Adhyaya 25

Verse 1

लोमश उवाच । तत्रोपविविशुः सर्वे सत्कृताश्च हिमाद्रिणा । ते देवाः सपरिवाराः सहर्षाश्च सवाहनाः

லோமசர் கூறினார்—அங்கே ஹிமாத்ரி உரிய மரியாதை செய்தபின் அனைவரும் அமர்ந்தனர். அந்த தேவர்கள் பரிவாரத்துடன், தத்தம் வாகனங்களுடன், மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர்.

Verse 2

तत्रैव च महामात्रं निर्मितं विश्वकर्मणा । दीप्त्या परमया युक्तं निवासार्थं स्वयम्भुवः

அங்கேயே விஸ்வகர்மா, ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) தங்குவதற்காக, உன்னத ஒளியால் நிறைந்த ஒரு மாபெரும் மாளிகையை அமைத்தார்.

Verse 3

तथैव विष्णोस्त्वपरं भवनं स्वयमेव हि । भास्वरं सुविचित्र च कृतं त्वष्ट्रा मनोरमम् । वण्डीगृहं मनोज्ञं च तथैव कृतवान्स्वयम्

அதேபோல் விஷ்ணுவிற்கும் இன்னொரு இல்லம் அமைந்தது—அவர் தாமே ஏற்படுத்தியதாக, ஒளிமிக்கவும் வியத்தகு அலங்காரமுமுடையதாக; த்வஷ்டா அதை அழகுறச் செய்தார். மேலும் அவர் தாமே மனம் கவரும் வண்டீகிருஹம் (புகழ்மண்டபம்) ஒன்றையும் அமைத்தார்.

Verse 4

तथैव श्वेतं परमं मनोज्ञं महाप्रभं देववरैः सुपूजितम् । कैलासलक्ष्मीप्रभया महत्या सुशोभितं तद्भवनं चकार

அதேபோல் அவர் மிக இனிமையான, வெண்மையான, பேரொளி நிறைந்த மாளிகையை அமைத்தார்; அது தேவர்களில் சிறந்தோரால் நன்கு வழிபடப்பட்டது; கைலாச-லக்ஷ்மியின் மாபெரும் பிரகாசத்தால் அது அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 5

तत्रैव शंभुः परया विभूत्या स स्थापितस्तेन हिमाद्रिणा वै

அங்கேயே ஹிமாத்ரி, உன்னதத் தெய்வீக மகிமையுடன், சம்பு (சிவன்) அவரை நிறுவி—அரியணையில் அமர்த்தி—பிரதிஷ்டை செய்தார்.

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे मेना समायाता सखीगणैः । नीराजनार्थं शंभुं च ऋषिभिः परिवारिता

அவ்வேளையில் மேனா தோழியர் கூட்டத்துடன் வந்தாள்; முனிவர்கள் சூழ்ந்து நிற்க, சம்பு (சிவன்) அவர்க்கு நீராஜனம் செய்ய அங்கே அணைந்தாள்।

Verse 7

तदा वादित्रदिर्घोपैर्नादितं भुवनत्रयम् । नीराजनं कृतं तस्य मेनया च तपस्विनः

அப்போது வாத்தியங்களின் நீண்ட ஒலியால் மும்முலகமும் முழங்கியது போல இருந்தது; மேனா அந்த மகாதபஸ்வி ஆண்டவனுக்கு நீராஜனம் செய்தாள்।

Verse 8

अवलोक्य परा साध्वी मेनाऽजानाद्धरं तदा । गिरिजोक्तमनुस्मृत्य मेना विस्मयमागता

பார்த்தும் பரம சாத்வியான மேனா அச்சமயம் ஹரன் (சிவன்) என்பதை அறியவில்லை; பின்னர் கிரிஜை (பார்வதி) சொன்னதை நினைத்து மேனா வியப்புற்றாள்।

Verse 9

यद्वै पुरोक्तं च तया पार्वत्या मम सन्निधौ । ततोऽधिकं प्रपश्यामि सौंदर्यं परमेष्ठिनः । महेशस्य मया दृष्टमनिर्वाच्यं च संप्रति

‘பார்வதி என் முன்னிலையில் முன்பு சொன்னதைக் காட்டிலும் மேலாக இப்போது பரமேஷ்டியின் பரம அழகை நான் காண்கிறேன்; இந்நேரம் நான் காணும் மகேசனின் மகிமை சொல்லொணாதது.’

