Adhyaya 24

Verse 1

लोमश उवाच । तथैव सर्वं परया मुदान्वितश्चक्रे गिरींद्रः स्वसुतार्थमेव । गर्गं पुरस्कृत्य महानुभावो मंगल्यभूमिं परया विभूत्या

லோமசர் கூறினார்—அவ்வாறே பரம ஆனந்தம் நிறைந்த கிரிராஜ ஹிமாலயன் தன் மகளின் நலனுக்காக அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்தான். கர்கரை முன்னிறுத்தி, அந்த மகானுபாவன் மிகுந்த வைபவத்துடன் மங்கள்ய திருமண நிலத்தை அமைத்தான்।

Verse 2

आहूय विश्वकर्माणं कारयामास सादरम् । मंडपं च सुविस्तीर्णं वेदिकाभिर्मनोरमम्

விஸ்வகர்மாவை அழைத்து, மரியாதையுடன் மிக விசாலமான மண்டபத்தை அமைக்கச் செய்தான்; அது பல வேதிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மனோகரமாக இருந்தது।

Verse 3

अयुतेनैव विस्तारं योजनानां द्विजोत्तमाः । मंडपं च गुणोपेतं नानाश्चर्यसमन्विततम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அந்த மண்டபத்தின் விரிவு பத்தாயிரம் யோஜனைகள்; அது எல்லா நற்குணங்களும் உடையதாய், பலவகை அதிசயங்களால் நிறைந்ததாய் இருந்தது।

Verse 4

स्थावरं जंगमं चैव सदृशं च मनोहरम् । जंगमं च जितं तत्र स्थावरेण तथैव च

அங்கே நிலையானதும் நகர்வதும் இரண்டும் ஒரேபோல் தோற்றமுடையதும் மிக மனோகரமுமானதும் இருந்தன. அங்கே நகர்வது நிலையானதினால் வெல்லப்பட்டதுபோலும், நிலையானதும் நகர்வதினால் அதேபோல் வெல்லப்பட்டதுபோலும் தோன்றியது।

Verse 5

जंगमेन च तत्रैव जितं स्थावरमेव च । पयसा च जिता तत्र स्थलभूमिरभूत्तदा

அங்கே அசையும் ஒன்று அசையாததை வென்றது; அசையாததே அசையும் ஒன்றைத் தாழ்த்தியது. நீர் உலர்ந்த நிலத்தையும் ஆட்கொண்டு, அந்த இடம் மாற்றமடைந்ததுபோல் ஆனது।

Verse 6

जलं किं नु स्थलं तत्र न विदुस्तत्त्वतो जनाः । क्वचित्सिंहाः क्वचिद्धंसाः सारसाश्च महाप्रभाः

அங்கே மக்கள் அது நீரா நிலமா என்று உண்மையாக அறிய முடியவில்லை. சில இடங்களில் சிங்கங்கள், சில இடங்களில் அன்னங்கள், மற்ற இடங்களில் ஒளிவீசும் சாரசப் பறவைகள் இருந்தன।

Verse 7

क्वचिच्छिखंडिनस्तत्र कृत्रिमाः सुमनोहराः । तथा नागाः कृत्रिमाश्च हयाश्चैव तथा मृगाः

சில இடங்களில் மிக அழகிய செயற்கை மயில்கள் இருந்தன. அதுபோல செயற்கை நாகங்கள், குதிரைகள், மேலும் மான்களும் இருந்தன।

Verse 8

के सत्याः के असत्याश्च संस्कृता विश्वकर्मणा । तथैव चैवं विधिना द्वारपाः अद्भुताः कृताः

எது உண்மை, எது பொய் என்று யாராலும் தீர்மானிக்க முடியவில்லை; அனைத்தும் விஸ்வகர்மனால் வடிவமைக்கப்பட்டவை. அதே முறையிலே அதிசயமான வாயில்காவலர்களும் உருவாக்கப்பட்டனர்।

Verse 9

पुंसो धनूंषि चोत्कृष्य स्थावरा जंगमोपमाः । तथाश्वाः सादिभिश्चैव गजाश्च गजसादिभिः

ஆண்களின் வில்ல்கள் உயர்த்திப் பிடித்ததுபோல் தெரிந்தன; அசையாத உருவங்களும் அசையும் உயிர்களைப் போலவே தோன்றின. குதிரைகள் சவாரிகளுடன், யானைகள் யானைமாவட்டர்களுடன் காணப்பட்டன।

Verse 10

चामरैर्वीज्यमानाश्च केचित्पुष्पांकुरान्विताः । केचिच्च पुरुषास्तत्र विरेजुः स्रग्विणस्तथा

சிலர் சாமரச் சௌரிகளால் விசிறப்பட்டனர்; சிலர் மலர்க் கொம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர். அங்கே சில ஆண்கள் மாலைகள் அணிந்து மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தனர்.

