Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । किन्नामा च किरातोऽभूत्किं तेन व्रतमाहितम् । तत्त्वं कथय विप्रेंद्र परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—அந்த கிராதனின் பெயர் என்ன? அவன் ஏற்றுக் கொண்ட விரதம் எது? ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, உண்மையைச் சொல்லுங்கள்; எங்கள் ஆவல் மிகுதி।

Verse 2

तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामो याथातथ्येन कथ्यताम् । न ह्यन्यो विद्यते लोके त्वद्विना वदतां वरः । तस्मात्कथ भो विप्र सर्वं शुश्रूषतां हि नः

அதையெல்லாம் நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்; நடந்ததுபோலவே யதார்த்தமாகச் சொல்லுங்கள். இந்த உலகில் உங்களைத் தவிர உரைப்பவர்களில் சிறந்தவர் வேறு யாரும் இல்லை. ஆகவே, ஓ பிராமணரே, அனைத்தையும் கூறுங்கள்—நாங்கள் கேட்க ஆவலுடன் உள்ளோம்।

Verse 3

एवमुक्तस्तदा तेन शौनकेन महात्मना । कथयामास तत्सर्वं पुष्कसेन कृतं यत्

மகாத்மா ஷௌனகர் இவ்வாறு கூறியபோது, அவர் புஷ்கசேனன் செய்த அனைத்தையும் அப்போது விரிவாக எடுத்துரைத்தார்।

Verse 4

लोमश उवाच । आसीत्पुरा महारौद्रश्चडोनाम दुरात्मवान् । क्रूरसंगो निष्कृतिको भूतानां भयवाहकः

லோமசர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘சட’ எனும் துஷ்டன் ஒருவன் இருந்தான்; மிகக் கொடிய ரௌத்ர சுபாவம் உடையவன். அவன் கொடூரக் கூட்டத்துடன் பழகி, ப்ராயச்சித்தத்தைத் தள்ளி வைத்து, உயிர்களுக்கு அச்சமாக இருந்தான்।

Verse 5

जालेन मत्स्यान्दुष्टात्मा घातयत्यनिशं खलु । भल्लैर्मृगाञ्छापदांश्च कृष्णसारांश्च शल्लकान्

அந்த தீய மனத்தவன் வலைகளால் இடையறாது மீன்களை கொன்றான்; அம்புகளால் மான்கள், காட்டு விலங்குகள், கருங்கலை மான் மற்றும் முள்ளம்பன்றிகளையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 6

खड्गांश्चैव च दुष्टात्मा दृष्ट्वा कांश्चिच्च पापवान् । पक्षिणोऽघातयत्क्रुद्धो ब्राह्मणांश्च विशेषतः

அந்த தீய பாவி சில காண்டாமிருகங்களைப் பார்த்தால் அவற்றையும் கொன்றுவிடுவான்; கோபத்தில் பறவைகளையும் அடித்துக் கொல்வான்—மிகவும் குறிப்பாகப் பிராமணர்களை।

Verse 7

लुब्धको हि महापापो दुष्टो दुष्टजनप्रियः । भार्या तथाविधआ तस्य पुष्कसस्य महाभया

அவன் வேடன்—மிகப் பெரும் பாவி, தீயவன், தீயோரின் நட்பை விரும்புபவன். அவன் மனைவியும் அதேபோல்—புஷ்கசனின் பெண், மிகப் பயங்கரமானவள்।

Verse 8

एवं विहरतस्तस्य बहुकालोत्यवर्तत । गते बहुतिथेकाले पापौघनिरतस्य च

இவ்வாறு வாழ்ந்து வந்த அவனுக்கு நீண்ட காலம் கடந்தது; பல நாட்கள் சென்றபோதும் அவன் பாவப் பெருக்கிலேயே முழுதும் மூழ்கியிருந்தான்।

Verse 9

निषंगे जलमादाय क्षुत्पिपासार्द्दितो भृशम् । एकदा निशि पापीयाच्छ्रीवृक्षोपरि संस्थितः । कोलं हंतुं धनुष्पाणिर्जाग्रच्चानिमिषेण हि

அம்புக்கூட்டில் நீரை எடுத்துக்கொண்டு, பசி தாகத்தால் மிகவும் வாடிய அந்தப் பாவி ஒரு இரவில் ஸ்ரீவிருட்சத்தின் மேல் அமர்ந்தான். வில்லைக் கையில் கொண்டு பன்றியை கொல்ல எண்ணி கண் இமைக்காமல் விழித்திருந்தான்।

Verse 10

माघमासेऽसितायां वै चतुर्दश्यामथाग्रतः । मृगमार्गविलोकार्थी बिल्वपत्राण्यपातयत्

மாசி (மா஘) மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று, முன் நோக்கி மிருகப் பாதையை அறிய விரும்பி அவன் பில்வ இலைகளை உதிர்த்தான்।

Verse 11

श्रीवृक्षपर्णानि बहूनि तत्र स च्छेदयामास रुषान्वितोपि । श्रीवृक्षमूले परिवर्तमाने लिंगं तस्योपरिदृष्टभावः

அங்கே கோபம் நிறைந்திருந்தாலும் அவன் ஸ்ரீவிருக்ஷத்தின் பல இலைகளை வெட்டினான். மரத்தின் வேரருகே அசைந்தபோது அவன் கீழே ஒரு சிவலிங்கம் கண்ணில் பட்டது।

Verse 12

ववर्ष गंडूषजलं दुरात्मा यदृच्छया तानि शिवे पतंति । श्रीवृक्षपर्णानि च दैवयोगाज्जातं च सर्वं शिवपूजनं तत्

அந்த துராத்மன் வாயில் வைத்திருந்த கண்டுூஷ நீரை உதிர்த்தான்; தற்செயலாக அது சிவன் மீது விழுந்தது. ஸ்ரீவிருக்ஷ இலைகளும் தெய்வயோகத்தால்—அனைத்தும் சேர்ந்து—சிவபூஜையாக ஆனது।

