नातो वा नरः स्नातो जागरे समुपस्थिते । सर्वतीर्थाप्लुतो ज्ञेयस्तं दृष्ट्वा दिवमाव्रजेत्

மனிதன் குளித்திருந்தாலும் குளிக்காவிட்டாலும்—ஜாகரணம் வந்தபோது அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவன் என அறியப்பட வேண்டும்; அவனைத் தரிசித்தால்கூட சொர்க்கம் அடையலாம்.

Verse 4

श्वपचा जागरं कृत्वा पदं निर्वाणमागताः । किं पुनर्वर्णसंभूताः सदाचारपरास्तथा

சுவபசர் எனப்படும் நிலையில்பிறந்தவர்கள்கூட ஜாகரணம் செய்து நிர்வாணப் பதத்தை அடைந்தனர்; அப்படியிருக்க, வர்ணங்களில் பிறந்து நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்தவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 5

युवतीनादमाकर्ण्य यथा निद्रा न जायते । जागरे चैवमेव स्यात्तत्कथानां च कीर्तने

இளம்பெண்களின் குரலைக் கேட்டால் தூக்கம் வராததுபோல், ஜாகரணத்திலும்—அவருடைய திருக்கதைகளைப் பாடி மீண்டும் சொல்லுவதால் நித்திரை அகலும்.

Verse 6

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । उत्कल्लनं मनःपापं शोधयेद्विष्णु जागरः

பிராமணஹத்தி, மதுபானம், திருட்டு, குருபத்தினியிடம் அணுகுதல், வன்முறை மீறல், மனப்பாவங்கள்—விஷ்ணுவின் ஜாகரணம் இவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தும்।

Verse 7

विमुक्तिः कामुकस्योक्ता किं पुनर्वीक्षतां हरिम्

காமவசப்பட்டவனுக்கும் விடுதலை உண்டு என்று கூறப்படுகிறது; அப்படியிருக்க, ஹரியைத் தரிசிப்போர்க்கு விடுதலை எவ்வளவு மேலானது!

Verse 8

वाचिकं मानसं पापं करणैर्यदुपार्जितम् । अन्यैर्निमिषमात्रेण व्यपोहति न संशयः

வாக்காலும் மனத்தாலும், கரணங்களால் சேர்க்கப்பட்ட பாவங்கள்—இந்த ஜாகரணம் அவற்றை ஒரு நொடியில் அகற்றும்; ஐயமில்லை।

Verse 9

गोष्ठ्यां समागता ये तु तेषां पापं कुतः स्मृतम् । मातृपूजा गयाश्राद्धं सुतीर्थगमनं तथा । जागरस्य नृणां राजन्समानि कवयो विदुः

புனிதக் கூட்டத்தில் சேர்ந்தவர்களுக்கு பாவம் எங்கே? தாய்வழிபாடு, கயா-சிராத்தம், சிறந்த தீர்த்தயாத்திரை—இவை அனைத்தும், அரசே, மனிதர்க்கு ஜாகரணத்துக்கு ஒப்பென கவிஞர் அறிந்துள்ளனர்।

Verse 10

जननीपूजनं भूप ह्यश्वमेधायुतैः समम् । पूर्णं वर्षशतं भूप कुशाग्रेणोद्धृतं जलम्

அரசே! தாய்வழிபாடு பத்தாயிரம் அசுவமேத யாகங்களுக்கு ஒப்பானது. மேலும் அரசே! குசப்புல் நுனியால் எடுக்கப்பட்ட நீர், முழு நூறு ஆண்டுகள் (அர்ப்பணிக்கப்பட்டால்) மகாபுண்ணியமாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 11

पिबन्पात्रे द्विजः सम्यक्तीर्थे पुष्करसंज्ञिते । जागरस्यैव चैतानि कलां नार्हंति षोडशीम्

புஷ்கர எனப் பெயர்பெற்ற தீர்த்தத்தில் பாத்திரத்தால் முறையாகப் பருகும் இருபிறப்பனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியமும், ஹரி-ஜாகரத்தின் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது।

