Adhyaya 23

Verse 1

लोमश उवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र महेशेन प्रणोदिताः । आजग्मुः सहसा सद्य ऋषयोऽपि हिमालयम्

லோமசர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் அங்கே மகேசன் (சிவன்) தூண்டுதலால் முனிவர்களும் உடனே, விரைவாக ஹிமாலயத்தை அடைந்தனர்।

Verse 2

तान्दृष्ट्वा सहसोत्थाय हिमाद्रिः प्रतिमानसः । पूजयामास तान्सर्वानुवाच नतकंधरः

அவர்களைப் பார்த்ததும் ஹிமாத்ரி (ஹிமாலயம்) பக்தி மரியாதையுடன் உடனே எழுந்தான். தலை வணங்கி அனைவரையும் பூஜித்து அவர்களை உரைத்தான்।

Verse 3

किमर्थमागता यूयं ब्रूतागमनकारणम् । तदोचुः सप्त ऋषयो महेशप्रेरिता वयम्

“எதற்காக நீங்கள் வந்தீர்கள்? வருகையின் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.” அப்போது ஏழு முனிவர்கள் கூறினர்—“நாங்கள் மகேசன் (சிவன்) அனுப்பியவர்கள்.”

Verse 4

समागतास्त्वत्सकाशं कन्यायाश्च विलोकने । तानस्मान्विद्धि भोः शैल स्वां कन्यां दर्शयाशु वै

“மகளைக் காணவே உம்மிடம் வந்தோம். ஓ மலைவே! எங்களை அதற்காக வந்தவர்களென அறிந்து, உமது மகளைக் உடனே காட்டுவீராக.”

Verse 5

तथेत्युक्त्वा ऋषिगणानानीता तत्र पार्वती । स्वोत्संगे परिगृह्याशु गिरीन्द्रः पुत्रवत्सलः । हिमवान्गिरिराजोऽथ उवाच प्रहसन्निव

“அப்படியே” என்று கூறி, முனிவர் கூட்டத்தின் முன்னே பார்வதியை அங்கே அழைத்து வந்தான். பிள்ளைபாசம் கொண்ட மலைநாதன் அவளை உடனே தன் மடியில் அணைத்துக் கொண்டான்; பின்னர் மலைமன்னன் ஹிமவான் புன்னகையுடன் உரைத்தான்।

Verse 6

इयं सुता मदीया हि वाक्यं श्रुणुत मे पुनः । तपस्विनां वरिष्ठऽसौ विरक्तो मदनांतकः

இவள் நிச்சயமாக என் மகள்—என் சொற்களை மீண்டும் கேளுங்கள். மதனாந்தகனான மகாதேவன் தவசிகளில் முதன்மை; வைராக்யமுடையவன்.

Verse 7

कथमुद्वहनार्थी च येनानंगः कृत स्मरः । अत्यासन्नेचातिदूरे आढ्ये धनविवर्जिते । वृत्तिहीने च मूर्खे च कन्यादानं न शस्यते

அங்கமற்ற ஸ்மரனை (காமனை) எரித்தவரை மணம் நாடுவது எவ்வாறு? மேலும் மிக அருகிலும் மிகத் தொலையிலும், செல்வனுக்கும் வறியவனுக்கும், தொழிலற்றவனுக்கும் மூடனுக்கும் கன்யாதானம் புகழப்படாது.

Verse 8

मूढाय च विरक्ताय आत्मसंभाविताय च । आतुराय प्रमत्ताय कन्यादानं न कारयेत्

மூடனுக்கும், வைராக்யமுற்றவனுக்கும், தன்னம்பிக்கை-அகந்தையுடையவனுக்கும், நோயுற்றவனுக்கும், அலட்சியமுடையவனுக்கும் கன்யாதானம் செய்யக் கூடாது.

Verse 9

तस्मान्मया विचार्यैव भवद्भिरृषिसत्तमाः । प्रदातव्या महेशाय एतन्मे व्रतमुत्तमम्

ஆகையால், ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, நான் நன்கு சிந்தித்தே தீர்மானித்தேன்—இவள் மகேசனுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்; இதுவே என் உத்தம விரதம்.

Verse 10

तच्छ्रुत्वा गिरिराजस्य वचनं ते महर्षयः । एकपद्येन ऊचुस्ते प्रहस्य च हिमालयम्

மலைமன்னனின் சொற்களை கேட்ட அந்த மகரிஷிகள், இமாலயனை நோக்கி புன்னகைத்து, ஒரே வாக்கியத்தில் பதிலளித்தனர்.