Verse 13

गंडूषवारिणा तेन स्नपनं च कृतं महत् । बिल्वपत्रैरसंख्यातैरर्चनं महत्कृतम्

அவன் வாய்நீரால் பெரும் ஸ்நபனம் (அபிஷேகம்) செய்தான்; எண்ணற்ற பில்வ இலைகளால் பெரும் அர்ச்சனையும் செய்தான்।

Verse 14

अज्ञानेनापि भो विप्राः पुष्कसेन दुरात्मना । माघमासेऽसिते पक्षे चतुर्दश्यां विधूदये

ஓ விப்ரர்களே! துராத்மன் புஷ்கசேனனும் அறியாமையால் மா஘ மாத கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில், சந்திரோதய வேளையில், இதைச் செய்தான்।

Verse 15

पुष्कसोऽथ दुराचारो वॉक्षादवततार सः । आगत्य जलसंकाशं मत्स्यान्हंतुं प्रचक्रमे

அப்போது தீயொழுக்கமுடைய புஷ்கசன் மரத்திலிருந்து இறங்கினான்; நீர்போன்ற பரப்பை அணைந்து மீன்களை கொல்லத் தொடங்கினான்।

Verse 16

लुब्ध कस्यापि भार्याभून्नाम्ना चैव घनोदरी । दुष्टा सा पापनिरता परद्रव्यापहारिणी

ஒரு வேடனுக்கு ‘கனோதரி’ என்ற மனைவி இருந்தாள்; அவள் தீயவள், பாவத்தில் மூழ்கியவள், பிறர்தனத்தை அபகரிப்பவள்.

Verse 17

गृहान्निर्गत्य सायाह्ने पुरद्वारबहिः स्थिता । वनमार्गं प्रपश्यंती पत्युरागमनेच्छया

மாலையில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி அவள் நகரவாயிலுக்கு வெளியே நின்றாள்; கணவன் வரவேண்டும் என்ற ஆசையால் காட்டு வழியை நோக்கிப் பார்த்தாள்।

Verse 18

चिराद्भर्तरी नायाते चिन्तयामास लुब्धकी । अद्य सायाह्नवेलायामागताः सर्वलुब्धकाः

நீண்ட நேரமாக கணவன் வராததால் வேடனின் மனைவி கவலைப்பட்டாள்—“இன்று மாலைக்குள் எல்லா வேடர்களும் திரும்பிவிட்டார்களே।”

Verse 19

तमः स्तोमेन संछन्नाश्चतस्रो विदिशो दिशः । रात्रौ यामद्वयं यातं किं मतंगः समागतः

இருள் திரளால் நான்கு திசைகளும் மூடப்பட்டன; இரவின் இரண்டு யாமங்கள் கடந்தன—அவனை யானை தாக்கியதோ?

Verse 20

किं वा केसरलोभेन सिंहेनैव विदारितः । किं भुजंगफणारत्नहारी सर्पविषार्दितः

கேசரத்தின் ஆசையால் சிங்கமே அவனைப் பிளந்ததோ? அல்லது பாம்பின் படமணிகளைப் பறித்தவன் நாகவிஷத்தால் துன்புற்றானோ?

Verse 21

किं वा वराहदंष्ट्राग्रघातैः पंचत्वमागतः । मधुलोभेन वृक्षाग्रात्स वै प्रपतितो भुवि

வராகத்தின் தந்த நுனித் தாக்குதலால் அவன் மரணமடைந்தானோ? அல்லது தேன் ஆசையால் மரத்தின் உச்சியிலிருந்து தரையில் விழுந்தானோ?

Verse 22

क्वान्वेषयामि पृच्छामि क्व गच्छामि च कं प्रति । एवं विलप्य बहुधा निवृत्ता स्वं गृहं प्रति

“எங்கே தேடுவேன்? யாரைக் கேட்பேன்? எங்கே போவேன், யாரிடம்?”—இவ்வாறு பலவிதமாகப் புலம்பி அவள் தன் வீட்டை நோக்கித் திரும்பினாள்.

Verse 23

नैवान्नं नो जलं किंचिन्न भुक्तं तद्दिने तया । चिंतयंती पतिं चापि लुब्धकी त्वयन्निशाम्

அன்று அந்த வேட்டையாள் பெண் உணவும் உண்ணவில்லை; நீரும் அருந்தவில்லை. கணவனை நினைத்தவளாய் கலக்கத்துடன் இரவு முழுதும் விழித்திருந்தாள்.

Verse 24

अथ प्रभाते विमले पुष्कसी वनमाययौ । अशनार्थं च तस्यान्नमादाय त्वरिता सती

பின்னர் தூய விடியற்காலையில் அந்த வேட்டையாள் பெண் காட்டிற்குச் சென்றாள். கணவனின் உணவிற்காக அன்னம் எடுத்துக் கொண்டு அந்த சதீ விரைந்து சென்றாள்.

Verse 25

भ्रममाणावने तस्मिन्ददर्श महतीं नदीम् । तस्यास्तीरे समासीनं स्वपतिं प्रेक्ष्य हर्षिता

அந்த வனத்தில் அலைந்து சென்ற அவள் ஒரு பெருநதியை கண்டாள். அதன் கரையில் அமர்ந்திருந்த தன் கணவரைக் கண்டு அவள் பேரானந்தம் அடைந்தாள்.

Verse 26

तदन्नं कूलनः स्थाप्य नदीं तर्तुं प्रचक्रमे । निरीक्ष्य चाथ मत्स्यान्स जालप्रोतान्समानयत्

அவன் அந்த உணவை நதிக்கரையில் வைத்து நதியை கடக்கத் தொடங்கினான். பின்னர் சுற்றிப் பார்த்து வலையில் சிக்கிய மீன்களைச் சேர்த்து எடுத்தான்.

