Adhyaya 27

Verse 1

ईश्वर उवाच । स्थित्वा द्वादशिजागरे क्रतु समे दुःखापहे पुण्यदे रम्यं भागवतं शृणोति पुरुषः कृत्वा हरेः पूजनम् । पुण्यं वाजिमखस्य कोटिगुणितं संप्राप्य भक्तोत्तमश्छित्त्वा पाशसमूह पक्षनिचयं प्राप्नोति कृष्णालयम्

ஈச்வரன் உரைத்தான்—த்வாதசியின் ஜாகரணத்தை அனுஷ்டித்து, யாகத்துக்கு ஒப்பானதும் துயர் நீக்கியும் புண்ணியம் தருவதுமான அந்த விரதத்தை நிறைவேற்றி; பின்னர் ஹரியைப் பூஜித்து இனிய பாகவதத்தைச் செவிமடுத்த பக்தசிரேஷ்டன், அச்வமேத யாகப் புண்ணியத்தைவிட கோடிமடங்கு புண்ணியம் பெற்று, பந்தனப் பாசங்களின் கூட்டத்தை அறுத்து கிருஷ்ணாலயத்தை அடைகிறான்।

Verse 2

हत्यापापसमूहकोटिनिचयैर्गुर्वंगनाकोटिभिःस्तेयैर्लक्षगुणैर्गुरोर्वधकरैः संवेष्टितो यद्यपि । श्रुत्वा भागवतं छिनत्ति सकलं कृत्वा हरेर्जागरं मुक्तिं याति नरेन्द्र निर्मलवपुर्भित्त्वा रवेर्मंडलम्

அரசே! ஒருவன் கொலைப் பாவங்களின் கோடிக் குவியலாலும், குருபத்னீகமனத்தின் கோடி குற்றங்களாலும், இலட்சமடங்கு திருட்டுகளாலும், குருவதை போன்ற மகாபாதகத்தாலும் சூழப்பட்டிருந்தாலும்; முழுப் பாகவதத்தைச் செவிமடுத்து ஹரியின் ஜாகரணம் செய்தால் அவை அனைத்தையும் அறுத்தெறிந்து, நிர்மல உடலுடன் சூரியமண்டலத்தைத் தாண்டி முக்தியை அடைவான்।

Verse 3

एकादशी द्वादशिसंप्रविष्टा कृता नभस्ये श्रवणेन युक्ता । विशेषतः सोमसुतेन संगमे करोति मुक्तिं प्रपितामहानाम्

ஏகாதசி விரதம் த்வாதசி வரை நீண்டு, நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தில் ஸ்ரவண நக்ஷத்திர யோகத்துடன் செய்யப்படின், குறிப்பாக சோமசுத சங்கமத்தில் அது ப்ரபிதாமகர்கள் வரை பித்ருக்களுக்கு முக்தியை அளிக்கும்।

Verse 4

यद्दीयते द्वादशिवासरे शुभे विष्णुं समुद्दिश्य तथा पितॄणाम् । पर्य्याप्तमिष्ठैः क्रतुतीर्थदानैर्भक्त्या प्रदत्तं खलु मेरुतुल्यम्

சுப த்வாதசி நாளில் விஷ்ணுவையும் பித்ருக்களையும் நோக்கி அளிக்கப்படும் எந்தத் தானமும், பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கப்படின் யாகம், தீர்த்தம், தானம் முதலியவற்றின் பலனை மீறி மேருவிற்கு ஒப்பான மகாபுண்ணியமாகும்।

Verse 5

महानदीं प्राप्य दिनं च विष्णोस्तोयांजलिं यस्तुपितॄन्ददाति । श्राद्धं कृतं तेन समाः सहस्रं यच्छन्ति कामान्पितरः सुतृप्ताः

மகாநதியை அடைந்து விஷ்ணுவின் புனித நாளில் யார் பித்ருக்களுக்கு நீராஞ்சலி (தர்ப்பணம்) அளிக்கிறாரோ, அவரால் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குச் சமமான ஸ்ராத்தம் செய்ததாகக் கருதப்படும்; திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் வேண்டிய வரங்களை அளிப்பர்।

Verse 6

शरणागतानां परिपालनेन ह्यन्नप्रदानेन शृणुष्व पुत्र । ऋणप्रदाने द्विजदेवतानां तद्वै फलं जागरणेन् विष्णोः

மகனே, கேள்—சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாப்பது, அன்னதானம் செய்வது, தேவதுல்யமான த்விஜர்களின் (பிராமணர்களின்) கடனைத் தீர்ப்பது ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் பலன், விஷ்ணுவின் ஜாகரணம் (இரவு விழிப்பு) செய்தாலே அதேபோல் கிடைக்கும்।

Verse 7

यः स्वर्णधेनुं मधुनीरधेनुं कृष्णाजिनं रौप्यसुवर्णमेरु । ब्रह्मांडदानं प्रददाति याति स वै फलं जागरणेन विष्णोः

யார் ஸ்வர்ணதேன், மது-நீர் தேன், கிருஷ்ணாஜினம், வெள்ளி-தங்க மேரு அல்லது பிரஹ்மாண்டதானம் வரை தானம் செய்கிறாரோ, அவர் விஷ்ணுவின் ஜாகரணம் (இரவு விழிப்பு) செய்தாலே அதே சமமான பலனை அடைவார்।

Verse 8

सत्येन शौचेन दमेन यत्फलं क्षमादयादानबलेन षण्मुख । दशाश्वमेधैर्बहुदक्षिणैश्च तेषां फलं जागरणेन विष्णोः