Verse 10

एवं विस्मयमापन्ना विप्रपत्नीभिरावृता । अहतां बरयुग्मेन शोभिता वरवर्णिनी

இவ்வாறு வியப்பில் ஆழ்ந்து, பிராமணப் பெண்கள் சூழ்ந்திருக்க, அந்த அழகியவள் அணியப்படாத (புதிய) ஆடை இரட்டையால் அலங்கரித்து ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 11

कंचुकी परमा दिव्या नानारत्नैश्च शोभिता । अंगीकृता तदा देव्या रराज परया श्रिया

பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த பரம திவ்ய கஞ்சுகியை அப்போது தேவி ஏற்றுக்கொண்டாள்; அவள் ஒப்பற்ற திருவொளியால் பிரகாசித்தாள்।

Verse 12

बिभ्रती च तदा हारं दिव्यरत्नविभूषितम् । वलयानि महार्हाणि शुद्धचामीकराणि च

அப்போது அவள் தெய்வீக ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாலையை அணிந்தாள்; மேலும் தூய பொன்னால் செய்யப்பட்ட மிக மதிப்புமிக்க வளையல்களையும் அணிந்தாள்।

Verse 13

तत्रोपविष्टा सुभगा ध्यायंती परमेश्वरम् । सखीभिः सेव्यमाना सा विप्रपत्नीभिरेव च

அங்கே அமர்ந்திருந்த அந்த சுபாகி பரமேஸ்வரனைத் தியானித்தாள்; அவளுக்கு தோழியரும் பிராமணப் பெண்களும் பணிவிடை செய்தனர்।

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गो वाक्यमभाषत । पाणिग्रहार्थं शंभुं च आनयध्वं स्वमंदिरम् । त्वरितेनैव वेलायामस्यामेव विचक्षणाः

அந்நேரத்தில் கார்கர் கூறினார்—“பாணிகிரஹணச் சடங்கிற்காக ஶம்புவை உங்கள் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வாருங்கள். அறிவுடையோரே, இவ்வேளையே விரைந்து செய்க!”

Verse 15

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य गर्गस्य च महात्मनः । अभ्युत्थानपराः सर्वे पर्वताः सकलत्रकाः

அந்த மகாத்மா கார்கரின் சொற்களை கேட்டதும், எல்லா பர்வதராஜர்களும் தங்கள் முழுப் பரிவாரத்துடன் மரியாதைக்காக எழுந்து நிற்கத் தயாரானார்கள்।

Verse 16

महाविभूत्या संयुक्ताः सर्वे मंगलपाणयः । सालंकृतास्तदा तेषां पत्न्योलंकारमंडिताः

அவர்கள் அனைவரும் மகா வைபவத்துடன் கூடி, கைகளில் மங்கலப் பரிசுகளைத் தாங்கியிருந்தனர். அப்போது அவர்கள் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டனர்; அவர்களின் மனைவியரும் திவ்ய ஆபரணங்களால் மண்டிதராயினர்.

Verse 17

उपायनान्यनेकानि जगृहुः स्निग्धलोचनाः । तदा वादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा

மென்மையான கண்களையுடைய அவர்கள் பலவகை உபஹாரங்களை ஏற்றுக்கொண்டனர். அப்போது வாத்தியங்களின் முழக்கம் மற்றும் அதைவிட உயர்ந்த வேத-பிரம்மகோஷம் நடுவே,

Verse 18

आजग्मुः सकलात्रास्ते यत्र देवो महेश्वरः । प्रमथैरावृतस्तत्र चंड्या चैवाभिसेवितः

அனைத்து குழுக்களும் மகேஸ்வரன் எனும் தேவன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றடைந்தன. அங்கே அவர் பிரமதர்களால் சூழப்பட்டும், சண்டியாலும் சேவிக்கப்பட்டும் இருந்தார்.

Verse 19

तथा महर्षिभिस्तत्र तथा देवगणैः सह । एभिः परिवृतः श्रीमाञ्छंकरो लोकशंकरः

அங்கே மகரிஷிகளாலும், தேவர்களின் கணங்களுடனும், இவர்கள் அனைவராலும் சூழப்பட்டு, உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான ஸ்ரீமான் சங்கரன் விளங்கினார்.

Verse 20

श्रुत्वा वादित्रनिर्घोषं सर्वे शंकरसेवकाः । उत्थिता ऐकापद्येन देवैरृषिभिरावृताः

வாத்தியங்களின் முழங்கும் ஒலியைக் கேட்டவுடன் சங்கரனின் சேவகர்கள் அனைவரும் ஒரே கணத்தில் எழுந்தனர்; அவர்கள் தேவர்களாலும் ரிஷிகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 21

तथोद्यतो योगिनाचक्रयुक्ता गणा गणानां गणानां पतिरेकवर्चसाम् । शिवंपुरस्कृत्य तदानुभावास्तथैव सर्वे गणनायकाश्च

அப்போது யோகினீச் சக்கரத்துடன் இணைந்த கணங்கள் முன்னே நகர்ந்தன. கணங்களின் அதிபதி, தனித்த ஒளியால் பிரகாசித்து, முன்னணியில் சென்றான். சிவனை முன்னிறுத்தி, அந்தப் பெருமைமிக்க கணநாயகர்கள் அனைவரும் கூடச் சென்றனர்.

Verse 22

तद्योगिनी चक्रमतिप्रचंडं टंकारभेरीरवनिस्वनेन । चंडीं पुरस्कृत्य भयानकां तदा महाविभूत्या समलंकृतां तदा

அப்போது மிகப் பிரசண்டமான யோகினீச் சக்கரம், டங்காரம், பேரி முழக்கம், போர் வாத்தியங்களின் கர்ஜனையுடன் எழுந்து முன்னே பாய்ந்தது. பயங்கரமான சண்டியை முன்னிறுத்தி, மகாவிபூதியால் அலங்கரித்து வெளிப்பட்டது.

