Adhyaya 4

Verse 1

लोमश उवाच । विष्णुनोक्तं वचः श्रुत्वा दक्षो वचनमब्रवीत् । वेदानामप्रमाणं च कृतं ते मधुसूदन

லோமசர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் வாக்கைக் கேட்ட தக்ஷன் சொன்னான்—ஓ மதுசூதன! உன் சொற்களால் வேதங்களின் பிரமாணம் இழந்ததுபோல் ஆனது.

Verse 2

वैदिकं कर्म चोत्सृज्य कथं सेश्वरतां व्रजेत् । तदुच्यतां महाविष्णो येन धर्मः प्रतिष्ठितः

வேதக் கர்மங்களை விட்டுவிட்டு எவ்வாறு ஈசுவரமையமான பாதையை அடைய முடியும்? ஓ மகாவிஷ்ணுவே! தர்மம் உறுதியாக நிலைபெறச் செய்யும் வழியை உரைக்கவும்.

Verse 3

दक्षेणोक्तो महाविष्णुरुवाच परिसांत्वयन् । त्रैगण्यविषया वेदाः संभवंति न चान्यथा

தக்ஷன் இவ்வாறு கூற, மகாவிஷ்ணு அவனை ஆறுதல் கூறி சொன்னார்—வேதங்கள் முக்குணங்களைப் பொருளாகக் கொண்டு தோன்றுகின்றன; இது வேறல்ல.

Verse 4

वेदोदितानि कर्माणि ईश्वरेण विना कथम् । सफलानि भविष्यंति विफलान्येव तानि च

வேதம் விதித்த கர்மங்கள் ஈசுவரன் இன்றிப் எப்படி பலன் தரும்? ஆண்டவன் இல்லையெனில் அவை அனைத்தும் பயனற்றவையே.

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ईश्वरं शरणं व्रऐजा । एवं ब्रुवति गोविन्द आगतः सैन्यसागरः । वीरभद्रेण सदृशो ददृशुस्तं तदा सुराः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் ஈசுவரனின் சரணத்தை அடை. கோவிந்தன் இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில் படை கடல்போல் பெருகி வந்தது; அப்போது தேவர்கள் வீரபத்ரனை ஒத்த ஒருவனை கண்டனர்.

Verse 6

इंद्रोपि प्रहसन्विष्णुमात्मवादरतं तदा । वज्रपाणिः सुरैः सार्द्धं योद्धुकामोऽभवत्तदा

அப்போது தன் கொள்கை நிலைப்பாட்டில் உறுதியாய் இருந்த விஷ்ணுவை நகைத்து, இந்திரனும் வஜ்ரத்தை கையில் கொண்டு தேவர்களுடன் சேர்ந்து போருக்கு ஆவலுற்றான்।

Verse 7

भृगुणाचारितः शीघ्रमुच्चाटनपरेण हि । तदा गणाः सुरैः सार्धं युयुधुस्ते गणान्विताः

அவர்களை விரட்டிவிடத் துடித்த ப்ருகுவால் விரைவில் தூண்டப்பட்டு, அப்போது கணங்கள் தங்கள் படைகளுடன் தேவர்களோடு போரிட்டனர்।

Verse 8

शरतोमरनागचैर्जघ्नुस्ते च परस्परम् । नेदुःशंखाश्च बहुशस्तस्मिन्रणमहोत्सवे

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அம்புகள், ஈட்டிகள், யானைகளால் தாக்கினர்; அந்தப் பெரும் போர்-விழாவில் சங்குகள் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கின।

Verse 9

तथा दुन्दुभयो नेदुः पटहा डिंडिमादयः । तेन शब्देन महताश्लाघ्यमानास्तदा सुराः । लोकपालैश्च सहिता जघ्नुस्ताञ्छिवकिंकरान्

அப்போது துந்துபிகள் முழங்கின—படஹம், போர்முரசுகள், டிண்டிமம் முதலியவை. அந்தப் பெரும் ஒலியால் உற்சாகமடைந்த தேவர்கள், லோகபாலர்களுடன் சேர்ந்து சிவகிங்கரர்களைத் தாக்கினர்।

