Adhyaya 31

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । रक्तानुबन्धं वै गच्छेत्तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । यत्र स्नातो नरः सम्यङ्मुच्यते ब्रह्महत्यया

புலஸ்த்யர் கூறினார்—மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற ‘ரக்தானுபந்த’ எனும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்லவேண்டும்; அங்கே முறையாக நீராடும் மனிதன் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபடுவான்.

Verse 2

पुराऽसीत्पार्थिवोनाम इंद्रसेनो महीपतिः । तस्याऽसीत्सुप्रिया भार्या सुनन्दानाम भामिनी । पतिव्रता पतिप्राणा सदा पत्युः प्रिये स्थिता

முன்னொரு காலத்தில் இந்திரசேனன் என்னும் மன்னன் இருந்தான்; அவன் நாட்டின் அதிபதி. அவனுக்கு சுனந்தா என்னும் மிகப் பிரியமான மனைவி இருந்தாள்—பதிவிரதை, கணவனையே உயிரெனக் கருதுபவள், எப்போதும் கணவனுக்குப் பிரியமானவற்றில் நிலைத்தவள்.

Verse 3

कस्यचित्त्वथ कालस्य स राजा सपरिग्रहः । परदेशं गतो हंतुं शत्रुसंघं दुरासदम्

பின்னர் ஒரு காலத்தில் அந்த மன்னன், தன் பரிவாரமும் படைச் சாமான்களும் உடன், வெல்ல அரிதான பகைவர் கூட்டத்தை அழிக்க அந்நாட்டிற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 4

तं निहत्य धनं भूरि गृहीत्वा प्रस्थितो गृहम् । ततोऽग्रे प्रेषयामास स दूतं कृत्रिमं नृप

அவர்களை வென்று மிகுந்த செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு அரசன் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டான். பின்னர் முன்பாகவே ஒரு போலித் தூதனை அனுப்பினான்.

Verse 5

सुनन्दां ब्रूहि गत्वा त्वमिन्द्रसेनो हतो रणे । तदाकारस्ततो लक्ष्यः पातिव्रत्ये ममाज्ञया

சென்று சுனந்தாவிடம் கூறு—‘இந்திரசேனன் போரில் கொல்லப்பட்டான்.’ பின்னர் என் ஆணையின்படி அவளின் பத்தினித் தன்மையின் நிலையை கவனித்தறி.

Verse 6

यदि सा निश्चयं गच्छेन्मरणं प्रति भामिनी । तदा रक्ष्या प्रयत्नेन वाच्यं हास्यं ममोद्भवम्

அந்த மங்கை மரணத்தை உறுதி செய்தால், அவளை முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்; மேலும் என்னிடமிருந்து வந்த நகைச்சுவைத் தூண்டும் சொற்களைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 7

एवमुक्तो गतो दूतस्तत्क्षणान्नृपसत्तम । तस्यै निवेददामास यदुक्तं तेन भूभुजा

இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட தூதன் உடனே சென்றான், அரசர்களில் சிறந்தவனே; அந்த அரசன் சொன்னதையெல்லாம் அவளிடம் அறிவித்தான்.

Verse 8

अथ तस्य वचः श्रुत्वा सुनंदा चारुहासिनी । गतप्राणा नृपश्रेष्ठ पतिप्राणा महासती

அவன் சொற்களை கேட்டவுடன் இனிய புன்னகையுடைய சுனந்தா, அரசர்களில் சிறந்தவனே, கணவனே உயிரெனக் கொண்ட அந்த மகாசதி உடனே உயிர் நீத்தாள்.

Verse 9

यस्मिन्काले मृता सा तु सुनन्दा शीलमंडना । तस्मिन्काले नृपः सोऽपि तत्पापेन समाश्रितः

நற்குணம் அலங்கரித்த சுனந்தா இறந்த அதே வேளையில், அந்த அரசனும் அந்தப் பாவத்தால் பற்றிக்கொள்ளப்பட்டான்.