Verse 23

कंठे कर्कोटकं नागं हारभूतं च कार सा । पदकं वृश्चिकानां च दंदशूकांश्च बिभ्रती

அவள் கழுத்தில் கர்கோடக நாகத்தை மாலையாக அணிந்தாள். மேலும் தேள்களால் ஆன ஆபரணத்தையும் அணிந்து, விஷநாகங்களையும் அலங்காரமாகத் தாங்கினாள்.

Verse 24

कर्णावतंसान्सा दध्रे पाणिपादमयांस्तथा । रणे हतानां वीराणां शिरांस्युरसिचापरान्

அவள் காதுகளில் கை-கால்களால் செய்யப்பட்ட காதணிகளை அணிந்தாள். மேலும் போரில் வீழ்ந்த வீரர்களின் தலைகளைத் தன் மார்பில் பிற அடையாளங்கள்போல் தாங்கினாள்.

Verse 25

द्वीपिचर्मपरीधाना योगिनीचक्रसंयुता । क्षेत्रपालावृता तद्वद्भैरवैः परिवारिता

அவள் சிறுத்தைத் தோலை அணிந்து, யோகினீச் சக்கரத்துடன் இணைந்திருந்தாள். க்ஷேத்ரபாலர்கள் அவளைச் சூழ்ந்தனர்; பைரவங்களும் பரிவாரமாக இருந்து அவளுக்கு மெருகூட்டின.

Verse 26

तथा प्रेतैश्च भूतैश्च कपटैः परिवारिता । वीरभद्रादयश्चैव गणाः परमदारुणाः । ये दक्षयज्ञनाशार्थे शिवेनाज्ञापितास्तदा

அவள் பிரேதங்களாலும் பூதங்களாலும், வஞ்சகமான பயங்கர உயிர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தாள். வீரபத்ரன் முதலிய மிகக் கொடூரமான கணங்கள், அப்போது தக்ஷ யாகத்தை அழிக்க சிவன் ஆணையிட்டவர்களே ஆவர்.

Verse 27

तथा काली भैरवी च माया चैव भयावहा । त्रिपुरा च जया चैव तथा क्षेमकरी शुभा

அங்கே காளி, பைரவீ, அச்சத்தைத் தரும் மாயையும் இருந்தனர். திரிபுரா, ஜயா ஆகியோரும், மேலும் மங்களமயமான க்ஷேமகரி—நலமளிப்பவளும்—இருந்தாள்.

Verse 28

अन्याश्चैव तथा सर्वाः पुरस्कृत्य सदाशिवम् । गंतुकामाश्चोग्रतरा भूतैः प्रेतैः समावृताः

மேலும் பல தேவியரும்—அனைவரும்—சதாசிவனை முன்னணியில் வைத்து செல்ல விரும்பினர். மிகுந்த உக்கிரத்துடன் அவர்கள் பூத-பிரேதங்களால் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 29

एताः सर्वा विलोक्याथ शिवभक्तो जनार्द्दनः । महर्षीश्च पुरस्कृत्य ह्यमरांश्च तथैव च । अनसूयां पुरस्कृत्य तथैव च ह्यरुंधतीम्

அவர்களையெல்லாம் கண்டபின், சிவபக்தனான ஜனார்தனன் முன்னே சென்றான். மகரிஷிகளையும் தேவர்களையும் முன்னணியில் வைத்து, அனசூயையையும் அதேபோல் அருந்ததியையும் மரியாதையுடன் முன்னிறுத்தினான்.

Verse 30

विष्णुरुवाच । चण्डीं कुरु समीपस्थां लोकपालनतां प्रभो

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ பிரபுவே, சண்டீயை அருகில் வைத்திருந்து, உலகங்களைப் பாதுகாத்து ஆளும் பொறுப்பை அவளுக்கு அளியுங்கள்.

Verse 31

तदुक्तं विष्णुना वाक्यं निशम्य जगदीश्वरः । उवाच प्रहसन्नेव चंडीं प्रति सदाशिवः

விஷ்ணு கூறிய சொற்களை கேட்ட உலகீசன் சதாசிவன் புன்னகையுடன் சண்டியை நோக்கி பதிலுரைத்தான்।

Verse 32

अत्रैव स्थीयतां चंडीं यावदुद्वहनं भवेत् । मम भावान्विजानासि कार्याकार्ये सुशोभने

“சண்டீ, மணப்பெண்ணை எடுத்துச் செல்லும் (உத்வஹன) நேரம் வரும் வரை இங்கேயே தங்கிரு. அழகியவளே, செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது பற்றிய என் உள்ளக்கருத்தை நீ அறிவாய்.”

Verse 33

एवमाकर्ण्य वचनं शंभोरमिततेजसः । उवाच कुपिता चंडी विष्णुमुद्दिश्य सादरम्

அளவற்ற ஒளியுடைய சம்புவின் சொற்களை கேட்ட சண்டீ கோபமுற்றாலும், மரியாதையுடன் விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 34

तथान्ये प्रमथाः सर्वे विष्णुमूचुः प्रकोपिताः । यत्रयत्र शिवो भाति तत्रतत्र वयं प्रभो

அப்போது மற்ற எல்லா பிரமதர்களும் கோபத்துடன் விஷ்ணுவிடம் கூறினர்—“பிரபுவே, சிவன் எங்கே எங்கே வெளிப்படுகிறானோ அங்கே அங்கே நாமும் உள்ளோம்.”