Verse 11

यया कृतं तपस्तीव्रं यया चाराधितः शिवः । तपसा तेन संतुष्टः प्रसन्नोद्य सदाशिवः

அவள் செய்த கடுந்தவத்தாலும் சிவனை ஆராதித்ததாலும், அந்தத் தவத்தால் சதாசிவன் திருப்தியடைந்து இன்று அருள்முகம் கொண்டான்।

Verse 12

अस्यास्तस्य च भोः शैल न जानासि च किंचन । महिमानं परं चैव तस्मादेनां प्रयच्छ वै

ஓ மலைவே! அவளின் உன்னத மகிமையை நீ உண்மையில் அறியவில்லை; ஆகவே அவளை நிச்சயமாக சிவனுக்குக் கொடுத்து அர்ப்பணிப்பாயாக।

Verse 13

शिवाय गिरिजामेनां कुरुष्य वचनं हि नः । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषामृषीणां भावितात्मनाम्

இந்த கிரிஜையை சிவனுக்குக் கொடு—எங்கள் சொல்லை நிச்சயமாக நிறைவேற்று. அந்தத் தியானநிலையுடைய ரிஷிகளின் வாக்கைக் கேட்டு…

Verse 14

उवाच त्वरया युक्तः पर्वतान्पर्वतेश्वरः । हे मेरो हे निषधकिं गन्धमादन मन्दर । मैनाक क्रियतामद्य शंसध्वं च यथातथम्

அப்போது அவசரத்துடன் எழுந்த மலைகளின் அரசன் மலைகளை நோக்கி கூறினான்—“ஓ மேரு, ஓ நிஷத, ஓ கந்தமாதன, ஓ மந்தர, ஓ மைநாக! இன்று இதைச் செய்க; முறையாக அறிவித்து அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்க.”

Verse 15

मेना तदा उवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदा । अधुना किं विमशन कृतं कार्यं तदैव हि

அப்போது சொல்வன்மை கொண்ட மேனா கூறினாள்—“இப்போது ஆலோசனை எதற்கு? வேண்டிய செயல் அன்றே நிறைவேறிவிட்டதே.”

Verse 16

उत्पन्नेयं महाभागा देवकार्यार्थमेव च । प्रदातव्या शिवायेति शिवस्यार्थेऽवतारिता

இந்த மகாபாக்யவதி தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறவே பிறந்தாள்; இவள் சிவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்படவேண்டும்—சிவார்த்தமே அவதரித்தாள்।

Verse 17

अनयाराधितो रुद्रो रुद्रेण परिभाविता । इयं महाभागा शिवाय प्रतिदीयताम्

இவள் ருத்ரனை ஆராதித்தாள்; ருத்ரனால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டாள்; இந்த மகாபாக்யவதி கன்னி விதிப்படி சிவனுக்கு அளிக்கப்படுக।

Verse 18

निमित्तमात्रं च कृतं तया वै शिवपूजने । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्यामेनायाः परिभाषितम्

சிவபூஜையில் அவள் உண்மையில் நிமித்தமாத்திரமாகவே செயல்பட்டாள்; மேனையின் இவ்வசனங்களை கேட்டபின், அவளிடம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது।

Verse 19

परितुष्टो हिमाद्रिश्च वाक्यं चेदमुवाच ह । ऋषीन्प्रति निरीक्षंस्तां कन्येयं मम संप्रति

ஹிமாத்ரி உள்ளம் மகிழ்ந்து, முனிவர்களை நோக்கி பார்த்து கூறினார்—“இந்தக் கன்னி இப்போது உண்மையிலே என் மகளே.”

Verse 20

ततः समानीय सुलोचनां तां श्यामां नितंबार्षितमेखलां शुभाम् । वैडूर्यमुक्तावलयान्दधानां भास्वत्प्रभां चांद्रमसीं व रेखम्

பின்பு அவர் அந்த மங்கலமான மான்-கண் கொண்ட, கருநிறக் கன்னியை—இடுப்பில் அழகிய மேகலை அணிந்தவளை—முன்னே கொண்டு வந்தார்; வைடூரியம் மற்றும் முத்துக் கைவளைகள் அணிந்து, நிலவொளி ரேகைபோல் பிரகாசித்தாள்।

Verse 21

लावण्यामृतवापिकां सुवदनां गौरीं सुवासां शुभां दृष्ट्वा ते ह्यृषयोऽपि मोहमगन्भ्रांतास्तदा संभ्रमात् । नोचुः किंचना वाक्यमेव सुधियो ह्यासन्प्रमत्ता इव स्तब्धाः कान्तिमतीमतीव रुचिरां त्रैलोक्यनाथप्रियाम्

லாவண்ய அமுதக் குளம்புபோல், சுமுகி, நல்வஸ்திரம் அணிந்த, மங்களமான கௌரியைப் பார்த்தவுடன் அந்த ரிஷிகளும் வியப்பால் மயங்கி, கலக்கத்தில் மயக்கமுற்றவர்போல் ஆனார்கள். அறிவுடையவர்களாயினும் ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை; மதமுற்றவர்போல் திகைத்து நின்று, முத்திரிலோகநாதனின் பிரியையான பரம ஒளிவீசும், மிக இனிய தேவியை ஒரே நோக்கில் தியானித்தனர்।

Verse 22

एवं तदा ते ह्यृषयोऽपि मोहिता रूपेण तस्याः किमुताथ देवताः । तथैव सर्वे च निरीक्ष्य तन्वीं सतीं गिरिन्द्रस्य सुतां शिवप्रियाम्