Verse 10

खड्गैश्चापि हताः केचिद्गदाभिश्च विपोथिताः । देवैः पराजिताः सर्वे गणाः शतसहस्रशः

சிலர் வாள்களால் வெட்டப்பட்டனர், சிலர் கதைகளால் நொறுக்கப்பட்டனர்; இவ்வாறு தேவர்களால் கணங்கள் இலட்சக்கணக்கில் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்।

Verse 11

इंद्राद्यौर्लोकपालैश्च गणास्ते च पराङ्गमुखाः । कृताश्च तत्क्षणादेव भृगोर्मंत्रबलेन हि

அதே கணத்தில் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள், ப்ருகுவின் மந்திரபலத்தின் தாக்கத்தால், அந்த கணங்களைப் பராங்க்முகமாக்கி தோற்கடித்தனர்।

Verse 12

उच्चाटनं कृतं तेषां भृगुणा यज्विना तदा । यजनार्थं च देवानां तुष्ट्यर्थं दीक्षितस्य च

அப்போது யஜமானனான ப்ருகு, அவர்கள்மேல் உச்சாடனக் கிரியையைச் செய்தான்—தேவர்களின் யாகம் நிறைவேறவும், தீக்ஷித யஜமானன் திருப்தியடையவும்।

Verse 13

तेनैव देवा जयिनो जातास्तत्क्षणमेव हि । स्वानां पराजयं दृष्ट्वा वीरभद्रो रुपान्वितः

அச்செயலாலேயே தேவர்கள் உடனே வெற்றி பெற்றனர். தன் கணங்களின் தோல்வியைக் கண்டு, பயங்கர ரூபமுடைய வீரபத்ரன் கோபம் கொண்டான்।

Verse 14

भूतान्प्रेतान्पिशाचांश्च कृत्वा तानेव पृष्ठतः । वृषभस्थान्पुरस्कृत्य स्वयं चैव महाबलः । तीक्ष्णं त्रिशूलमादाय पातयामास तान्रणे

பூதம், பிரேதம், பிசாசுகளைப் பின்னால் நிறுத்தி, காளைமேல் ஏறியவர்களை முன்னே அனுப்பி, அந்த மகாபலன் தானே கூரிய திரிசூலத்தை எடுத்துப் போரில் அவர்களை வீழ்த்தினான்।

Verse 15

देवान्यक्षान्पिशाचांश्च गुह्यकान्राक्षसां स्तथा । शूलघातैश्च ते सर्वे गणा देवान्प्रजघ्निरे

சூலப் பாய்ச்சல்களால் அந்த எல்லா கணங்களும் போரில் தேவர்களையும், யக்ஷர், பிசாசர், குஹ்யகர், ராக்ஷசர் ஆகியோரையும் வீழ்த்தினர்।

Verse 16

केचिद्द्विधाकृताः खङ्गैर्मुद्गरैश्चापि पोथिताः । परश्वधैः खंडशश्च कृताः केचिद्रणाजिरे

சிலர் வாள்களால் இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டனர்; சிலர் முத்கரங்களால் நசுக்கப்பட்டனர். மேலும் சிலர் போர்க்களத்தில் பரசுகளால் துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்டனர்.

Verse 17

शूलैर्भिन्नाश्च शतशः केचिच्च शकलीकृताः । एवं पराजिताः सर्वे पलायनपरायणाः

சூலங்களால் நூற்றுக்கணக்கானோர் குத்தப்பட்டனர்; சிலர் துண்டுத் துண்டாக ஆக்கப்பட்டனர். இவ்வாறு அனைவரும் தோல்வியுற்று ஓடுவதிலேயே மனம் வைத்தனர்.

Verse 18

परस्परं परिष्वज्य गतास्तेपि त्रिविष्टपम् । केवलं लोकपालाश्च इंद्राद्यास्तस्थुरुत्सुकाः । बृहस्पतिं पृच्छमानाः कुतोस्माकं जयो भवेत्

அவர்களும் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டு திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) சென்றனர். ஆனால் லோகபாலர்கள்—இந்திரன் முதலியோர்—அங்கே கலக்கத்துடன் நின்று, பிருஹஸ்பதியிடம்: ‘எங்களுக்கு வெற்றி எங்கிருந்து வரும்?’ என்று கேட்டனர்.