Verse 12

कृत्वा कांचनसंपूर्णां वसुधां वसुधाधिप । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं हरिजागरे

ஓ பூமியின் அதிபதியே! முழு பூமியையும் பொன்னாக்கி தானமாக அளித்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் ஹரி-ஜாகரத்தால் பெறப்படுகிறது।

Verse 14

निकृंतनं कर्मणश्च ह्यात्मना दुष्कृतं कृतम् । व्यपोहति न संदेहो येन जागरणं कृतम् । संक्षेपतः प्रवक्ष्यामि पुनरेव महीपते । जागरे पद्मनाभस्य यत्फलं कवयो विदुः

ஜாகரத்தைச் செய்தவன் தானே செய்த தீவினைகளை வெட்டி அகற்றுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. ஓ மன்னனே! பத்மநாபனுக்கான ஜாகரத்தின் பலனை முனிவர்கள் அறிந்தபடி நான் மீண்டும் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 15

रवेर्बिंबमिदं भित्त्वा स योगी हरिजागरे । प्रयाति परमं स्थानं योगिगम्यं निरंजनम् । सांख्ययोगैः सुदुःखेन प्राप्यते यत्पदं हरेः

ஹரி-ஜாகரத்தால் அந்த யோகி சூரிய வட்டத்தைத் துளைத்து, யோகிகளால் அடையத்தக்க களங்கமற்ற பரம தாமத்தை அடைகிறான்—சாங்க்யமும் யோகமும் கொண்டு மிகுந்த துன்பத்தால் பெறப்படும் ஹரியின் பதமே அது।

Verse 16

नद्यो नदा यथा यांति सागरे संस्थितिं क्रमात् । एवं जागरणात्सर्वे तत्पदे यांति संस्थितिम्

ஆறுகளும் ஓடைகளும் காலப்போக்கில் கடலில் தங்குமிடத்தை அடைவதுபோல், ஜாகரத்தினால் அனைவரும் அந்த பரம பதத்தில் நிலைபெறுகின்றனர்।

Verse 17

मेरुमंदरमानानि कृत्वा पापानि वा नरः । हरिजागरणे तानि व्यपोहति न संशयः

மேரு, மந்தரமலைபோல் பெரும் பாவங்களைச் செய்தவனும், ஹரி-ஜாகரணத்தால் அவற்றை ஐயமின்றி அகற்றுவான்.

Verse 18

राज्यं स्वर्गं तथा मोक्षं यच्चान्यदीप्सितं नृणाम् । ददाति भगवान्कृष्णः स्वगीतैर्जागरे स्थितः

அரசாட்சி, ஸ்வர்க்கம், மோக்ஷம் மற்றும் மனிதர் விரும்பும் பிற அனைத்தையும்—தன் பாடல்களைப் பாடி ஜாகரணத்தில் நிலைத்திருப்போர்க்கு பகவான் கிருஷ்ணன் அருள்வான்.

Verse 19

जागरेणैव पापानां श्वपचानां महीपते । तत्पदं कविभिः प्रोक्तं किं पुनस्तु द्विजन्मनाम्

அரசே! ஜாகரணமொன்றினாலேயே பாவமிகு ச்வபசர்களும் அந்த பரமபதத்தை அடைவார்கள் என்று முனிவர்கள் கூறினர்; அப்படியிருக்க இருபிறப்போரின் நிலை எவ்வளவு உயர்ந்தது!

Verse 20

जपध्यानविहीनस्य गायकस्यापि भूपते । कर्मभ्रष्टस्य च प्रोक्तो मोक्षस्तु हरिजागरे

அரசே! ஜபமும் தியானமும் இன்றிப் பாடுபவனுக்கும், விதிக் கடமைகளில் வீழ்ந்தவனுக்கும் கூட—ஹரி-ஜாகரணத்தால் மோக்ஷம் உண்டென்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 21

तन्नास्ति त्रिषु लोकेषु पुण्यं पुण्यवतां नृणाम् । यत्तु साधयते भूप जागरे संव्यवस्थितः

அரசே! மூன்று உலகங்களிலும், மிகப் புண்ணியவான்களுக்குக் கூட, ஜாகரணத்தில் உறுதியாக நிலைத்து அடைவதற்கு ஒப்பான புண்ணியச் செயல் வேறில்லை.