இவ்வாறு அவளின் ரூபத்தால் ரிஷிகளே மயங்கினால், தேவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்! மலைநாதனின் மகளும் சிவபிரியையுமான அந்த மெலிந்த சதியைப் பார்த்தவுடன் அனைவரின் மனமும் ஒரேபோல் ஈர்க்கப்பட்டது।

Verse 23

ततः पुनश्चैत्य शिवं शिवप्रियाः शशंसुरस्मा ऋषयस्तदानीम्

அதன்பின், அந்நேரமே சிவனுக்கு அன்பான அந்த ரிஷிகள் மீண்டும் சிவனைப் போற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்।

Verse 24

ऋषय ऊचुः । भूषिता हि गिरीन्द्रेण स्वसुता नास्ति संशयः । उद्वोढुं गच्छ देवेश देवैश्च परिवारितः

ரிஷிகள் கூறினர்—“மலைநாதன் தன் மகளைக் கண்டிப்பாக அலங்கரித்துள்ளார்; இதில் ஐயமில்லை. தேவேசா! தேவர்களால் சூழப்பட்டு நீ அவளை மணம் செய்யச் செல்.”

Verse 25

गच्छ शीघ्रं महादेव पार्वतीमात्मजन्मने । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां प्रहस्येदमुवाच ह

“மகாதேவா! விரைவாக பார்வதியிடம் செல்—அவள் உன் ஆத்மஜன்மத்திற்கே நியதியான துணைவி.” அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அவர் புன்னகைத்து இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 26

विवाहो हि महाभागा न दृष्टो न श्रुतोऽपि वा । मया पुरा च ऋषयः कथ्यतां च विशेषतः

ஓ மகாபாக்யமுள்ள ரிஷிகளே, இப்படிப்பட்ட திருமணம் இதுவரை காணப்படவும் இல்லை, கேட்கப்படவும் இல்லை. ஆகவே, ஓ முனிவர்களே, அதை எனக்கு சிறப்பாக விரிவாக எடுத்துரையுங்கள்.

Verse 27

तदोचुरृषयः सर्वे प्रहसंतः सदाशिवम् । विष्णुमाह्वय वै देव ब्रह्मणं च शतक्रतुम्

அப்போது எல்லா ரிஷிகளும் புன்னகையுடன் சதாசிவனிடம் கூறினர்— “ஓ தேவா, விஷ்ணுவை அழையுங்கள்; மேலும் பிரம்மாவையும் சதக்ரது (இந்திரன்) யையும் அழைக்கவும்.”

Verse 28

तथा ऋषिगणांश्चैव यक्षगन्धर्वपन्नगान् । सिद्धविद्याधरांश्चैव किंनरांश्चाप्सरोगणान्

“அதேபோல் ரிஷிகளின் கூட்டங்களையும், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், பன்னகர்கள் (நாகர்கள்) ஆகியோரையும்; மேலும் சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள் மற்றும் அப்சரைகளின் குழுக்களையும் அழையுங்கள்.”

Verse 29

एतांश्चान्यांश्च सुबहूनानयस्वेति सत्वरम् । तदाकर्ण्य ऋषिप्रोक्तं वाक्यं वाक्यविशारदः

“இவர்களையும், இன்னும் பலரையும் விரைவாக அழைத்து வாருங்கள்.” ரிஷிகள் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்ட வாக்குத் திறமைமிக்கவர் அதை உள்ளத்தில் பதித்துக் கொண்டார்.

Verse 30

उवाच नारदं देवो विष्णुमानय सत्वरम् । ब्रह्माणं च महेन्द्रं च अन्यांश्चैव समानय

பெருமான் நாரதரிடம் கூறினார்— “விஷ்ணுவை விரைவாக அழைத்து வா; பிரம்மாவையும் மகேந்திரனையும், மேலும் பிறரையும் கூட அழைத்து வா.”

Verse 31

शंभोर्वचनमादाय शिरसा लोकपावनः । जगाम त्वरितो भूत्वा वैकुण्ठं विष्णुवल्लभः

சம்புவின் ஆணையைத் தலைவணங்கி ஏற்று, உலகங்களைப் புனிதப்படுத்தும் விஷ்ணுவின் பிரியன் நாரதர் விரைந்து வைகுண்டம் சென்றார்.

Verse 32

ददर्श देवं परमासने स्थितं श्रिया च देव्या परिसेव्यमानम् । चतुर्भुजं देववरं महाप्रभं नीलोत्पलश्यामतनुं वरेण्यम्

அவன் உன்னத ஆசனத்தில் அமர்ந்த இறைவனை கண்டான்; தேவீ ஸ்ரீ அவரைச் சுற்றி சேவித்தாள்—நான்கு கரங்களுடன், தேவர்களில் சிறந்தவர், பேரொளியாளர், நீலத் தாமரைப் போன்ற கருநிறத் திருமேனி, வணங்கத்தக்கவர்.

Verse 33

महार्हरत्नावृतचारुकुण्डलं महाकिरीटोत्तमरत्नभास्वतम् । सुवैजयंत्या वनमालया वृतं स नारदस्तं भुवनैकसुन्दरम्

நாரதர் அந்த உலகில் ஒரே அழகனைக் கண்டார்—மிகுமதிப்புள்ள ரத்தினங்கள் பதித்த அழகிய குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறந்த ரத்தினங்கள் ஒளிரும் மகுடத்தால் மிளிர்ந்து, வைஜயந்தி வனமாலையால் சூழப்பட்டவர்.