Verse 11

कृत्रिमाश्च तथा बह्व्यः पताकाः कल्पितास्तथा । द्वारि स्थिता महालक्ष्मीः क्षीरोदधिसमुद्भवा

அங்கே பல செயற்கைப் பதாகைகளும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. வாயிலில் பாற்கடலில் தோன்றிய மகாலக்ஷ்மி தேவி நின்று அருளொளியுடன் விளங்கினாள்.

Verse 12

गजाः स्वलंकृता ह्यासन्कृत्रिमा ह्यकृतोपमाः । तथाश्वाः सादिभिश्चैव गजाश्च गजसादिभिः

யானைகள் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன—செயற்கையாயினும் இயற்கையுடன் ஒப்பானவையாகத் தோன்றின. அதுபோல சவாரிகளுடன் குதிரைகளும், யானைமேல் ஏறியவர்களுடன் யானைகளும் இருந்தன.

Verse 13

रथा रथियुता ह्यासन्कृत्रिमा ह्यकृतोपमाः । सर्वेषां मोहनार्थाय तथा च संसदः कृताः

சாரதிகளுடன் ரதங்களும் இருந்தன—செயற்கையாயினும் மனிதக் கைவினையை மீறிய ஒப்பற்ற அழகுடன் தோன்றின. அனைவரையும் மயக்கி மகிழ்விக்க, அரசவையெனும் பேரவைகளும் அமைக்கப்பட்டன.

Verse 14

महाद्वारि स्थितो नंदी कृतस्तेन हि मंडपे । शुद्धस्फटिकसंकाशो यथा नंदी तथैव सः

அந்த மண்டபத்தின் பெரிய வாயிலில் நந்தி காவலனாய் நிறுத்தப்பட்டிருந்தான். அவன் தூய ஸ்படிகம் போல ஒளிர்ந்தான்—நந்தி எப்படியோ அப்படியே.

Verse 15

तस्योपरि महद्दिव्यं पुष्पकं रत्नभूषितम् । राजितं पल्लवाच्छत्रैश्चामरैश्च सुशोभितम्

அதன் மேலே பெரிதும் தெய்வீகமான புஷ்பக விமானம் இருந்தது; அது ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இலைவடிவக் குடைகளால் ஒளிர்ந்து, சாமரங்களின் அழகிய வீச்சால் மிகச் சிறப்புற்றது.

Verse 16

वामपार्श्वे गजौ द्वौ च शुद्धकाश्मीरसन्निभौ । चतुर्दतौ षष्टिवर्षौ महात्मानौ महाप्रभौ

இடப்புறத்தில் இரண்டு யானைகள் இருந்தன; அவை தூய காஷ்மீர் வெண்மையைப் போல ஒளிர்ந்தன. நான்கு தந்தங்களுடன், அறுபது வயதுடைய, மகாத்மாவும் மகாபிரபாவும் உடையவையாக இருந்தன.

Verse 17

तथैव दक्षिणे पार्श्वे द्वावश्वौ दंशितौ कृतौ । रत्नालंकारसंयुक्तांल्लोकपालांस्तथैव च

அதேபோல் வலப்புறத்தில் (தெற்கு பக்கம்) இரண்டு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட குதிரைகள் அமைக்கப்பட்டன. அதுபோலவே லோகபாலர்களும் ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாக உருவாக்கப்பட்டனர்.

Verse 18

षोडशप्रकृतीस्तेन याथातथ्येन धीमता । सर्वे देवा यथार्थेन कृता वै विश्वकर्मणा

அந்த ஞானி படைப்பின் பதினாறு இயல்புகளையும் துல்லியமாக அமைத்தான். உண்மையில் விஸ்வகர்மா எல்லா தேவர்களையும் அவர்கள் இருப்பதுபோலவே யதார்த்த வடிவில் உருவாக்கினான்.