Verse 35

त्वया निवारिताः कस्माद्वयमाभ्युदये परे । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा केशवोवाक्यमब्रवीत्

“இத்தகைய பெரிய முயற்சியின் வேளையில் எங்களை நீ ஏன் தடுத்தாய்?” அவர்களின் சொற்களை கேட்ட கேசவன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 36

चण्डीमुद्दिश्य प्रमथानन्यांश्चैव तथाविधान् । यूयं चैव मया प्रोक्ता मा कोपं कर्त्तुमर्हथ

சண்டி, பிரமதர்கள் மற்றும் அதுபோன்ற பிறரை நோக்கி கேசவன் கூறினான்—“நான் உங்களுக்கு முறையாக உபதேசித்தேன்; ஆகையால் கோபம் கொள்ளுதல் உங்களுக்கு உரியதல்ல.”

Verse 37

एवमुक्तास्तदा तेन चंडीमुख्या गणास्तदा । एकांतमाश्रिताः सर्वे विष्णुवाक्याज्ज्वलद्धृदः

அவன் இவ்வாறு கூறியதும், சண்டி தலைமையிலான அந்தக் கணங்கள் அனைத்தும் விஷ்ணுவின் கட்டுப்பாட்டு வார்த்தைகளால் உள்ளம் எரிந்தபடியே தனிமையான இடத்தை அடைந்தனர்.

Verse 38

तावत्सर्वे समायाताः पर्वतेंद्रस्य मंत्रिणः । सकलत्राः संभ्रमेण महेशं प्रति सत्वरम्

அந்நேரத்தில் மலைநாதனின் அமைச்சர்கள் அனைவரும் தங்கள் குடும்பத்தாருடன் பரபரப்பும் உற்சாகமும் கொண்டு மகேசனை நோக்கி விரைந்து வந்தனர்.

Verse 39

पंचवाद्यप्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । योषिद्भिः संवृतास्तत्र गीतशब्देन भूयसा

அங்கே ஐந்து வகை வாத்தியங்களின் பேரொலி எழுந்தது; அதைவிடவும் அதிகமாக வேத மந்திரங்களின் பிரம்மகோஷம் ஒலித்தது; பெண்கள் சூழ்ந்த அந்த இடம் மங்கலப் பாடல்களின் ஒலியால் மீண்டும் மீண்டும் நிறைந்தது.

Verse 40

एवं प्राप्ता यत्र शंभुः सकलैः परिवारितः । आगत्य कलशैः साकं स्नापितो हि सदाशिवः । स्त्रीभिर्मंगलगीतेन सर्वाभरणभूषितः

இவ்வாறு அவர்கள், எல்லாப் பரிவாரங்களாலும் சூழப்பட்டு நின்ற சம்புவின் இடத்தை அடைந்தனர். அங்கே கலசங்களில் கொண்டுவந்த புனித நீரால் சதாசிவனுக்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்யப்பட்டது; பெண்கள் மங்கலப் பாடல்கள் பாட, அவர் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிவிட்டார்.

Verse 41

ऋषयो देवगंधर्वास्तथान्ये पर्वतोत्तमाः । शंभ्यग्रगास्तदा जग्मुः स्त्रियश्चैव सुपूजिताः । बभौ छत्रेण महता ध्रिमाणेन मूर्द्धनि

ரிஷிகள், தேவகந்தர்வர்கள் மற்றும் பிற உயர்ந்த பர்வதஜர்கள் சாம்புவை முன்னிறுத்தி முன்புறமாகச் சென்றனர்; நன்கு பூஜிக்கப்பட்ட பெண்களும் உடன் சென்றனர். அவர் தலைமேல் தாங்கப்பட்ட மாபெரும் குடையால் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினார்.

Verse 42

चामरै वीर्ज्यमानोऽसौ मुकुटेन विराजितः । ब्रह्मा विष्णुस्तथा चंद्रो लोकपालस्तथैव च

அவர் சாமர விசிறிகளால் வீசப்பட்டு, கிரீடத்தால் அலங்கரித்து ஒளிர்ந்தார். அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, சந்திரன் மற்றும் லோகபாலர்களும் இருந்தனர்.

Verse 43

अग्रगा ह्यपि शोभंतः श्रिया परमया युताः । तथा शंखाश्च भेर्यश्च पटहानकगोमुखाः

முன்னே சென்றவர்களும் பரம ஸ்ரீயால் நிறைந்து மிகச் சிறப்பாகத் திகழ்ந்தனர். சங்குகள், பேரிகள், படஹங்கள், ஆனகத் தாளங்கள், கோமுகக் கொம்புகள் ஒலித்தன.

Verse 44

तथैव गायकाः सर्वे परममंगलम् । पुनः पुनरवाद्यंत वादित्राणि महोत्सवे

அதேபோல் பாடகர்கள் அனைவரும் மிக மங்களகரமான பாடல்களைப் பாடினர். மாபெரும் விழாவில் இசைக்கருவிகள் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கின.