Verse 22

त्वया पुनरिदं कार्य्यं स्मर्त्तव्यो गरुडध्वजः । एकादश्यां न भोक्तव्यं कर्तव्यं जागरं सदा

ஆகையால் நீ இதைச் செய்ய வேண்டும்—கருடக் கொடியுடைய திருமால் (ஹரி) அவரை நினைவு கூர வேண்டும். ஏகாதசியில் உணவு கொள்ளாமல், எப்போதும் இரவு ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

जागरे वर्त्तमानस्य श्वपचस्य गतिर्भवेत् । किंपुनर्वर्णजातीनां वैष्णवानां महीपते

மன்னரே! புனித ஜாகரணத்தில் விழித்திருக்கும் ச்வபசன் (மிகத் தாழ்ந்தவன்) கூட நல்வழியை அடைகிறான்; அப்படியிருக்க, வர்ணங்களில் பிறந்த வைஷ்ணவர்களின் பலன் எவ்வளவு உயர்ந்தது!

Verse 24

ये तु जागरणे निद्रां न यांति नृपपुंगव । न तेषां जननी याति खेदं गर्भावधारणात्

அரசர்களில் சிறந்தவரே! ஜாகரணத்தில் உறங்காமல் இருப்போரின் தாய், அவர்களை கருவில் தாங்கியதற்காக எந்தத் துயரமும் அடையாள்.

Verse 25

तस्माज्जागरणं कार्य्यं मातुर्जठरवर्जिभिः । भीतेर्मोक्षपरैर्मर्त्यैः सुखचेष्टाबहिष्कृतैः

ஆகையால் தாயின் கருப்பைச் சங்கிலியிலிருந்து விடுதலை விரும்பி, சம்சாரப் பயத்தால் அஞ்சித், மோட்சத்தில் நிலைத்திருந்து, இன்பவிளையாட்டுச் செயல்களைத் துறந்த மனிதர்கள் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

यस्तु जागरणं रात्रौ कुर्याद्भक्तिसमन्वितः । निमिषेनिमिषे राजन्नश्वमेधफलं लभेत्

ஆனால் அரசே! பக்தியுடன் இரவு ஜாகரணம் செய்பவன், ஒவ்வொரு நொடியிலும் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்.

Verse 27

शयनो त्थापनाभ्यां च समं पुण्यमुदाहृतम् । विशेषो नास्ति भूपाल विष्णुना कथितं पुरा

படுத்தலும் எழுந்தலும் இரண்டிலும் சமமான புண்ணியம் எனப் புகழப்பட்டது. அரசே, வேறுபாடு இல்லை; இதை விஷ்ணு பழங்காலத்தில் உரைத்தார்.

Verse 28

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः स्थिताः शूद्राश्च जागरे । पक्षिणः कृमिकीटाश्च ह्यनेके चैव जंतवः । ते गताः परमं स्थानं योगिगम्यं निरंजनम्

விழிப்பில் நிலைத்திருந்த பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—மேலும் பறவைகள், புழு-பூச்சிகள் உள்ளிட்ட பல உயிர்களும்—யோகிகள் அடையக்கூடிய மாசற்ற பரமபதத்தை அடைந்தனர்.

Verse 29

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यासमानि च । कृष्णजागरणे तानि क्षयं यांति न संशयः

எத்தகைய பாவங்களாயினும்—பிரம்மஹத்திக்கு ஒப்பானவையாயினும்—கிருஷ்ண ஜாகரத்தில் அவை அழிகின்றன; ஐயமில்லை.