Verse 27

तावत्तयोक्तश्चण्डोऽसावेहि शीघ्रं च भक्षय । अन्नं त्वदर्थमानीतमुपोष्य दिवसं मया

அப்போது அவள் சண்டனிடம் கூறினாள்—“விரைவாக வா, உணவு உண்டு. உனக்காகவே இந்த அன்னத்தை கொண்டு வந்தேன்; நான் நாள் முழுதும் உபவாசம் இருந்தேன்.”

Verse 28

कृतं किमद्य रे मंद गतेऽहनि च किं कृतम् । नाऽशितं च त्वया मूढ लंघितेनाद्य पापिना

“ஏ மந்தபுத்தியே! இன்று நீ என்ன செய்தாய், நாள் கடந்தும் என்ன சாதித்தாய்? நீ ஒன்றும் உண்ணவில்லை, மூடனே! இன்று விதிமீறி குற்றமுடையவனானாய்.”

Verse 29

नद्यां स्नातौ तथा तौ च दम्पती च शुचि व्रतौ । यावद्गतश्च भोक्तुं स तावच्छ्वा स्वयमागतः

பின்னர் அந்த தம்பதியர் தூய விரதத்துடன் நதியில் நீராடினர். அவன் உணவு உண்ணச் சென்றவுடனே ஒரு நாய் தானாகவே அங்கு வந்தடைந்தது.

Verse 30

तेन सर्वं भक्षितं च तदन्नं स्वयमेव हि । चंडी प्रकुपिता चैव श्वानं हंतुमुपस्थिता

அந்த நாய் தானே அந்த முழு அன்னத்தையும் உண்டது. அப்போது சண்டி கோபமுற்று நாயைக் கொல்ல முன்வந்தாள்.

Verse 31

आवयोर्भक्षितं चान्नमनेनैव च पापिना । किं च भक्षयसे मूढ भविताद्य वुभुक्षितः

“நமிருவருக்காக வைத்த அன்னத்தை இந்தப் பாவி உண்டுவிட்டான்! மூடனே, இனி நீ என்ன உண்ணப் போகிறாய்? இன்று நீ நிச்சயம் பசியோடு இருப்பாய்.”

Verse 32

एवं तयोक्तश्चण्डोऽसौ बभाषे तां शिवप्रियः । यच्छुना भक्षितं चान्नं तेनाहं परितोषितः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது சிவபிரியனான சண்டன் அவளிடம் சொன்னான்—“நாய் உண்ட அன்னமே எனக்கு நிறைவு அளித்தது.”

Verse 33

किमनेन शरीरेण नश्वरेण गतायुषा । शरीरं दुर्लभं लोके पूज्यते क्षणभंगुरम्

ஆயுள் வழிந்தோடும் இந்த நிலையற்ற உடலால் என்ன பயன்? உலகில் உடல் அரிதாயினும், அது கணநேரத்தில் உடையும் நாழிகைக்குரியது.

Verse 34

ये पुष्णंति निजं देहं सर्वभावेन चाहताः । मूढास्ते पापिनो ज्ञेया लोकद्वयबहिष्कृताः

எல்லாவிதத் துன்பங்களிலும் அகப்பட்டும் தம் உடலையே முழுமனத்துடன் போஷிப்போர் மூடரும் பாவிகளும் ஆவர்; இம்மையும் மறுமையும் இரண்டிலும் விலக்கப்பட்டவர்கள் என அறிக.

Verse 35

तस्मान्मानं परित्यज्य क्रोधं च दुरवग्रहम् । स्वस्था भव विमर्शेन तत्त्वबुद्ध्या स्थिरा भव

ஆகையால் அகந்தையையும் அடக்க அரிதான கோபத்தையும் விட்டு விடு. சிந்தனையால் உள்ளம் நிலைபெற்று, தத்துவ ஞானத்தால் உறுதியாக நிலைநில்.

Verse 36

बोधिता तेन चंडी सा पुष्कसेन तदा भृशम् । जागरादि च संप्राप्तः पुष्कसोऽपि चतुर्दशीम्

அப்போது புஷ்கசேனனால் சண்டீ தேவி மிகுந்து விழிப்படைந்தாள். புஷ்கசனும் சதுர்தசி நாளில் ஜாகரண முதலிய விரதங்களை மேற்கொண்டான்.

Verse 37

शिवरात्रिप्रसंगाच्च जायते यद्ध्यसंशयम् । तज्ज्ञानं परमं प्राप्तः शिवरात्रिप्रसंगतः

சிவராத்திரி அனுஷ்டானச் சங்கதியால் சந்தேகமின்றி எது உண்டாகிறதோ, அதுவே பரம ஞானம்; அந்தச் சிவராத்திரி வாயிலாகவே அவன் உச்ச ஞானத்தை அடைந்தான்.

Verse 38

यामद्वयं च संजातममावास्यां तु तत्र वै । आगताश्च गणास्तत्र बहवः शिवनोदिताः

அங்கே அமாவாசை இரவில் இரண்டு யாமங்கள் கடந்தபோது, சிவன் ஆணையால் அனுப்பப்பட்ட பல கணங்கள் அந்த இடத்துக்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 39

विमानानि बहून्यत्र आगतानि तदंतिकम् । दृष्टानि तेन तान्येव विमानानि गणास्तथा

அங்கே பல விமானங்கள் அருகே வந்தன. அவன் அந்த விமானங்களையும், அதனுடன் கணங்களையும் நேரில் கண்டான்.

Verse 40

उवाच परया भक्त्या पुष्कसोऽपि च तान्प्रति । कस्मात्समागता यूयं सर्वे रुद्राक्षधारिणः

அப்போது பரம பக்தியால் நிறைந்த புஷ்கசன் அவர்களை நோக்கி கூறினான்—“நீங்கள் அனைவரும் ருத்ராட்சம் அணிந்தவர்களாய் இங்கு எதற்காக வந்தீர்கள்?”