Verse 10

अथापश्यद्द्वितीयां स च्छायां गात्रस्य चोपरि । तथा गुरुतरं कायं सालस्यं समपद्यत

பின்பு அவன் தன் உடலின் மேல் இரண்டாம் நிழலைக் கண்டான்; உடல் மேலும் கனத்தது, சோம்பல் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 11

तेजोहीनं सुदुर्गंधि विवर्णं नृपसत्तम । अथ प्राप्तो गृहं राजा श्रुत्वा भार्यासमुद्भवम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவன் ஒளியிழந்து, துர்நாற்றமுடன், நிறமழிந்தவனானான்; பின்னர் மனைவியைச் சார்ந்த நிகழ்வைச் செவியுற்று அரசன் இல்லம் திரும்பினான்.

Verse 12

विनाशं दुःखशोकार्तः करुणं पर्यदेवयत् । स ज्ञात्वा पापमात्मानं स्त्रीहत्यासुविदूषितम्

துயரும் சோகமும் வாட்ட, அவன் அழிவை எண்ணி கருணையுடன் புலம்பினான்; ஏனெனில் தன்னைப் பாவி என அறிந்து, பெண் கொலைப் பாவத்தால் மிகக் கலங்கியவன் என்று உணர்ந்தான்.

Verse 13

ब्राह्मणानां समादेशात्तथा यात्रापरोऽभवत् । कृत्वौर्द्ध्वदैहिकं तस्या लघुमात्र परिग्रहः । वाराणस्यां गतः पूर्वं तत्र दानं ददौ बहु

பிராமணர்களின் ஆணையால் அவன் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டான். அவளுக்கான ஊர்த்வதைஹிகக் கிரியைகளைச் செய்து, மிகக் குறைந்த பொருட்களையே எடுத்துக்கொண்டு, முதலில் வாராணசிக்கு சென்று அங்கே மிகுந்த தானம் செய்தான்.

Verse 14

कपालमोचने तीर्थे सर्वपापप्रणाशने । त्रिनेत्रो यत्र निर्मुक्तः पुरा वै ब्रह्महत्यया

அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் கபாலமோசன தீர்த்தத்தில், மும்முகன் அல்ல—மூன்றுகண் உடைய பகவான் சிவன் முன்பு பிரம்மஹத்த்யா தோஷத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார்।

Verse 15

तस्य च्छाया द्वितीया सा न नष्टा तत्र भूपते । ततः कनखलं प्राप्तः सुपुण्यं शुद्धिदं नृणाम्

அரசே! அங்கே அவனுடைய இரண்டாம் நிழல் அழியவில்லை. பின்னர் அவன் கனகலத்தை அடைந்தான்; அது மிகப் புண்ணியமானதும் மனிதர்க்கு தூய்மை அளிப்பதும் ஆகும்।

Verse 16

तथैव पुष्करारण्यं तस्मादमरकण्टकम् । कुरुक्षेत्रं ततो राजन्प्राप्तोऽसौ नृपसत्तमः

அவ்வாறே அவன் புஷ்கர வனத்திற்குச் சென்றான்; அங்கிருந்து அமரகண்டகத்திற்கு; பின்னர், அரசே, அந்தச் சிறந்த அரசன் குருக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்।

Verse 17

प्रभासं सोमतीर्थं च ततस्तु कृमिजांगले । एकहंसं ततो राजन्पुण्यपारिप्लवं ततः

அவன் பிரபாசமும் சோமதீர்த்தமும் சென்றான்; பின்னர் கிருமிஜாங்கலத்திற்கு; பின்னர், அரசே, ஏகஹம்சத்திற்கு; அதன் பின் புண்யபாரிப்லவத்தை அடைந்தான்।

Verse 18

रुद्रकोटिं विरूपाक्षं ततः पंचनदं नृप । एवमादीनि तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च । परिभ्रमन्महीपाल परिश्रांतो नराधिपः