Verse 34

उवाच नारदोऽभ्येत्य शंभोर्वाक्यमथादरात् । ब्रह्मवीणां वाद्यवीणां वाद्यमानः सर्वज्ञ ऋषिसत्तमः

அப்போது அனைத்தையும் அறிந்த, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் அருகே வந்து, மரியாதையுடன் சம்புவின் செய்தியை உரைத்தார்—தெய்வீகமான பிரம்மவீணையை இசைத்தபடியே.

Verse 35

एह्येहि त्वं महाविष्णो महादेवं त्वरान्वितः । उद्वाहनार्थं शंभोश्च त्वमेकः कार्यसाधकः

“வா, வா, ஓ மகாவிஷ்ணுவே! விரைந்து மகாதேவரிடம் செல். சம்புவின் திருமணக் காரியத்திற்காக இந்தப் பணியை நிறைவேற்ற வல்லவன் நீ ஒருவனே.”

Verse 36

प्रहस्य भगवान्प्राह नारदं प्रति वै तदा । कथमुद्वहने बुद्धिरुत्पन्ना तस्य शूलिनः । विज्ञातार्थोऽपि भगवान्नारदं परिपृष्टवान्

புன்னகையுடன் பகவான் அப்போது நாரதரிடம் கூறினார்— “அந்த திரிசூலதாரி சிவனுக்கு திருமண எண்ணம் எவ்வாறு எழுந்தது?” அறிந்திருந்தும் பகவான் நாரதரை மீண்டும் வினவினார்।

Verse 37

नारद उवाच । तपसा महता रुद्रः पार्वत्या परितोषितः । स्वयमेवागतस्तत्र यत्रास्ते गिरिजा सती

நாரதர் கூறினார்— மகத்தான தவத்தால் பார்வதி ருத்ரரை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தினாள். சதியான கிரிஜா இருந்த இடத்திற்கே அவர் தாமே வந்தார்।

Verse 38

दासोऽहमवदच्छंभुः पार्वत्या परितोषितः । पार्वतीं च समभ्यर्थ्य वरयस्व च भामिनि

பார்வதியால் மகிழ்ந்த சம்பு— “நான் உன் அடியேன்” என்று கூறினார். பின்னர் பார்வதியை மரியாதையுடன் வேண்டி— “ஒளிமிகு பெண்ணே, என்னை வரனாகத் தேர்ந்தெடு” என்றார்।

Verse 39

त्वरितेनावदच्छंभुस्त्वामाह्वयति संप्रति । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । नारदेन समायुक्तः पार्षदैः परिवारितः

தூதன் விரைவாகச் சொன்னான்— “சம்பு இப்பொழுதே உங்களை அழைக்கிறார்.” அந்தச் சொற்களை கேட்டதும் தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனன், நாரதருடன் சேர்ந்து, தன் பரிஷத்தாரால் சூழப்பட்டு புறப்பட்டான்।

Verse 40

सुपर्णमारुह्य तदा महात्मा योगीश्वराणां प्रभुरच्युतो महान् । ययौ तदाऽकाशपथा हरिः स्वयं सनारदो देववरैः समेतः

அப்போது மகாத்மாவும் யோகீஸ்வரர்களின் தலைவனுமான மகா அச்யுதன், சுபர்ணன் (கருடன்) மீது ஏறினான். ஹரி தாமே நாரதருடன், சிறந்த தேவர்களோடு சேர்ந்து ஆகாயப் பாதையில் சென்றான்।

Verse 41

तं दृष्ट्वा त्वरितं देवो योगिध्येयांघ्रिपंकजः । अभ्युत्थाय मुदा युक्तः परिष्वज्य च शार्ङ्गिणम्

அவரை விரைவாக வருவதைக் கண்டதும், யோகிகள் தியானிக்கும் தாமரைத் திருவடிகளையுடைய தேவன் மகிழ்ச்சியுடன் உடனே எழுந்து, சார்ங்கிணன் (விஷ்ணு) அவரை அணைத்தான்।

Verse 42

तदा हरिहरौ देवावैकपद्येन तिष्ठतः । ऊचुतुः स्म तदान्योन्यं क्षेमं कुशलमेव च

அப்போது ஹரியும் ஹரனும் ஆகிய இரு தேவரும் ஒருமனத்துடன் ஒன்றாய் நின்று, ஒருவரையொருவர் நலம், க்ஷேமம், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை விசாரித்தனர்।

Verse 43

ईश्वर उवाच । गिरिजातपसा विष्णो जितोऽहं नात्र संशयः । पाणिग्रहार्थमेवाद्य गंतुकामो हिमालयम्

ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ விஷ்ணுவே! கிரிஜையின் தவத்தால் நான் வென்றடக்கப்பட்டேன்; இதில் ஐயமில்லை. இன்று அவளின் பாணிகிரஹணம் (திருமணம்) பொருட்டு ஹிமாலயத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்।