Verse 19

बृहस्पतिरुवाचेदं सुरेंद्रं त्वरितस्तदा । बृहस्पतिरुवाच । यदुक्तं विष्णुना पूर्वं तत्सत्यं जातमद्य वै

அப்போது பிருஹஸ்பதி விரைந்து சுரேந்திரன் இந்திரனிடம் கூறினார்: ‘விஷ்ணு முன்பு சொன்னது இன்று நிச்சயமாக உண்மையாகிவிட்டது.’

Verse 20

अस्ति चेदीश्वरः कश्चित्फलरूप्यस्य कर्म्मणः । कर्तारं भजते सोपि न ह्यकर्तुः प्रभुर्हिसः

கர்மத்தின் பலனை அளிக்கும் ஏதோ ஒரு ஈசன் இருந்தாலும், அவனும் கர்த்தாவைச் சார்ந்தே நிற்கிறான்; ஏனெனில் செயல் செய்யாதவனுக்கு அவன் ஆண்டவன் அல்லன்.

Verse 21

न मंत्रौषधयः सर्वे नाभिचारा न लौकिकाः । न कर्माणि न वेदाश्च न मीमांसाद्वयं तथा

அனைத்து மந்திரங்களும் மருந்துகளும் அல்ல; அபிசாரம் அல்ல; உலகியலான வழிகளும் அல்ல; கர்மங்களும் அல்ல; வேதங்களும் அல்ல; இரு மீமாம்சைகளும் அல்ல—இவை மட்டும் அதனைச் சாதிக்க இயலாது।

Verse 22

ज्ञातुमीशाः संभवंति भक्त्याज्ञेयस्त्वनन्यया । शांत्या च परया तृष्ट्या ज्ञातव्यो हि सदाशिवः

பக்தியினாலேயே இறைவன் உண்மையாக அறியப்படுவான்—ஒருமுகப் பக்தியினால். பரம அமைதியும் ஆழ்ந்த திருப்தியும் கொண்டு நிச்சயமாக சதாசிவனை உணர வேண்டும்।

Verse 23

तेन सर्वं संभवंति सुखदुःझखात्मकं जगत् । परंतु संवदिष्यामि कार्याकार्यविवक्षया

அவரிடமிருந்தே இன்பமும் துன்பமும் கொண்ட இந்த முழு உலகமும் தோன்றுகிறது. ஆனால் இப்போது செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது என்ற வேறுபாட்டை விளக்க நான் கூறுகிறேன்।

Verse 24

त्वमिंद्र बालिशो भूत्वा लोकपालैः सहाद्य वै । आगतो बालिशो भूत्वा इदानीं किं करिष्यसि

இந்திரா! நீ மூடத்தனமாக இன்று உலகபாலர்களுடன் இங்கே வந்தாய். இவ்வாறு அறியாமையுடன் வந்து இப்போது என்ன செய்வாய்?

Verse 25

एते रुद्रसहायाश्च गणाः परमशोभनाः । कुपिताश्च महाभागा न तु शेषं प्रकुर्वते

இவர்கள் ருத்ரனின் துணை கணங்கள்; மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்குகின்றனர். கோபித்தாலும் அந்த மகாபலிகள் எதையும் மீதமாய் விடமாட்டார்கள்।

Verse 26

एवं बृहस्पतेर्वाक्यं श्रुत्वा तेऽपि दिवौकसः । चिंतामापेदिरे सर्वे लोकपाला महेश्वराः

பிருஹஸ்பதியின் வாக்கைச் செவிமடுத்தவுடன், வானுலக வாசிகளான லோகபாலர்கள் அனைவரும் அச்சமும் கவலையும் கொண்டு கலங்கினர்.

Verse 27

ततोऽब्रवीद्वीरभद्रो गणैः परिवृतो भृशम् । सर्वे यूयं बालिशत्वादवदानार्थमागताः

அப்போது கணங்களால் சூழப்பட்ட வீரபத்ரன் கடுமையாக உரைத்தான்—“நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் மூடத்தனத்தால் தண்டனை பெறவே இங்கு வந்தீர்கள்.”

Verse 28

अवदानानि दास्यामि तृप्त्यर्थं भवतां त्वरन् । एवमुक्त्वा शितैर्बाणैर्जघानाथ रुषान्वितः

“உங்கள் ‘திருப்திக்காக’ நான் விரைவில் தண்டனை அளிப்பேன்” என்று கூறி, கோபம் நிறைந்து கூரிய அம்புகளால் அவர்களைத் தாக்கினான்.

