Adhyaya 48

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । कुलसंतारणं गच्छेत्तत्र तीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यक्कुलं तारयतेऽखिलम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—‘குலசந்தாரணம்’ எனப்படும் அந்த ஒப்பற்ற தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே நீராடியவன் உண்மையாகவே தன் முழுக் குலத்தையும் கரை சேர்ப்பான்.

Verse 2

दश पूर्वान्भविष्यांश्च तथात्मानं नृपोत्तम । उद्धरेच्छ्रद्धयायुक्तस्तत्र दानेन मानवः

அரசருள் சிறந்தவனே! பக்தி-நம்பிக்கையுடன் ஒருவர் அங்கே தானம் செய்தால், பத்து முன்னோர்களையும் பத்து வருங்கால சந்ததியையும் தன்னையும் மீட்டருள்கிறான்।

Verse 3

आसीदप्रस्तुतो नाम राजा पूर्वं स पापकृत् । नापि दानं तथा ज्ञानं न ध्यानं न च सत्क्रिया

முன்னொரு காலத்தில் ‘ஆசீதப்ரஸ்துத’ என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் பாவச்செயலன். தானமும் இல்லை, தர்மஞானமும் இல்லை, தியானமும் இல்லை, நற்கிரியையும் இல்லை।

Verse 4

तस्मिञ्छासति लोकानां नासीत्सौख्यं कदाचन । परदार रुचिर्नित्यं महादण्डपरश्च सः

அவன் ஆட்சி செய்தபோது மக்களுக்கு ஒருபோதும் இன்பம் இல்லை. பிறருடைய மனைவியரிடம் எப்போதும் ஆசை கொண்டவனாய், கடும் தண்டனைகளில் பற்றுடையவனாய் இருந்தான்।

Verse 5

न्यायतोऽन्यायतो वापि करोति धनसंग्रहम् । स घातयति लोकांश्च निर्दोषान्पापकृत्तमः

நியாயமாயினும் அநியாயமாயினும் அவன் செல்வம் சேர்த்தான்; பாவிகளில் மிகக் கொடிய அவன் குற்றமற்ற மக்களையும் கொல்லச் செய்தான்।

Verse 6

ततो वार्धक्यमापन्नस्तथापि न शमं गतः । कस्यचित्त्वथ कालस्य पितृभिः प्रतिबोधितः । तं प्रसुप्तं समासाद्य नारकेयैः सुदुःखितैः

பின்னர் அவன் முதுமையை அடைந்தும் அடக்கத்தைப் பெறவில்லை. சில காலத்திற்குப் பின் நரகத்தில் கடுந்துயருற்ற அவன் பித்ருக்கள், அவன் உறங்கிக் கிடந்தபோது அருகே வந்து அவனை எழுப்பி அறிவுறுத்தினர்।

Verse 7

पितर ऊचुः । वयं शुद्धसमाचारा नित्यं धर्मपरायणाः । दानयज्ञतपःशीलाः स्वदारनिरतास्तथा

பிதர்கள் கூறினர்—நாங்கள் தூய ஒழுக்கமுடையோர்; எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தோர். தானம், யாகம், தவம் இவற்றில் ஈடுபட்டோர்; தம் தம் மனைவியரிடமே நம்பிக்கையுடையோர்.

Verse 8

स्वकर्मभिः कुलांगार दिवं प्राप्ता यथार्हतः । कुपुत्रं त्वां समासाद्य नरकं समुपस्थिताः । तस्मादुद्धर नः सर्वान्कृत्वा किंचिच्छुभार्चनम्

ஓ குலத்தின் அங்காரமே! எங்கள் சொந்த கர்மங்களால் தகுதியின்படி சொர்க்கத்தை அடைந்தோம்; ஆனால் கெட்ட மகனாகிய உன்னைப் பெற்றதால் இப்போது நரகத்தில் வீழ்ந்தோம். ஆகவே சிறிதளவாவது மங்கள ஆராதனை செய்து எங்களை எல்லோரையும் மீட்டு விடு.