Verse 44

यथार्थेन च भो विष्णो कथयामि तवाग्रतः । यदा दक्षेण भो विष्णो प्रदत्ता च पुरा सती

ஓ விஷ்ணுவே! உன் முன்னிலையில் நான் உண்மையையே கூறுகிறேன்—முன்னொரு காலத்தில் தக்ஷன் சதியை (திருமணத்திற்காக) அளித்தபோது…

Verse 45

न च संकल्पविधिना मया पाणिग्रहः कृतः । अधुनैव मया कार्यं कर्मविस्तारणं बहु

மேலும் நான் சங்கல்ப விதிப்படி பாணிகிரஹணம் (திருமணச் சடங்கு) செய்யவில்லை. இப்போது எனக்கு பல கர்மங்களை முறையாக விரித்து நிறைவேற்ற வேண்டியுள்ளது।

Verse 46

यत्कार्यं तन्न जानामि सर्वं पाणिग्रहोचितम् । शंभोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः

(விஷ்ணு கூறினார்:) “பாணிகிரஹணச் சடங்கிற்கு உரிய செய்யவேண்டிய அனைத்தையும் நான் இன்னும் அறியேன்.” சம்புவின் சொற்களை கேட்ட மது சூதனன் (விஷ்ணு) புன்னகைத்தான்.

Verse 47

यावद्वक्तुं समारेभे तावद्ब्रह्मा समागतः । इंद्रेण सह सर्वैश्च लोकपालैस्त्वरान्वितः

(விஷ்ணு) பேசத் தொடங்கிய அதே வேளையில், பிரம்மா வந்தடைந்தார்—இந்திரனுடனும் உலகபாலர்கள் அனைவருடனும்—அவசரமாக.

Verse 48

तथैव देवासुरयक्षदानवा नागाः पतंगाप्सरसो महर्षयः । समेत्य सर्वे परिवक्तुमीशमूचुस्तदानीं शिरसा प्रणम्य

அவ்வாறே தேவர்கள், அசுரர்கள், யக்ஷர்கள், தானவர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், அப்சரஸ்கள், மகரிஷிகள்—அனைவரும் கூடினர். பின்னர் தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்து, ஒன்றாக ஈசன் (சிவன்) அவர்களை உரைத்தனர்.

Verse 49

गच्छगच्छ महादेव अस्माभिः सहितः प्रभो । ततो विष्णुरुवाचेदं प्रस्तावसदृशंवचः

“வாரும், வாரும், மகாதேவா! பிரபோ, எங்களுடன் வாரும்.” பின்னர் விஷ்ணு நிகழ்விற்கு ஏற்ற சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 50

गृह्योक्तविधिना शंभो कर्म कर्तुमिहार्हसि

“சம்போ, கிருஹ்ய மரபில் கூறப்பட்ட விதிப்படி இங்கே இந்தக் கர்மம் (சடங்கு) செய்வது உமக்கு உரியது.”

Verse 51

नांदीमुखं मण्डपस्थापनं च तथा चैतत्कुरु धर्मेण युक्तम् । महानदीसंगमं वर्जयित्वा कुर्वंति केचिद्वेदमनीषिणश्च

நாந்தீமுகச் சடங்கையும் மண்டப நிறுவுதலையும் தர்மத்தோடு கூடிய முறையில் செய்ய வேண்டும். சிலர் வேதத்தில் நிபுணராயினும், மகாநதிகளின் சங்கமத்தைத் தவிர்த்து இச்சடங்குகளை நடத்துகின்றனர்.

Verse 52

मण्डपस्थापनं चैव क्रियतां ह्यधुना विभो । तथोक्तो विष्णुना शंभुश्चकारात्महिताय वै

“ஓ வல்லவனே, இப்போது மண்டபத்தை நிறுவுக.” என்று விஷ்ணு கூற, ஷம்பு தன் ஆத்மநலன் (ஆன்மிகக் க்ஷேமம்) பொருட்டு நிச்சயமாக அதைச் செய்தார்.

Verse 53

ब्रह्मादिभिः कृतं तेन सर्वमभ्युदयोचितम् । ग्रहाणां पूजनं चक्रे कश्यपो ब्रह्मणा युतः

பிரம்மா முதலியோர் அனைத்தையும் செழிப்பு மற்றும் மங்கள வெற்றிக்கேற்றவாறு ஒழுங்குபடுத்தினர். பின்னர் பிரம்மாவுடன் கூடிய கஷ்யபர் கிரகத் தெய்வங்களைப் பூஜித்தார்.

Verse 54

तथात्रिश्च वशिष्ठश्च गौतमोथ गुरुर्भृगुः । कण्वो बृहस्पतिः शक्तिर्जमदग्निः पराशरः

அதேபோல் அத்ரி, வசிஷ்டர், கௌதமர், மதிக்கத்தக்க ப்ருகு; மேலும் கண்வர், ப்ருஹஸ்பதி, சக்தி, ஜமதக்னி, பராசரர் ஆகியோரும் வந்தனர்.