Verse 19

तथैव ऋषयः सर्वे भृग्वाद्यश्च तपोधनाः । विश्वे च पार्षदैः साकमिंद्रो हि परमार्थतः

அதேபோல் ப்ருகு முதலிய தவச்செல்வம் கொண்ட எல்லா ரிஷிகளும் உருவாக்கப்பட்டனர். மேலும் பரிஷதர்களுடன் கூடிய விஸ்வேதேவர்கள் மற்றும் இந்திரனும் பரமார்த்தமாகத் தம் உண்மை வடிவிலேயே அமைக்கப்பட்டனர்.

Verse 20

कृताः सर्वे महात्मानो याथातथ्येन धीमता । एवंभूतः कृतस्तेन मंडपो दिव्यरूपवान्

அந்த ஞானமிக்க சிற்பி யதார்த்தமாக எல்லா மகாத்மாக்களையும் அப்படியே உருவாக்கினார்; இவ்வாறு தெய்வீக வடிவொளியுடன் மண்டபம் அமைக்கப்பட்டது।

Verse 21

अनेकाश्चर्यसंभूतो दिव्यो दिव्यविमोहनः । एतस्मिन्नंतरे तत्र आगतो नारदोग्रतः

பல அதிசயங்களிலிருந்து தோன்றிய அந்த மண்டபம் தெய்வீகமும் தெய்வீகமாக மயக்கும் தன்மையுமுடையது; அதே வேளையில் நாரதர் விரைந்து முன்னே வந்து அங்கே சேர்ந்தார்।

Verse 22

ब्रह्मणा नोदितस्तत्र हिमालयगृहं प्रति । नारदोथ ददर्शाग्रे आत्मानं विनयान्वितम्

பிரம்மாவின் தூண்டுதலால் நாரதர் இமாலயத்தின் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றார்; முன்னே அவர் பணிவும் நன்னடத்தையும் கொண்ட தம்மையே தாம் கண்டார்।

Verse 23

भ्रांतो हि नारदस्तेन कृत्रिमेण महायशाः । अवलोकपरस्तत्र चरितं विश्वकर्मणः

அந்த அதிசயமான செயற்கை படைப்பால் பெருமைமிக்க நாரதர் மயங்கினார்; அங்கே சுற்றிப் பார்த்தபடி நின்று விஸ்வகர்மாவின் கலைநுட்பத்தை சிந்தித்தார்।

Verse 24

प्रविष्टो मंडपं तस्य हिमाद्रे रत्नचित्रितम् । सुवर्णकलशैर्जुष्टं रंभाद्यैरुपशोभितम्

அவர் இமாலயத்தில் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார்; அது பொற்கலசங்களால் மிளிர்ந்து, ரம்பா முதலிய அப்சரஸ்களால் மேலும் அழகுபெற்றது।

Verse 25

सहस३स्तम्भसंयुक्तं ततोऽद्रिः स्वगणैर्वृतः । तमृषिं पूजयामास किं कार्यमिति पृष्टवान्

அப்போது தன் கணங்களால் சூழப்பட்ட மலைராஜன் ஆயிரம் தூண்கள் கொண்ட மண்டபத்தில் அந்த ரிஷியை முறையாகப் பூஜித்து, “இங்கு வந்ததன் நோக்கம் என்ன?” என்று கேட்டான்.

Verse 26

नारद उवाच । आगतास्ते महात्मानो देवा इन्द्रपुरोगमाः । तथा महर्षयः सर्वे गणैश्च परिवारिताः । महादेवो वृषारूढो ह्यागतोद्वहनं प्रति

நாரதர் கூறினார்— இந்திரனை முன்னணியாகக் கொண்ட மகாத்மா தேவர்கள் வந்துள்ளனர்; எல்லா மகரிஷிகளும் தங்கள் கணங்களுடன் வந்துள்ளனர். காளைமேல் ஏறிய மகாதேவரும் திருமணத்திற்குத் திசைநோக்கி வந்துள்ளார்.

Verse 27

ततस्तद्वचनं श्रुत्वा हिमवान्गिरिसत्तमः । उवाच नारदं वाक्यं प्रशस्तमधुरं महत्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மலைகளில் சிறந்த ஹிமவான், நாரதரிடம் புகழத்தக்கதும் இனிமையானதும் உயர்ந்ததுமான உரையைச் சொன்னான்.

Verse 28

पूजयित्वा यथान्यायं गच्छ त्वं शंकरं प्रति

முறையான விதிப்படி வழிபாடு செய்து நீ சங்கரரிடம் செல்.

