Adhyaya 17

Verse 1

। लोमश उवाच । ततः सर्वे सुरगणा दृष्ट्वा तं विलयं गतम् । चिंतयंतः सुरगणाः कथं च विदधामहे

லோமசர் கூறினார்—அப்போது எல்லா தேவர்களும் அவர் லயத்தில் (மரணத்தில்) சென்றதைப் பார்த்து ஆலோசித்தனர்—‘இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும், எவ்வாறு நடத்த வேண்டும்?’

Verse 2

सुरभिं चाह्वयित्वाथ तदोवाच शचीपतिः । कलेवरं दधीचस्य लिह्यास्त्वं वचनान्मम

அப்போது சசீபதி இந்திரன் சுரபியை அழைத்து கூறினான்— “என் ஆணைப்படி ததீசியின் உடலை நீ நக்கி முற்றிலும் தூய்மைப்படுத்து.”

Verse 3

तथेति च वचोमत्वा तत्क्षणादेव लिह्य तत् । निर्मांसं च कृतं सद्यस्तया धेन्वा कलेवरम्

அவள் “அப்படியே” என்று ஆணையை ஏற்று உடனே அதை நக்கினாள்; அந்தப் பசு உடனடியாக அந்த உடலை மாம்சமற்றதாக்கினாள்.

Verse 4

जगृहुस्तानि चास्थीनि चक्रुः शस्त्राणि वै सुराः । तस्य वंशोद्भवं वज्रं शिरो ब्रह्मशिरस्तथा

தேவர்கள் அந்த எலும்புகளை எடுத்துக் கொண்டு ஆயுதங்களைச் செய்தனர்; அவன் முதுகெலும்பிலிருந்து வஜ்ரம், அவன் தலையிலிருந்து பிரம்மசிரஸ் ஆயுதமும் உருவானது.

Verse 5

अन्यानि चास्थीनि बहूनि तस्य ऋषेस्तदानीं जगृहुः सुराश्च । तथा शिराजालमयांश्च पाशांश्चक्रुः सुरा वैरयुताश्च दैत्यान्

அப்போது தேவர்கள் அந்த ரிஷியின் பல பிற எலும்புகளையும் சேகரித்தனர்; மேலும் நரம்பு-நாடி வலையால் ஆன பாசங்களையும் செய்து, பகை கொண்ட தைத்யர்களை கட்டுவதற்காக அமைத்தனர்.

Verse 6

शस्त्राणि कृत्वा ते सर्वे महाबलपराक्रमाः । ययुर्देवातस्त्वरायुक्ता वृत्रघातनतत्पराः

ஆயுதங்களைச் செய்து முடித்த பின், மிகுந்த வலமும் வீரமும் கொண்ட அந்த தேவர்கள் அனைவரும் விரைந்து புறப்பட்டனர்; வ்ருத்ரனை வதம் செய்வதில் உறுதியாக இருந்தனர்.

Verse 7

ततः सुवर्च्चाश्च दधीचिपत्नी या प्रेषिता सा सुरकार्यसिद्धये । व्यलोकयत्तत्र समेत्य सर्वं मृतं पतिं देहमथो ददर्शतम्

அப்போது தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக அனுப்பப்பட்ட ததீசியின் மனைவியான சுவர்ச்சா அங்கு வந்து, அனைத்தையும் பார்த்து, தன் கணவரின் சடலத்தைக் கண்டாள்.

Verse 8

ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं सुराणां कृत्यं तदानीं च चुकोप साध्वी । ददौ सती शापमतीव रुष्टा तदा सुवर्चा ऋषिवर्यपत्नी

இது தேவர்களின் செயல் என்பதை அறிந்து அந்தப் பத்தினியானவள் கோபமடைந்தாள். மிகவும் சினமுற்ற அந்த முனிவரின் மனைவியான சுவர்ச்சா அப்போது சாபமிட்டாள்.

Verse 9

अहो सुरा दुष्टतराश्च सर्वे सर्वे ह्यशक्ताश्च तथैव लुब्धाः । तस्माच्च सर्वेऽप्रजसो भवंतु दिवौकसोऽद्यप्रभृतित्युवाच सा

"அந்தோ! தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் மிகக் கொடியவர்கள், சக்தியற்றவர்கள் மற்றும் பேராசை கொண்டவர்கள். ஆகையால், இன்று முதல் விண்ணுலகவாசிகள் அனைவரும் வாரிசு இல்லாதவர்களாக ஆகக்கடவது" என்று அவள் கூறினாள்.

Verse 10

एव शापं ददौ तेषां सुराणां सा तपस्विनी । प्रवीश्याश्वत्थमूले सा स्वोदरं दारयत्तदा

அந்தத் தவம் செய்த மங்கை தேவர்களுக்கு இவ்வாறு சாபமிட்டாள். பின்னர் அரச மரத்தின் வேர்ப்பகுதியில் சென்று, அவள் தன் வயிற்றைக் கிழித்துக் கொண்டாள்.

Verse 11

निर्गतो जठराद्गर्भो दधीचस्य महात्मनः । साक्षाद्रुद्रावतारोऽसौ पिप्लादो महाप्रभः

அந்த வயிற்றிலிருந்து மகாத்மா ததீசியின் கரு வெளிப்பட்டது. அவரே ருத்ரனின் நேரடி அவதாரமும், பெரும் பிரகாசம் கொண்டவருமான 'பிப்பலாதர்' ஆவார்.

Verse 12

प्रहस्य जननी गर्भमुवाच रुषितेक्षणा । सुवर्चा तं पिप्पलादं चिरं तिष्ठास्य सन्निधौ

புன்னகையுடன், சினத்தால் தீவிரமான கண்களையுடைய தாய் சுவர்சா கருவிலிருந்த குழந்தையிடம் கூறினாள்— “ஓ பிப்பலாதா, நீ நீண்ட காலம் என் சன்னிதியில் இருப்பாய்।”

Verse 13

अश्वत्थस्य महाभाग सर्वेषां सफलो भवेः । तथैव भाषमाणा सा सुवर्चा तनयं प्रति । पतिमन्वगमत्साध्वी परमेण समाधिना

“ஓ மகாபாகனே, அச்வத்தத்தின் மூலம் நீ அனைவரின் நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவாய்.” என்று மகனிடம் கூறிய சாத்வி சுவர்சா பரம சமாதியில் லயித்து கணவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்.

Verse 14

एवं दधीचपत्नी सा पतिना स्वर्गमाव्रजत्

இவ்வாறு ததீசியின் மனைவி கணவருடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 15

ते देवाः कृतशस्त्रास्त्रा दैत्यान्प्रति समुत्सुकाः । आजग्मुश्चेंद्रमुख्यास्ते महाबलपराक्रमाः

அந்த தேவர்கள் ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் ஏந்தி, தானவர்களை எதிர்க்க ஆவலுடன், இந்திரன் தலைமையில் மாபெரும் வலமும் வீரமும் கொண்டு முன்னே சென்றனர்।

Verse 16

गुरुं पुरस्कृत्य तदाज्ञया ते गणाः सुराणां बहवस्तदानीम् । भुवं समागत्य च मध्यदेशमूचुश्च सर्वे परमास्त्रयुक्ताः

குருவை முன்னிறுத்தி, அவரது ஆணைப்படி, அந்நேரம் தேவர்களின் பல கணங்கள் பூமிக்கு இறங்கி மத்தியதேசத்துக்கு வந்தனர்; அனைவரும் பரமாஸ்திரங்களுடன் கூடி உரைத்தனர்।

Verse 17

समागतानुपसृत्य देवांश्चेंद्रपुरोगमान् । ययौ वृत्रो महादैत्यो दैत्यवृन्दसमावृतः

இந்திரன் முன்னணியில் கூடியிருந்த தேவர்களை அணுகி, மகாதைத்யன் வ்ருத்ரன் தைத்யக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டவனாய் முன்னே சென்றான்।

Verse 18

यथा मेरोश्च शिखरं परिपूर्णं प्रदृश्यते । तथा सोऽपि महातेजा विश्वकर्म्मसुतो महान्

மேரு மலையின் சிகரம் நிறைவாகவும் உயர்ந்ததாகவும் தோன்றுவது போல, அதுபோலவே மகாதேஜஸ்ஸுடைய அந்த மகான்—விஸ்வகர்மாவின் புதல்வன்—ஒளிர்ந்தான்।

Verse 19

तेन दृष्टो महेन्द्रश्च महेंद्रेण महासुरः । देवानां दानवानां च दर्शनं च महाद्भुतम्

