Adhyaya 20

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेत चंद्रेशं प्रभासं नृपसत्तम । प्रभा तत्र पुरा प्राप्ता चंद्रेण सुमहात्मना

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் பிரபாசத்தில் உள்ள சந்திரேசனைத் தரிசிக்கச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே பழங்காலத்தில் மகாத்மா சந்திரன் பிரபையை அடைந்தான்.

Verse 2

दक्षस्य कन्यका राजन्सप्तविंशतिसंख्यया । ऊढाश्चंद्रेण ताः सर्वा अश्विनीप्रमुखाः पुरा

ஓ அரசனே! தக்ஷனுக்கு இருபத்தேழு மகள்கள் இருந்தனர்; பழங்காலத்தில் அஸ்வினி முதலிய அவர்கள் அனைவரும் சந்திரனுக்கு மணமுடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 3

तासां मध्ये च रोहिण्या सह रेमे स नित्यदा । त्यक्ताः सर्वाश्च चंद्रेण दक्षकन्याः सुदुःखिताः । गत्वा स्वपितरं नत्वा प्राहुरस्राविलेक्षणाः

அவர்களில் அவன் எப்போதும் ரோகிணியுடன் மட்டுமே இன்புற்றான்; ஆகவே சந்திரனால் கைவிடப்பட்ட தக்ஷகன்னியர் அனைவரும் மிகுந்த துயருற்றனர். தந்தையிடம் சென்று வணங்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் கூறினர்.

Verse 4

वयं त्यक्ताः प्रजानाथ निर्दोषाः पतिना ततः । शरणं त्वामनुप्राप्ता दुःखेन महतान्विताः

ஓ பிரஜாநாதா! குற்றமற்ற நாங்கள் கணவரால் கைவிடப்பட்டோம்; ஆகவே பெருந்துயருடன் உமது சரணத்தை நாடி வந்தோம்.

Verse 5

गतिर्भव सुरश्रेष्ठ सर्वेषां त्वं हितं कुरु । अस्माकमुपदिश्यैनं चंद्रं च रोहिणीरतम्

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! எங்களுக்கு அடைக்கலமாக இருந்து அனைவருக்கும் நன்மை செய்; எங்களுக்காக ரோகிணியில் ஆசை கொண்ட இந்த சந்திரனுக்கு உபதேசம் செய்.

Verse 6

पुलस्त्य उवाच । स तासां वचनं श्रुत्वा गतो यत्र निशाकरः । अब्रवीच्च समं पश्य सर्वासु तनयासु मे

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டுத் தக்ஷன் நிசாகரன் (சந்திரன்) இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, “என் எல்லா மகள்களையும் சமநோக்குடன் பார்ப்பாயாக” என்று கூறினான்.

Verse 7

अथ व्रीडासमायुक्तश्चंद्रस्तं प्रत्यभाषत । तव वाक्यं करिष्यामि दक्ष गच्छ नमोस्तु ते

அப்போது வெட்கம் நிறைந்த சந்திரன் அவனை நோக்கி, “தக்ஷா, உன் சொல்லை நான் நிறைவேற்றுவேன்; போவாயாக—உனக்கு வணக்கம்” என்றான்.

Verse 8

गते दक्षे ततो भूयश्चंद्रमा रोहिणीरतः । त्यक्त्वा च कन्यकाः सर्वाः प्रजापतिसमुद्भवाः

தக்ஷன் சென்ற பின் சந்திரன் மீண்டும் ரோஹிணியிடமே பற்றுக் கொண்டு, பிரஜாபதி (தக்ஷன்) பிறப்பித்த மற்ற எல்லா கன்னியரையும் விட்டு விட்டான்.

Verse 9

अथ गत्वा पुनः सर्वा दक्षमूचुः सुदुःखिताः । न कृतं तव वाक्यं वै चंद्रेणैव दुरात्मना

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த துயருடன் மீண்டும் தக்ஷனிடம் சென்று, “தீய மனம் கொண்ட சந்திரன் உமது சொல்லை நிறைவேற்றவில்லை” என்று கூறினர்.

