Adhyaya 57

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । अवियुक्तवनं गच्छेत्ततः पार्थिवसत्तम । यस्मिन्दृष्टे नरोभीष्टैर्न वियुज्येत कर्हिचित्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவியுக்த வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அதைத் தரிசித்தவுடன் மனிதன் தன் விரும்பியவற்றிலிருந்து எப்போதும் பிரியான்.

Verse 2

तत्र पूर्वं शची राजन्प्रविष्टा दुःखसंयुता । नहुषेण हृते राज्ये देवेन्द्रस्य महात्मनः

அங்கே, அரசே, முன்காலத்தில் சசி துயரால் நிறைந்து நுழைந்தாள்; நஹுஷன் மகாத்மா தேவேந்திரன் (இந்திரன்) அரசை அபகரித்தபோது.

Verse 3

तत्प्रभावात्पुनः प्राप्तो वियुक्तोऽपि शतक्रतुः । ततस्तस्य वरो दत्तो वनस्य हि तया नृप

அந்தத் தலத்தின் பிரபாவத்தால் பிரிந்திருந்தாலும் சதக்ரது (இந்திரன்) மீண்டும் தன் நிலையை அடைந்தான். பின்னர், அரசே, சசி அந்த வனத்திற்கு வரம் அளித்தாள்.

Verse 4

नरो वा यदि वा नारी वियुक्ताऽत्र वने शुभे । प्रियैर्निवास एकस्मिन्रात्रिमेकां वसिष्यति

ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும், பிரியரிடமிருந்து பிரிந்த துயரத்தில் இருப்பவர், இந்தப் புனித வனத்தில் ஒரே தங்குமிடத்தில் ஒரு இரவு தங்கினாலே மீண்டும் பிரியருடன் சேர்ந்து வாழும் பேறு பெறுவர்.

Verse 5

स तेन लभते संगं भूय एव यथा मया । प्रियैः स लभते वासमेकरात्रं वसन्नृप

அந்தப் புண்ணியச் செயல்/விரதத்தால், நான் பெற்றதுபோலவே அவன் மீண்டும் சங்கமத்தை அடைகிறான். அரசே, அங்கே ஒரு இரவு தங்கினாலே பிரியரிடையே வாழும் பேறு பெறுகிறான்.

Verse 6

फलदानं प्रशंसंति तत्र ब्राह्मणसत्तमाः । वंध्यानां च विशेषेण यतः पुत्रफलं लभेत्

அங்கே பிராமணச் சிறந்தோர் பழதானத்தைப் புகழ்கிறார்கள். குறிப்பாக மகப்பேறு இல்லாத பெண்களுக்கு; ஏனெனில் அதனால் புத்திர-பலன் எனும் சந்தானப் பயன் கிடைக்கலாம்.

Verse 57

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डेऽवियुक्तक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு, எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், மூன்றாம் அர்புதக் கண்டத்தில், ‘அவியுக்த-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.