Verse 41

विमानस्थाश्च केचिच्च वृषारूढाश्च केचन । सर्वे स्फटिकसंकाशाः सर्वे चंद्रार्द्धशेखराः

சிலர் திவ்ய விமானங்களில் அமர்ந்திருந்தனர்; சிலர் வृषபத்தின் மேல் ஏறியிருந்தனர். அனைவரும் ஸ்படிகம்போல் ஒளிர்ந்தனர்; அனைவரின் சிரத்திலும் அரைச்சந்திரம் விளங்கியது.

Verse 42

कपर्द्दिनश्चर्मपरीतवाससो भुजंगभोगैः कृतहारभूषणाः । श्रियान्विता रुद्रसमानवीर्या यथातथं भो वदतात्मनोचितम्

ஓ ஜடாதாரிகளே, தோலாடை அணிந்தவர்களே, பாம்புகளின் சுருள்களால் செய்யப்பட்ட மாலை-ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களே! நீங்கள் திருச்செல்வம் உடையவர்களும் ருத்ரனுக்கு ஒப்பான வீரத்தையும் உடையவர்களும்; உண்மையாய், உங்களுக்குத் தகுந்ததைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 43

पुष्कसेन तदा पृष्टा ऊचुः सर्वे च पार्पदाः । रुद्रस्य देवदेवस्य संनम्राः कमलेक्षणाः

அப்போது புஷ்கசன் கேட்டவுடன், ருத்ரனின் எல்லா பரிஷதரும்—தேவதேவனுக்கு தாழ்ந்து வணங்கி, தாமரைப் போன்ற கண்களுடன்—பதில் கூறினர்.

Verse 44

गणा ऊचुः । प्रेषिताः स्मो वयं चंड शिवेन परमेष्ठिना । आगच्छ त्वरितो भुत्वा सस्त्रीको या नमारुह

கணங்கள் கூறின—“ஓ சண்டா! பரமேஷ்வரன் சிவன் எங்களை அனுப்பினார். விரைந்து வா—மனைவியுடன்; வாகனத்தில் ஏறாதே, உடனே வா.”

Verse 45

लिंगार्च्चनं कृतं यच्च त्वया रात्रौ शिवस्य च । तेन कर्मविपाकेन प्राप्तोऽसि शिवसन्निधिम्

நீ இரவில் சிவலிங்கத்தை அர்ச்சித்ததினால், அந்தக் கர்மத்தின் பலன் பரிபாகமாக இப்போது சிவசன்னிதியை அடைந்தாய்।

Verse 46

तथोक्तो वीरभद्रेण उवाच प्रहसन्निव । पुष्कसोऽपि स्वया बुद्ध्या प्रस्तावसदृशं वचः

வீரபத்ரன் அவ்வாறு கூறியபோது, புஷ்கசன் சிறிது புன்னகையுடன் பேசினான்; தன் அறிவால் சூழ்நிலைக்கேற்ற சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 47

पुष्कस उवाच । किं मया कृतमद्यैव पापिना हिंसकेन च । मृगयारसिकेनैव पुष्कसेन दुरात्मना

புஷ்கசன் கூறினான்—இன்று பாவி, வன்முறையன், வேட்டையில் ஆசை கொண்ட, தீய மனம் உடைய புஷ்கசனான நான் என்ன நற்கருமம் செய்தேன்?

Verse 48

पापाचारो ह्यहं नित्यं कथं स्वर्गं व्रजाम्यहम् । कथं लिंगार्चनमिदं कृतमस्ति तदुच्यताम्

என் நடத்தையே எப்போதும் பாவமயம்—நான் எவ்வாறு சொர்க்கம் செல்வேன்? மேலும் இந்த லிங்கார்ச்சனை என்னால் எப்படிச் செய்யப்பட்டது? அதைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 49

परं कौतुकमापन्नः पृच्छामि त्वां यथातथम् । कथयस्व महाभाग सर्वं चैव यथाविधि

மிகுந்த ஆச்சரியத்தால் நான் உம்மை உண்மையாய் கேட்கிறேன். ஓ மகாபாகா, நடந்த அனைத்தையும் முறையாகவும் விதிப்படியும் கூறுங்கள்।

Verse 50

इत्येवं पृच्छतस्तस्य पुष्कसस्य यथाविधि । कथयामास तत्सर्वं शिवधर्म मुदान्वितः

இவ்வாறு புஷ்கசன் முறையாகக் கேட்டபோது, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சிவதர்மத்தின் முழு உபதேசத்தையும் அவனுக்குச் சொல்லினார்।

Verse 51

वीरभद्र उवाच । देवदेवो महादेवो देवानां पतिरीश्वरः । परितुष्टोऽद्य हे चंड स महेश उमापतिः

வீரபத்ரன் கூறினான்—ஏ சண்டா! தேவர்களின் தேவனான மகாதேவன், தேவர்களின் அதிபதியான ஈசன், உமாபதி மகேசன் இன்று திருப்தியடைந்தான்।

Verse 52

प्रासंगिकतया माघे कृतं लिंगार्चनं त्वया । शिवतुष्टिकरं चाद्य पूतोऽसि त्वं न संशयः । शिवरात्र्यां प्रसंगेन कृतमर्चनमेव च

சூழ்நிலையால் மாக மாதத்தில் நீ லிங்கார்ச்சனை செய்தாய். அது இன்று சிவனைத் திருப்திப்படுத்துகிறது; ஆகவே நீ ஐயமின்றி தூய்மையடைந்தாய். சிவராத்திரியிலும் சந்தர்ப்பத்தால் அர்ச்சனை நடந்ததே.