Verse 45

अरुंधती महाभागा अनसूया तथैव च । सावित्री च तथा लक्ष्मीर्मातृभिः परिवारिताः

மகாபாக்யவதி அருந்ததி, அனசூயா, சாவித்ரி மற்றும் லக்ஷ்மி—மாத்ருகைகளால் சூழப்பட்டவர்களாக—அங்கே இருந்தனர்.

Verse 46

एभिः समेतो जगदेकबंधुर्बभौ तदानीं परमेण वर्चसा । सचंद्रसूर्यानिलवायुना वृतः सलोकपालप्रवरैर्महर्षिभिः

இவர்களுடன் ஒன்றுகூடிய உலகின் ஒரே உறவினன் அப்போது உன்னத ஒளியால் பிரகாசித்தான். சந்திரன், சூரியன், அனில-வாயு, உலகபாலர்களில் முதன்மையோர் மற்றும் மகரிஷிகள் சூழ, அவர் எல்லாதிசையும் அழகுற விளங்கினார்।

Verse 47

स वीज्यमानः पवनेनः साक्षाच्छत्रं च तस्मै शशिना ह्यधिष्ठितम् । सूर्यः पुरस्तादभवत्प्रकाशकः श्रियान्वितो विष्णुरभूच्च सन्निधौ

அவர் நேரே பவனனால் விசிறப்பட்டார்; அவருக்குச் சசி தானே குடையாக அமைந்தான். சூரியன் முன்னால் ஒளியூட்டுபவனாய் நின்றான்; திருச்செல்வம் உடைய விஷ்ணுவும் அருகில் இருந்தார்।

Verse 48

पुष्पैर्ववर्षुर्ह्यवकीर्यमाणा देवास्तदानीं मुनिभिः समेताः । ययौ गृहं कांचनकुट्टिमं महन्महावि भूत्यापरिशोभितं तदा । विवेश शंभुः परया सपर्यया संपूज्यमानो नरदेवदानवैः

அப்போது முனிவர்களுடன் கூடிய தேவர்கள் எல்லாதிசையும் சிதறுமாறு மலர்மழை பொழிந்தனர். சாம்பு, பொன்னால் பதிக்கப்பட்ட தரையுடன், பேரருளும் பேர்மகிமையும் ஒளிரும் மாபெரும் இல்லத்திற்குச் சென்று; அரசர்கள், தேவர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரால் உன்னத சபர்யையுடன் பூஜிக்கப் பெற்று அதில் நுழைந்தார்।

Verse 49

एवं समागतः शंभुः प्रविष्टो यज्ञमण्डपम् । संस्तूयमानो विबुधैः स्तुतिभिः परमेश्वरः

இவ்வாறு வந்தடைந்த சாம்பு யாகமண்டபத்தில் நுழைந்தார். பரமேஸ்வரர் தேவர்களின் ஸ்துதிகளால் இடையறாது போற்றப்பட்டார்।

Verse 50

गजादुत्तारयामास महेशं पर्वतोत्तमः । उपविश्य ततः पीठे कृत्वा नीराजनं महत्

மலைகளில் சிறந்தவன் மகேசனை யானையிலிருந்து இறக்கினார். பின்னர் அவரை ஆசனத்தில் அமர்த்தி மாபெரும் நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தனர்।

Verse 51

मेनया सखिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । मधुपर्कादिकं सर्वं यत्कृतं चैव तत्र वै

அங்கே மேனா தோழியருடன், மேலும் புரோகிதருடனும் சேர்ந்து, மதுபர்க்கம் முதலிய எல்லாப் பூஜை உபசாரங்களையும் விதிப்படி ஏற்பாடு செய்தாள்।

Verse 52

ब्रह्मणा नोदितः सद्यः पुरोधाः कृतवान्प्रभुः । मंगलं शुभकल्याणं प्रस्तावसदृशं बहु

பிரம்மாவின் தூண்டுதலால் புரோகிதர் உடனே அந்த நிகழ்வுக்கேற்ற பல மங்கள, சுபகல்யாணச் சடங்குகளைச் செய்தார்।

Verse 53

अंतर्वेद्यां संप्रवेश्य यत्र सा पार्वती स्थिता । वेदिकोपरि तन्वंगी सर्वाभरणभूषिता

அவரை அந்தர்வேதிக்குள் அழைத்துச் சென்றனர்; அங்கே பார்வதி நின்றிருந்தாள்—வேதிகை மேடையில் மெலிந்த அங்கங்களுடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய்।

Verse 54

तत्रानीतो हरः साक्षाद्विष्णुना ब्रह्मणा सह । लग्नं निरीक्षमाणास्ते वाचस्पतिपुरोगमाः

அங்கே விஷ்ணு பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து நேரே ஹரனை அழைத்து வந்தார்; வாகஸ்பதி தலைமையில் அவர்கள் அனைவரும் சுப லக்னத்தை நோக்கிப் பார்த்தனர்।

Verse 55

गर्गो मुनिश्चोपविष्टस्तत्रैव घटिकालये । यावत्पूर्णा घटी जाता तावत्प्रणवभाषणम्

முனி கர்கர் அங்கேயே கடிகாலயத்தில் அமர்ந்திருந்தார்; கடிகை நிறைவடையும் வரை பிரணவம் ‘ஓம்’ என்ற உச்சரிப்பு தொடர்ந்து நடந்தது।