Verse 9

कर्मभिस्तव पापात्मन्वयं नरकमाश्रिताः । नरकं दश यास्यंति भविष्याश्च तथा भवान्

ஓ பாவமனத்தையுடையவனே! உன் செயல்களால் நாங்கள் நரகத்தை அடைந்தோம். இன்னும் பத்து நரகங்களை அனுபவிக்க வேண்டியுள்ளது—எதிர்காலத்தில் நீயும் அவற்றை அனுபவிப்பாய்.

Verse 10

एवमुक्त्वा च ते सर्वे पितरस्तु सुदुःखिताः । याताश्च नरकं भूयः प्रबुद्धः सोऽपि पार्थिवः

இவ்வாறு கூறி, மிகுந்த துயருற்ற அந்தப் பிதர்கள் மீண்டும் நரகத்திற்குச் சென்றனர்; அந்த அரசனும் விழித்தெழுந்தான்.

Verse 11

ततो दुःखमनुप्राप्तः पितृवाक्यानि संस्मरन् । रुरोद प्रातरुत्थाय तं भार्या प्रत्यभाषत

அப்போது பிதர்களின் சொற்களை நினைத்து அவன் துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். விடியற்காலையில் எழுந்து அழுதான்; அப்போது அவன் மனைவி அவனை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 12

इन्दुमत्युवाच । किमर्थं राजशार्दूल त्वं रोदिषि महास्वनम् । कथं ते कुशलं राज्ये शरीरे वा पुरेऽथवा

இந்துமதி கூறினாள்— அரசசார்தூலனே! நீ இவ்வளவு பேரொலியுடன் ஏன் அழுகிறாய்? உன் அரசிலும், உடலிலும், நகரிலும் நலமா?

Verse 13

राजोवाच । मया दृष्टोऽद्य स्वप्नांते पिता ह्यथ पितामहः । अपश्यं दुःखितान्देवि ताभ्यामथाग्रजान्पितॄन्

அரசன் கூறினான்— இன்று கனவின் முடிவில் என் தந்தையையும், பின்னர் பிதாமகனையும் கண்டேன். தேவி! அவர்களைத் துயருற்றவர்களாகவும், அவர்களுடன் முன்னோர் பித்ருக்களையும் கண்டேன்.

Verse 14

उपालब्धोऽस्मि तैः सर्वैस्तव कर्मभिरीदृशैः । दारुणे नरके प्राप्ता अधर्मादिविचेष्टितैः

உன் இத்தகைய செயல்களால் அவர்கள் அனைவரும் என்னைத் திட்டு கண்டித்தனர். அதர்மத்திலிருந்து எழுந்த தீச்செயல்களால் அவர்கள் கொடிய நரகத்தை அடைந்துள்ளனர்.

Verse 15

अथान्ये दश यास्यन्ति भविष्याश्च भवानपि । तस्मात्कृत्वा शुभं कर्म दुर्गतेश्चोद्धरस्व नः

மேலும் பத்து (நரகங்கள்) அனுபவிக்க வேண்டியுள்ளது—காலம் வந்தால் நீயும் அவற்றை எதிர்கொள்வாய். ஆகவே நற்கருமங்களைச் செய்து எங்களைத் துர்கதியிலிருந்து உயர்த்து.

Verse 16

एवमुक्तः प्रबुद्धोऽहं पितृभिर्वरवर्णिनि । तेनाहं दुःखमापन्नस्तद्वाक्यं हृदि संस्मरन्

அழகிய நிறமுடையவளே! பித்ருக்கள் இவ்வாறு கூறியதும் நான் விழித்தேன். ஆகவே அவர்களின் சொற்களை இதயத்தில் நினைத்து நான் துயரில் ஆழ்ந்தேன்.

