Adhyaya 26

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तस्मिन्कनखलंनाम पर्वते पापनाशने

புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்; பாவநாசகமான ‘கனகல’ எனப்படும் மலையில் அது அமைந்துள்ளது.

Verse 2

शृणु तत्राऽभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । पार्थिवः सुमतिर्नाम संप्राप्तोऽर्बुदपर्वते

மகீபதே! கேள்—அங்கே முற்காலத்தில் நிகழ்ந்த அதிசயத்தை. ‘சுமதி’ எனும் அரசன் ஒருமுறை அர்புத மலைக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 3

सूर्यग्रहे महीपाल तीर्थं कनखलं गतः । तेन विप्रार्थमानीतं सुवर्णं जात्यमेव हि

மகீபாலனே! சூரிய கிரகண வேளையில் அவன் கனகல தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். பிராமணர்களுக்குத் தானம் செய்யத் தூய ஜாதி-பொன்னைக் கொண்டு வந்தான்.

Verse 4

प्रभूतं पतितं तोये प्रमादात्तस्य भूपतेः । न लब्धं तेन भूपाल अन्वेषणपरेण च

அரசே! அந்த அரசனின் கவனக்குறைவால் பெருமளவு பொன் நீரில் விழுந்தது. தீவிரமாகத் தேடியும் அவனால் அதை மீட்டெடுக்க இயலவில்லை.

Verse 5

ततः स्नात्वा गृहं प्राप्तः पश्चात्तापसमन्वितः । ततः कालेन महता स भूयस्तत्र चागतः

பின்னர் அவன் நீராடி, மனவருத்தம் நிறைந்தவனாய் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான். அதன் பின் நீண்ட காலம் கழிந்ததும் மீண்டும் அங்கே வந்தான்.

Verse 6

स्नानार्थं भास्करे ग्रस्ते तं च देशमपश्यत । चिंतयामास मेधावी ह्यस्मिन्देशे तदा मम

சூரிய கிரகண வேளையில் நீராடுவதற்காக வந்து அவன் அதே இடத்தைக் கண்டான். அப்போது அந்த மேதாவி அரசன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“இந்த இடத்தில், அந்நேரத்தில், என்…”

Verse 7

सुवर्णं पतितं हस्तान्न च लब्धं कथंचन

“என் கையிலிருந்து பொன் வழுக்கி விழுந்தது; எவ்விதத்திலும் அதை மீண்டும் பெற இயலவில்லை.”

Verse 8

पुलस्त्य उवाच । एवं चिंतयतस्तस्य वागुवाचाशरीरिणी । नात्र नाशोऽस्ति राजेन्द्र इह लोके परत्र च

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், உடலற்ற ஒரு வாக்கு ஒலித்தது—“ராஜேந்திரா! இங்கே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இழப்பு இல்லை.”

Verse 9

अत्र कोटिगुणं जातं सुवर्णं यत्पुरातनम् । पश्चात्तापस्त्वया भूरि कृतो यद्द्रव्यनाशने

“இங்கே அந்தப் பழைய பொன் கோடி மடங்காகப் பெருகியுள்ளது. மேலும் செல்வ இழப்பிற்காக நீ மிகுந்த மனவருத்தம் கொண்டதனால்…”

Verse 10

तस्मात्संख्या च संजाता तथैवाकल्पितस्य च । येऽत्र श्रद्धासमायुक्ताः सुवर्णैर्नृपसत्तम । यत्नाच्छ्राद्धं करिष्यंति सुवर्णं च विशेषतः

“ஆகையால் இங்கே எண்ணப்படாததும்கூட கணக்கில் சேர்கிறது. அரசர்களில் சிறந்தவனே! நம்பிக்கையுடன் இங்கு வந்து முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்பவர்கள்—குறிப்பாக பொன் தானத்துடன்…”

Verse 11

ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यंति संख्या तस्य न विद्यते । अत्रान्वेषय देशे त्वं प्राप्स्यसे नाऽत्र संशयः

பிராமணர்களுக்கு வழங்கப்படும் அந்த தானத்தின் அளவு எண்ணிக்கையால் கணிக்க இயலாது. இவ்விடத்திலேயே நீ தேடு—அதை நிச்சயமாகப் பெறுவாய்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

स श्रुत्वा भारती तत्र ह्याकाशादुत्थितां नृप । अन्वेषमाणोऽस्मिन्देशे सुवर्णं तच्च लब्धवान्

அரசே, அங்கே ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்த தெய்வ வாணி (பாரதி)யைக் கேட்டு, அவன் அந்தப் பகுதியில் தேடி நிச்சயமாகத் தங்கத்தைப் பெற்றான்.

Verse 13

शुभ्रं कोटिगुणं प्राज्यं ततस्तुष्टिं समागतः । ज्ञात्वा तीर्थप्रभावं तं ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः । प्रददौ च दयायुक्त उद्दिश्य पितृदेवताः

அந்தத் தங்கம் தூய்மையானது; கோடிமடங்கு பெருகி மிகுந்த செல்வமாக இருந்தது; ஆகவே அவன் மனநிறைவு அடைந்தான். அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை அறிந்து, கருணையுடன், பித்ரு தேவதைகளை நோக்கி பிராமணர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் தானம் வழங்கினான்.

Verse 14

ततस्तस्य प्रभावेण स दानस्य महीपतिः । संजातो धनदोनाम यक्षो नानाधनप्रदः

பின்னர் அந்தத் தீர்த்தமும் அந்தத் தானமும் கொண்ட சக்தியால், அந்த மன்னன் ‘தனத’ என்னும் யக்ஷனாகப் பிறந்தான்; பலவகைச் செல்வத்தை வழங்குபவனானான்.

Verse 15

तत्र यः कुरुते श्राद्धं ग्रहे सूर्यस्य भूमिप । आकल्पं पितरस्तस्य तृप्तिं यांति सुतर्पिताः

மண்ணின் அரசே, யார் அங்கே சூரியனின் ஆலயம்/திருத்தலத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் நன்கு தர்ப்பணம் பெற்றவர்களாய் யுக முடிவுவரை திருப்தியுடன் இருப்பார்கள்.

Verse 16

स्नानेन ऋषयो देवास्तुष्टिं यांति महोरगाः । नाशः संजायते सद्यः पापस्य पृथिवीपते

அங்கே நீராடினால் ரிஷிகள், தேவர்கள், மகோரகர்கள் மகிழ்வர்; ஓ பூமிபதியே, பாவநாசம் உடனே உண்டாகும்.

Verse 17

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । यथाशक्त्या तथा दानं श्राद्धं च नृपसत्तम

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, முழு முயற்சியுடன் அங்கே நீராட வேண்டும்; மேலும் இயன்ற அளவு தானமும் ஸ்ராத்தமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे कनखलतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षङ्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘கனகல தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.