Verse 53

कोलं निरीक्षमाणेन बिल्वपत्राणि चैव हि । च्छेदितानि त्वया चंड पतितानि तदैव हि । लिंगस्य मस्तके तानि तेन त्वं सुकृती प्रभो

ஏ சண்டா! பன்றியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது உன்னால் வில்வ இலைகள் வெட்டப்பட்டன; அவை உடனே விழுந்து சிவலிங்கத்தின் உச்சியில் பட்டன. அந்தச் செயலால், ஏ பிரபோ, நீ புண்ணியவானானாய்।

Verse 54

ततश्च जागरो जातो महान्वृक्षोपरि ध्रुवम् । तेनैव जागरेणैव तुतोष जगदीश्वरः

பின்னர் உறுதியாக அவனுக்கு மரத்தின் மேல் பெரும் ஜாகரணம் ஏற்பட்டது; அந்த ஜாகரணத்தினாலேயே உலகீசன் திருப்தியடைந்தான்।

Verse 55

छलेनैव महाभाग कोलसंदर्शनेन हि । शिवरात्रिदिने चात्र स्वप्नस्ते न च योषितः

ஓ மகாபாகனே! வெறும் ஒரு காரணத்தால்—அதாவது வராஹ தரிசனத்தால்—இவ்வே சிவராத்திரி நாளில் உனக்கு உறக்கமும் இல்லை; பெண் சங்கமும் இல்லை.

Verse 56

तेनोपवासेन च जागरेण तुष्टो ह्यसौ देववरो महात्मा । तव प्रसादाय महानुभावो ददाति सर्वान्वरदो महांश्च

அந்த உபவாசமும் விழிப்பும் காரணமாக அந்த மகாத்மா தேவச்ரேஷ்டன் மகிழ்ந்தான். உனக்கு அருள் செய்ய விரும்பி, மகா வரதன் ஆகிய ஆண்டவன் எல்லா (இச்சித்த) வரங்களையும் அளிக்கிறான்.

Verse 57

एवमुक्तस्तदा तेन वीरभद्रेण धीमता । पुष्कसोऽपि विमानाग्र्यमारुहोह च पश्यताम्

அப்போது ஞானமிக்க வீரபத்ரன் இவ்வாறு கூற, அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் புஷ்கசனும் சிறந்த விமானத்தில் ஏறினான்.

Verse 58

गणानां देवतानां च सर्वेषां प्राणिनामपि । तदा दुंदुभयो नेदुर्भेर्यस्तूर्याण्यनेकशः

அப்போது கணங்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும் துந்துபிகள் முழங்கின; பேரிகளும் பலவகைத் தூரியங்களும் ஒலித்தன.

Verse 59

वीणावेणुमृदंगानि तस्य चाग्रे गतानि च । जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः

வீணை, வேணு, மிருதங்கம் அவன் முன்பாகச் சென்றன; கந்தர்வத் தலைவர்கள் பாடினர்; அப்சரக் கூட்டங்கள் நடனமாடின.

Verse 60

विद्याधरगणाः सर्वे तुष्टुवुः सिद्धचारणाः । चामरैवर्वीज्यमानो हि च्छत्रैश्च विविधैरपि । महोत्सवेन महता आनीतो गंधमादनम्

அனைத்து வித்யாதரக் கணங்களும், சித்தர் மற்றும் சாரணரும் அவரைத் துதித்தனர். சாமரங்களால் விசிறப்பட்டு, பலவகைச் சத்திரங்களால் மரியாதை செய்யப்பட்டு, மகா மகோৎসவத்துடன் அவர் கந்தமாதனத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

Verse 61

शिवसान्निध्यमागच्चंडोसौ तेन कर्मणा । शिवरात्र्युपवासेन परं स्थानं समागमत्

அந்தச் செயல் காரணமாகச் சண்டன் சிவசன்னிதியை அடைந்தான்; மேலும் சிவராத்திரி உபவாசத்தால் பரம ஸ்தானத்தைப் பெற்றான்.

Verse 62

पुष्कसोऽपि तथा प्राप्तः प्रसंगेन सदाशिवम् । किं पुनः श्रद्धया युक्ताः शिवाय परमात्मने

புஷ்கசனும் வெறும் தொடர்பு-சூழ்நிலை காரணமாகவே சதாசிவனை அடைந்தான்; அப்படியிருக்க, நம்பிக்கையுடன் பரமாத்மா சிவனுக்கு அர்ப்பணித்தோர் எவ்வளவு மேன்மையாகப் பெறுவர்!

Verse 63

पुष्पादिकं फलं गंधं तांबूलं भक्ष्यमृद्धिमत् । ये प्रयच्छंति लोकेऽस्मिन्रुद्रास्ते नात्र संशयः

இந்த உலகில் மலர்கள், கனிகள், நறுமணம், தாம்பூலம், செழுமையான உணவுப் படையல்கள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணிப்போர்—அவர்கள் நிச்சயமாக ருத்ரரே; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 64

चंडेन वै पुष्कसेन सफलं तस्य चाभवत् । प्रसंगेनापि तेनैव कृतं तच्चाल्पबुद्धिना

உண்மையாகச் சண்டன் எனப்படும் புஷ்கசேனன் செய்த அந்தச் செயல் அவனுக்குப் பலனளித்தது. குறைந்த அறிவுடன் வெறும் சூழ்நிலையால் செய்ததாயினும், அதுவும் பலன் தந்தது.

Verse 65

ऋषय ऊचुः । किं फलं तस्य चोद्देशः केन चैव पुना कृतम् । कस्माद्व्रतमिदं जातं कृतं केन पुरा विभो

ரிஷிகள் கூறினர்— இவ்விரதத்தின் பலன் என்ன? இதன் நோக்கம் என்ன? இதை மீண்டும் யார் அனுஷ்டித்தார்? எந்த காரணத்தால் இவ்விரதம் தோன்றியது? பழங்காலத்தில், ஹே விபோ, இதை யார் செய்தார்?

Verse 66

लोमश उवाच । यदा सृष्टं जगत्सर्वं ब्रह्मणा परमेष्ठिना । कालचक्रं तदा जातं पुरा राशिमन्विताम्

லோமசர் கூறினார்— பரமேஷ்டி பிரம்மா முழு உலகையும் படைத்தபோது, பழங்காலத்தில் ராசிப் பிரிவுகளுடன் கூடிய காலச்சக்கரம் தோன்றியது.

