Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 26
प्रसन्नलोचनां ज्ञात्वा किंचित्प्राह हरस्ततः । कोपेन कलुषं वक्त्रं पूर्णचन्द्र समप्रभम्
prasannalocanāṃ jñātvā kiṃcitprāha harastataḥ | kopena kaluṣaṃ vaktraṃ pūrṇacandra samaprabham
அவளது கண்கள் சற்றே மென்மையடைந்ததை அறிந்து ஹரன் சிறிது பேசினான்; ஆயினும் அவளது முகம்—பௌர்ணமி நிலவைப் போல ஒளிர்ந்தாலும்—கோபத்தால் இன்னும் மங்கியது.
Narrator (contextual)
Type: kshetra
Scene: Devī’s eyes soften; Śiva begins to speak. Her moon-bright face still bears a shadow of anger—like a cloud crossing the full moon.
FAQs
Even when the heart begins to soften, lingering anger can veil inner radiance; patience and gentle speech help dissolve it.
Not stated in this verse; it functions as narrative description within the chapter’s tīrtha context.
None; it is descriptive and relational, not ritual-instructional.