Verse 29

ततस्तद्वचनं श्रुत्वा मुनिर्हिमवतो गिरेः । तथैव मत्वा वचनं शैलराजानब्रवीत् । मेनाकेन च सह्येन मेरुणा गिरिणा सह

ஹிமவான் மலையின் சொற்களை கேட்ட முனிவர் அவை பொருத்தமானவை என எண்ணி மலைராஜனிடம் கூறினார்— மேனகையுடன், சஹ்ய மலையுடன், மேரு மலையுடன்.

Verse 30

एभिः समेतो ह्यधुनामहामते यतस्व शीघ्रं शिवमत्र चानय । देवैः समेतं च महर्षिवर्यैः सुरासुरैर्चितपादपंकजम्

ஓ மகாமதி! இப்போது இவர்களுடன் சேர்ந்து விரைந்து முயன்று, தேவர்கள் மற்றும் தலைசிறந்த மகரிஷிகளுடன் கூடிய சிவனை இங்கே கொண்டு வா—தேவரும் அசுரரும் வணங்கும் திருவடித் தாமரையுடையவரை।

Verse 31

तथेति मत्वा स जगाम तूर्णां सहै व तैः पर्वतराजभिश्च । त्वरागतश्चैकपदेन शंभुं प्राप्नोदृषीणां प्रवरो महात्मा

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று எண்ணிய அந்த மகாத்மா, ரிஷிகளில் தலைசிறந்தவர், அந்த மலைராஜர்களுடன் விரைந்து சென்றார்; விரைவாக வந்து ஒரே அடியில் சம்புவை அடைந்தார்।

Verse 32

तावद्दृष्टो महादेवो देवैश्च परिवारितः । तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च रुद्रश्चैव सुरैः सह

அந்நேரமே தேவர்களால் சூழப்பட்ட மகாதேவர் தோன்றினார்; அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரரும் வானவர்களுடன் கூடியிருந்தனர்।

Verse 33

पप्रचछुर्नारदं सर्वे येऽन्ये रुद्रचरा भृशम् । कथ्यतां पृच्छमानानामस्माकं कथ्यते न हि

அப்போது ருத்ரரின் மற்ற எல்லா பரிவாரங்களும் நாரதரை மிகுந்த ஆவலுடன் கேட்டனர்—“நாங்கள் கேட்கிறோம், எங்களுக்கு சொல்லுங்கள்; எங்களுக்கு ஏன் இது விளக்கப்படவில்லை?”

Verse 34

एकैकस्यात्मजाः स्वाः स्वाः सह्यमैनाकमेरवः । कन्यां दास्यंति वा शंभोः किं त्विदानीं प्रवर्तते

“சஹ்யம், மைநாகம், மேரு—ஒவ்வொருவருக்கும் தம் தம் மகள்கள் உள்ளனர். அவர்கள் சம்புவுக்கு கன்னியை (திருமணத்திற்காக) அளிப்பார்களா? அப்படியானால் இப்போது என்ன நடக்கிறது?”

Verse 35

ततोऽवोचन्महातेजा नारदश्चर्षिसत्तमः । ब्रह्माणं पुरतः कृत्वा विष्णुं प्रति सहेतुकम्

அப்போது மகாதேஜஸ்ஸுடைய முனிவர்சிறந்த நாரதர், பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி, காரணத்துடன் விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 36

एकांतमाश्रित्य तदा सुरेन्द्रं स नारदो वाक्यमिदं बभाषे । त्वष्ट्रा कृतं वै भवनं महत्तरं येनैव सर्वे च विमोहिता वयम्

அப்போது இந்திரனை தனிமையில் அழைத்துச் சென்று நாரதர் கூறினார்— ‘த்வஷ்டா உண்மையாகவே மிகப் பெருமையான மாளிகையை அமைத்தான்; அந்த அதிசயத்தாலே நாமெல்லாம் மயங்கினோம்।’

Verse 37

पुरा कृतं तस्य महात्मनस्त्वया किं विस्मृतं तत्सकलं शचीपते । तस्मादसौ त्वां विजिगीषुकामो गृहे वसंस्तस्यगिरेर्महात्मनः

ஓ சசீபதே! அந்த மகாத்மாவுக்கு நீ முன்பு செய்ததையெல்லாம் மறந்துவிட்டாயா? ஆகையால் உன்னை வெல்ல விரும்பி அவன் அந்த மஹாகிரியின் இல்லத்தில் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 38