Verse 29

तैर्बाणैर्निहताः सर्वे जग्मुस्ते च दिशो दश

அந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும் ஓடிச் சென்று பத்து திசைகளிலும் சிதறினர்.

Verse 30

गतेषु लोकपालेषु विद्रुतेषु सुरेषु च । यज्ञवाटे समायातो वीरभद्रो गणान्वतः

லோகபாலர்கள் ஓடிச் சென்றதும், தேவர்கள் அச்சத்தில் சிதறியதும், கணங்களுடன் வீரபத்ரன் யாக மண்டபத்திற்குள் வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 31

तदा त ऋषयः सर्वे सर्वमेवेश्वरेश्वरम् । विज्ञप्तुकामाः सहसा ऊचुरेवं जनार्दनम्

அப்போது அந்த எல்லா ரிஷிகளும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவனான ஜனார்தனனை உடனே வேண்ட விரும்பி, இவ்வாறு உரைத்தனர்।

Verse 32

रक्ष यज्ञं हि दक्षस्य यज्ञोसि त्वं न संशयः । एतच्छ्रुत्वा तु वचनमृषीणां वै जनार्दनः

“தக்ஷனின் யாகத்தை காப்பாற்றுங்கள்; ஐயமின்றி நீங்களே யாகஸ்வரூபம்.” ரிஷிகளின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட ஜனார்தனன் (கவனம் செலுத்தி பதிலளிக்கத் தயாரானான்)।

Verse 33

योद्धुकामः स्थितो युद्धे विष्णुरध्यात्मदीपकः । वीरभद्रो महाबाहुः केशवं वाक्यमब्रवीत्

அந்தராத்ம ஒளியூட்டும் விஷ்ணு போரிட விரும்பி போர்க்களத்தில் நின்றான். அப்போது வலிய கரங்களையுடைய வீரபத்ரன் கேசவனை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை சொன்னான்।

Verse 34

अत्र त्वयागतं कस्माद्विष्णो वेत्त्रा महाबलम् । दक्षस्य पक्षमाश्रित्य कथं जेष्यसि तद्वद

“ஓ விஷ்ணுவே, பேராற்றலை ஏந்தியவனே, நீ இங்கே ஏன் வந்தாய்? தக்ஷனின் பக்கம் சேர்ந்தால் நீ எவ்வாறு வெல்வாய்? அதைச் சொல்.”

Verse 35

दाक्षायण्या कृतं यच्च न दृष्टं किं त्वयानघ । त्वं चापि यज्ञे दक्षस्य अवदानार्थमागतः । अवदानं प्रयच्छामि तव चापि महाभूज

“ஓ பாவமற்றவனே, தாட்சாயணி (சதி) செய்ததை நீ காணவில்லையா? நீயும் தக்ஷனின் யாகத்தில் உன் பங்கைக் கேட்டு வந்தாய். ஓ வலிய கரங்களையுடையவனே, உனக்கும் உன் பங்கை நான் அளிக்கிறேன்.”

Verse 36

एवमुक्त्वा प्रणम्यादौ विष्णुं सदृशरूपिणम् । वीरभद्रोऽग्रतो भूत्वा विष्णुं वाक्यमथाब्रवीत्

இவ்வாறு கூறி வீரபத்ரன் முதலில் சிவனுக்கு ஒத்த வடிவமுடைய விஷ்ணுவை வணங்கி, பின்னர் அவர் முன் நின்று மீண்டும் விஷ்ணுவிடம் சொற்கள் உரைத்தான்।

Verse 37

यथा शंभुस्तथा त्वं हि मम नास्त्यत्र संशयः । तथापि त्वं महाबाहो योद्धुकामोऽग्रतः स्तितः । नेष्याम्यपुनरावृत्तिं यदि तिष्ठेस्त्वमात्मना

சம்பு எவ்வாறோ அவ்வாறே நீயும்—இதில் எனக்கு ஐயமில்லை. ஆயினும், ஓ மகாபாகுவே, போர்க்காமத்துடன் நீ என் முன் நிற்கிறாய். நீ உன் சொந்த விருப்பத்தால் நிலைத்திருந்தால், நான் உன்னை மீளாத நிலைக்கே அனுப்புவேன்.