Verse 67

द्वादश राशयस्तत्र नक्षत्राणि तथैव च । सप्तविंशतिसंख्यानि मुख्यानि सिद्धये

அங்கே பன்னிரண்டு ராசிகளும், அதுபோல நக்ஷத்திரங்களும் இருந்தன— இருபத்தேழு எண்ணிக்கையுடன்— முக்கியமாக சித்தி மற்றும் செயல்பயன் ஒழுங்கிற்காக நிறுவப்பட்டவை.

Verse 68

एभिः सर्वं प्रचंडं च राशिभिरुडुभिस्तथा । कालचक्रान्वितः कालः क्रीडयन्सृजते जगत्

இந்த ராசிகளாலும் நக்ஷத்திரங்களாலும்— அனைத்தும் மகத்தாகவும் வலிமையாகவும்— காலச்சக்கரத்துடன் இணைந்த காலம் விளையாட்டென உலகை உருவாக்குகிறது.

Verse 69

आब्रह्मस्तंबपर्यंतं सृजत्य वति हंति च । निबद्धमस्ति तेनैव कालेनैकेन भो द्विजाः

பிரம்மாவிலிருந்து புல்லின் நுனிவரை— காலமே படைக்கிறது, காக்கிறது, அழிக்கவும் செய்கிறது. ஓ த்விஜர்களே, அனைத்தும் அந்த ஒரே காலத்தால் கட்டுப்பட்டுள்ளது.

Verse 70

कालो हि बलवांल्लोके एक एव न चापरः । तस्मात्कालात्मकं सर्वमिदं नास्त्यत्र संशयः

இந்த உலகில் காலமே ஒரே வல்லமை உடையது; அதற்கு அப்பால் வேறு ஒன்றுமில்லை. ஆகையால் இவ்வுலகமெல்லாம் காலஸ்வரூபமே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 71

आदौ कालः कालनाच्च लोकनायकनायकः । ततो लोका हि संजाताः सृष्टिश्च तदनंतरम्

ஆரம்பத்தில் காலமும் காலக் கணக்கீடும் இருந்தன; அந்தக் காலமே உலக நாயகர்களுக்கும் நாயகனாயிற்று. பின்னர் உலகங்கள் தோன்றின; அதன்பின் உடனே சிருஷ்டி வெளிப்பட்டது.

Verse 72

सृष्टेर्लवो हि संजातो लवाच्च क्षणमेव च । क्षणाच्च निमिषं जातं प्राणिनां हि निरंतरम्

சிருஷ்டியிலிருந்து ‘லவ’ தோன்றியது; லவத்திலிருந்து ‘க்ஷண’ம் வெளிப்பட்டது. க்ஷணத்திலிருந்து ‘நிமிஷ’ம் பிறந்தது—உயிர்களுக்கு அது இடையறாது நிகழ்கிறது.

Verse 73

निमिषाणां च षष्ट्या वै फल इत्यभिधीयते । पंचदश्या अहोरात्रैः पक्षैत्यभिधीयते

அறுபது நிமிஷங்கள் ‘பல’ என அழைக்கப்படுகின்றன. பதினைந்து அஹோராத்திரங்கள் (பகல்-இரவு) ‘பக்ஷ’ம் எனப்படும்.

Verse 74

पक्षाभ्यां मास एव स्यान्मासा द्वादश वत्सरः । तं कालं ज्ञातुकामेन कार्यं ज्ञानं विचक्षणैः

இரண்டு பக்ஷங்களால் மாதம் உருவாகிறது; பன்னிரண்டு மாதங்களால் வத்ஸரம் (ஆண்டு) ஆகிறது. ஆகவே காலத்தை அறிய விரும்புவோர் விவேகத்துடன் இந்த ஞானத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 75

प्रतिपद्दिनमारभ्य पौर्णमास्यंतमेव च । पक्षं पूर्णो हि यस्माच्च पूर्णिमेत्यभिधीयते

பிரதிபதை முதல் பௌர்ணமி வரை நீளும் பக்ஷம்—அது ‘பூர்ண’மாக நிறைவடைவதால் அதனை ‘பூர்ணிமா’ என்று அழைக்கின்றனர்.

Verse 76

पूर्णचंद्रमसी या तु सा पूर्णा देवताप्रिया । नष्टस्तु चंद्रो यस्यां वा अमा सा कथिता बुधैः

எந்த இரவில் சந்திரன் முழுமையாகத் தோன்றுகிறானோ அது ‘பூர்ணா’ (பௌர்ணமி), தேவர்களுக்கு பிரியமானது; எந்த இரவில் சந்திரன் மறைந்து காணப்படாதோ அதை ஞானிகள் ‘அமா’ (அமாவாசை) என்கிறார்கள்.

Verse 77

अग्निष्वात्तादिपितॄणां प्रियातीव बभूव ह । त्रिंशद्दिनानि ह्येतानि पुण्यकालयुतानि च । तेषां मध्ये विशेषो यस्तं श्रृणुध्वं द्विजोत्तमाः

அக்னிஷ்வாத்த முதலிய பித்ருக்களுக்கு இந்நாட்கள் மிகுந்த பிரியமானவை. இம்முப்பது நாட்களும் புண்யகாலத்தால் நிறைந்தவை. அவற்றில் உள்ள சிறப்பு வேறுபாட்டை கேளுங்கள், ஓ த்விஜோத்தமர்களே.

Verse 78

योगानां वा व्यतीपात ऊडूनां श्रवणस्तथा । अमावास्या तिथीनां च पूर्णिमा वै तथैव च

யோகங்களில் வ்யதீபாதம் (சிறப்பு புண்யம் தருவது), நட்சத்திரங்களில் ஸ்ரவணம் அதுபோல. திதிகளில் அமாவாசையும் பௌர்ணமியும் அதேபோல் புனிதமானவை.