Verse 10

दौर्भाग्यदुःखसंतप्ता मरिष्याम न संशयः । अनेन जीवितेनापि मरणं निश्चयं भवेत्

“துர்பாக்கியமும் துயரமும் எங்களைச் சுட்டெரிக்கின்றன; நாங்கள் இறப்போம்—சந்தேகமில்லை. இந்த உயிர் இருந்தாலும் எங்களுக்கு மரணமே உறுதி எனத் தோன்றுகிறது.”

Verse 11

पुलस्त्य उवाच । अथ रोषसमायुक्तो दक्षो गत्वाऽब्रवीद्विधुम् । मम वाक्यं त्वया चंद्र यस्मात्पाप कृतं न हि

புலஸ்தியர் கூறினார்—அப்போது கோபம் நிறைந்த தக்ஷன் விது (சந்திரன்) அருகே சென்று கூறினான்—“ஓ சந்திரா! என் ஆணையை நீ நிறைவேற்றவில்லை; ஓ பாவியே!”

Verse 12

क्षयमेष्यसि तस्मात्त्वं यक्ष्मणा नास्ति संशयः । एवं दत्त्वा ततः शापं गतो दक्षः स्वमालयम्

“ஆகையால் நீ யக்ஷ்மா (க்ஷய நோய்) காரணமாக மெலிந்து போவாய்; இதில் ஐயமில்லை.” இவ்வாறு சாபம் அளித்து தக்ஷன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 13

यक्ष्मणा व्यापितश्चंद्रः क्षयं याति दिनेदिने । क्षीणो द्युतिविहीनस्तु चिंतयामास चंद्रमाः

யக்ஷ்மாவால் பீடிக்கப்பட்ட சந்திரன் நாள்தோறும் மெலிந்தான். மெலிந்து ஒளியிழந்து சந்திரமா கவலையில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 14

कि कर्त्तव्यं मया तत्र ह्यस्मिञ्छापे सुदारुणे । अथ किं पूजयिष्यामि सर्वकामप्रदं शिवम्

“இந்த மிகக் கொடிய சாபத்தில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? மேலும் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் சிவனை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்?”

Verse 15

स एवं निश्चयं कृत्वा गतोर्बुदमथाचलम् । तपस्तेपे जितक्रोधो जपहोमपरायणः

இவ்வாறு தீர்மானித்து அவன் அர்புத மலைக்குச் சென்றான். அங்கே கோபத்தை வென்று, ஜப-ஹோமங்களில் ஈடுபட்டு தவம் செய்தான்.

Verse 16

तस्मै तुष्टो महादेवो वर्षाणामयुते गते । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति ततोऽस्मै दर्शनं ददौ

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின் மகாதேவன் அவன்மேல் திருப்தியடைந்து—“நான் வரதன்” என்று கூறி, பின்னர் அவனுக்கு தமது திவ்ய தரிசனத்தை அருளினார்.

Verse 17

ईश्वर उवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्तते । तव दास्याम्यहं चंद्र यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

ஈசுவரன் கூறினார்—“வரம் கேள்; உனக்கு நன்மை உண்டாகுக—உன் மனத்தில் இருப்பதையே. ஓ சந்திரா, அது மிக அரிதானதாயினும் நான் உனக்கு அளிப்பேன்.”

Verse 18

चंद्र उवाच । व्याधिक्षयं सुरश्रेष्ठ कुरु मे त्रिपुरांतक । यक्ष्मणा व्यापितो देहो ममायं च जगत्पते

சந்திரன் கூறினான்—“தேவர்களில் சிறந்தவனே, திரிபுராந்தகனே, என் நோயை அழித்தருள்வாய். உலகநாதனே, என் இவ்வுடல் யக்ஷ்மாவால் நிறைந்துள்ளது.”

Verse 19

ईश्वर उवाच । दक्षशापेन ते चंद्र यक्ष्मा काये व्यवस्थितः । न शक्तो ह्यन्यथा कर्तुं शापस्तस्य महात्मनः

ஈசுவரன் கூறினார்—“ஓ சந்திரா, தக்ஷனின் சாபத்தால் யக்ஷ்மா உன் உடலில் நிலைபெற்றது. அந்த மகாத்மாவின் சாபத்தை மாற்ற இயலாது.”