Verse 17

इन्दुमत्युवाच । सत्यमेतन्महाराज यदुक्तोऽसि पितामहैः । न त्वया सुकृतं कर्म संस्मरेऽहं कृतं पुरा

இந்துமதி கூறினாள்—மகாராஜா, பிதாமகர்கள் உம்மை அவ்வாறு உரைத்தது உண்மையே. ஆனால் நீர் முன்பு செய்த எந்தச் சிறப்பான புண்ணியக் கர்மமும் எனக்கு நினைவில் இல்லை.

Verse 18

यथा सुपुत्रमासाद्य तरंति पितरो नृप । कुपुत्रेण तथा यांति नरकं नात्र संशयः

அரசே, நல்ல புதல்வனைப் பெற்றால் பிதர்கள் உய்வடைந்து கடந்து செல்வதுபோல், தீய புதல்வனால் அவர்கள் நரகத்தை அடைவர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 19

स त्वमाहूय विप्रेंद्रान्धर्मशास्त्रविचक्षणान् । पृष्ट्वा तान्कुरु यच्छ्रेयः पितॄणामात्मना सह

ஆகையால் தர்மசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த சிறந்த பிராமணர்களை அழைத்து, அவர்களிடம் ஆலோசித்து, உன் நலத்தோடு பிதர்களுக்கும் உண்மையான நன்மை தருவதைச் செய்.

Verse 20

आनयामास राजाऽसौ ततो विप्राननेकशः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञान्धर्मशास्त्रविचक्षणान् । उवाच विनयोपेतो भार्यया सहितो हितान्

அதன்பின் அந்த அரசன் பல பிராமணர்களை வரவழைத்தான்—வேதம், வேதாங்கங்களின் தத்துவம் அறிந்தவர்களும், தர்மசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவர்களும். அவன் பணிவுடன், அரசியுடன் சேர்ந்து, அந்த நல்வாழ்த்தாளர்களை உரைத்தான்.

Verse 21

राजोवाच । कर्मणा केन पितरो निरयस्था द्विजोत्तमाः । स्वर्गं यांति सुपुत्रेण तारिताः प्रोच्यतां स्फुटम्

அரசன் கூறினான்—த்விஜோத்தமர்களே, எந்தக் கர்மவிதியால் நரகத்தில் இருப்போர் ஆகிய பிதர்கள், நல்ல புதல்வனால் மீட்கப்பட்டு ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறார்கள்? தெளிவாக உரையுங்கள்.

Verse 22

ब्राह्मणा ऊचुः । पितृमेधेन राजेंद्र कृतेन विधिपूर्वकम् । निरयस्था दिवं यांति यद्यपि स्युः सुपापिनः

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ ராஜேந்திரா! விதிப்பூர்வமாகச் செய்யப்பட்ட பித்ருமேதத்தின் பலனால் நரகத்தில் இருப்போர் பித்ருக்களும் வானுலகத்தை அடைகின்றனர்; அவர்கள் மகாபாபிகள் ஆயினும் கூட।

Verse 23

राजोवाच । दीक्षयंतु द्विजाः सर्वे तदर्थं मां धृतव्रतम् । यत्किंचिदत्र कर्त्तव्यं प्रोच्यतामखिलं हि तत्

அரசன் கூறினான்—அதற்காக எல்லா த்விஜர்களும் எனக்கு தீக்ஷை அளியுங்கள்; நான் விரதத்தில் உறுதியாய் உள்ளேன். இவ்விஷயத்தில் செய்யவேண்டியது எதுவாயினும், அதனை முழுமையாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 24

तथोक्तास्ते नृपेंद्रेण ब्राह्मणाः सत्यवादिनः । समग्राः पार्थिवं प्रोचुर्यदुक्तं यज्ञकर्मणि

அரசனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, சத்தியவாதியான பிராமணர்கள் யாககர்மம் பற்றிச் சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டதை முழுமையாக மன்னனுக்கு எடுத்துரைத்தனர்।

Verse 25

दीक्षा ग्राह्या नृपश्रेष्ठ पुरश्चरणमादितः । कृत्वा कायविशुद्ध्यर्थं ततः श्रेयस्करी भवेत्