Verse 38

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वीरभद्रस्य धीमतः । उवाच प्रहसन्देवो विष्णुः सर्वेश्वरेश्वरः

ஞானமிக்க வீரபத்ரனின் அந்தச் சொற்களை கேட்டதும், எல்லா ஈசர்களுக்கும் ஈசனான விஷ்ணு தேவர் புன்னகையுடன் பதிலுரைத்தார்।

Verse 39

विष्णुरुवाच । रुद्रतेजःप्रसूतोसि पवित्रोऽसि महामते । अनेन प्रार्थितः पूर्वं यज्ञार्थं च पुनः पुनः

விஷ்ணு கூறினார்—நீ ருத்ரனின் தீவிரத் தேஜஸிலிருந்து பிறந்தவன்; ஓ மகாமதியே, நீ தூயவன். முன்பும் யாகத்தின் பொருட்டு உன்னை மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினர்।

Verse 40

अहं भक्तपराधीनस्तथा सोऽपि महेश्वरः । तेनैव कारणेनात्र दक्षस्य यजनं प्रति

நான் என் பக்தர்களின் வசப்படுகிறவன்; அதுபோல மகேஸ்வரனும் அப்படியே. அதே காரணத்தாலே இங்கு தக்ஷனின் யாகம் தொடர்பாக…

Verse 41

आगतोऽहं वीरभद्र रुद्रकोपसमुद्भव । अहं निवारयामि त्वां त्वं वा मां विनिवारय

ஓ வீரபத்ரா, ருத்ரக் கோபத்தில் பிறந்தவனே! நான் வந்தேன். நான் உன்னைத் தடுக்கிறேன்; அல்லது நீயே என்னைத் தடுக்கவும்.

Verse 42

इत्युक्तवति गोविंदे प्रहस्य स महाभुजः । प्रश्रयावनतो भूत्वा इदमाह जनार्दनम्

கோவிந்தன் இவ்வாறு கூறியபோது அந்த மகாபாகு புன்னகைத்தான்; பின்னர் பணிவுடன் வணங்கி ஜனார்தனனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 43

यथा शिवस्तथा त्वं हि यथा त्वं च तथा शिवः । सेवकाश्च वयं सर्वे तव वा शंकरस्य च

சிவன் எப்படியோ அப்படியே நீயும்; நீ எப்படியோ அப்படியே சிவனும். நாங்கள் அனைவரும் சேவர்கள்—உமக்கும் சங்கரனுக்கும்.

Verse 44

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सोऽच्युतः संप्रहस्य च । इदं विष्णुर्महावाक्यं जगाद परमेश्वरः

அவன் சொற்களை கேட்ட அச்யுதன் புன்னகைத்தான்; பின்னர் பரமேஸ்வரனான விஷ்ணு இந்த மகாவாக்கியத்தை உரைத்தான்.

Verse 45

योधयस्व महाबाहो मया सार्धमशंकितः । तवास्त्रैः पूर्यमाणोऽहं गच्छामि भवनं स्वकम्

ஓ மகாபாகுவே, அஞ்சாது என்னுடன் போர் செய். உன் அஸ்திரங்களால் சூழப்பட்ட நான் என் சொந்த தாமத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 46

तथेत्युक्त्वा तु वीरोऽसौ वीरभद्रो महाबलः । गृहीत्वा परमास्त्राणि सिंहनादैर्जगर्ज ह

“ததாஸ்து” என்று கூறி, மகாபலன் வீரபத்ரன் பரமாஸ்திரங்களை ஏந்தி சிங்கநாதம்போல் கர்ஜித்தான்।

Verse 47

विष्णुश्चापि महाघोषं शंखनादं चकार सः । तच्छ्रुत्वा ये गता देवा रणं हित्वाऽययुः पुनः

விஷ்ணுவும் பேரொலியுடன் சங்கநாதம் செய்தான். அதை கேட்டுப் போர்க்களத்தை விட்டு விலகிய தேவர்கள் மீண்டும் திரும்பி வந்தனர்।

Verse 48

व्यूहं चक्रुस्तदा सर्वे लोकपालाः सवासवाः । तदेन्द्रेण हतो नंदीवज्रेण शतपर्वणा

அப்போது இந்திரனுடன் எல்லா லோகபாலர்களும் போர்வியூகம் அமைத்தனர். பின்னர் இந்திரன் நூறு மூட்டுகள் கொண்ட வஜ்ரத்தால் நந்தியைத் தாக்கி வீழ்த்தினான்।