अहो विमोहितस्तेन प्रतिरूपेण भास्वता । तथा विष्णुः कृतस्तेन शंखचक्रगदादिभृत्

அய்யோ! அந்த ஒளிமிக்கப் பிரதியுருவால் நீ மயங்கினாய்; அதுபோலவே அவன் விஷ்ணுவையும் சங்கு, சக்கரம், கதை முதலியவற்றைத் தாங்கியவனாக ஆக்கினான்।

Verse 39

ब्रह्मा चैव तथाभूतस्तं चैव कृतवानसौ

பிரம்மாவும் அதுபோலவே ஆனார்; அவனே அவரையும் அப்படியே ஆக்கினான்।

Verse 40

मायामयो वृषभस्तेन वेषात्कृतो हि नागोश्वतरस्तथैव । तथा चान्यान्याप्यनेनामरेन्द्र सर्वाण्येवोल्लिखितान्यत्र विद्धि

அவன் வேடம் பூண்டு மாயையால் ஆன ஒரு காளையை உருவாக்கினான்; அதுபோல ஒரு நாகத்தையும் ஒரு கழுதை-குதிரை (மியூல்) யும். தேவேந்திரா, இங்கே இன்னும் பலவற்றையும் அவனே முழுவதும் கற்பித்தான் என்று அறிந்துகொள்.

Verse 41

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य देवेंद्रो वाक्यमब्रवीत्

அவன் சொற்களை கேட்டதும் தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் பதிலாகப் பேசினான்.

Verse 42

विष्णुं प्रति तदा शीघ्रं दृष्ट्वा यामि वसात्र भोः । पुत्रशोकेन तप्तोऽसौ व्याजेनान्येन वाऽकरोत्

அப்போது நான் விரைவாக விஷ்ணுவைச் சென்று காண்கிறேன்—நண்பா, நீ இங்கேயே இரு. அவன் மகன் துயரால் எரிகிறான்; ஏதோ ஒரு சாக்கோ அல்லது வேறு யுக்தியாலோ இதைச் செய்திருக்கலாம்.

Verse 43

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्द्दनः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शक्रमाप्तभयं तदा

அவன் சொற்களை கேட்டதும் தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனன், அச்சமடைந்த சக்ரனை (இந்திரனை) நோக்கி புன்னகையுடன் உரைத்தான்.

Verse 44

निवातकवचैः पूर्वं मोहितोऽसि शचीपते । विद्याऽमृता तत्र मया समानीतोपसत्तये

சசீபதே, முன்பு நீ நிவாதகவச அசுரர்களால் மயங்கினாய்; ஆகவே அங்கே காரியசித்திக்காக நான் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான, உயிரளிக்கும் வித்யையை கொண்டு வந்தேன்.

Verse 45

महाविद्याबलेनैव प्रविश्य मण्डपेऽधुना । पर्वतो हिमवानेष तथान्ये पर्वतोत्तमाः

அந்த மகாவித்யையின் வலத்தினாலேயே இப்போது மண்டபத்திற்குள் நுழையுங்கள். இங்கே ஹிமவான் எனும் பர்வதராஜனும், மேலும் பிற சிறந்த முதன்மை மலைகளும் உள்ளன.

Verse 46

विपक्षा हि कृताः सर्वे मम वाक्याच्च वासव । हेतुं स्मृत्वाथ वै त्वष्टा मायया ह्यकरोदिदम्

வாசவனே! என் சொல்லினால் அவர்கள் அனைவரும் உண்மையிலேயே எதிரிகளாக மாறினர். பின்னர் காரணத்தை நினைத்து, த்வஷ்டா மாயையால் இதை உருவாக்கினான்.

Verse 47

जयमिच्छंति वै मूढा न च भेतव्यमण्वपि

மூடர்கள் தான் வெற்றியை நாடுகின்றனர்; ஆனால் சிறிதளவும் அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 48

एवं विवदमानांस्तान्देवाञ्छक्रपुरोगमान् । सांत्वयामास वै विष्णुर्नारदं ते ततोऽब्रुवन्

இவ்வாறு வாதாடிக் கொண்டிருந்த, சக்ரனை முன்னணியாகக் கொண்ட தேவர்களை விஷ்ணு ஆறுதல் கூறி உறுதிப்படுத்தினார்; பின்னர் அவர்கள் நாரதரிடம் பேசினர்.