அவன் மகேந்திரன் (இந்திரன்) ஐக் கண்டான்; மகேந்திரனும் அந்த மகாசுரனை கண்டான். தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் ஒருவரையொருவர் எதிர்நோக்கிய காட்சி மிக அதிசயமானது।

Verse 20

तदा ते बद्धवैराश्च देवदैत्याः परस्परम् । अन्योन्यमभिसंरब्धा जगर्जुः परमाद्भुतम्

அப்போது உறுதியாகப் பகை கட்டிய தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்கள் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்தனர்; பரஸ்பரக் கோபத்தால் மிக அதிசயமாக கர்ஜித்தனர்।

Verse 21

वादित्राणि च भीमानि वाद्यमानानि सर्वशः । श्रूयंतेऽत्र गभीराणि सुरा सुरसमागमे

எங்கும் பயங்கரமான வாத்தியங்கள் முழங்கின; தேவர்-அசுரர் கூடுகையில் அங்கே ஆழ்ந்த, எதிரொலிக்கும் ஒலிகள் கேட்கப்பட்டன।

Verse 22

वाद्यमानेषु तूर्येषु ते सर्वे त्वरयान्विताः । अनेकैः शस्त्रसंघातैर्जघ्नुरन्योन्यमोजसा

போர்த் தூரியங்கள் முழங்கியபோது, அவர்கள் அனைவரும் அவசரத்தால் உந்தப்பட்டு, எண்ணற்ற ஆயுதப் பாய்ச்சல்களால் ஒருவரையொருவர் வலிமையுடன் தாக்கினர்।

Verse 23

तदा देवासुरे युद्धे त्रैलोक्यं सचराचरम् । भयेन महता युक्तं बभूव गतचेतनम्

அப்போது தேவர்–அசுரர் போரில், அசைவும் அசையாததும் உடைய மூவுலகமும் பேரச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, உணர்விழந்ததுபோல் ஆனது।

Verse 24

छेदिताः स्फोटिताश्चैव केचिच्छस्त्रैर्द्विधा कृताः । नाराचैश्च तथा केचिच्छस्त्रास्त्रैः शकलीकृताः

சிலர் ஆயுதங்களால் வெட்டப்பட்டனர்; சிலர் நொறுங்கினர்; சிலர் இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டனர்; மேலும் சிலர் நாராச அம்புகளாலும் ஆயுத–அஸ்திரங்களாலும் துண்டு துண்டாகினர்।

Verse 25

भल्लैश्चेरुर्हताः केचिद्व्यंगभूता दिवौकसः । रश्मयो मेघसंभूताः प्रकाशंते नभस्स्विव

சில திவௌகஸர் கூர்மையான பல்ல அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு ஊனமுற்று அலைந்தனர்; மேகங்களில் பிறந்த கதிர்கள் போல வானில் ஒளி பிரகாசித்தது।

Verse 26

शिरांसि पतितान्येव बहूनिच नभस्तलात् । नक्षत्राणीव च यथा महाप्रलयसंकुलम्

வான்வெளியிலிருந்து பல துண்டிக்கப்பட்ட தலைகள் விழுந்தன; அது மகாப்ரளயக் கலக்கத்தில் நட்சத்திரங்களே சிதறி விழுவது போலத் தோன்றியது।

Verse 27

प्रवर्तितं मध्यदेशे सर्वबूतक्षयावहम् । शक्रेण सह संग्रामं चकार नमुचिस्तदा

அப்போது மத்திய தேசத்தில் அசுரன் நமுசி, சக்ரனுடன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அழிவைத் தரும் போரைத் தொடங்கினான்.

Verse 28

वज्रेण जघ्ने तरसा नमुचिं देवराट् स्वयम् । न रोमैकं च त्रुचितं तमुचेरसुरस्य च

தேவராஜன் தானே வேகமாக வஜ்ரத்தால் நமுசியைத் தாக்கினான்; ஆயினும் அந்த அசுரன் நமுசியின் ஒரு முடியும் முறியவில்லை.

Verse 29

वज्रेणापि तदा सर्वे विस्मयं परमं गताः । असुराश्च सुराश्चैव महेंद्रो व्रीडितस्तदा

அப்போது வஜ்ரப் பிரஹாரம் நிகழ்ந்தும் அனைவரும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்—அசுரரும் தேவரும் ஒருபோல; அந்த வேளையில் மகேந்திரன் (இந்திரன்) வெட்கமுற்றான்.

Verse 30

गदया नमुचिं जघ्ने गदा सापि विचूर्णिता । नमुचेरंगलग्नापि पपात वसुधातले

அவன் கதையால் நமுசியைத் தாக்கினான்; ஆனால் அந்தக் கதையும் நொறுங்கியது. நமுசியின் உடலோடு ஒட்டியிருந்தும் அது பூமியில் விழுந்தது.

Verse 31

तथा शूलेन महता तं जघान पुरंदरः । तच्छूलं शतधा चूर्णं नमुचेरंगमाश्रितम्

அதேபோல் புரந்தரன் பெரிய சூலத்தால் அவனைத் தாக்கினான்; ஆனால் அது நமுசியின் உடலை அடைந்தவுடன் நூறு துண்டுகளாக நொறுங்கியது.

Verse 32

एवं तं वविधैः शस्त्रैराजघान सुरारिहा । प्रहस्य मानो नमुचिर्न जघान पुरंदरम्

இவ்வாறு தேவர்களின் பகைவன் பலவகை ஆயுதங்களால் அவனைத் தாக்கினான். அகந்தையுடன் நகைத்த நமுசி, புரந்தரன் (இந்திரன்) ஐ வீழ்த்தவில்லை।

Verse 33

तूष्णींभूतस्तदा चेंद्रश्चिंतया परया युतः । किं कार्यं किमकार्यं वा इतींद्रो नाविदत्तदा

அப்போது இந்திரன் மௌனமடைந்து ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான். ‘எது செய்யவேண்டும், எது செய்யக்கூடாது?’—அந்த நேரத்தில் தீர்மானிக்க இயலவில்லை।

Verse 34

एतस्मिन्नंतरे तत्र महायुद्धे महाभये । जाता नभोगता वाणी इंद्रसुद्दिश्य सत्वरम्

அந்த இடைவெளியில், மிகப் பெரிய அச்சம் நிறைந்த அந்த மகாயுத்தத்தில், வானிலிருந்து ஒரு குரல் எழுந்து, விரைவாக இந்திரனை நோக்கி உரைத்தது।

Verse 35

जह्येनमद्याशु महेंद्र दैत्यं दिवौकसां घोरतरं भयावहम् । फेनेन चैवाशु महासुरेन्द्रमपां समीपेन दुरासदेन

“மகேந்திரா! தேவர்களுக்கு மிகக் கொடிய அச்சத்தைத் தரும் இந்த தைத்தியனை இப்போதே விரைவில் வதம் செய். நீரருகே, எதிர்க்க இயலாத வழியான நுரை (ஃபேனம்) கொண்டு அந்த மகாசுரேந்திரனை உடனே வீழ்த்து.”

Verse 36

अन्येन शस्त्रेण च आहतोऽसौ वध्यः कदाचिन्न भवत्ययं तु । तस्माच्च देवेश वधार्थमस्य कुरु प्रयत्नं नमुचेर्दुरात्मनः

“வேறு எந்த ஆயுதத்தால் தாக்கினாலும் அவன் ஒருபோதும் வதம் செய்யப்படமாட்டான். ஆகவே, தேவேசா! அந்த துராத்மா நமுசியை வதம் செய்ய விசேஷமாக முயல்க.”

Verse 37

निशम्य वाचं परमार्थयुक्तां दैवीं सदानंदकरीं शुभावहाम् । चक्रे परं यत्नवतां वरिष्ठो गत्वोदधेः पारमनंतवीर्यः

பரமார்த்தம் நிறைந்த, தெய்வீகமான, எப்போதும் ஆனந்தம் தரும், மங்களகரமான அந்த வாக்கை கேட்டவுடன், எல்லையற்ற வீரமுடைய முயற்சியாளர்களில் சிறந்த தேவேந்திரன் பெருமுயற்சி செய்து கடலின் அப்பால் கரையை அடைந்தான்।

Verse 38

तत्रागतं समीक्ष्याथ नमुचिः क्रोधमूर्छितः । हत्वा शूलेन देवेंद्रं प्रहसन्निदमब्रवीत्

அங்கே வந்த அவனைப் பார்த்த நமுசி கோபமயக்கத்தில் மூழ்கி, திரிசூலத்தால் தேவேந்திரனை வீழ்த்தி, பின்னர் சிரித்தபடி இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 39

समुद्रस्य तटः कस्मात्सेवितः सुरसत्तम । विहाय रणभूमिं च त्यक्तशस्त्रोऽभवद्भवान्

தேவர்களில் சிறந்தவனே! ஏன் கடற்கரையை நாடினாய்? போர்க்களத்தை விட்டுவிட்டு நீ ஆயுதமற்றவனாகிவிட்டாய்।

Verse 40

त्वदीयेनैव वज्रेण किं कृतं मम दुर्मते

அறிவிலியே! உன் சொந்த வஜ்ரத்தாலே நீ என்னை என்ன செய்தாய்?