Verse 55

मार्कंडेयः शिलावाकः शून्यपालोऽक्षतश्रमः । अगस्त्यश्च्यवनो गर्गः शिलादोऽथ महामुनिः

மார்கண்டேயர், ஷிலாவாகர், ஷூன்யபாலர், அக்ஷதஷ்ரமர்; மேலும் அகஸ்தியர், ச்யவனர், கர்கர், மகாமுனி ஷிலாதரும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 56

एते चान्ये च बहवो ह्यागताः शिवसन्निधौ । ब्रह्मणा नोदितास्तत्र चक्रुस्ते विधिवत्क्रियाम्

இவர்களும் மேலும் பல முனிவர்களும் சிவன் சன்னிதியில் வந்து சேர்ந்தனர். அங்கு பிரம்மாவின் தூண்டுதலால் அவர்கள் விதிப்படி கிரியைகளைச் செய்தனர்.

Verse 57

वेदोक्तविधिना सर्वे वेदवेदांगपारगाः । चक्रू रक्षां महेशस्य कृतकौतुकमंगलाम्

வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த அனைவரும் வேதோक्त முறையின்படி மகேசனுக்குப் பாதுகாப்பு-கிரியையைச் செய்தனர்; கௌதுகக் கட்டும் மங்கள ஆசீர்வாதங்களும் உடனிருந்தன.

Verse 58

ऋग्यजुःसामसहितैः सूक्तैर्नानाविधैस्तथा । मंगलानि च भूरीणि ऋषयस्तत्त्ववेदिनः

தத்துவம் அறிந்த அந்த முனிவர்கள் ரிக், யஜுஸ், சாமம் ஆகியவற்றுடன் பலவகை சூக்தங்களை ஓதி, மிகுந்த மங்கள நல்வாழ்த்துகளை அளித்தனர்.

Verse 59

अभ्यंजनादिकं सर्वं चक्रुस्तस्य परात्मनः । ख्यातः कपर्द्दस्तस्यैव शिवस्य परमात्मनः

அவர்கள் அந்த பரமாத்மாவுக்கு அப்யஞ்சனம் முதலிய அனைத்துச் சடங்குகளையும் செய்தனர். அதனால் அந்த பரம சிவன் ‘கபர்த’ (ஜடையுடையவன்) எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 60

अनेकैर्मौक्तिकैर्युक्ता मुण्डमालाऽभवत्तदा । ये सर्पा ह्यंगभूताश्च ते सर्वे तत्क्षणादिव । बभूवुर्मडनान्येव जातरूपमयानि च

அப்போது முண்டமாலை பல முத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. மேலும் அவனது அங்கப் பூஷணங்களாக இருந்த பாம்புகள் அந்தக் கணமே பொன்னாலான ஆபரணங்களாக மாறின.

Verse 61

सर्वभूषणसंपन्नो देवदेवो महेश्वरः । ययौ देवैः परिवृतः शैलराजपुरं प्रति

எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன், தேவர்களால் சூழப்பட்டு, மலைராஜனின் நகரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 62

चंडिका वरभगिनी तदा जाता भयावहा । प्रेतासना गता चण्डी सर्पाभरणभूषिता

அப்போது வரமளிக்கும் சகோதரியாகிய சண்டிகை வெளிப்பட்டாள்; அவள் அச்சமூட்டுவாள். பிணத்தின் ஆசனத்தில் அமர்ந்த அந்த சண்டி, பாம்பு-ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।

Verse 63

हैमं कलशमादाय पूर्णं मूर्ध्ना महाप्रभा । परिवारैर्महाचंडी दीप्तास्या ह्युग्रलोचना

மகாப்ரபையான மகாசண்டி, நிறைந்த பொற்கலசத்தைத் தன் தலையில் ஏந்தினாள். பரிவாரங்களால் சூழப்பட்டு, ஒளிரும் முகமும் கடும் கண்களும் உடையவளாய் முன்னே சென்றாள்।

Verse 64

तत्र भूतान्यनेकानि विरूपाणि सहस्रशः । तैः समेताग्रतश्चंडी जगाम विकृतानना

அங்கே ஆயிரமாயிரம் விகாரமான உருவங்களுடைய பல பூதங்கள் தோன்றின. அவைகளுடன் முன்னணியில், பயங்கர முகத்தையுடைய சண்டி முன்னே சென்றாள்।

Verse 65

तस्याः सर्वे पृष्ठतश्च गणाः परमदारुणाः । कोट्येकादशसंख्याका रौद्रा रुद्र प्रियाश्च ये

அவளின் பின்னால் மிகக் கொடிய எல்லா கணங்களும் வந்தன—ரௌத்ர ரூபமுடையவை, ருத்ரனுக்கு அன்பானவை—அவை பதினொன்று கோடி எண்ணிக்கையாயின।

Verse 66

तदा डमरुनिर्घोषव्याप्तमासीज्जगत्त्रयम् । भेरीभांकारशब्देन शंखानां निनदेन च

அப்போது டமருவின் பேரொலி, பேரிகளின் முழக்கம், சங்குகளின் எதிரொலி ஆகியவற்றால் மூவுலகமும் எங்கும் நிறைந்து பரவியது।