Verse 79

संक्रांतयस्तथाज्ञेयाः पवित्रा दानकर्मणि । तथाष्टमी प्रिया शंभोर्गणेशस्य चतुर्थिका

சங்கிராந்திகள் தானக் கர்மங்களில் புனிதமானவை என்று அறிய வேண்டும். அஷ்டமி திதி சம்பு (சிவன்)க்கு பிரியம்; சதுர்த்தி திதி கணேசனுக்கு பிரியம்.

Verse 80

पञ्चमी नागराजस्य कुमारस्य च षष्ठिका । भानोश्च सप्तमी ज्ञेया नवमी चण्डिकाप्रिया

பஞ்சமி திதி நாகராஜனுக்குரியது; ஷஷ்டி குமாரன் (ஸ்கந்தன்) உடையது. ஸப்தமி பானு (சூரியன்) உடையதாக அறியப்படுக; நவமி சண்டிகைக்கு பிரியமானது.

Verse 81

ब्रह्मणो दशमी ज्ञेया रुद्रस्यैकादशी तथा । विष्णुप्रिया द्वादशी च अंतकस्य त्रयोदशी

தசமி திதி பிரம்மனுக்குரியது என அறியப்படுக; ஏகாதசி அதுபோல ருத்ரனுக்குரியது. த்வாதசி விஷ்ணுவுக்கு பிரியம்; திரயோதசி அந்தகன் (மரணம்) உடையது.

Verse 82

चतुर्द्दशी तथा शंभोः प्रिया नास्त्यत्र संशयः । निशीथसंयुता या तु कृष्णपक्षे चतुर्द्दशी । उपोष्या सा तिथिः श्रेष्ठा शिवसायुज्यकारिणी

சதுர்தசி திதி சம்புவுக்கு பிரியமானது—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் நிசீதம் (நள்ளிரவு) இணைந்த சதுர்தசியை விரதமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அது உத்தம திதி, சிவசாயுஜ்யம் அளிப்பது.

Verse 83

शिवरात्रितिथिः ख्याता सर्वपापप्रणाशिनी । अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम्

சிவராத்திரி திதி எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகப் புகழ்பெற்றது. இச்சூழலில் எடுத்துக்காட்டாக ஒரு பழமையான இதிஹாசக் கதையை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 84

ब्राह्मणी विधवा काचित्पुरा ह्यासीच्च चंचला । श्वपचाभिरता सा च कामुकी कामहेतुतः

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு பிராமண விதவை இருந்தாள்; நடத்தையில் நிலையற்றவள். காமவேகத்தால் அவள் காமினியாகி, ச்வபசன் (அந்த்யஜன்) மீது ஆசக்தி கொண்டாள்.

Verse 85

तस्यां तस्य सुतो जातः श्वपचस्य दुरात्मनः । दुः सहो दुष्टनामात्मा सर्वधर्मबहिष्कृतः

அவளிடமிருந்து அந்த துராத்மையான ச்வபசனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அவன் தாங்கமுடியாதவன், தீய குணமும் கெட்ட பெயரும் உடையவன்; எல்லா தர்மநடத்தையிலும் இருந்து விலக்கப்பட்டவன்.

Verse 86

महापापप्रयोगाच्च पापमारभते सदा । कितवश्च सुरापायी स्तेयी च गुरुतल्पगः

மகாபாபச் செயல்களில் ஈடுபட்டு அவன் எப்போதும் பாவத்தைச் செய்துகொண்டிருந்தான். அவன் சூதாடி, மதுபானி, திருடன், மேலும் குருவின் படுக்கையை மீறிய மகாபாதகன்.

Verse 87

मृगयुश्च दुरात्मासौ कर्मचण्डाल एव सः । अधर्मिष्ठो ह्यसद्वृत्तः कदाचिच्च शिवालयम् । शिवरात्र्यां च संप्राप्तो ह्युषितः शिवसन्निधौ

அந்த துராத்மன் வேட்டைக்காரனும் ஆவான்—செயலால் உண்மையிலே சாண்டாளன். மிகுந்த அதர்மியும் தீய ஒழுக்கமுடையவனும் ஆன அவன் ஒருமுறை சிவாலயத்துக்கு வந்தான்; சிவராத்திரியில் வந்து சிவன் சன்னிதியிலேயே தங்கினான்.

Verse 88

श्रवणं शैवशास्त्रस्य यदृच्छाजातमंतिके । शिवस्य लिंगरूपस्य स्वयंभुवो यदा तदा

அங்கே அருகிலேயே அவனுக்கு தற்செயலாக சைவசாஸ்திர உபதேசம் கேட்கக் கிடைத்தது; அதே நேரத்தில் அவன் சுயம்பு சிவனின் லிங்கரூபத்தின் அருகில் இருந்தான்.

Verse 89

स एकत्रोषितो दुष्टः शिवरात्र्यां तु जागरात् । तेन कर्मविपाकेन पुण्यां योनिमवाप्तवान्

தீயவனாக இருந்தாலும் அவன் அங்கே ஒரே இடத்தில் தங்கி சிவராத்திரியில் விழித்திருந்தான். அந்தக் கர்மவிபாகத்தின் பயனால் அவன் புண்ணிய யோனி—நல்ல பிறவியை அடைந்தான்.

Verse 90

भुक्त्वा पुण्यतामांल्लोकानुषित्वा शाश्वतीः समाः । चित्रांगदस्य पुत्रोभूद्भूपालेश्वरलक्षणः

மிகப் புண்ணியமான உலகங்களை அனுபவித்து, எண்ணற்ற நித்திய ஆண்டுகள் அங்கே தங்கி, அவன் சித்ராங்கதனின் புதல்வனாகப் பிறந்தான்—அரசாதிராஜன் இலக்கணங்களுடன் கூடியவன்.