ஓ நரபச்ரேஷ்டா! முதலில் தீக்ஷை ஏற்க வேண்டும்; பின்னர் ஆரம்பத்தில் புரஸ்சரணத்தை உடல்-சுத்திக்காகச் செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால் அது பரம நன்மையை அளிப்பதாகும்।

Verse 26

स त्वं पापसमाचारो बाल्यात्प्रभृति पार्थिव । असंख्यं पातकं तस्मात्तीर्थयात्रां समाचर

ஓ பார்திவா! நீ சிறுவயதிலிருந்தே பாபச் செயல்களில் ஈடுபட்டவன்; உன் பாவங்கள் எண்ணற்றவை. ஆகையால் நீ தீர்த்தயாத்திரையை மேற்கொள்।

Verse 27

सर्वतीर्थाभिषिक्तस्त्वं यदा स्यान्नृपसत्तम । प्रायश्चित्तेन योग्यः स्यास्ततो यज्ञस्य नान्यथा

அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீ எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடி அபிஷேகத்தால் தூய்மையடைந்தபின்பே, பிராயச்சித்தத்தால் யாகத்திற்குத் தகுதியாவாய்; வேறுவிதமில்லை.

Verse 28

प्रभासादीनि तीर्थानि यानि संति धरातले । गंतव्यं तेषु सर्वेषु स्नानं कुरु समाहितः

பூமியில் பிரபாசம் முதலான எத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளனவோ, அவை அனைத்திற்கும் சென்று, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி ஒவ்வொன்றிலும் நீராடுவாயாக.

Verse 29

मनसा गच्छ दुर्गाणि ददद्दानमनुत्तमम् । नश्येत्तेनाशुभं किंचिदपि ब्रह्मवधोद्भवम् । यन्न याति नृणां राजंस्तीर्थस्नानादिना भुवि

அரசே! மன உறுதியோடு கூடத் தொலைதூரமான, கடினமான தீர்த்தங்களுக்கு சென்று, ஒப்பற்ற தானங்களை அளிப்பாயாக. அதனால் பிரம்மஹத்தியைச் சார்ந்ததாயினும் எந்த அசுபமும் சிறிதும் நில்லாது; இத்தகைய தூய்மை, வெறும் தீர்த்தஸ்நானம் முதலியவற்றால் மனிதர் பெறுவதில்லை.

Verse 30

पुलस्त्य उवाच । विप्राणां वचनं श्रुत्वा स राजा श्रद्धयाऽन्वितः । तीर्थयात्रापरो भूत्वा परिबभ्राम मेदिनीम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பிராமணர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த அரசன் பக்திச் சிரத்தையுடன் நிறைந்து, தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 31

नियतो नियताहारो ददद्दानानि भूरिशः । राज्ये पुत्रं प्रतिष्ठाप्य वसुं सत्यपराक्रमम्

அவன் தன்னடக்கமுடையவனாய், அளவான உணவு உட்கொள்வவனாய், மிகுந்த தானங்களை அளித்தான். சத்திய வீரமுடைய தன் மகன் வசுவை அரசில் அமர்த்தி, புறப்பட்டுச் சென்றான்.

Verse 32

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्रानुषंगतः । यातोऽसौ नृपतिश्चैव ह्यर्बुदे निर्मलोदकम्

சில காலத்திற்குப் பின் தீர்த்தயாத்திரைச் சூழலில் அந்த அரசன் அர்புதத்தில் ‘நிர்மலோதக’ எனப்படும் தூய நீர்த் தீர்த்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 33

स स्नानमकरोत्तत्र श्रद्धापूतेन चेतसा । स्नातमात्रस्य तस्याथ तस्मिन्नेव जलाशये

அங்கே அவர் பக்தியால் தூய்மையடைந்த உள்ளத்துடன் தீர்த்தஸ்நானம் செய்தார்; ஸ்நானம் முடிந்த உடனே, அதே நீர்த்தேக்கத்தில்…