Verse 67

तथा दुंदुभिनिर्घोषैः शब्दः कोलाहलोऽभवत् । गणानां पृष्ठतो भूत्वा सर्वे देवाः समुत्सुकाः । अन्वयुः सर्वसिद्धाश्च लोकपालैः समन्विताः

துந்துபி முழக்கத்தால் ஒலி பெருங்கோலாகலமாகியது. கணங்களின் பின்னால் இருந்து, ஆவலுற்ற தேவர்கள் அனைவரும் சென்றனர்; உலகபாலர்களுடன் எல்லாச் சித்தர்களும் தொடர்ந்தனர்।

Verse 68

मध्ये व्रजन्महेंद्रोऽथ ऐरावतमुपास्थितः । शुभ्रेणो च्छ्रियमाणेन छत्रेण परमेण हि

அந்த ஊர்வலத்தின் நடுவில் மகேந்திரன் (இந்திரன்) ஐராவதத்துடன் சென்றான்; உயர்த்திப் பிடிக்கப்பட்ட பரம வெண்மையான குடை அவனை நிழலிட்டது।

Verse 69

चामरैर्वीज्यमानोऽसौ सुरैर्बहुभिरावृतः । तदा तु व्रजमानास्त ऋषयो बहवो ह्यमी

அவன் சாமரங்களால் விசிறப்பட்டு, பல தேவர்களால் சூழப்பட்டு முன்னே சென்றான். அந்நேரமே அந்த ஊர்வலத்தில் பல ரிஷிகளும் கூடச் சென்றனர்।

Verse 70

भरद्वाजादयो विप्राः शिवस्योद्वहनं प्रति । शाकिन्यो यातुधानाश्च वेताला ब्रह्मराक्षसाः

பரத்வாஜர் முதலிய விப்ரர்கள் சிவனின் உத்வஹன ஊர்வலத்தில் பணிவுடன் தொடர்ந்தனர். அவர்களுடன் சாகினிகள், யாதுதானர்கள், வேதாளர்கள், பிரம்மராக்ஷஸர்களும் வந்தனர்।

Verse 71

भूतप्रेतपिशाचाश्च तथान्ये प्रमथादयः । पृच्छमानास्तदा चंडीं पृष्ठतोऽन्वगमंस्तदा

பூதர், பிரேதர், பிசாசர் மற்றும் பிற பிரமதர்கள் அப்போது சண்டியைக் கேள்விகளால் வினவிக்கொண்டே அவளின் பின்னால் தொடர்ந்து சென்றனர்।

Verse 72

क्व गता साऽधुना चंडी धावमानास्तदा भृशम् । प्राप्ता गता व्रजंतीं तां प्रणिपत्य महाप्रभाम्

“இப்போது சண்டி எங்கே சென்றாள்?” என்று கூறி அவர்கள் மிக வேகமாக ஓடி, முன்னே சென்றுகொண்டிருந்த அவளை அடைந்து அந்த மகாபிரபையை வணங்கினர்।

Verse 73

अथ प्रोचुस्तदा सर्वे चंडीं भैरवसंयुताम् । विनास्माभिः कुतो यासि वद चंडि यथा तथा

அப்போது பைரவனுடன் இருந்த சண்டியிடம் அவர்கள் அனைவரும்—“எங்களை விட்டுத் தனியாக எங்கே செல்கிறாய்? ஓ சண்டி, உண்மையைக் கூறு” என்று சொன்னார்கள்।

Verse 74

प्रहस्योवाच सा चंडी भूतानां तत्र श्रृण्वताम् । शंभोरुद्वहनार्थाय प्रेतारूढा व्रजाम्यहम्

அப்போது சண்டி புன்னகையுடன்—அங்கே கேட்டுக்கொண்டிருந்த பூதர்களிடம்—“சம்புவின் உத்வஹனச் சடங்கிற்காக நான் பிரேதத்தின் மீது ஏறி செல்கிறேன்” என்று கூறினாள்।

Verse 75

हैमं कलशमादाय शिरसा बिभ्रती स्वयम् । करवालीस्वरूपेण चंडी जाता ततः स्वयम्

பொன்னாலான கலசத்தை எடுத்துத் தன் தலையில் தாங்கியவுடன், சண்டி தானே கரவாளி வடிவமாக அப்பொழுதே ஆனாள்।

Verse 76

भूतैः परिवृता सर्वैः सर्वेषामग्रतोऽव्रजत् । गणास्तामनुजग्मुस्ते गणानां पृष्ठतः सुराः

அனைத்து பூதங்களாலும் சூழப்பட்டவளாய் அவள் அனைவருக்கும் முன்பாகச் சென்றாள். அவளைத் தொடர்ந்து கணங்கள் நடந்தன; கணங்களின் பின்னால் தேவர்கள் வந்தனர்.

Verse 77

इंद्रादयो लोकपाला ऋषयस्तेऽग्रपृष्ठतः । ऋषीणां पृष्ठतो भूत्वा पार्षदाश्च महाप्रभाः

இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களும் ரிஷிகளும் முன்புறமும் பின்புறமும் அமைந்தனர். ரிஷிகளின் பின்னால் மகாபிரபாவுடைய பார்ஷதர்கள் வந்தனர்.