Verse 41

तथान्यानि च शस्त्राणि अस्त्राणि सुबहूनि च । गृहीतानि पुरा मंद हंतुं मामेव चाधुना

மந்தபுத்தியே! அதுபோலவே பல்வேறு ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் முன்பே எடுக்கப்பட்டன—என்னை அழிக்கவே; இப்போதும் நீ அதையே நாடுகிறாய்।

Verse 42

किं करिष्यसि मां हंतुं युद्धाय समुपस्थितः । केन शस्त्रेण रे मंद योद्धुमिच्छसि संयुगे

போருக்கு முன்வந்து என்னை எவ்வாறு கொல்வாய்? ஏ மந்தபுத்தியனே, எந்த ஆயுதத்தால் இந்த சமரில் போரிட விரும்புகிறாய்?

Verse 43

त्वां गातयामि चाद्यैव यदि तिष्ठसि संयुगे । नो चेद्गच्छ मया मुक्तश्चिरं जीव सुखी भव

நீ இந்தப் போரில் நிலைத்திருந்தால் இன்று உன்னை முடித்துவிடுவேன். இல்லையெனில், என்னால் விடுவிக்கப்பட்டு போ; நீண்ட ஆயுள் பெற்று மகிழ்ச்சியாய் இரு.

Verse 44

एवं स गर्वितं तस्य वाक्यमाहवशोभिनः । श्रुत्वा महेंद्रोऽपि रुषा जगृहे फेनमद्भुतम्

போரில் ஒளிர்ந்த அவனின் அகந்தைச் சொற்களை கேட்ட மகேந்திரன் (இந்திரன்) கூட கோபத்துடன் அதிசயமான நுரையை எடுத்தான்.

Verse 45

फेनं करस्थं दृष्ट्वा तु असुरा जहसुस्तदा

ஆனால் அவன் கையில் நுரையை கண்டதும் அப்போது அசுரர்கள் சிரித்தனர்.

Verse 46

क्षयं गतानि चास्त्राणि पेनेनैव पुरंदरः । हंतुमिच्छति मामद्य शतक्रतुरुदारधीः

இவனுடைய ஆயுதங்கள் எல்லாம் தீர்ந்துவிட்டன; இப்போது உயர்ந்த உறுதியுடைய சதக்ரது புரந்தரன் நுரையாலேயே இன்று என்னை கொல்ல விரும்புகிறான்!

Verse 47

एवं प्रहस्य नमुचिरज्ञाय पुरंदरम् । सावज्ञं पुरतस्तस्थौ नमुचिर्दैत्यपुंगवः

இவ்வாறு நகைத்து, நமுசி புரந்தரன் (இந்திரன்) என்பதை அறியாது, அவமதிப்புடன் அவன் முன் நின்றான்—தைத்தியர்களில் சிறந்தவன் நமுசி.

Verse 48

तदैव तं स फेनेन शीघ्रमिंद्रो जघान ह

அதே கணத்தில் இந்திரன் நுரை (ஃபேனம்) கொண்டு அவனை விரைவாகக் கொன்று வீழ்த்தினான்.

Verse 49

हते तु नमुचौ देवाः सर्वे चैव मुदान्विताः । साधुसाध्विति शब्देन ऋषयश्चाभ्यपूजयन्

நமுசி கொல்லப்பட்டபோது எல்லா தேவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்; ரிஷிகள் ‘சாது! சாது!’ என முழங்கி அந்தச் செயலைப் போற்றினர்.

Verse 50

तदा सर्वे जयं प्राप्ता हत्वा नमुचिमाहवे । दैत्यास्ते कोपसंरब्धा योद्धुकामा मुदान्विताः

அப்போது போரில் நமுசியை வதைத்து அனைவரும் வெற்றியை அடைந்தனர். அந்த தைத்தியர்கள் கோபத்தால் கொதித்து, மீண்டும் போரிட ஆவலுற்று, கடும் உற்சாகத்தில் எழுந்தனர்.

Verse 51

पुनः प्रववृते युद्धं देवानां दानवैः सह । शस्त्रास्त्रैर्बहुधा मुक्तैः परस्परवधैषिबिः

மீண்டும் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே போர் எழுந்தது; பலவகை ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் எறியப்பட்டன, இருபுறமும் ஒருவரை ஒருவர் அழிக்கத் துடித்தனர்.

Verse 52

यदा ते ह्यसुरा देवैः पातिताश्च पुनःपुनः । तदा वृत्रो महातेजाः शतक्रतुमुपाव्रजत्

தேவர்கள் அந்த அசுரர்களை மீண்டும் மீண்டும் வீழ்த்தியபோது, மாபெரும் தேஜஸுடைய வ்ருத்ரன் சதக்ரது இந்திரனை நோக்கி முன்னேறினான்।

Verse 53

वृत्रं दृष्ट्वा तदा सर्वे ससुरासुरमानवाः । भयेन महताविष्टाः पतिता भुवि शेरते

அப்போது வ்ருத்ரனைப் பார்த்ததும் தேவர், அசுரர், மனிதர் அனைவரும் பேரச்சத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தரையில் விழுந்து அங்கேயே கிடந்தனர்।

Verse 54

एवं भीतेषु सर्वेषु सुरसिद्धेषु वै तदा । इंद्रश्चैरावणारूढो वज्रपाणिः प्रतापवान्

இவ்வாறு எல்லா சுரசித்தரும் அஞ்சியபோது, வீரஒளி மிக்க வஜ்ரபாணி இந்திரன் ஐராவதத்தின் மேல் ஏறி முன்னே நின்றான்।

Verse 55

छत्रेण ध्रियमाणेन चामरेण विराजितः । तदा सर्वैः समेतो हि लोकपालैः प्रतापितः

தாங்கப்பட்ட குடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், சாமரத்தால் ஒளிர்ந்தும், அப்போது எல்லா லோகபாலர்களும் சூழ்ந்து அவர் மகிமையுடன் விளங்கினார்।

Verse 56

वृत्रं विलोक्य ते सर्वे लोकपाला महेश्वराः । भयभीताश्च ते सर्वे शिवं शरणमन्वयुः

வ்ருத்ரனைப் பார்த்ததும், மகேஸ்வரர்போன்ற அந்த லோகபாலர்கள் அனைவரும் அஞ்சித் திகைத்து, சிவனைச் சரணமாக நாடினர்।

Verse 57

मनसाचिंतयन्सर्वे शंकरं लोकशंकरम् । लिंगं संपूज्य विधिवन्महेंद्रो जयकामुकः

அனைவரும் மனத்தில் உலகநலன் அருளும் சங்கரனைத் தியானித்து, வெற்றியை நாடிய மகேந்திரன் விதிப்படி லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்தான்।

Verse 58

गुरुणा विदितः सद्यो विश्वासेन परेण हि । उवाच च तदा शक्रं बृहस्पतिरुदारधीः

குருவிற்கு அது உடனே ஆழ்ந்த நம்பிக்கையால் அறியப்பட்டது; அப்போது உயர்ந்த அறிவுடைய பிரகஸ்பதி சக்ரன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினார்।

Verse 59

बृहस्पतिरुवाच । कार्तिके शुक्लपक्षे तु मंदवारे त्रयोदशी । समग्रा यदि लभ्येत सर्वप्राप्तयै न संशयः

பிரகஸ்பதி கூறினார்—கார்த்திக மாத சுக்லபட்சத்தில் சனிக்கிழமையன்று வரும் திரயோதசி முழுமையாகக் கிடைத்தால், எல்லாப் பெறுதல்களும் நிச்சயம்; ஐயமில்லை।