Verse 91

नाम्ना विचित्रवीर्योऽसौ सुभगः संदुरी प्रियः । राज्यं महत्तरं प्राप्य निःस्तंभो हि महानभूत्

அவனுக்கு ‘விசித்ரவீர்யன்’ என்று பெயர்; அவன் சௌபாக்கியவான், அனைவருக்கும் பிரியன், மனம்கவர்ந்தவன். பெரும் அரசை அடைந்தும் அகந்தையின்றி உண்மையிலே மகானானான்.

Verse 92

शिवे भक्तिं प्रकुर्वाणः शिवकर्मपरोऽभवत् । शैवशास्त्रं पुरस्कृत्य शिवपूजनतत्परः । रात्रौ जागरणं यत्नात्करोति शिवसन्निधौ

சிவனிடம் பக்தியை வளர்த்துக் கொண்டு, சிவகாரியங்களில் பரமார்த்தமாக ஈடுபட்டான். சைவசாஸ்திரங்களை மதித்து, சிவபூஜையில் திளைத்து, சிவசன்னிதியில் முயன்று இரவுப் புணர்விழிப்பு (ஜாகரணம்) செய்தான்.

Verse 93

शिवस्य गाथा गायंस्तु आनंदाश्रुकणान्मुहुः । प्रमुंचंश्चैव नेत्राभ्यां रोमांचपुलकावृतः

சிவனின் கீர்த்திகளைப் பாடிக்கொண்டே அவன் மீண்டும் மீண்டும் ஆனந்தக் கண்ணீர்த் துளிகளைச் சிந்தினான்; கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடி, உடல் ரோமாஞ்சத்தால் நிறைந்தது.

Verse 94

आयुष्यं च गतं तस्य शिवध्यानपरस्य च । शिवो हि सुलभो लोके पशूनां ज्ञाननिनामपि

அவனுடைய ஆயுள் குறைந்து கொண்டிருந்தாலும், அவன் சிவதியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தான். ஏனெனில் இவ்வுலகில் சிவன் பாசபந்தப்பட்ட உயிர்களுக்கும், குறைந்த அறிவுடையோருக்கும் கூட எளிதில் அடையத்தக்கவன்.

Verse 95

संसेवितुं सुखप्राप्त्यै ह्येक एव सदाशिवः । शिवरात्र्युपवासेन प्राप्तो ज्ञानमनुत्तमम्

உண்மையான நலன் பெறச் சேவிக்கத் தக்கவர் ஒருவரே—சதாசிவன். சிவராத்திரி நோன்பினால் அவன் ஒப்பற்ற ஆன்ம ஞானத்தை அடைந்தான்.

Verse 96

ज्ञानात्सर्वमनुप्राप्तं भूतसाम्यं निरंतरम् । सर्वभूतात्मकं ज्ञात्वा केवलं च सदा शिवम् । विना शिवेन यत्किंचिन्नास्ति वस्त्वत्र न क्वचित्

அந்த ஞானத்தால் அனைத்தும் உணரப்பட்டது—எல்லா உயிர்களிடமும் இடையறாத சமநோக்கு. எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா ஒரே நித்திய சிவன் என அறிந்து, சிவனைத் தவிர இவ்வுலகில் எங்கும் எதுவும் இல்லை என உணர்ந்தான்.

Verse 97

एवं पूर्णं निष्प्रपंचं ज्ञानं प्राप्नोति दुर्लभम् । प्राप्तज्ञानस्तदा राजा जातो हि शिववल्लभः

இவ்வாறு அவன் அரிதான, முழுமையான, உலகப் பிணைப்புகளைக் கடந்த ஞானத்தை அடைந்தான். அந்த ஞானம் பெற்ற அரசன் உண்மையிலே சிவனுக்குப் பிரியமானவன் ஆனான்.

Verse 98

मुक्तिं सायुज्यतां प्राप्तः शिवरात्रेरुपोषणात् । तेन लब्धं शिवाज्जन्म पुरा यत्कथितं मया

சிவராத்திரி நோன்பினால் அவன் சிவனுடன் சாயுஜ்யமெனும் முக்தியை அடைந்தான். இவ்வாறு சிவனால் அருளப்பட்ட பிறவி அவனுக்குக் கிடைத்தது—முன்னரே நான் கூறியதுபோல்.

Verse 99

दाक्षायणीवीयो गाच्च जटाजूटेन विस्तरात् । य उत्पन्नो मस्तकाच्च शिवस्य परमात्मनः । वीरभद्रेति विख्यातो दक्षयज्ञविनाशनः

தாட்சாயணிக்காக பரமாத்மா சிவனின் விரிந்த ஜடாமுடியிலிருந்து ஒரு மகாவீரன் வெளிப்பட்டான். சிவனின் தலைமுடியிலிருந்து பிறந்து, ‘வீரபத்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்று தக்ஷ யாகத்தை அழித்தவன் ஆனான்.

Verse 100

शिवरात्रिव्रतेनैव तारिता बहवः पुरा । प्राप्ताः सिद्धिं पुरा विप्रा भरताद्याश्च देहिनः

சிவராத்திரி விரதம் ஒன்றினாலேயே பழங்காலத்தில் பலர் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து மீண்டனர். முன்னர் பிராமணரும், பரதன் முதலிய உடலுடையோரும் பரம சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 101

मांधाता धुन्धुमारिश्च हरिश्चन्द्रादयो नृपाः । प्राप्ताः सिद्धिमनेनेव व्रतेन परमेण हि

மாந்தாதா, துந்துமாரி, ஹரிச்சந்திரன் முதலிய அரசர்களும் இந்தப் பரம விரதத்தினாலேயே சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 102

ततो गिरीशो गिरिजासमेतः क्रीडान्वितोऽसौ गिरिराजमस्तके । द्यूतं तथैवाक्षयुतं परेशो युक्तो भवान्या स भृशं चकार

பின்னர் கிரிஜையுடன் கூடிய கிரீசன், விளையாட்டில் மகிழ்ந்து, மலைராஜன் சிகரத்தில் பவானியுடன் சேர்ந்து காய்களுடன் சூதாட்டத்தை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஆடினான்.