Verse 30

एकतः क्रतवः सर्वे सर्वतीर्थसमन्विताः । एकतो देवदेवस्य जागरः कृष्णवल्लभः । न समं ह्यधिकः प्रोक्तः कविभिः कृष्णजागरः

ஒருபுறம் எல்லா யாகங்களும் எல்லா தீர்த்தங்களும்; மறுபுறம் தேவர்களின் தேவனான, கிருஷ்ணனுக்குப் பிரியமான ஜாகரம். கவிகள் கூறுவது: கிருஷ்ண ஜாகரம் சமமல்ல—மேலானது.

Verse 31

सूर्यशक्रादयो देवा ब्रह्मरुद्रादयो गणाः । नित्यमेव समायांति जागरे कृष्णवल्लभे

சூரியன், சக்ரன் முதலிய தேவர்கள், பிரம்மா-ருத்ரன் முதலிய கணங்கள்—கிருஷ்ணனுக்குப் பிரியமான அந்த ஜாகரத்திற்கு தினமும் வந்து கூடுகின்றனர்.

Verse 32

गंगा सरस्वती रेवा यमुना च शतह्रदा । चंद्रभागा वितस्ता च नद्यः सर्वाश्च तत्र वै

அங்கே நிச்சயமாக கங்கை, சரஸ்வதி, ரேவா, யமுனை, சதஹ்ரதா; மேலும் சந்திரபாகா, விதஸ்தா—எல்லா நதிகளும் அங்கேயே உள்ளன.

Verse 33

सरांसि च ह्रदाश्चैव समुद्राः कृत्स्नशो नृप । एकादश्यां नृपश्रेष्ठ गच्छंति हरिजागरे

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஏகாதசியன்று எல்லா ஏரிகளும், குளங்களும், முழு சமுத்திரங்களும் கூட ஹரியின் ஜாகரணத்திற்குச் செல்கின்றன.

Verse 34

स्पृहणीयास्तु देवेभ्यो ये नराः कृष्णजागरे । नृत्यं गीतं प्रकुर्वंति वीणावाद्यं तथैव च

கிருஷ்ண ஜாகரணத்தில் நடனமும் பாடலும் செய்து, மேலும் வீணை வாசிப்பவர்களான அந்த மக்கள் தேவர்களாலும் பொறாமைப்படத் தக்கவர்களாகின்றனர்.

Verse 35

भक्त्या वाऽप्यथवाऽभक्त्या शुचिर्वाप्यथवाऽशुचिः । कृत्वा जागरणं विष्णोर्मुच्यते पापकोटिभिः

பக்தியோடு செய்தாலும் பக்தியின்றி செய்தாலும், தூயனாக இருந்தாலும் அத்தூயனாக இருந்தாலும்—விஷ்ணுவின் ஜாகரணத்தைச் செய்தால் கோடிக்கணக்கான பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 36

पादयोः पांसुकणिका यावत्तिष्ठंति भूतले । तावद्वर्षसहस्राणि जागरी वसते दिवि

பாதங்களின் தூசித் துகள்கள் பூமியில் எத்தனை காலம் நிலைத்திருக்கின்றனவோ, அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஜாகரணத்தை காத்தவன் விண்ணுலகில் வாழ்கிறான்.

Verse 37

तस्माद्गृहं प्रगन्तव्यं जागरे माधवस्य च । कलौ मलविनाशाय द्वादशद्वादशीषु च

ஆகையால் மாதவனுக்கான ஜாகரணத்திற்காக இறைவனின் ஆலயத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். கலியுகத்தில் மலம் நீங்குவதற்காக, குறிப்பாக த்வாதச திதியும் த்வாதசியும் இவ்விருநாள்களில் இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

सुबहून्यपि पापानि कृत्वा जागरणं हरेः । निर्द्दहेन्मेरुतुल्यानि युगकोटिशतान्यपि

எவ்வளவு பல பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், ஹரியின் ஜாகரணத்தைச் செய்பவன், மேரு மலைப்போல் பெரிதான பாவங்களையும்—கோடிக்கணக்கான யுகங்களில் சேர்த்தவற்றையும்—எரித்து அழித்துவிடுவான்.