Verse 60

तस्यां प्रदोषसमये लिंगरूपी सदाशिवः । पूजनीयो हि देवेंद्र सर्वकामार्थसिद्धये

அந்தப் பிரதோஷ நேரத்தில் லிங்கரூபமாக விளங்கும் சதாசிவனை, தேவேந்திரா, எல்லாக் காமனைகளும் இலக்குச் சித்தியும் பெற நிச்சயமாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 61

स्नात्वा मध्याह्नसमये तिलामलकसंयुतम् । शिवस्य कुर्याद्गंधपुष्पफलादिभिः

மதிய நேரத்தில் நீராடி, எள் மற்றும் நெல்லிக்காய் சேர்த்த காணிக்கையுடன், நறுமணம், மலர்கள், பழங்கள் முதலியவற்றால் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 62

पश्चात्प्रदोषवेलायां स्थावरं लिंगमर्च्चयेत् । स्वयंभु स्थापितं चापि पौरुषेयमपौरुषम्

பின்னர் பிரதோஷ வேளையில் நிலையான (அசையாத) சிவலிங்கத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்—அது சுயம்புவாக இருந்தாலும், பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதாக இருந்தாலும், மனிதனால் செய்யப்பட்டதாக இருந்தாலும், அபௌருஷமாக இருந்தாலும் சரி।

Verse 63

जने वा विजने वापि अरण्ये वा तपोवने । तल्लिंगमर्च्चयेद्भक्त्या प्रदोषे तु विशेषतः

மக்களிடையே இருந்தாலும் தனிமையிலிருந்தாலும், காட்டிலிருந்தாலும் தவோவனத்திலிருந்தாலும்—அந்த லிங்கத்தை பக்தியுடன் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக பிரதோஷ நேரத்தில்।

Verse 64

ग्रामद्बहिः स्थितं लिंगं ग्रामाच्छतगुणं फलम् । ब्राह्मच्छतगुणं पुण्यमरण्ये लिंगमद्भुतम्

கிராமத்திற்கு வெளியே உள்ள லிங்கம், கிராமத்திலுள்ள லிங்கத்தை விட நூறுமடங்கு பலன் தரும்; அதைவிடவும் நூறுமடங்கு புண்ணியம் காட்டிலுள்ள லிங்கத்தால் கிடைக்கும்—வன லிங்கம் அதிசயமானது।

Verse 65

आरण्याच्छतगुणं पुण्यमर्चितं पार्वतं यथा । पार्वताच्चैव लिंगाच्च फलं चायुतसंज्ञितम् । तपोवनाश्रितं लिंगं पूजितं वा महाफलम्

வன லிங்கத்தை விட மலை லிங்கத்தை முறையாக அர்ச்சித்தால் நூறுமடங்கு புண்ணியம் எனக் கூறப்படுகிறது; மலை லிங்கத்தை விட மேலான லிங்கத்தின் பலன் ‘அயுதம்’ (பத்தாயிர மடங்கு) என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. தவோவனத்தில் தங்கிய லிங்கத்தைப் பூஜித்தால் மகாபலன் கிடைக்கும்।

Verse 66

तस्मादेतद्विभागेन शिवपूजनार्चनं बुधैः । कर्त्वयं निपुणत्वेन तीर्थस्नानादिकं तथा

ஆகையால் இவ்வகைப் பிரிவுகளின்படி அறிவுடையோர் சிவபூஜையும் அர்ச்சனையும் செய்ய வேண்டும்; அதுபோலவே கவனத்துடன் தீர்த்தஸ்நானம் முதலிய அனுஷ்டானங்களையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 67

पंचपिंडान्समुद्धृत्य स्नानमात्रेण शोभनम् । कूपे स्नानं प्रकुर्वीत उद्धृतेन विसेषतः

ஐந்து பிண்ட அளவு நீரை எடுத்து, அந்தச் ச்னானமாத்திரத்தாலேயே அது புகழத்தக்கது. கிணற்றில் ச்னானம் செய்யும்போது, குறிப்பாக எடுத்து வந்த நீராலேயே ச்னானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

तडागे दश पिंडांश्च उद्धृत्य स्नानमाचरेत् । नदीस्नानं विश्ष्टं च महानद्यां विशेषतः

குளத்தில் பத்து பிண்ட அளவு நீரை எடுத்து ச்னானம் செய்ய வேண்டும். நதிச் ச்னானம் சிறந்தது; மகாநதியில் அது மேலும் சிறப்புடையது.

Verse 69

सर्वेषामपि तीर्थानां गंगास्नानं विशिष्यते । देवखाते च तत्तुल्यं प्रशस्तं स्नानमाचरेत्

எல்லா தீர்த்தங்களிலும் கங்காச் ச்னானம் மிகச் சிறந்தது. தேவகாடத்தில் செய்யும் ச்னானமும் அதற்கு ஒப்பானது; அத்தகைய புகழப்பட்ட ச்னானத்தை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 70

प्रदीपानां सहस्रेण दीपनीयः सदाशिवः । तथा दीपशतेनापि द्वात्रिंशद्दीपमालया

ஆயிரம் விளக்குகளால் சதாசிவனை ஒளியூட்டி வழிபட வேண்டும். அதுபோல நூறு விளக்குகளாலோ, அல்லது முப்பத்திரண்டு விளக்குகளின் மாலையாலோ, அவரை தீபாராதனையால் போற்ற வேண்டும்.

Verse 71

घृतेन दीपयेद्दीपाञ्छिवस्य परितुष्टये । तथा फलैश्च दीपैश्च नैवेद्यैर्गंधधूपकैः

சிவனின் பரிபூரண திருப்திக்காக நெய்யால் விளக்குகளை ஏற்ற வேண்டும். அதுபோல பழங்கள், விளக்குகள், நைவேத்யம், நறுமணம் மற்றும் தூபம் ஆகியவற்றையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 72

उपचारैः षोडशभिर्लिंगरूपी सदा शिवः । पूज्यः प्रदोषवेलायां नृभिः सर्वार्थसिद्धये

பிரதோஷ வேளையில் பதினாறு உபசாரங்களால் லிங்கரூபமான சதாசிவனை வழிபட வேண்டும்; எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறும்।

Verse 73

प्रदक्षिणं प्रकुर्वीत शतमष्टोत्तरं तथा । नमस्कारान्प्रकुर्वीत तावत्संख्यान्प्रयत्नतः

நூற்று எட்டு முறை பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்; அதே எண்ணிக்கையில் முயற்சியுடன் நமஸ்காரமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 74

प्रदक्षिणनमस्कारैः पूजनीयः सदाशिवः । नाम्नां शतेन रुद्रोऽसौ स्तवनीयो यताविधि

பிரதட்சிணை, நமஸ்காரங்களால் சதாசிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அந்த ருத்ரனை விதிப்படி நூறு நாமங்களால் ஸ்தோத்திரம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 75

नमो रुद्राय भीमाय नीलकण्ठाय वेधसे । कपर्द्धिने सुरेशाय व्योमकेशाय वै नमः

ருத்ரனாகிய பீமனுக்கும், நீலகண்டனுக்கும், விதாதாவுக்கும் நமஸ்காரம்; கபர்தி, சுரேசன், வ்யோமகேசனுக்கும் நமः।

Verse 76

वृषध्वजाय सोमाय नीलकण्ठाय वै नमः । दिगंबराय भर्गाय उमाकांतकपर्द्दिने

வೃಷத்வஜன், சோமன், நீலகண்டன் ஆகியோருக்கு நமஸ்காரம்; திகம்பரன், பர்கன், உமைகாந்தனான கபர்திக்கும் நமः।

Verse 77

तपोमयाय व्याप्ताय शिपिविष्टाय वै नमः । व्यालप्रियाय व्यालाय व्यालानां पतये नमः

தபோமயனே, எங்கும் நிறைந்தவனே, ஶிபிவிஷ்டனே—உனக்கு வணக்கம். நாகபிரியனே, நாகரூபனே, நாகங்களின் அதிபதியே—உனக்கு வணக்கம்.

Verse 78

महीधराय व्याघ्राय पशूनां पतये नमः । त्रिपुरांतकसिंहाय शार्दूलोग्ररवाय च

மலைதாங்கியவனே, புலிவடிவனே, பசுபதியே—உனக்கு வணக்கம். திரிபுராந்தக சிங்கமே, புலிபோல் உக்கிரமாக கர்ஜிப்பவனே—உனக்கு வணக்கம்.