Verse 49

ददाति वा न ददाति कन्यां गिरीन्द्रः स्वां वै कथ्यतां शीघ्रमेव । किं तेन दृष्टां किं कृतं चाद्य शंस तत्सर्वं भो नारद ते नमोऽस्तु

கிரீந்திரன் தன் கன்னியைக் கொடுக்கிறானா, இல்லையா—விரைவாகச் சொல். அவன் என்ன கண்டான், இன்று என்ன செய்தான்—ஓ நாரதா, அனைத்தையும் உரை; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 50

तच्छ्रुत्वा प्रहसञ्छंभुरुवाच वचनं तदा । कन्यां दास्यति चेन्मह्यं पर्वतो हि हिमालयः । मायया मम किं कार्यं वद विष्णो यथातथम्

அதை கேட்டுச் சிரித்துச் சம்பு கூறினார்— “இமயமலை எனக்கு தன் மகளைக் கொடுத்தால், எனக்கு மாயை எதற்கு? விஷ்ணுவே, உண்மை எப்படியோ அப்படியே தெளிவாகச் சொல்।”

Verse 51

केनाप्वुपायेन फलं हि साध्यमित्युच्यते पंडितैर्न्यायविद्भिः । तस्मात्सर्वैर्गम्यतां शीघ्रमेव कार्यार्थोभिश्चेन्द्रपुरोगमैश्च

“எந்த வழியால் வேண்டிய பலன் நிறைவேறும்?” என்று நியாயம் அறிந்த பண்டிதர்கள் கூறுவர். ஆகவே அனைவரும் உடனே செல்லுங்கள்—பணிக்காக உறுதிபட்டோர், இந்திரனை முன்னணியாகக் கொண்டு।

Verse 52

तदा शिवोऽपि विश्वात्मा पंचबाणेन मोहितः । महाभूतेन भूतेशस्त्वन्येषां चैव का कथा

அப்போது உலகாத்மாவான சிவனும் ஐந்து அம்புகளால் மயங்கினார். அந்த மாபெரும் சக்தியால் பூதங்களின் ஆண்டவனே வெல்லப்பட்டால், பிறரைக் குறித்து என்ன சொல்ல?

Verse 53

एवं च विद्यमानेऽसौ शंभुः परमशोभनः । कृतो ह्यनंगेन वशे यथान्यः प्राकृतो जनः

இவ்வாறு பேரொளி கொண்ட சம்புவும் அனங்கன் (காமதேவன்) ஆட்சிக்குள் கொண்டுவரப்பட்டார்—ஒரு சாதாரண உலக மனிதன் போலவே।

Verse 54

मदनो हि बली लोके येन सर्वमिदं जगत् । जितमस्ति निजप्रौढ्या सदेवर्षिसमन्वितम्

ஏனெனில் மதனன் உலகில் மிக வலிமைமிக்கவன்; தன் திடமான வல்லமையால் இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் வென்றுள்ளான்—தேவர்கள், தேவரிஷிகள் உட்பட।

Verse 55

सर्वेषामेव भूतानां देवानां च विशेषतः । राजा ह्यनंगो बलवान्यस्य चाज्ञा बलीयसी

அனைத்து உயிர்களின்மேலும்—சிறப்பாக தேவர்களின்மேலும்—அனங்கன் (காமதேவன்) வல்லமையுடைய அரசன்; அவன் ஆணை இன்னும் மிக வலிமையானது.

Verse 56

पार्वतीस्त्रीस्वरूपेण अजेयो भुवनत्रये । तां दृष्ट्वा हि स्त्रियं सर्वे ऋषयोऽपि विचक्षणाः

பெண்-வடிவில் பார்வதி மூன்று உலகங்களிலும் வெல்ல முடியாதவள். அவள் அந்தப் பெண் உருவைக் கண்டதும், அறிவுடைய முனிவர்களும் கலங்கினர்.

Verse 57

देवा मनुष्या गन्धर्वाः पिशाचोरगराक्षसाः । आज्ञानुल्लंघिनः सर्वे मदनस्य महात्मनः

தேவர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள்—அனைவரும் மகாத்மா மதனனின் ஆணையை மீறுவதில்லை.

Verse 58

तपोबलेन महता तथा दानबलेन च । वेत्तुं न शक्यो मदंनो विनयेन विना द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! பெரும் தவவலத்தாலும் தானவலத்தாலும் கூட—பணிவு இன்றியே—மதனனை உண்மையாக அறிய இயலாது.