Verse 49

नंदीना च हतः शक्रस्त्रिशूलेन स्तनांतरे । वायुना च हतो भृंगी भृंगिणा वायुराहतः

நந்தி திரிசூலால் மார்பில் குத்தி சக்ரனை (இந்திரனை) வீழ்த்தினான். வாயு ப்ருங்கியை கொன்றான்; ப்ருங்கி வாயுவையும் தாக்கினான்।

Verse 50

शूलेन सितधारेण संनद्धो दण्डधारिणा । यमेन सह संग्रामं महाकालो बलान्वितः

ஒளிவீசும் கூர்மையான சூலத்தால் ஆயத்தமாய், தண்டாயுதம் ஏந்திய வலிமைமிக்க மகாகாலன் யமனுடன் போரில் இறங்கினான்।

Verse 51

कुबेरेण च संगम्य कूष्मांडानां पतिः स्वयम् । वरुणेन समं युद्धं मुंडश्चैव महाबलः

குபேரனுடன் சேர்ந்து கூஷ்மாண்டர்களின் தலைவன் தானே முன்னேறினான்; மகாபலன் முண்டன் வருணனுடன் சமமான போரில் மோதினான்.

Verse 52

युयुधे परयाशक्त्या त्रैलोक्यं विस्मयन्निव । नैरृतेन समागम्य चंडश्चबलवत्तरः

அவன் பரம சக்தியுடன் போரிட்டான், மூவுலகையும் வியப்புறச் செய்ததுபோல்; மேலும் வலிமைமிக்க சண்டன் நைர்ருதனை நேருக்கு நேர் சந்தித்தான்.

Verse 53

युयुधे परमास्त्रेण नैरृत्यं च विडंबयन् । योगिनीचक्रसंयुक्तो भैरवो नायको महान्

அவன் பரமாஸ்திரத்தால் போரிட்டு நைர்ருதனை இகழ்ந்தான்; யோகினிகளின் வட்டத்துடன் கூடிய மகாநாயகன் பைரவனும் அங்கே நின்றான்.

Verse 54

विदार्य देवानखिलान्पपौ शोणितमद्बुतम् । क्षेत्रपालास्तथा चान्ये भूतप्रमथगुह्यकाः

அவர்கள் எல்லா தேவர்களையும் கிழித்து அதிசயமான இரத்தத்தைப் பருகினர்; அதுபோல க்ஷேத்ரபாலர்கள் மற்றும் பிற பூத, பிரமத, குஹ்யகக் கூட்டங்களும் சீற்றமுற்றன.

Verse 55

साकिनी डाकिनी रौद्रा नवदुर्गास्तथैव च । योगिन्यो यातुदान्यश्च तथा कूष्मांडकादयः । नेदुः पपुः शोणितं च बुभुजुः पिशितं बहु

சாகினிகள், டாகினிகள், ரௌத்ரர்கள் மற்றும் நவதுர்கைகள்; யோகினிகள், யாதுதானிகள், கூஷ்மாண்ட முதலிய கூட்டங்கள்—கர்ஜித்து, இரத்தம் குடித்து, மிகுந்த மாம்சத்தை உண்டன.

Verse 56

भक्ष्यमाणं तदा सैन्यं विलोक्य सुरराट्स्वयम् । विहाय नंदिनं पश्चाद्वीरभद्रं समाक्षिपत्

அப்போது தன் சேனை விழுங்கப்படுவதைக் கண்டு தேவராஜன் இந்திரன் தானே நந்தியை விட்டு விலகி, பின்னர் வீரபத்ரனைத் தாக்கினான்।

Verse 57

वीरभद्रो विहायैव विष्णुं देवेन्द्रमास्थितः । तयोर्युद्धमभूद्धोरं बुधांगारकयोरिव

வீரபத்ரன் விஷ்ணுவை ஒதுக்கி வைத்து தேவேந்திரன் இந்திரனை எதிர்கொண்டான்; அவர்களிருவரின் போர் புதன்–அங்காரகன் (செவ்வாய்) போல் கொடுமையாகியது।