Verse 79

मीनाय मीननाथाय सिद्धाय परमेष्ठिने । कामांतकाय बुद्धाय बुद्धीनां पतये नमः

மீனரூபனே, மீன்களின் நாதனே, சித்தனே, பரமேஷ்டியே—உனக்கு வணக்கம். காமாந்தகனே, புத்திச் சுரூபனே, எல்லா புத்திகளின் அதிபதியே—உனக்கு வணக்கம்.

Verse 80

कपोताय विशिष्टाय शिष्टाय परमात्मने । वेदाय वेदबीजाय देवगुह्याय वै नमः

‘கபோத’ எனப் போற்றப்படுபவனே, மிகச் சிறந்தவனே, சிஷ்டர்களின் அடைக்கலமே, பரமாத்மாவே—உனக்கு வணக்கம். நீயே வேதம், வேதங்களின் விதை, தேவர்களுக்கும் மறைந்த தெய்வ ரகசியமே—உனக்கு வணக்கம்.

Verse 81

दीर्घाय दीर्घदीर्घाय दीर्घार्घाय महाय च । नमो जगत्प्रतिष्ठाय व्योमरूपाय वै नमः

நீண்டவனே, முடிவற்ற நீண்டவனே, பேர்விரிவும் மகிமையும் உடையவனே—உனக்கு வணக்கம். உலகின் ஆதாரமே, ஆகாயவடிவனே—உனக்கு வணக்கம்.

Verse 82

गजासुरविनाशाय ह्यंधकासुरभेदिने । नीललोहितशुक्लाय चण्डमुण्डप्रियाय च

கஜாசுரனை அழித்தவரும், அந்தகாசுரனைப் பிளந்தவரும்; நீலம்-செம்மை-வெண்மை நிறத் திருமேனியரும், சண்ட-முண்டர்க்குப் பிரியருமான இறைவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 83

भक्तिप्रियाय देवाय ज्ञानज्ञानाव्ययाय च । महेशाय नमस्तुभ्यं महादेवहराय च

பக்திக்கு பிரியமான தேவனே, ஞானமும் ஞாதாவுமாய் அழியாதவனே; மகேசா, உமக்கு வணக்கம்; மகாதேவ-ஹரா, உமக்கும் வணக்கம்।

Verse 84

त्रिनेत्राय त्रिवेदाय वेदांगाय नमोनमः । अर्थाय अर्थरूपाय परमार्थाय वै नमः

மூன்றுகண் உடைய இறைவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; திரிவேதமும் வேதாங்கங்களுமாய் இருப்பவருக்கு வணக்கம். அர்த்தமே ஆனவருக்கும், அர்த்தரூபனுக்கும், பரமார்த்தமான பரமசத்தியத்திற்கும் வணக்கம்।

Verse 85

विश्वरूपाय विश्वाय विश्वनाताय वै नमः । शंकराय च कालाय कालावयवरूपिणे

உலகமே திருமேனியாக உடையவருக்கும், உலகமே ஆனவருக்கும், உலகநாதருக்கும் வணக்கம். சங்கரருக்கும் வணக்கம்; காலமே ஆனவருக்கும், காலத்தின் அங்கங்களால் அமைந்த வடிவுடையவருக்கும் வணக்கம்।

Verse 86

अरूपाय च सूक्ष्माय सूक्ष्मसूक्ष्माय वै नमः । श्मशानवासिने तुभ्यं नमस्ते कृत्तिवाससे

உருவமற்றவருக்கும், நுண்ணியவருக்கும், நுண்ணியதிலும் நுண்ணியவருக்கும் வணக்கம். சுடுகாட்டில் வாசிப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்; க்ருத்திவாசா (தோல் ஆடை தரித்தவரே), உமக்கு வணக்கம்।

Verse 87

शशांकशेखरायैव रुद्रविश्वाश्रयाय च । दुर्गाय दुर्गसाराय दुर्गावयवसाक्षिणे

சந்திரசேகரனாகிய இறைவனுக்கும், உலகின் ஆதாரமான ருத்ரனுக்கும் வணக்கம். துர்கைக்கும், துர்கையின் சாரத்திற்கும், துர்கையின் அங்க-சக்திகளுக்குச் சாட்சியானவருக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 88

लिंगरूपाय लिंगाय लिंगानां पतये नमः । प्रणवरूपाय प्रणवार्थाय वै नमः

லிங்கரூபனாகிய பரமேசுவரனுக்கும், லிங்கத்திற்கும், எல்லா லிங்கங்களின் அதிபதிக்கும் நமஸ்காரம். பிரணவம் (ஓம்) ரூபனுக்கும், பிரணவார்த்த ரூபனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 89

नमोनमः कारणकारणाय ते मृत्युंजयायात्मभवस्वरूपिणे । त्रियंबकायासितकंठ भर्ग गौरिपते सकलमंगलहेतवे नमः

மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு நமஸ்காரம்—காரணங்களின் காரணனே, மிருத்யுஞ்ஜயனே, ஆத்மா-பவ ஸ்வரூபனே! திரியம்பகனே, கருங்கண்டன் பற்கா, கௌரிபதியே, எல்லா மங்களத்திற்கும் காரணனே—வணக்கம்.

Verse 90

बृहस्पतिरुवाच । नाम्नां शतं महेशस्य उच्चार्यं व्रतिना तदा । प्रदक्षिणनमस्कारैरेतत्संख्यैः प्रयत्नतः । कार्यं प्रदोषसमये तुष्ट्यर्थं संकरस्य च

பிரகஸ்பதி கூறினார்—அப்போது விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் மகேசனின் நூறு நாமங்களை உச்சரிக்க வேண்டும்; அதே எண்ணிக்கையில் பிரதட்சிணையும் நமஸ்காரமும் முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். பிரதோஷ நேரத்தில் சங்கரனைத் திருப்திப்படுத்த இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 91

एवं व्रतं समुद्दिष्टं तव शक्र महामते । शीघ्रं कुरु महाभाग पश्चाद्युद्धं कुरु प्रभो

மகாமதி சக்ரா! இவ்வாறு உனக்காக விரதம் விதிக்கப்பட்டது. மகாபாக்யவான் ஆண்டவனே, அதை விரைவில் செய்; பின்னர் போரில் ஈடுபடு, அரசனே.

Verse 92

शंभोः प्रसादात्सर्वं ते भविष्यति जयादिकम्

சம்புவின் அருளால் உனக்கு அனைத்தும் கிடைக்கும்—வெற்றியும் மற்ற எல்லாமும்।

Verse 93

वृत्रो ह्ययं महातेजा दैतेयस्तपसा पुरा । शिवं प्रसादयामास पर्वते गंधमादने

இந்த வ்ருத்ரன் மகாதேஜஸுடைய தைத்யன்; முன்பு தவத்தால் கந்தமாதன மலையில் சிவனைப் பிரசன்னப்படுத்தினான்।

Verse 94

नाम्ना चित्ररथो राजा वनं चित्ररथस्य तत् । एतज्जानीहि भो इन्द्र शिवपुर्याः समीपतः

சித்ரரதன் என்னும் அரசன் இருந்தான்; அந்தக் காடு ‘சித்ரரதனின் காடு’ எனப் பெயர் பெற்றது. ஓ இந்திரா, அறிக—அது சிவபுரிக்கு அருகில் உள்ளது।

Verse 95

यस्मिन्वने महाभाग न संति च षडूर्मयः । तस्माच्चैत्ररथं नाम वनं परममंगलम् । तस्य राज्ञः शिवेनैव दत्तं यानं महाद्भुतम्

ஓ மகாபாகனே, அந்த வனத்தில் உலகத் துயரத்தின் ஆறு அலைகள் இல்லை. ஆகவே அது மிக மங்களமான ‘சைத்ரரத வனம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அந்த அரசனுக்கு சிவனே ஒரு அதிசய விமானத்தை அளித்தார்।

Verse 96

कामगं किंकिणीयुक्तं सिद्धचारणसेवितम् । गंधर्वैरप्सरोयक्षैः किंनरैरुपशोभितम्

அது விருப்பம்போல் செல்லும், சிணுங்கும் மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சித்தர்-சாரணர் சேவையுடன், கந்தர்வர், அப்சரஸ், யக்ஷர், கின்னரர் ஆகியோரால் ஒளிவிடும் விமானமாக இருந்தது।

Verse 97

ततस्तेनैव यानेन पृथिवीं पर्यटन्पुरा । तथा गिरीशमुख्यांश्च द्वीपांश्च विविधांस्तथा