Verse 78

विष्णोरमितभावज्ञा मुकुंदाच्च मनोरमाः । सर्वे पयोदसंकाशाः स्रग्विणो वनमालिनः । श्रीवत्सांकधराः सर्वे पीतवासोन्विताश्च ते

அவர்கள் விஷ்ணுவின் அளவற்ற இயல்பை அறிந்தவர்கள்; முகுந்தனைப் போலவே மனோகரர்கள். அனைவரும் மேகநிறத்தினர், மாலையணிந்தோர், வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர்; அனைவரின் மார்பிலும் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், மஞ்சள் ஆடை (பீதாம்பரம்) அணிந்தோர்.

Verse 79

चतुर्भुजाः कुंडलिनः किरीटकटकांगदैः । हारनूपुरसूत्रैश्च कटिसूत्राङ्गुलीयकैः । शोभिताः सर्व एवैते महापुरुषलक्षणाः

அவர்கள் அனைவரும் நான்கு கரங்களுடையோர், காதணிகள் அணிந்தோர்; கிரீடம், வளையல்கள், தோளணிகள், மாலைகள், கால் வளையல்கள், யஜ்ஞோபவீதம், இடைக்கட்டு, மோதிரங்கள் ஆகியவற்றால் ஒளிவீசினர். அனைவரும் மகாபுருஷ லக்ஷணங்களால் குறியிடப்பட்டோர்.

Verse 80

तेषां मध्ये गतो विष्णुः श्रियोपेतः सुरारिहा

அவர்களின் நடுவில் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் விஷ்ணு சென்றார்—தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவர்.

Verse 81

बभौ त्रिलोकीकृतविश्वमंगलो महानुभावैर्हृदि कृत्य धिष्ठितः । शिवेन साकं परमार्थदस्तदा हरिः परात्मा जगदेकबंधुः

பரமாத்மாவான ஹரி, உலகின் ஒரே உறவினன்; மும்முலகையும் உலகமங்கலமாக்கி, மகாத்மர்களின் இதயங்களில் அமர்ந்து ஒளிர்ந்தான். பின்னர் சிவனுடன் சேர்ந்து பரமார்த்தம்—பரம சத்தியம்—அருளினான்.

Verse 82

स तार्क्ष्यपुत्रोपरि संस्थितो महांल्लक्ष्म्या समेतो भुवनैकभर्ता । स चामरैर्वीज्यमानो मुनींद्रैः सर्वैः समेतो हरिरीश्वरो महान्

தார்க்ஷ்யபுத்திரன் கருடன்மேல் அமர்ந்து, லக்ஷ்மியுடன் கூடி, உலகங்களின் ஒரே தாங்குபவன் அந்த மகா ஹரி-ஈஸ்வரன். எல்லா முனிவராதிபதிகளும் சூழ, சாமரங்களால் வீசப்பட்டு அவர் பெருமையுடன் விளங்கினார்.

Verse 83

तथा विरिंचिर्निजवाहनस्थो वेदैः समेतः सह षड्भिरंगैः । तथागमैः सेतिहासैः पुराणैः स संवृतो हेमगर्भो बभूव

அவ்வாறே விரிஞ்சி (பிரம்மா) தன் வாகனத்தில் அமர்ந்து, வேதங்களும் அவற்றின் ஷடங்கங்களும், மேலும் ஆகமங்கள், இதிகாசங்கள், புராணங்கள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டு தோன்றினார்—அந்த ஹேமகர்ப்பன், புனித வெளிப்பாட்டால் நிறைந்தவன்.

Verse 84

वेधोहरिभ्यां च तदा सुरेद्रैः समावृतश्चर्षिभिः संपरीतः । वृषारूढो वृषकेतुर्दुरापोयोगीश्वरैरपि सर्वैरगम्यः

அப்போது வேதஸ் (பிரம்மா) மற்றும் ஹரி, மேலும் தேவராதிபதிகள் சூழ, ரிஷிகள் வட்டமிட—விருஷாரூடன், விருஷகேது தோன்றினார்; அவர் அரிதானவன், எல்லா யோகீஸ்வரருக்கும் எட்டாதவன்.

Verse 85

शुद्धस्फटिकसंकाशं वृषभं धर्मवत्सलम् । समेतो मातृभिश्चैव गोभिश्च कृतलक्षणम्

தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும், தர்மத்தில் அன்புடைய அந்த விருஷபன் நல்விலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டிருந்தான்; மாத்ருகணங்களும் புனித பசுக்களும் உடன் இருந்து அவன் விளங்கினான்.

Verse 86

एभिस्समेतोऽसुरदानवैः सह ययौ महेशो विबुदैरलंकृतः । हिमालयं गिरिवर्यं तदानीं पाणिग्रहार्थं प्रमदोत्तमायाः

இவர்களுடன், அசுரர் தானவர்களுடனும், தேவரால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகேசன் அப்போது சிறந்த மலை ஹிமாலயத்திற்குச் சென்றான்—உத்தம கன்னியின் பாணிகிரஹணத்திற்காக।