Verse 59

तस्मादनंगस्य महान्क्रोधो हि बलवत्तरः । ईश्वरं मदनेनैवं मोहितं वीक्ष्य माधवः

ஆகையால் அனங்கனின் மகா கோபம் இன்னும் வலிமை பெற்றது. மதனனால் இவ்வாறு மயங்கிய ஈசுவரனைப் பார்த்து மாதவன் (விஷ்ணு) …

Verse 60

उवाच वाक्यं वाक्यज्ञो मा चिंतां कुरु वै प्रभो । यदुक्तं नारदेनैव मंडपं प्रति सर्वशः

வாக்கறிவுடையவர் கூறினார்—“பிரபோ, கவலை கொள்ளாதீர். நாரதர் மண்டபம் குறித்து எல்லாவிதமாகச் சொன்னதெல்லாம் முறையாக நிறைவேற்றப்படும்.”

Verse 61

त्वष्ट्रा कृतं विचित्रं च तत्सर्वं मदनात्प्रभोः । तदानीं शंकरो वाक्यमुवाच मधुसूदनम्

“பிரபோ, த்வஷ்டா செய்த அந்த வியத்தகு படைப்பு அனைத்தும் மதனன் காரணமாகவே ஏற்பட்டது.” அப்போது சங்கரர் மதுசூதனன் (விஷ்ணு) உடன் உரைத்தார்.

Verse 62

अविद्यया वृतं तेन कृतं त्वष्ट्रा हि मण्डपम् । किं तु वक्ष्यामहे विष्णो मण्डपः केवलेन हि

அவித்தியால் மூடப்பட்ட நிலையில் த்வஷ்டா அந்த மண்டபத்தை அமைத்தான். ஆனால் விஷ்ணோ, அதைப்பற்றி நாம் என்ன சொல்ல முடியும்? மண்டபம் என்பது வெறும் மண்டபமே.

Verse 63

विवाहो हि महाभाग अविद्यामूल एव च । तस्मात्सर्वे वयं याम उद्वाहार्थं च संप्रति

மகாபாகனே, திருமணம் உண்மையில் அவித்தியையே அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆகவே நாம் அனைவரும் இப்போது திருமணச் சடங்கிற்காகச் செல்வோம்.

Verse 64

नारदं च पुरस्कृत्य सर्वे देवाः सवासवाः । हिमाद्रिसहिता जग्मुर्मन्दिरं परमाद्भुतम् । अनेकाश्चर्यसंयुक्तं विचित्रं विश्वकर्मणा

நாரதரை முன்னிலைப்படுத்தி, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் ஹிமாத்ரியுடன் சேர்ந்து அந்த பரம அதிசயமான மாளிகை-மந்திரத்திற்குச் சென்றனர்; அது பல வியப்புகளால் நிறைந்ததும், விஸ்வகர்மனால் நுண்ணியவிதமாகச் செய்யப்பட்டதும் ஆகும்.

Verse 65

कृतं च तेनाद्य पवित्रमुत्तमं तं यज्ञवाटं बहुभिः पुरस्कृतम् । विचित्रचित्रं मनसो हरं च तं यज्ञवाटं स चकार बुद्धिमान्

அப்போது அந்த புத்திமான் விஸ்வகர்மா பலரால் போற்றப்பட்ட, வியத்தகு வடிவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மனதை கவரும், பரமப் புனிதமான சிறந்த யாகவாடம் (யாகப் பரிசரம்) அன்றே உருவாக்கினார்।

Verse 66

प्रवेक्ष्यमाणास्ते सर्वे सुरेन्द्रा ऋषिभिः सह । दृष्टा हिमाद्रिणा तत्र अभ्युत्थानगतोऽभवत्

அனைத்து தேவேந்திரரும் ரிஷிகளுடன் உள்ளே நுழையும்போது, ஹிமாத்ரி அவர்களை அங்கேக் கண்டு உடனே மரியாதை வரவேற்புக்காக எழுந்து நின்றான்।

Verse 67

तथैव तेषां च मनोहराणि हर्म्याणि तेन प्रतिकल्पितानि । गन्धर्वयक्षाः प्रमथाश्च सिद्धा देवाश्च नागाप्सरसां गणाश्च । वसंति यत्रैव सुखेन तेभ्यः स तत्रतत्रोपवनं चकार