Verse 56

ओंपुण्येति प्रणिगदन्गर्गो वध्वंजलिं दधे । पार्वत्यक्षतपूर्णं च शिवोपरि ववर्ष वै

“ஓம் புண்ய!” என்று உரைத்து கர்கர் மணப்பெண்ணின் கைகளை அஞ்சலியாக வைத்தார்; பார்வதி அக்‌ஷதம் நிறைந்த கரங்களால் சிவன் மீது அக்‌ஷதத்தைப் பொழிந்தாள்।

Verse 57

तया संपूजितो रुद्रो दध्यक्षतकुशादिभिः । मुदा परमया युक्ता पार्वती रुचिरानना

அவள் தயிர், அக்‌ஷதம், குசா முதலியவற்றால் ருத்ரனை முறையாகப் பூஜித்தாள்; பரம ஆனந்தம் நிறைந்த அழகிய முகத்தாள் பார்வதி அந்த ஆராதனையை நிறைவேற்றினாள்।

Verse 58

विलोकयंती शंभुं तं यदर्थे परमं तपः । कृतं पुरा महादेव्या परेषां परमं महत्

அவள் அந்த ஷம்புவை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்—அவருக்காகவே மகாதேவி முன்பு உன்னத தவம் செய்தாள்; அது பிற அனைத்தையும் விட மிகப் பெருமையானது।

Verse 59

तपसा तेन संप्राप्तो जगज्जीवनजीवनः । नारदेन ततः प्रोक्तो महादेवो वृषध्वजः

அந்த தவத்தால் உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிரான இறைவனை அவள் அடைந்தாள்; பின்னர் நாரதர் வृषத்வஜ மகாதேவனை வெளிப்படுத்தி உரைத்தார்।

Verse 60

तथा गंगादिभिश्चन्यैर्मुनिभिः सनकादिभिः । प्रति पूजां कुरु क्षिप्रं पार्वत्याश्च त्रिलोचन । तदा शिवेन सा तन्वी पूजितार्घ्याक्षतादिभिः

அதேபோல் கங்கை முதலிய பிற புனிதர்களும் சனகாதி முனிவர்களும் உடன், ஓ திரிலோசனனே, பார்வதிக்கும் விரைவில் பரஸ்பரப் பூஜை செய்; அப்போது சிவன் அந்த மெலிந்த தேவியை அர்க்யம், அக்‌ஷதம் முதலியவற்றால் பூஜித்தான்।

Verse 61

एवं परस्परं तौ च पार्वतीपरमेश्वरौ । अर्च्यमानौ तदानीं च शुशुभाते जगन्मयौ

இவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் வழிபட்டுக் கொண்ட ஜகன்மயமான பார்வதியும் பரமேஸ்வரரும், அந்நேரம் ஆராதிக்கப்படும்போது தெய்வ ஒளியால் பிரகாசித்தனர்।

Verse 62

त्रैलोक्यलक्ष्म्या संवीतौ निरीक्षंतौ परस्परम् । तदा नीराजितौ लक्ष्म्या सावित्र्या च विशेषतः । अरुंधत्या तदा तौ च दंपती परमेश्वरौ

மூன்று உலகங்களின் லக்ஷ்மியின் ஒளியால் சூழப்பட்ட அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர். அப்போது லக்ஷ்மியும், குறிப்பாக சாவித்ரியும், அவர்களுக்கு நீராஜனம் செய்தனர்; அதே வேளையில் அருந்ததியும் அந்த பரமேஸ்வர தம்பதியரை வணங்கி மரியாதை செய்தாள்।

Verse 63

अनसूया तथा शंभुं पार्वतीं च यशस्विनीम् । दृष्ट्वा नीराजयामास प्रीत्युत्कलितलोचना

அனசூயையும் சம்புவையும் புகழ்மிக்க பார்வதியையும் கண்டு, மகிழ்ச்சியால் விரிந்த கண்களுடன் அவர்களுக்கு நீராஜனம் செய்தாள்।

Verse 64

तथैव सर्वा द्विजयोषितश्च नीराजयामासुरहो पुनः पुनः । सतीं च शंभुं च विलोकयंत्यस्तथैव सर्वा मुदिता हसंत्यः

அதேபோல் அங்கே எல்லா பிராமணப் பெண்களும் மீண்டும் மீண்டும் நீராஜனம் செய்தனர். சதியையும் சம்புவையும் நோக்கி அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து சிரித்தும் புன்னகைத்தும் இருந்தனர்।

Verse 65

लोमश उवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गाचार्यप्रणोदितः । हिमवान्मेनया सार्द्धं कन्यां दातुं प्रचक्रमे

லோமசர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் அங்கே கர்காசாரியரின் தூண்டுதலால் ஹிமவான் மேனையுடன் சேர்ந்து கன்னியாதானம் (திருமணத்திற்காக) செய்யத் தயாராகத் தொடங்கினார்।