அதன்பின் அவன் அதே யானத்தினால் முன்பு பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்து, அதுபோல முதன்மை மலைகளையும் பலவகைத் தீவுகளையும் தரிசித்தான்।

Verse 98

एकदा पर्यटन्राजा नाम्ना चित्ररथो महान् । कैलासमागतस्तत्र स ददर्श पराद्भुतम्

ஒருமுறை பயணித்துக் கொண்டிருந்த சித்ரரதன் என்னும் மகா அரசன் கைலாசத்துக்கு வந்தான்; அங்கே அவன் மிக அதிசயமான ஒன்றைக் கண்டான்।

Verse 99

सभातलं महेशस्य गणैश्चैव विराजितम् । अर्द्धागलग्नया देव्या शोभितं च महेश्वरम्

அவன் மகேசனின் சபாமண்டபத்தை கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிர்வதாகக் கண்டான்; மேலும் அர்த்தாங்கினி தேவியால் அழகுபெற்ற மகேஸ்வரனையும் தரிசித்தான்।

Verse 100

निरीक्ष्य देव्या सहितं सदाशिवं देव्यान्वितं वाक्यमिदं बभाषे

தேவியுடன் அமர்ந்திருந்த சதாசிவனை நோக்கி, தேவியின் முன்னிலையில் அவன் அவர்களை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 101

वयं च शंभो विषयान्विताश्च मंत्र्यादयः स्त्रीजिताश्चापि चान्ये । न लोकमध्ये वयमेव चाज्ञाः स्त्रीसेवनं लज्जया नैव कुर्मः

ஓ ஷம்போ! நாமும் உலகியல்பொருள்களில் ஆசை கொண்டவர்களே; அமைச்சர்கள் முதலிய பிறரும் பெண்களால் வெல்லப்படுகின்றனர். உலகில் நாமே மட்டும் அறியாதவர்கள் அல்லோம்; ஆனால் வெட்கத்தால் பெண்சேவையை வெளிப்படையாகச் செய்யோம்।

Verse 102

एतद्वाक्यं निशम्याथ महेशः प्रहसन्निव । उवाच न्यायसंयुक्तं सर्वेषामपि श्रृण्वताम्

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட மகேசன் மென்மையாகச் சிரித்தவனாய், அனைவரும் கேட்க நியாயம் பொருந்திய முறையான பதிலை உரைத்தான்।

Verse 103

भयं लोकापवादाच्च सर्वेषामपि नान्यथा । ग्रासितं कालकूटं च सर्वेषामपि दुर्जरम्

உலகப் பழிச்சொல்லின் பயம் அனைவருக்கும் உண்டு—இதில் விதிவிலக்கு இல்லை. மேலும் காலகூட விஷத்தை விழுங்குதலும் அனைவருக்கும் தாங்கமுடியாத கடினச் செயல்.

Verse 104

तथापि उपहासो मे कृतो राज्ञा हि दुर्जरः । तं चित्ररथमाहूय गिरिजा वाक्यमब्रवीत्

ஆயினும் அரசன் செய்த என்மீது இகழ்ச்சி தாங்க இயலாததாக இருந்தது. அப்போது கிரிஜை அந்தச் சித்ரரதனை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 105

गीरिजोवाच । रे दुरात्मन्कथं त्वज्ञ शंकरश्चोपहासितः । मया सहैव मंदात्मन्द्रक्ष्यसे कर्मणः फलम्

கிரிஜை கூறினாள்—ஏ துராத்மா! அறியாமையால் நீ சங்கரனை எவ்வாறு இகழ்ந்தாய்? ஏ மந்தாத்மா, என்னுடனே நீ உன் கர்மத்தின் பலனை காண்பாய்।

Verse 106

साधूनां समचित्तानामुपहासं करोति यः । देवो वाप्यथ वा मर्त्यः स विज्ञेयोऽधमाधमः

சமச்சித்தம் கொண்ட சாதுக்களை யார் இகழ்கிறாரோ—அவர் தேவராயினும் மனிதராயினும்—அவர் கீழோரிலும் கீழோர் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 107

एते मुनींद्राश्च महानुभावास्तथा ह्यमी ऋषयो वेदगर्भाः । तथैव सर्वे सनकादयो ह्यमी अज्ञाश्च सर्वे शिवमर्चयंते

இம்முனீந்திரர்கள் மகாநுபாவர்கள்; அதுபோல வேதஞானம் நிறைந்த ரிஷிகளும்; மேலும் சனகாதியர் அனைவரும்—யாருக்காவது ‘எளியோர்’ போலத் தோன்றினாலும்—அனைவரும் சிவனை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 108

रे मूढ सर्वेषु जनेष्वभिज्ञस्त्वमेव एवाद्य न चापरे जनाः । तस्मादभिज्ञं हि करोमि दैत्यं देवैर्द्विजैश्चापि बहिष्कृतं त्वाम्

ஏ மூடனே! எல்லோரிலும் இன்று நீயே ‘அறிவாளர்’ என்று எண்ணுகிறாய்; மற்றவர்கள் இல்லை என்று. ஆகவே நான் உன்னை உண்மையிலேயே ‘அறிவாளர்’ ஆக்குகிறேன்—தைத்யனாக்கி, தேவராலும் த்விஜராலும் புறக்கணிக்கப்படுமாறு।

Verse 109

एवं शप्तस्तया देव्या भवान्या राजसत्तमः । राजा चित्ररथः सद्यः पपात सहसा दिवः

இவ்வாறு தேவி பவானியின் சாபத்தால் அரசர்களில் சிறந்த அரசன் சித்ரரதன் உடனே திடீரென ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தான்।

Verse 110

आसुरीं योनिमासाद्य वृत्रोनाम्नाऽभवत्तदा । तपसा परमेणैव त्वष्ट्रा संयोजितः क्रमात्

அசுர யோனியில் புகுந்து அவன் அப்போது ‘விருத்ர’ என்ற பெயரால் பிரசித்தமானான். உன்னத தவத்தின் வலிமையால் த்வஷ்டா காலಕ್ರಮத்தில் அவனை உருவாக்கினார்।

Verse 111

तपसा तेन महता अजेयो वृत्र उच्यत । तस्माच्छंभुं समभ्यर्च्य प्रदोषे विधिनाऽधुना

அந்த மகத்தான தவத்தால் விருத்ரன் ‘அஜேயன்’ என்று கூறப்பட்டது. ஆகவே இப்போதும் பிரதோஷ நேரத்தில் விதிப்படி சம்புவை வழிபடுங்கள்।

Verse 112

जहि वृत्रं महादैत्यं देवानां कार्यसिद्धये । गुरोस्तद्वचनं श्रुत्वा उवाचाथ शतक्रतुः । सोद्यापनविधिं ब्रूहि प्रदोषस्य च मेऽधुना

“தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக அந்த மகாதைத்யன் வ்ருத்ரனை வதம் செய்.” குருவின் வாக்கை கேட்ட சதக்ரது (இந்திரன்) கூறினான்— “இப்போது எனக்கு பிரதோஷ விரதத்தின் உத்யாபன (நிறைவு) விதியை அருளிச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 113

बृहस्पतिरुवाच । कार्तिके मासि संप्राप्ते मंदवारे त्रयोदशी । संपूर्तिस्तु भवेत्तत्र संपूर्णव्रतसिद्धये

பிரகஸ்பதி கூறினார்— “கார்த்திக மாதம் வந்தபோது, சனிக்கிழமையில் திரயோதசி ஏற்பட்டால், அன்றே முழு நிறைவு உண்டாகும்; அதனால் விரதம் பரிபூரணமாகச் சித்திக்கும்.”

