Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 32
अरक्षितं तिष्ठति दैवरक्षितं सुरक्षितं दैवहतं विनश्यति । जीवत्यनाथोऽपि वने विसर्जितः कृतप्रयत्नोऽपि गृहे न जीवति
arakṣitaṃ tiṣṭhati daivarakṣitaṃ surakṣitaṃ daivahataṃ vinaśyati | jīvatyanātho'pi vane visarjitaḥ kṛtaprayatno'pi gṛhe na jīvati
காக்கப்படாததும் விதியின் காவல் இருந்தால் நிலைத்திருக்கும்; நன்றாகக் காக்கப்பட்டதும் விதி தாக்கினால் அழியும். காட்டில் விட்ட அனாதையும் வாழ்கிறது; வீட்டில் பெருமுயற்சி செய்தவனும் வாழாமல் போகலாம்।
Unspecified (deduced: Sūta/Lomaharṣaṇa narrating within a Māhātmya discourse)
Scene: Two contrasting vignettes: (1) an unguarded hut spared under a protective aura; (2) a fortified house struck by calamity; alongside, an abandoned child in a forest surviving under divine protection, contrasted with a striving householder failing—rendered as moral paradox, not despair.
FAQs
Human precautions and effort do not fully control outcomes; destiny shaped by karma can preserve or destroy beyond visible safeguards.
This maxim occurs inside the Śrīhāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya (Nāgarakhaṇḍa, Tīrthamāhātmya), supporting the narrative’s moral frame.
None; it is a reflective teaching on daiva (destiny) and prayatna (effort).