Verse 58

वीरभद्रं यदा शक्रो हंतुकामस्त्वरान्वितः । तावच्छंक्रं गजस्थं हि पुरयामास मार्गणैः

சக்ரன் இந்திரன் வீரபத்ரனை கொல்ல ஆவலுடன் அவசரமாக முன்னே வந்தபோது, அக்கணமே வீரபத்ரன் யானைமேல் இருந்த இந்திரனை அம்புவெள்ளத்தால் நிரப்பினான்।

Verse 59

वीरभद्रो रुषाविष्टो दुर्निवार्यो महाबलः । तदेद्रेंणाहतः शीघ्रं वज्रेण शतपर्वणा

வீரபத்ரன் கடுங்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தடுக்க இயலாத மகாபலன்; அவனை இந்திரன் நூறு மூட்டுகளுடைய வஜ்ரத்தால் விரைவில் தாக்கினான்।

Verse 60

सगजं च सवज्रं च वासवं ग्रस्तुमुद्युतः । हाहाकारो महा नासीद्भूतानां तत्र पश्यताम्

அவன் யானையுடனும் வஜ்ரத்துடனும் வாசவனாகிய இந்திரனை விழுங்க முனைந்தான்; அங்கே பார்த்துக் கொண்டிருந்த பூதகணங்களில் பெரும் அலறல் எழுந்தது।

Verse 61

वीरभद्रं तताभूतं तथाभूतं हंतुकामं पुरंदरम् । तव्रमाणस्तदा विष्णुर्वीरभद्राग्रतः स्थितः

அச்சுறுத்தும் நிலையில் இருந்த வீரபத்ரனையும், அபாயத்தில் இருந்த புரந்தரன் இந்திரனையும் கண்டு, அவனைப் பாதுகாக்க விரும்பிய விஷ்ணு அப்போது வீரபத்ரன் முன் நின்றார்।

Verse 62

शक्रं च पृष्ठतः कृत्वा योधयामास वै तदा । वीरभद्रस्य विष्णोश्च युद्धं परमभूत्तदा

சக்ரன் (இந்திரன்) தன் பின்னால் இருக்கச் செய்து, விஷ்ணு அப்போது போரிட்டார்; அந்நேரம் வீரபத்ரன்–விஷ்ணு போர் மிகக் கடுமையாகியது।

Verse 63

शस्त्रास्त्रैर्विविधाकारैर्योधयामासतुस्तदा । पुनर्नंदिनमालोक्य शक्रो युद्ध विशारदः

அப்போது அவர்கள் இருவரும் பலவகை ஆயுதங்களாலும் அஸ்திரங்களாலும் போரிட்டனர். மீண்டும் நந்தியைப் பார்த்த போர் நிபுணன் சக்ரன் (இந்திரன்) அவன் பக்கம் கவனம் செலுத்தினான்।

Verse 64

द्वंद्वयुद्धं सुतुमुलं देवानां प्रमथैः सह । प्रमथा मथिता देवैः सर्वे ते प्राद्रवन्रणात्

தேவர்களுக்கும் பிரமதர்களுக்கும் இடையில் மிகக் கலகலப்பான தனிப்போர் எழுந்தது. தேவர்களால் நசுக்கப்பட்ட பிரமதர்கள் அனைவரும் போர்க்களத்திலிருந்து ஓடினர்।

Verse 65

गणान्पराङ्मुखान्दृष्ट्वा सर्वे ते व्याधयो भृशम् । रुद्रकोपात्समुद्भूता देवाश्चापि प्रदुद्रुवुः

கணங்கள் பின்வாங்குவதைப் பார்த்ததும், ருத்ரனின் கோபத்திலிருந்து எழுந்த கொடிய நோய்கள் மிகுந்த வேகத்தில் பரவின; தேவர்களும் அச்சத்தில் ஓடினர்।

Verse 66

ज्वरैस्तु पीडितान्देवान्दृष्ट्वा विष्णुर्हसन्निव । जीवग्राहेण जग्राह देवांस्तांश्च पृथक्पृथक्

காய்ச்சலால் துன்புற்ற தேவர்களைப் பார்த்த விஷ்ணு, புன்னகை செய்ததுபோல் ‘ஜீவக்ராஹ’ எனும் பிடியால் அவர்களை ஒருவரொருவராகத் தனித்தனியே பற்றிக் கொண்டான்।