Verse 34

विमुक्ताः पितरो रौद्रान्नरकात्सुप्रहर्षिताः । ततो दिव्यविमानस्था दिव्यमाल्यांबरान्विताः

அவனுடைய பித்ருக்கள் கொடிய நரகங்களிலிருந்து விடுபட்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; பின்னர் தெய்வ விமானங்களில் அமர்ந்து, தெய்வ மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து தோன்றினர்।

Verse 35

तमूचुस्तारिताः सर्वे वयं पुत्र त्वयाऽधुना । तीर्थस्यास्य प्रभावेण भविष्याश्च तथा दश

உய்வுபெற்ற அவர்கள் அனைவரும் அவனிடம் கூறினர்— “மகனே, இப்போது உன்னால் நாங்கள் அனைவரும் காக்கப்பட்டோம். இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் இதுபோல இன்னும் பத்து தலைமுறைகளும் (உய்வடையும்).”

Verse 36

आत्मा च पार्थिवश्रेष्ठ स्नानाच्च जलतर्पणात् । यस्मात्कुलं त्वया पुत्र तीर्थेऽस्मिंस्तारितं ततः

அரசர்களில் சிறந்தவனே, இந்த ஸ்நானமும் ஜலதர்ப்பணமும் உன் ஆத்மாவையும் தூய்மைப்படுத்தும்; ஏனெனில், மகனே, இந்தத் தீர்த்தத்திலேயே உன்னால் இந்தக் குலம் உய்வடைந்தது।

Verse 37

कुलसंतारणंनाम तीर्थमेतद्भविष्यति । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र सहाऽस्माभिर्दिवं प्रति । आगच्छानेन देहेन तीर्थस्यास्य प्रभावतः

இந்தத் தீர்த்தம் ‘குலசந்தாரணம்’ எனப் பெயர்பெற்று—குலத்தைத் தாரிக்கும் (உய்விக்கும்) தலமாக விளங்கும். ஆகவே, அரசேந்தரா, இத்தீர்த்தத்தின் மகிமையால் இதே உடலுடன் எங்களோடு விண்ணுலகம் வா।

Verse 38

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तः स राजेंद्रो दिव्यकांतिवपुस्तदा । तं विमानमथारुह्य गतः स्वर्गं च तैः सह

புலஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்த அரசருள் சிறந்தவன் அப்போது தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசித்தான். பின்னர் அந்த விமானத்தில் ஏறி அவர்களுடன் சேர்ந்து சுவர்க்கம் சென்றான்।

Verse 39

एष प्रभावो राजर्षे कुलसंतारणस्य च । मया ते वर्णितः सम्यग्भूयः किं परिपृच्छसि

அரசரிஷியே, குலசந்தாரணத் தீர்த்தத்தின் மகிமை இதுவே. நான் உமக்கு முறையாக விளக்கியேன்; இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்?

Verse 40

ययातिरुवाच । स किंप्रभावो राजा स तथा पापसमन्वितः । स्वदेहेन गतः स्वर्गमेतन्मे कौतुकं महत्

யயாதி கூறினார்—பாவம் சூழ்ந்திருந்தும் அந்த அரசன் எத்தகைய அதிசய சக்தியால் தன் உடலோடு சுவர்க்கம் சென்றான்? இது எனக்கு மிகப் பெரிய வியப்பு।

Verse 41

पुलस्त्य उवाच । राकासोमव्यतीपात समकाले नृपोत्तम । स स्नातो यत्र भूपालस्तन्महच्छ्रेयसे परम्

புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, ராகா (பௌர்ணமி), சோமன், வ்யதீபாதம் ஆகியவற்றின் புனிதச் சங்கம நேரத்தில் அந்த மன்னன் எங்கு நீராடினானோ, அந்த இடம் பேர்நலனுக்கான உத்தம சாதனமாக ஆனது।

Verse 48

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे कुलसंतारणतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸக் கண்டத்தில், மூன்றாம் அர்புதக் கண்டத்தில், ‘குலஸந்தாரண தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।