அதேபோல் அவர்களுக்காக மனம் கவரும் மாளிகைகளையும் அவர் வடிவமைத்தார். கந்தர்வர், யக்ஷர், பிரமதர், சித்தர், தேவர்கள், மேலும் நாகர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் எங்கு எங்கு இன்பமாக வாழ்ந்தனரோ, அங்கு அங்கு அவர் உபவனங்களையும் (விளையாட்டு தோட்டங்களையும்) அமைத்தார்।

Verse 68

तेषामर्थे महार्हाणि धाराजिरगृहाणि च । अत्यद्भुतानि शोभंते कृतान्येव महात्मना

அவர்களுக்காக அந்த மகாத்மா மிக மதிப்புமிக்க, உயர்ந்த மதிப்புடைய இல்லங்களையும் ‘தாராஜிர’ இல்லங்களையும் (சிறப்பு மாளிகைகள்) அமைத்தார்; அவை உருவானவுடன் மிக வியப்பாக ஒளிர்ந்து விளங்கின।

Verse 69

निवासार्थे कल्पितानि सावकाशानि तत्र वै । देवानां चैव सर्वेषामृषीणां भावितात्मनाम्

அங்கே தங்குவதற்காக உண்மையிலேயே விசாலமான தங்குமிடங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன—அனைத்து தேவர்களுக்கும், மேலும் தம்மைத் தாமே பயிற்றுவித்த (பாவிதாத்மா) ரிஷிகளுக்கும்।

Verse 70

एवं विस्तारयामास विश्वकर्मा बहून्यपि । मन्दिराणि यथायोग्यं यत्र तत्रैव तिष्ठताम्

இவ்வாறு விஸ்வகர்மா தகுந்தபடி மேலும் பல ஆலயங்களையும் வாசஸ்தலங்களையும் விரிவுபடுத்தி ஒழுங்குபடுத்தினார்; யார் எங்கு எங்கு தங்குவார்களோ, அங்கே அங்கேயே அவர்கள் நிலையாகத் தங்குமாறு செய்தார்।

Verse 71

भैरवाः क्षेत्रपालाश्च येऽन्ये च क्षेत्रवासिनः । श्मशानवासिनश्चान्ये येऽन्ये न्यग्रोधवासिनः

பைரவங்களும், க்ஷேத்ரபாலர்களும், மேலும் அந்தத் தலத்தில் வாழும் பிறரும்; சுடுகாட்டில் வாழ்பவர்களும், மேலும் ஆலமரம் (ந்யக்ரோதம்) அருகே வாழும் பிறரும்—

Verse 72

अश्वत्थसेविनश्चान्ये खेचराश्च तथा परे । येये यत्रोपविष्टाश्च तत्रतत्रैव तेन वै

அச்வத்தம் (அரசமரம்) வழிபடுவோர் பிறரும், மேலும் பிற கேசரர்கள் (ஆகாயச் சாரிகள்) கூட; யார் யார் எங்கு அமர்ந்திருந்தார்களோ, அங்கே அங்கேயே விஸ்வகர்மா தகுந்த ஏற்பாடுகளைச் செய்தார்।

Verse 73

कृतानि च मनोज्ञानि भवनानि महांतिवै । तेषामेवानुकूलानि भूतानां विश्वकर्मणा

உண்மையிலேயே மிகப் பெரியதும் மனதைக் கவர்வதும் ஆன மாளிகைகள் கட்டப்பட்டன. பல்வேறு உயிர்களின் இயல்பும் தேவையும் பொருந்துமாறு, விஸ்வகர்மா அவற்றை அவர்களுக்கு ஏற்றபடி அமைத்தார்।

Verse 74

तत्रैव ते सर्वगणैः समेता निवासितास्तेन हिमाद्रिणा स्वयम् । सेंद्राः सुरा यक्षपिशाचरक्षसां गन्धर्वविद्याप्सरसां समूहाः

அங்கேயே அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் பரிவாரங்களுடன் கூடி, ஹிமாத்ரி (இமயமலை) தானே அவர்களைத் தங்க வைத்தான்; இந்திரனுடன் தேவர்கள், மேலும் யக்ஷர், பிசாசர், ராக்ஷசர், கந்தர்வர், வித்யாதரர், அப்ஸரஸ்கள் ஆகியோரின் பெருங்கூட்டங்கள்।