Verse 39

उन्मीलिनी महीपाल यैः कृता प्रीतिसंयुतैः । कलौ जागरणोपेता फलं वक्ष्यामि तच्छृणु

மண்ணைக் காக்கும் அரசே! கேள்—கலியுகத்தில் மனமகிழ் பக்தியுடன் ஜாகரணத்தோடு செய்யப்படும் உன்மீலினி அனுஷ்டானத்தின் பலனை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 40

स्थितौ युगसहस्रं तु पादेनैकेन भूतले । काश्यां च जाह्नवीतीरे तत्फलं लभते नरः

காசியிலும் ஜாஹ்னவி (கங்கை) கரையிலும், ஒரே காலில் பூமியில் நின்று ஆயிரம் யுகங்கள் தவம் செய்தால் கிடைக்கும் பலனைப் போலவே, மனிதன் அதே பலனை அடைகிறான்.

Verse 41

भवेद्युगसहस्रं च विनाऽहारेण यत्फलम् । उन्मीलिनीं समासाद्य फलं जागरणे हरेः

ஆயிரம் யுகங்கள் உணவின்றி இருப்பதால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, உன்மீலினி விரதத்தை ஏற்று ஹரியின் ஜாகரணத்தைச் செய்வதால் அதே பலன் கிடைக்கிறது.

Verse 42

दुष्प्राप्यं वैष्णवं स्थानं मखकोटिशतैः कृतैः । हेलया प्राप्यते नूनं द्वादश्यां जागरे कृते

கோடிக்கணக்கான யாகங்கள் செய்தாலும் அரிதாகக் கிடைக்கும் வைஷ்ணவ தாமம், த்வாதசியில் இரவு ஜாகரணம் செய்தால் சிறிது முயற்சியிலேயே நிச்சயமாக அடையப்படும்.

Verse 43

न कुर्वंति व्रतं विष्णोर्जागरेण समन्वितम् । परस्वं पारदार्यं च पापं तान्प्रति गच्छति

ஹரியின் இரவு ஜாகரணத்துடன் கூடிய விஷ்ணு விரதத்தை செய்யாதவர்களிடம், பிறருடைய செல்வத்தை ஆசைப்படுதல் மற்றும் பிறருடைய மனைவியை மீறுதல் ஆகிய பாவங்கள் வந்து ஒட்டுகின்றன.

Verse 44

एकेनैवोपवासेन भावहीनास्तु मानवाः । निर्द्दग्धाऽखिलपापास्ते प्रयांति स्वर्गकाननम्

ஒரே ஒரு உபவாசத்தினாலேயே, ஆழ்ந்த பக்தி இல்லாத மனிதர்களும் எல்லாப் பாவங்களும் எரிந்து, ஸ்வர்கத்தின் தோட்டங்களை அடைகின்றனர்.

Verse 45

यत्र भागवतं शास्त्रं यत्र जागरणं हरेः । शालिग्रामशिला यत्र तत्र गच्छेद्धरिः स्वयम्

எங்கே பாகவத சாஸ்திரம் போற்றப்படுகிறது, எங்கே ஹரியின் ஜாகரணம் அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது, எங்கே சாலிகிராம சிலை இருக்கிறதோ—அங்கே ஹரி தாமே வந்து சேர்கிறார்.

Verse 46

न पुर्य्यः पावनाः सप्त कलौ वेदवचो नहि । यादृशं वासरं विष्णोः पावनं जागरान्वितम्

கலியுகத்தில் வேதவாக்கு ஏழு புனித நகரங்களையும் அவ்வளவு தூய்மையாக்குவதாகச் சொல்லாது; ஜாகரணத்துடன் கூடிய விஷ்ணுவின் நாள் தான் மிகப் பரிசுத்தமானது.

Verse 47

संप्राप्ते वासरे विष्णोर्ये न कुर्वंति जागरम् । मज्जंति नरके घोरे नरानार्य्यो न संशयः

விஷ்ணுவின் புனித நாள் வந்தபோது, அந்நாளில் ஜாகரணம் செய்யாதவர்கள் ஐயமின்றி கொடிய நரகத்தில் மூழ்குவர்; அவர்கள் துர்நடத்தையினர்.