Verse 114

वृषभो राजतः कार्यः पृष्ठे तस्य सुपीठकम् । तस्योपरिन्यसेद्देवमुमाकांतं त्रिलोचनम्

வெள்ளியால் ஒரு ரிஷபத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அதன் முதுகில் அழகிய பீடம் அமைக்க வேண்டும். அதன் மேல் உமாகாந்தன், திரிலோசனன் ஆகிய இறைவனை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 115

पंचवक्त्रं दशभुजमर्द्धांगे गिरिजां सतीम् । एवं चोमामहेशं च सौवर्णं कारयेद्बुधः

ஐந்து முகங்களும் பத்து கரங்களும் உடையவராக, அரை உடலில் சதீ கிரிஜையுடன் கூடிய— அத்தகைய ஓமாமஹேசரின் பொன் விக்ரகத்தை ஞானி செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 116

सवृषं ताम्रपत्रे च वस्त्रेण परिगुंठिते । स्थापयित्वोमया सार्द्धं नानाबोगसमन्वितम्

ரிஷபத்துடன் கூடிய (விக்ரகத்தை) செம்புத் தட்டில் வைத்து, துணியால் மூடி; உமையுடன் நிறுவி, பலவகை போக-நைவேத்யங்களால் அலங்கரித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 117

विधिना जागरं कुर्याद्रात्रौ श्रद्धासमन्वितः । पंचामृतेन स्नपनं कार्यमादौ प्रयत्नतः

விதிப்படி பக்தியுடன் இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் தொடக்கத்தில் முயற்சியுடன் பஞ்சாமிருதத்தால் ஸ்நபனம் (அபிஷேகம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 118

गोक्षीरस्नानं देवेश गोक्षीरेण मया कृतम् । स्नपनं देवदेवेश गृहाण परमेश्वर

தேவேசனே! நான் கோபாலின் பால் கொண்டு ஸ்நானம் (அபிஷேகம்) செய்தேன். தேவர்களின் தேவனே, பரமேஸ்வரனே! இந்த ஸ்நபனத்தை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 119

दध्ना चैव मया देव स्नपनं क्रियतेऽधुना । गृहाम च मया दत्तं सुप्रसन्नो भवाद्य वै

தேவனே! இப்போது தயிராலும் ஸ்நபனம் (அபிஷேகம்) செய்கிறேன். நான் அர்ப்பித்ததை ஏற்றருளி, இன்று நிச்சயமாக மிகுந்த பிரசன்னனாக இருப்பாயாக।

Verse 120

सर्पिषा च मया देव स्नपनं क्रियतेऽधुना । गृहाण श्रद्धया दत्तं तव प्रीत्यर्थमेव च

தேவனே! இப்போது நெய்யால் உமக்கு ஸ்நபனம் (அபிஷேகம்) செய்கிறேன். பக்தியுடன் அர்ப்பித்த இதை, உமது பிரீதிக்காகவே, ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 121

इदं मधु मया दत्तं तव प्रीत्यर्थमेव च । गृहाम त्वं हि देवेश मम शांतिप्रदो भव

இந்த தேனை உமது பிரீதிக்காகவே நான் அர்ப்பித்தேன். தேவேசனே! இதை ஏற்றருளி, எனக்கு அமைதியை அருள்பவராக இருப்பாயாக।

Verse 122

सितया देवदेवेश स्नपनं क्रियतेऽधुना । गृहाण श्रद्धया दत्तां सुप्रसन्नो भव प्रभो

தேவர்களின் தேவனே! இப்போது நான் உம்மை சர்க்கரையால் அபிஷேகம் செய்கிறேன். பக்தியுடன் அர்ப்பணித்த இந்நிவேதனத்தை ஏற்று; ஆண்டவனே, மிகுந்த அருளுடன் प्रसன்னராக இருப்பீராக.

Verse 123

एवं पंचामृतेनैव स्नपनीयो वृषध्वजः । पश्चादर्घ्यं प्रदातव्यं ताम्रपात्रेण धीमता । अनेनैव च मंत्रेण उमाकांतस्य तृष्टये

இவ்விதமாகவே வृषಧ்வஜன் (சிவன்) பஞ்சாமிருதத்தால் அபிஷேகிக்கப்பட வேண்டும். பின்னர் ஞானி தாமிரப் பாத்திரத்தில் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இதே மந்திரத்தால் உமைகாந்தனின் திருப்திக்காக.

Verse 124

अर्घ्योऽसि त्वमुमाकांत अर्घेणानेन वै प्रभो । गृहाण त्वं मया दत्तं प्रसन्नो भव शंकर

உமைகாந்தனே! நீர் அர்க்யத்திற்குத் தகுதியானவர்; ஆகவே ஆண்டவனே, இவ்வர்க்யத்தை ஏற்றருள்வீராக. நான் அர்ப்பணித்ததை ஏற்று; சங்கரா, प्रसன்னராக இருப்பீராக.

Verse 125

मया दत्तं च ते पाद्यं पुष्पगंधसमन्वितम् । गृहाण देवदेवेश प्रसन्नो वरदो भव

மலர்மணம் நிறைந்த பாத்யம்—உமது திருவடிகளுக்கான நீர்—நான் அர்ப்பணித்தேன். தேவர்களின் தேவனே! அதை ஏற்று; प्रसன்னராகி வரம் அருள்வீராக.

Verse 126

विष्टरं विष्टरेणैव मया दत्तं च वै प्रभो । शांत्यरथं तव देवेश वरदो भव मे सदा

ஆண்டவனே! முறையோடு உமக்கு ஆசனம் (விஷ்டரம்) நான் அர்ப்பணித்தேன். தேவேசனே! அமைதிக்காக எப்போதும் எனக்கு வரம் அருள்பவராக இருப்பீராக.

Verse 127

आचमनीयं मया दत्तं तव विश्वेश्वर प्रभो । गृहाण परमेशान तुष्टो भव ममाद्य वै

ஓ விஸ்வேஸ்வரப் பிரபுவே, நான் உமக்கு ஆச்சமனீய நீரை அர்ப்பணித்தேன். ஓ பரமேசானே, அதை ஏற்று இன்று என்மேல் திருப்தியடைவாயாக.

Verse 128

ब्रह्मग्रन्थिसमायुक्तं ब्रह्मकर्मप्रवर्तकम् । यज्ञोपवीतं सौवर्णं मया दत्तं तव प्रभो

ஓ பிரபுவே, பிரஹ்ம-கிரந்தியுடன் கூடியதும் வேதகாரியங்களை நடத்தத் துணைபுரிவதும் ஆன இந்த பொன் யஜ்ஞோபவீதத்தை நான் உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 129

सुगंधं चंदनं देव मया दत्तं च वै प्रभो । भक्त्या पर मया शंभो सुगंधं कुरु मां भव

ஓ தேவப் பிரபுவே, நான் உமக்கு மணமிக்க சந்தனத்தை அர்ப்பணித்தேன். ஓ ஷம்புவே, என் பரம பக்தியால் என்னையும் மணமிக்கவனாக—தூய்மையும் இனிமையும் உடையவனாக—ஆக்குவாயாக.

Verse 130

दीपं हि परमं शंभो घृतप्रज्वलितं मया । दत्तं गृहाण देवेश मम ज्ञानप्रदो भव

ஓ ஷம்புவே, நெய்யால் ஏற்றிய இந்த உயர்ந்த தீபத்தை நான் அர்ப்பணித்தேன். ஓ தேவேசனே, அதை ஏற்று எனக்கு மெய்ஞ்ஞானம் அருள்வாயாக.

Verse 131

दीपं विशिष्टं परमं सर्वौषधिविजृंभितम् । गृहाण परमेशान मम शांत्यर्थमेव च

ஓ பரமேசானே, எல்லா மூலிகைகளின் ஆற்றலால் தயாரிக்கப்பட்ட இந்த சிறப்புமிக்க உயர்ந்த தீபத்தை ஏற்று, என் அமைதிக்காக மட்டும் அருள்புரிவாயாக.

Verse 132

दीपावलिं मया दत्तां कृहाण परमेश्वर । आरार्तिकप्रदानेन मम तेजः प्रदो भव

ஓ பரமேஸ்வரா! நான் அர்ப்பணித்த இந்த தீபவரிசையை ஏற்றருள்வாயாக. இந்த ஆரத்தி-தானத்தின் பலனால் எனக்கு தேஜஸ், வலிமை, ஆன்மீகப் பிரகாசம் அருள்வாயாக.

Verse 133

फलदीपादिनैवेद्यतांबूलादिक्रमेण च । पूजनीयो विधानज्ञैस्तस्यां रात्रौ प्रयत्नतः

அந்த இரவில் விதிமுறை அறிந்தோர் கவனத்துடன் வழிபட வேண்டும்—பழம், தீபம், நைவேத்யம், தாம்பூலம் முதலிய அர்ப்பணங்களின் வரிசையைப் பின்பற்றி.