Verse 66

हैमं कलशमादाय मेना चार्द्धां गामाश्रिता । हिमाद्रेश्च महाभागा सर्वाभरणभूषिता

பொன்னாலான கலசத்தை எடுத்துக் கொண்டு மேனா பசுவை ஆதாரமாகக் கொண்டு விதிக்கருகே வந்தாள். ஹிமாத்ரியின் அந்தப் பெரும்பாக்கியவள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 67

तदा हिमाद्रिणा प्रोक्तो विश्वनाथो वरप्रदः । ब्रह्मणा सह संगत्य विष्णुना च तथैव च

அப்போது ஹிமாத்ரி வரம் அளிப்பவனான விஸ்வநாதனை உரைத்தான். அவருடன் பிரம்மாவும் சேர்ந்திருந்தார்; அதுபோல விஷ்ணுவும் வந்திருந்தார்.

Verse 68

सार्द्धं पुरोधसा चैव गर्गेण सुमहात्मना । कन्यादानं करोम्यद्य देवदेवस्य शूलिनः

குடும்பப் புரோகிதருடனும் மகாத்மா கார்கருடனும் சேர்ந்து, இன்று தேவர்களின் தேவனான சூலதாரிக்குக் கன்யாதானம் செய்வேன்.

Verse 69

प्रयोगो भण्यतां ब्रह्मन्नस्मिन्समय आगते । तथेति मत्वा ते सर्वे कालज्ञा द्विजसत्तमाः

“ஓ பிராமணரே! இப்போது உரிய காலம் வந்துள்ளது; செயல்விதியைச் சொல்லுங்கள்.” ‘அப்படியே’ என எண்ணி, காலத்தை அறிந்த அந்தச் சிறந்த த்விஜர்கள் அனைவரும் ஒப்புக் கொண்டனர்.

Verse 70

कथ्यतां तात गोत्रं स्वं कुलं चैव विशेषतः । कथयस्व महाभाग इत्याकर्ण्य वचस्तथा । सुमुखेन विमुखः सद्यो ह्यशोच्यः शोच्यतां गतः

“அன்பனே, உன் கோத்திரத்தையும், குறிப்பாக உன் குலத்தையும் சொல்; ஓ பெரும்பாக்கியவனே, உரை!” என்று கேட்டவுடன் சுமுகன் உடனே முகம் திருப்பினான்; துயரமற்றவனே அவர்களுக்குத் துயரத்திற்குரியவனாக ஆனான்.

Verse 71

एवंविधः सुरवरैरृषिभिस्तदानीं गंधर्वयक्षमुनिसिद्धगणैस्तथैव । दृष्टो निरुत्तरमुखो भगवान्महेशो हास्यं चकार सुभृशं त्वथ नारदश्च

அந்நேரம் தேவர்களில் சிறந்தோர், ரிஷிகள், மேலும் கந்தர்வர், யக்ஷர், முனிவர், சித்தர் கூட்டங்கள் ஆகியோர், பதில் சொல்லாது மௌனமுகத்துடன் இருந்த பகவான் மகேசனை கண்டனர். அப்போது அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தார்; பின்னர் நாரதரும் சிரித்தார்।

Verse 72

वीणां प्रकटयामास ब्रह्मपुत्रोऽथ नारदः । तदानीं वारितो धीमान्वीणां मा वादय प्रभो

அப்போது பிரம்மபுத்திரன் நாரதர் தமது வீணையை வெளிப்படுத்தினார். அதே வேளையில் அந்த ஞானியைத் தடுத்தனர்—“பிரபுவே, வீணை வாசிக்க வேண்டாம்.”

Verse 73

इत्युक्तः पर्वतेनैव नारदो वाक्यमब्रवीत् । त्वया पृष्टो भवः साक्षात्स्वगोत्रकथनं प्रति

பர்வதன் இவ்வாறு கூற, நாரதர் சொன்னார்—“நீ சாட்சாத் பவனாகிய (சிவனை) அவருடைய சொந்த கோத்திரக் கூறுகை பற்றி கேட்டுள்ளாய்.”

Verse 74

अस्य गोत्रं कुलं चैव नाद एव परं गिरे । नादे प्रतिष्ठितः शंभुर्नादो ह्यस्मिन्प्रतिष्ठितः

மலைகளில் சிறந்தவனே! அவருக்குக் கோத்திரமும் குலமும் பரம ‘நாதம்’ ஒன்றே. சம்பு நாதத்தில் நிலைபெற்றவர்; நாதமும் அவரிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 75

तस्मान्नादमयः शंभुर्नादाच्च प्रतिलभ्यते । तस्माद्वीणा मया चाद्य वादिता हि परंतप

ஆகையால் சம்பு நாதமயன்; நாதத்தின் வழியே அவர் அடையப்படுகிறார். எனவே, பகைவரை அடக்கும் வீரனே, நான் இன்று நிச்சயமாக வீணை வாசித்தேன்।

Verse 76

अस्य गोत्रं कुलं नाम न जानंति हि पर्वत । ब्रह्मादयो हि विवुधा अन्येषां चैव का कथा

ஓ பர்வதா! இவரின் கோத்திரம், குலம், பெயர் கூட யாருக்கும் அறியப்படவில்லை. பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் அறியார்—பிறரைக் குறித்து என்ன சொல்லலாம்?