ஏ ஷண்முகா! சத்தியம், தூய்மை, தமம், பொறுமை முதலியவற்றாலும் தானவலத்தாலும் கிடைக்கும் புண்ணியமும், மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் பத்து அச்வமேத யாகங்களின் பலனும்—அவை அனைத்தும் திருமால் விஷ்ணுவின் ஜாகரணத்தால் பெறப்படும்।

Verse 9

स्नानेन यत्प्राप्य नदीं वीरष्ठां यत्पिंडदानेन पितुर्गयायाम् । यद्धेमदानात्कुरुजांगले च तत्स्यात्फलं जागरणेन विष्णोः

வீரஷ்டா நதியில் நீராடுவதால் கிடைக்கும் பலனும், கயாவில் தந்தைக்குப் பிண்டதானம் செய்வதால் வரும் புண்ணியமும், குரு-ஜாங்கலத்தில் பொன் தானம் அளிப்பதன் பலனும்—அதே பலன் விஷ்ணுவின் ஜாகரணத்தால் கிடைக்கும்।

Verse 10

हत्यायुतानां यदि संचितानिस्तेयानि रुक्मस्य तथामितानि । निहंत्यनेकानि पुराकृतानि श्रीजागरे ये प्रपठंति गीतम्

பத்தாயிரக் கொலைப்பாவங்களும் எண்ணற்ற பொன்-திருட்டுப் பாவங்களும் சேர்த்திருந்தாலும், திருஜாகரணத்தில் இறைவனைப் போற்றும் புனிதப் பாடலைப் பாராயணம் செய்பவர்களின் பழைய பல பாவங்கள் அழிகின்றன।

Verse 11

मार्गं न ते सौरपुरस्य दूतान्वनांतरं षण्मुख किंचिदन्यत् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन निद्रा

ஏ ஷண்முகா! ஜாகரணத்தால் உறக்கம் நீங்கியவர்கள், கனவிலும் யமபுரியின் தூதர்களைக் காணார்; வேறு எந்த அச்சமூட்டும் காட்டுப்பாதையையும் காணார்।

Verse 12

काषायवस्त्रैश्च जटाभरैश्च पूर्ताग्निहोत्रैः किमु चान्य मन्त्रैः । धर्मार्थकामवरमोक्षकरीं च भद्रामेकां भजस्व कलिकालविनाशिनीं च

காவி ஆடை, சடைமுடி, பொதுநலப் பணிகள், அக்னிஹோத்திரம் அல்லது பிற மந்திரங்கள்—இவற்றால் என்ன பயன்? தர்மம்-அர்த்தம்-காமம், பரம மோக்ஷம் அளித்து கலியுகத் தீமைகளை அழிக்கும் அந்த ஒரே மங்கள விரதத்தையே வழிபடு।

Verse 13

इत्युक्तपूर्वं किल नारदेन श्रेयोर्थबुद्ध्या विनतासुताय । कृष्णात्परं नान्यदिहास्ति दैवं व्रतं तदह्नः परमं न किंचित्

இவ்வாறு நாரதர் முன்பே வினதையின் புதல்வன் கருடனுக்கு பரம நலன் கருதி உரைத்தார்—‘இங்கு கிருஷ்ணனை விட உயர்ந்த தெய்வம் இல்லை; அந்த நாளின் விரதத்துக்கு மேல் வேறு விரதமும் இல்லை।’

Verse 14

भोभोः सुराः शृणुत नारद इत्यवोचद्भोभोः खगेन्द्रऋषिसिद्धमुनीन्द्रसंघाः । उत्क्षिप्य बाहुमथ भक्तजनेन चोक्तं नैकादशीव्रतसमं व्रतमस्ति किंचित्

‘கேளுங்கள், தேவர்களே!’ என்று நாரதர் உரைத்தார். ‘கேளுங்கள், கருடா, ரிஷிகள், சித்தர்கள், மஹாமுனிகள் கூட்டமே!’ பின்னர் கை உயர்த்தி, பக்தர்கள் கூறியதையே அறிவித்தார்—‘ஏகாதசி விரதத்துக்கு இணையான விரதம் எதுவும் இல்லை।’

Verse 15

पक्षीन्द्र पापपुरुषा न हरिं भजंति तद्भक्तिशास्त्रनिरता न कलौ भवंति । कुर्वंति मूढमनसो दशमीविमिश्रामेकादशीं शुभदिनं च परित्यजंति

ஓ பறவைகளின் அரசே, பாவிகள் ஹரியை வழிபடார்; கலியுகத்தில் அவரது பக்தி-சாஸ்திரங்களில் ஈடுபடவும் மாட்டார். மயங்கிய மனத்தால் தசமியை கலந்து ஏகாதசியை மாசுபடுத்தி, அந்த நன்னாளைத் துறக்கின்றனர்.

Verse 16

आर्त्तः सदा चैव सदा च रोगी पापी सदा चैव सदा च दुःखी । सदा कुलघ्नोऽथ सदा च नारकी विद्धं मुरारेर्दिनमाश्रयेत्तु यः

முராரியின் ‘வித்த’ நாளைச் சார்பவன் எப்போதும் துன்புறுவான், எப்போதும் நோயுற்றிருப்பான், எப்போதும் பாவியாகவும் எப்போதும் துக்கமுற்றவனாகவும் இருப்பான்; எப்போதும் குலநாசகனாகவும் எப்போதும் நரககதியனாகவும் ஆவான்.

Verse 27

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया सप्तमे प्रभासखंडे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वादशीजागरणस्य सर्वतोवरेण्यत्ववर्णनंनाम सप्तविंशतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் ச்லோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் நான்காம் த்வாரகா மாஹாத்ம்யத்தில் ‘த்வாதசி ஜாகரணத்தின் சர்வதோவரேண்யத்துவ விளக்கம்’ எனும் இருபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.