அரசே! அவன் ருத்ரகோடி, விரூபாக்ஷம் சென்றான்; பின்னர் பஞ்சநதத்தை அடைந்தான். இவ்வாறு பல புண்ணிய தீர்த்தங்களிலும் புனிதத் தலங்களிலும் சுற்றித் திரிந்ததால், மண்ணின் காவலனே, அந்த மன்னன் களைப்புற்றான்।

Verse 19

ततो वर्षसहस्रांते संप्राप्तोऽर्बुदपर्वते । तत्रापश्यन्नरपतिस्तीर्थान्यायतनानि च

பின்பு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது அவர் அர்புத மலைக்கு வந்தார். அங்கே அரசன் பல புனித தீர்த்தங்களையும் புண்ணிய ஆலயங்களையும் கண்டான்.

Verse 20

तपस्विसंघान्विविधान्ब्राह्मणान्वेदपारगान् । ददौ दानानि बहुशो ब्राह्मणेभ्यो यदृच्छया

வேதப் பாரங்கதமான பிராமணத் தபஸ்விகள் பல குழுக்களுக்கு அவர் வாய்ப்பின்படி மீண்டும் மீண்டும் தானங்களை அளித்து மகிழ்வித்தான்.

Verse 21

प्राप्तो रक्तानुबंधं च तीर्थं तत्रैव पर्वते । तत्र स्नातो विनिष्क्रांतो यावत्पश्यति भूमिपः

அதே மலையிலேயே ‘ரக்தானுபந்த’ எனப்படும் தீர்த்தத்தை அவர் அடைந்தார். அங்கே நீராடி வெளியே வந்து, அரசன் தன் நிலையை நோக்கினான்.

Verse 22

तावन्न दृश्यते च्छाया द्वितीया स्त्रीवधोद्भवा । लघुत्वं सर्वगात्राणि संप्राप्तानि महीपते

அதுவரை பெண்-வதைப் பாவத்தால் பிறந்த அந்த இரண்டாம் நிழல் காணப்படவில்லை; நிலத்தரசே, அவன் உடலெங்கும் இலகுத்தன்மை ஏற்பட்டது.

Verse 23

विगन्धता प्रणष्टा च तेजोवृद्धिः पराभवत् । ततो हृष्टमना भूत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः । स्तूयमानश्चतुर्दिक्षु बंदिभिः प्रस्थितो गृहम्

அவனுடைய துர்நாற்றம் மறைந்தது; அவன் ஒளி மிகுதியாக வளர்ந்தது. பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் பெருந்தானங்களை அளித்தான்; நான்கு திசைகளிலும் வண்டிகள் புகழ்ந்து பாட, இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 24

ततो रक्तानुबंधस्य सोमातिक्रमणं नृप । यावत्करोति राजेन्द्र तावदस्य पुनस्तथा

அப்போது, அரசே, அவன் சோமபான விதியை எப்போதெல்லாம் மீறினானோ, அரசர்களின் தலைவனே, அவ்வளவு காலம் அவனுக்கு ரக்தானுபந்தத் தோஷம் மீண்டும் அதேபோல் வந்து சேர்ந்தது.

Verse 25

सा च्छाया दृश्यते देहे द्वितीया नृपसत्तम । स एव गन्धो गात्रेषु तेजोहानिश्च सा नृप

அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் உடலில் அந்த இரண்டாம் நிழல் மீண்டும் தோன்றியது; அவன் அங்கங்களில் அதே நாற்றம் திரும்பி வந்தது; அரசே, அவன் ஒளிவீச்சு குறைந்தது.

Verse 26

ततो दुःखाभिसंतप्तो गतस्तत्रैव तत्क्षणात् । रक्तबंधमनुप्राप्तो विपाप्मा सोऽभवत्पुनः

பின்னர் துயரால் எரிந்தவனாய் அவன் உடனே அங்கே மீண்டும் சென்றான். ரக்தபந்தத்தை மீண்டும் அடைந்து, அவன் மறுபடியும் பாவமற்றவனானான்.