Verse 20

तस्मात्त्वं तस्य ताः सर्वाः कन्यका मम वाक्यतः । निशाकर समं पश्य तव व्याधिर्गमिष्यति

“ஆகவே என் வாக்கின்படி, ஓ நிசாகரனே, அவன் மகள்கள் அனைவரையும் சமமாக நோக்கு; அப்பொழுது உன் நோய் நீங்கும்.”

Verse 21

कृष्णे क्षयश्च ते चंद्र शुक्ले वृद्धिर्भविष्यति । वरं वरय भद्रं ते अन्यमिष्टं सुदुर्ल्लभम्

ஓ சந்திரா! கிருஷ்ணபட்சத்தில் உனக்கு குறைவு உண்டாகும்; சுக்லபட்சத்தில் உனக்கு வளர்ச்சி உண்டாகும். உனக்கு மங்கலம் உண்டாக—இப்போது வேறொரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; அது மிக அரிதானதும் உனக்கு விருப்பமானதுமான வரமாக இருந்தாலும் சரி.

Verse 22

चंद्र उवाच । चंद्रग्रहे नरो योऽत्र सोमवारे च शंकर । भक्त्या स्नानं करोत्येव स यातु परमां गतिम्

சந்திரன் கூறினான்—ஓ சங்கரா! இங்கே திங்கட்கிழமை, குறிப்பாக சந்திரகிரகண நேரத்தில், பக்தியுடன் நீராடும் மனிதன் பரமகதி (மோட்சம்) அடையட்டும்.

Verse 23

पिण्डदानेन देवेश स्वर्गं गच्छंतु पूर्वजाः । प्रसादात्तव देवेश तीर्थं भवतु मुक्तिदम्

ஓ தேவேசா! பிண்டதானத்தால் முன்னோர்கள் ஸ்வர்க்கம் அடையட்டும். மேலும், ஓ தேவேசா! உமது அருளால் இந்தத் தீர்த்தம் முக்தி அளிப்பதாக ஆகட்டும்.

Verse 24

ईश्वर उवाच । भविष्यंति नरोऽत्रैव विपाप्मानो निशाकर । यस्मात्प्रभा त्वया प्राप्ता तीर्थेऽस्मिन्विमलोदके

ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ நிசாகரா! இங்கே உள்ள மக்கள் நிச்சயமாகப் பாவமற்றவர்களாவர்; ஏனெனில் இந்தத் தூய நீருடைய தீர்த்தத்தில் நீ ஒளியைப் பெற்றாய்.

Verse 25

प्रभासतीर्थं विख्यातं तस्मादेतद्भविष्यति । यत्र सोमग्रहे प्राप्ते सोमवारे विशेषतः

ஆகையால் இவ்விடம் ‘பிரபாசதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறும்; குறிப்பாக இங்கே திங்கட்கிழமை சந்திரகிரகணம் நிகழும் போது.

Verse 26

करिष्यंति नराः स्नानं ते यास्यंति परां गतिम् । येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति पिंडदानं तथा नराः

இங்கே நீராடும் மக்கள் பரமகதியை அடைவர். மேலும் இங்கே ஸ்ராத்தம் செய்து பிண்டதானம் அளிப்பவர்களும் பெரும் புண்ணியத்தைப் பெறுவர்.

Verse 27

गयाश्राद्धसमं पुण्यं तेषां चंद्र भविष्यति । तथा दानं प्रकर्तव्यं सोम लोकैर्ग्रहे तव

ஓ சந்திரா! அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம் புகழ்பெற்ற கயா-ஸ்ராத்தத்துக்கு ஒப்பாகும். மேலும் உன் கிரகண நேரத்தில், குறிப்பாக சோமலோகத்தார் விதிப்படி தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा विरूपाक्षस्तत्रैवांतरधीयत । चन्द्रोऽपि बुभुजे सर्वाः पत्नीश्च दक्षसंभवाः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி விரூபாக்ஷன் (சிவன்) அங்கேயே மறைந்தான். சந்திரனும் தக்ஷனின் புதல்வியராய் பிறந்த தன் எல்லாப் பத்தினிகளையும் அனுபவித்தான்.