Verse 67

देवाश्चिनौ तदाहूय व्याधीन्हंतुं तदा भृतिम् । ददौ ताभ्यां प्रयत्नेन गणयित्वा सुबुद्धिमान्

அப்போது அந்த நற்கருத்துடையவன் இரு அஷ்வினர்களையும் அழைத்து, அந்த நோய்களை அழிக்கும் பணியை முயற்சியுடன் நன்கு ஆராய்ந்து அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான்।

Verse 68

ज्वरांश्च सन्निपातांश्च अन्ये भूतद्रुहस्तदा । तान्सर्वान्निगृहीत्वाथ अश्विनौ तौ मुदान्वितौ । विज्वरानथ देवांश्च कृत्वा मुमुदतुश्चिरम्

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த இரு அஷ்வினரும் எல்லாக் காய்ச்சல்களையும், அச்சமூட்டும் சன்னிபாதத் துன்பங்களையும், பிற உயிர்-தீங்கு செய்யும் சக்திகளையும் அடக்கினர்; தேவர்களை காய்ச்சலற்றவர்களாக்கி நீண்ட நேரம் களித்தனர்।

Verse 69

तैर्जितं योगिनीचक्रं भैरवं व्याकुलीकृतम् । तीक्ष्णाग्रैः पातयामासुः शरैर्भूतगणानपि

அவர்களால் வெல்லப்பட்ட யோகினிகளின் வட்டம் குழம்பியது; பைரவனும் கலங்கினான். கூர்முனை அம்புகளால் அவர்கள் பூதக் கூட்டங்களையும் வீழ்த்தினர்।

Verse 70

सुरैर्विद्रावितं सैन्यं विलोक्य पतितं भुवि । वीरभद्रो रुपाविष्टो विष्णुं वचनमब्रवीत्

தேவர்களால் விரட்டப்பட்ட படை பூமியில் வீழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, கொடூர வடிவம் ஏற்ற வீரபத்ரன் விஷ்ணுவை நோக்கி உரையாடினான்।

Verse 71

त्वं शूरोसि महाबाहो देवानां पालको ह्यसि । युध्यस्व मां प्रयत्नेन यदि ते मतिरीदृशी

ஓ மகாபாஹோ! நீ வீரன்; உண்மையிலே தேவர்களின் காவலன். உன் தீர்மானம் இதுவே எனில், முழு முயற்சியுடன் என்னோடு போர் செய்.

Verse 72

इत्युक्त्वा तं समासाद्य विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम् । ववर्ष निशितैर्बाणैर्वीरभद्रो महाबलः

இவ்வாறு கூறி, மகாபலமுடைய வீரபத்ரன், எல்லா ஈசர்களுக்கும் ஈசனான விஷ்ணுவை அணுகி, கூர்மையான அம்புகளால் மழைபோல் பொழிந்தான்.

Verse 73

तदा चक्रेण भगवान्वीरभद्रं जघान सः । आयांतं चक्रमालोक्य ग्रसितं तत्क्षणाच्च तत्

அப்போது பகவான் தமது சக்கரத்தால் வீரபத்ரனைத் தாக்கினார். வருகிற சக்கரத்தைப் பார்த்தவுடன் அது அந்தக் கணமே விழுங்கப்பட்டது.

Verse 74

ग्रसितं चक्रमालोक्य विष्णुः परपुरंजयः । मुखं तस्य परामृज्य विष्णुनोद्गिलितं पुनः

தன் சக்கரம் விழுங்கப்பட்டதைப் பார்த்து, பகைவரின் கோட்டைகளை வெல்வோனான விஷ்ணு அவன் முகத்தைத் துடைத்தார்; பின்னர் விஷ்ணுவால் அந்தச் சக்கரம் மீண்டும் உமிழப்பட்டது.

Verse 75

स्वचक्रमादाय महानुभावो दिवं गतोऽथो भुवनैकभर्ता । ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं च विष्णुः कृती कृतं दुष्प्रसहं परेषाम्

தன் சக்கரத்தை மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டு, மகானுபாவனும் உலகங்களின் ஒரே தாங்கியவனுமான அவர் பின்னர் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றார். நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அறிந்த விஷ்ணு, பிறரால் தாங்க இயலாத அரிய செயல் நிகழ்ந்தது என உணர்ந்தார்.