Verse 77

त्वं हि मूढत्वमापन्नो न जानासि हि किंचन । वाच्यावाच्यं महेशस्य विषया हि बहिर्मुखाः

நீ மயக்கத்தில் விழுந்து மூடனானாய்; எதையும் அறியவில்லை. மகேசனைப் பற்றி சொல்லத்தக்கது, சொல்லாதிருக்கத்தக்கது என்ற விஷயங்கள் வெளிமுகமான புலன்களின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவை.

Verse 78

येये आगमिकाश्चाद्रे नष्टास्ते नात्र संशयः । अरूपोयं विरूपाक्षो ह्यकुलीनोऽयमुच्यते

ஓ அத்ரே! இம்மலையில் நீ எண்ணும் எந்த ‘ஆகம’ ஆதாரங்களும் அழிந்துவிட்டன—இதில் ஐயமில்லை. இவர் உருவமற்றவர்; ‘விரூபாக்ஷ’ என அழைக்கப்பட்டாலும் குலமற்றவர் எனச் சொல்லப்படுகிறார்.

Verse 79

अगोत्रोऽयं गिरिश्रेष्ठ जामाता ते न संशयः । न कर्त्तव्यो विमर्शोऽत्र भवता विबुधेन हि

ஓ மலைகளில் சிறந்தவனே! இவர் கோத்திரமற்றவர்; நிச்சயமாக உன் மருமகனே. ஆகவே, அறிவுடையவனே, இவ்விஷயத்தில் மேலும் ஆராயவும் கேள்வி எழுப்பவும் வேண்டாம்.

Verse 80

न जानंति हरं सर्वे किं बहूक्त्या मम प्रभो । यस्याज्ञानान्महाभाग मोहिता ऋषयो ह्यमी

அனைவரும் ஹரன் (சிவன்) ஐ அறியார்—என் பிரபுவே, பல வார்த்தைகள் எதற்கு? மகாபாகனே, அவரை அறியாமையால் இவ்விருஷிகளும் மயங்கினர்.

Verse 81

ब्रह्मापि तं न जानाति मस्तकं परमेष्ठिनः । विष्णुर्गतो हि पातालं न दृष्टो हि तथैव च

பிரம்மனும் அவருடைய உச்சியை அறியான்—அது பரமேஷ்டியின் தலைக்கிரீடமே. விஷ்ணுவும் பாதாளம் சென்றும் அங்கேயும் அவருடைய முடிவை காணவில்லை.

Verse 82

तेन लिंगेन महता ह्यगाधेन जगत्त्रयम् । व्याप्तमस्तीति तद्विद्धि किमनेन प्रयोजनम्

அந்த மகத்தான, அளவிட முடியாத லிங்கத்தால் மூவுலகமும் நிறைந்துள்ளது—இதை அறிந்துகொள். இதை மேலும் ஆராய்வதால் என்ன பயன்?

Verse 83

अनयाराधितं नूनं तव पुत्र्या हिमालय । तत्त्वतो हि न जानासि कथं चैव महागिरे

ஓ ஹிமாலயா, உன் மகள் நிச்சயமாக அவரையே வழிபட்டாள். ஆனால் நீ அவரைத் தத்துவமாக அறியவில்லை; ஓ மகா மலை, நீ எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 84

आभ्यामुत्पाद्यते विश्वमाभ्यां चैव प्रतिष्ठितम् । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्य महात्मनः

அந்த இருவராலே உலகம் தோன்றுகிறது; அந்த இருவராலே அது நிலைபெறுகிறது. மகாத்மா நாரதரின் இவ்வசனங்களை கேட்டபின்...

Verse 85

हिमाद्रिप्रमुखाः सर्वे तथा चेंद्रपुरोगमाः । साधुसाध्विति ते सर्वे ऊचुर्विस्मितमानसाः

ஹிமாத்ரி தலைமையில் அனைவரும், இந்திரன் முன்னிலையில் உள்ள தேவர்களும்—அனைவரும் வியப்புடன் “சாது! சாது!” என்று கூறினர்.

Verse 86

ईश्वरस्य तु गांभीर्यं ज्ञात्वा सर्वे विचक्षणाः । विस्मयेन समाश्लिष्टा ऊचुः सर्वे परस्परम्

ஈசுவரனுடைய ஆழ்ந்த பெருமையை உணர்ந்த விவேகிகள் அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்து ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடினர்.

Verse 87

ऋषय ऊचुः । यस्याज्ञया जगदिदं च विशालमेव जातं परात्परमिदं निजबोधरूपम् । सर्वं स्वतंत्रपरमेश्वरभागम्यं सोऽसौ त्रिलोकनिजरूपयुतो महात्मा

ரிஷிகள் கூறினர்—யாருடைய ஆணையால் இவ்விசாலமான உலகம் தோன்றிற்றோ, அவர் பராத்பரன்; அவருடைய இயல்பு தூய சுயஞானமே. இவை அனைத்தும் அந்தச் சுதந்திர பரமேசுவரனுடைய பங்காகும்; அந்த மகாத்மா மூவுலகையும் தன் சொந்த ரூபமாகத் தாங்குகின்றான்.