Verse 27

स ज्ञात्वा तीर्थमाहात्म्यं परं पार्थिवसत्तमः । तत्र दारूणि चाहृत्य चितां कृत्वा ततो नृप । दानं दत्त्वा द्विजाग्रेभ्यः प्रविष्टो हव्यवाहनम्

அந்த தீர்த்தத்தின் உன்னத மகிமையை அறிந்த அரசர்களில் சிறந்தவன், அங்கே விறகுகளை கொண்டு வந்து சிதையை அமைத்தான். பின்னர் முதன்மை பிராமணர்களுக்கு தானம் அளித்து, ஹவ்யவாஹன அக்னியில் பிரவேசித்தான்.

Verse 28

ततो विमानमारुह्य परित्यज्य कलेवरम् । दिव्यमाल्यांबरधरः शिवलोकमुपागमत्

பின்னர் அவன் விண்விமானத்தில் ஏறி, உடலைத் துறந்து, தெய்வீக மாலையும் ஆடைகளும் அணிந்து, சிவலோகத்தை அடைந்தான்.

Verse 29

शिवलोकमनुप्राप्ते तस्मिन्पार्थिवसत्तमे । देवर्षयस्तदा वाक्यमिदमाहुः सुविस्मयात्

அந்தச் சிறந்த அரசன் சிவலோகத்தை அடைந்தபோது, பேராச்சரியத்தால் நிறைந்த தேவऋஷிகள் அப்போது இவ்வசனங்களை உரைத்தனர்.

Verse 30

तीर्थेभ्यस्तु परं तीर्थमिदं वै पावनं परम् । इन्द्रसेनो ह्यतः पापात्तीर्थसंगाद्व्यमुच्यत

இது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் மேலான பரம தீர்த்தம்; மிகப் புனிதமானது. இந்தத் தீர்த்தத் தொடர்பினாலேயே இந்திரசேனன் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 31

ततः प्रभृति तत्तीर्थं ख्यातं च धरणीतले । रक्तानां प्राणिनां यस्मादनुबन्धं करोति यत्

அதன்பின் அந்தத் தீர்த்தம் பூமியில் புகழ்பெற்றது; ஏனெனில் அது இரத்தமுடைய (உடலுடைய) உயிர்களுடன் ஒரு தனித்த பந்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

Verse 32

रक्तानुबन्धमित्येव तस्मात्तत्कीर्त्त्यते क्षितौ । तत्र सन्तर्प्य वै देवान्यः श्राद्धं कुरुते नृप

ஆகையால் அது பூமியில் ‘ரக்தானுபந்தம்’ என்ற பெயரால் போற்றப்படுகிறது. அரசே, அங்கே முதலில் தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தி, பின்னர் சிராத்தம் செய்பவன்—

Verse 33

तत्र संक्रमणे भानोर्यः स्नानं कुरुते नरः । श्रद्धया परया युक्तो मुच्यते ब्रह्महत्यया

சூரியனின் சங்கிராந்திக் காலத்தில் அங்கே நீராடும் மனிதன், பரம பக்தி-श्रத்தையுடன் இருந்தால், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 34

पितृक्षेत्रे गयायां च श्राद्धं यः कुरुते नरः । गयाश्राद्धसमं प्राहुः फलं तस्य महर्षयः

பித்ருக்ஷேத்ரமான கயாவில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவருக்குக் கயாசிராத்தத்துக்கு இணையான பலன் உண்டென்று மகரிஷிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 35

चन्द्रसूर्योपरागे वा गोदानं नृपसत्तम । यः करोति नरस्तत्र स कुलान्सप्त तारयेत्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அங்கே சந்திரகிரகணம் அல்லது சூரியகிரகண நேரத்தில் யார் கோதானம் செய்கிறாரோ, அவர் தம் குலத்தின் ஏழு தலைமுறைகளைத் தரிப்பார்.