Verse 134

पश्चाज्जागरणं कार्यं गृहे वा देवतालये । वितानमंडपं कृत्वा नानाश्चर्यसमन्वितम् । गीतवादित्रनृत्येन अर्चनीयः सदाशिवः

பின்னர் வீட்டிலோ ஆலயத்திலோ ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும். விதானமண்டபத்தை பலவித அலங்காரங்களால் அமைத்து, பாடல்-வாத்தியம்-நடனம் மூலம் சதாசிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 135

अनेनैव विधानेन प्रदोषोद्यापने विधिः । कार्ये विधिमता शक्र सर्वकार्यार्थसिद्धये

இதே விதிமுறையாலே பிரதோஷ விரதத்தின் உத்யாபன முறையும் அமையும். ஓ சக்ரா! எல்லா காரியங்களின் சித்திக்காக இதை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 136

गुरुणा कथितं सर्वं तच्चकार शतक्रतुः । तेनैव च सहायेन इंद्रो युद्धपरायणः

குரு கூறிய அனைத்தையும் சதக்ரது அப்படியே நிறைவேற்றினான். அதே துணையால் இந்திரன் போரில் ஈடுபடத் துணிந்தான்.

Verse 137

वृत्रं प्रति सुरैः सार्द्धं युयुधे च शतक्रतुः । तुमुलं युद्धमभवद्देवानां दानावैः सह

அப்போது சதக்ரது (இந்திரன்) தேவர்களுடன் சேர்ந்து வ்ருத்ரனை எதிர்த்து போரிட்டான்; தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே கடும் துமுலப் போர் எழுந்தது।

Verse 138

तस्मिन्सुतुमुले गाढे देवदैत्यक्षयावहे । द्वंद्वयुद्धं सुतुमुलमतिवेलं भयावहम्

அந்த மிகத் துமுலமும் நெருக்கடியானதும்—தேவர்-தைத்யர் இருவருக்கும் அழிவைத் தருவதுமான—போரில், அச்சமூட்டும் இரட்டைப் போர்கள் எழுந்தன; மிகுந்த கலகலப்புடன் நீண்ட நேரம் நீடித்து பயத்தை உண்டாக்கின।

Verse 139

व्योमो यमेन युयुधे ह्यग्निना तीक्ष्णकोपनः । वरुणेन महादंष्ट्रो वायुना च महाबलः

வ்யோமன் யமனுடன் போரிட்டான்; தீவிரக் கோபமுடையவன் அக்னியுடன்; பெரிய பற்களையுடையவன் வருணனுடன்; வலிமைமிக்கவன் வாயுவுடன் மோதினான்।

Verse 140

द्वन्द्वयुद्ध रताः सर्वे अन्योन्यबलकांक्षिणः

அவர்கள் அனைவரும் தனிப்போர் மீது விருப்பமுடன், ஒருவரின் வலிமையை மற்றொருவர் சோதிக்க ஆவலுற்றிருந்தனர்।

Verse 141

तथैव ते देववरा महाभुजाः संग्रामशूरा जयिनस्तदाऽभवन् । पराजयं दैत्यवाराश्च सर्वे प्राप्तास्तदानीं परमं समंतात्

இவ்வாறு அந்த தேவர்களில் சிறந்தோர்—வலிய கரங்களுடையோர், போரில் வீரர்—அப்போது வெற்றி பெற்றனர்; தைத்யர்களின் தலைசிறந்தோர் அனைவரும் அந்நேரம் எல்லாத் திசைகளிலும் முழுப் தோல்வியை அடைந்தனர்।

Verse 142

दृष्ट्वा सुरैर्दैत्यवरान्पराजितान्पलायमानानथ कान्दिशीकान् । तदैव वृत्रः परमेण मन्युना महाबलो वाक्य मिदं बभाषे

தேவர்களால் தலைசிறந்த தைத்தியர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு கலக்கத்துடன் ஓடுவதைக் கண்ட மகாபலன் வ்ருத்ரன், பேரெரிச்சலுடன் உடனே இவ்வாக்கியத்தை உரைத்தான்।

Verse 143

वृत्र उवाच । हे दैत्याः परमार्ताश्च कस्माद्यूयं भयातुराः । पलायनपराः सर्वे विसृज्य रणमद्भुतम्

வ்ருத்ரன் கூறினான்—ஏ தைத்தியர்களே! நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு துயருற்று அச்சத்தால் நடுங்குகிறீர்கள்? இந்த அதிசயப் போரைக் கைவிட்டு நீங்கள் அனைவரும் ஏன் ஓட்டத்தையே நாடுகிறீர்கள்?

Verse 144

स्वंस्वं पराक्रमं वीरा युद्धाय कृतनिश्चयाः । दर्शयध्वं सुरगणास्सूदयध्वं महाबलाः

ஏ வீரர்களே! போருக்குத் தீர்மானித்த நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் உங்கள் வீரத்தை வெளிப்படுத்துங்கள். ஏ மகாபலர்களே! தேவர்கணங்களை வீழ்த்துங்கள்।

Verse 145

गदाभिः पट्टिशैः खड्गैः शक्तितोमरमुद्गरैः । असिभिर्भि दिपालैश्च पाशतोमरमुष्टिभिः

கதைகள், பட்டிசங்கள், வாள்கள், சக்திகள், தோமரங்கள், முத்கரங்கள் கொண்டு; மேலும் அசிகள், பிந்திபாலங்கள், பாசங்கள், தோமரக் குண்டுகள், இரும்புக் குத்துகளால் (அவர்கள் ஆயுதமணிந்தனர்)।

Verse 146

तदा देवाश्च युयुधुर्दधीचास्थिसमुद्भवैः । शस्त्रैरस्त्रैश्च परमैरसुरान्समदारयन्

அப்போது தேவர்கள் ததீசி முனிவரின் எலும்புகளிலிருந்து உருவான உத்தம ஆயுதங்களாலும் அஸ்திரங்களாலும் போரிட்டு, அசுரர்களைச் சிதறடித்தனர்।

Verse 147

पुनर्दैत्या हता देवैः प्राप्तास्तेपि पराजयम् । पुनश्च तेन वृत्रेण नोद्यमानाः सुरान्प्रति

தேவர்களால் மீண்டும் தாக்கப்பட்ட தைத்யர்கள் தோல்வியடைந்தனர்; ஆயினும் வ்ருத்ரன் தூண்ட, அவர்கள் மீண்டும் தேவர்களை எதிர்த்து முன்னேறினர்।

Verse 148

यदा हि ते दैत्यवराः सुरेशैर्निहन्यमानाश्च विदुद्रुवुर्दिशः । केचिद्दृष्ट्वा दानवास्ते तदानीं भीतित्रस्ताः क्लीबरूपाः क्रमेणा

அந்த முதன்மை தைத்யர்கள் தேவர்களின் தலைவர்களால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டே எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினார்கள்; இதைக் கண்ட சில தானவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி மெதுவாக கோழைத் தனம் கொண்டனர்।

Verse 149

वृत्रेण कोपिना चैवं धिक्कृता दैत्यपुंगवाः । हे पुलोमन्महाभाग वृषपर्वन्नमोस्तु ते

கோபமுற்ற வ்ருத்ரனால் கண்டிக்கப்பட்ட தைத்யத் தலைவர்கள் கூறினர்—“ஓ புலோமன், மகாபாகா! ஓ வ்ருஷபர்வன், உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 150

हे धूम्राक्ष महाकाल महादैत्य वृकासुर । स्थूलाक्ष हे महादैत्य स्थूलदंष्ट्र नमोस्तु ते

ஓ தூம்ராக்ஷா! ஓ மகாகாலா! ஓ மகாதைத்ய வ்ருகாசுரா! ஓ ஸ்தூலாக்ஷா! ஓ பெருந்தந்தங்களையுடைய ஸ்தூலதம்ஷ்ட்ரா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 151

स्वर्गद्वारं विहायैव क्षत्रियाणां मनस्विनाम् । पलायध्वे किमर्थं वा संग्रामाङ्गणमुत्तमम्

உயர்ந்த மனத்தையுடைய க்ஷத்திரியர்க்கு சொர்க்கத்தின் வாயிலாகிய இந்தப் போர்க்களத்தை விட்டுவிட்டு நீங்கள் ஏன் ஓடுகிறீர்கள்? அந்தச் சிறந்த யுத்தரங்கத்தை ஏன் கைவிடுகிறீர்கள்?

Verse 152

संगरे मरणं येषां ते यांति परमं पदम् । यत्र तत्र च लिप्सेत संग्रामे मरणं बुधः

போர்க்களத்தில் மரணம் அடைவோர் பரமப் பதத்தை அடைவர். ஆகையால் அறிவுடையவன் எங்கு இருந்தாலும், தர்மக் கடமை அழைக்கும் போது போர்மரணத்தை விரும்புக.

Verse 153

त्यजन्ति संगरं ये वै ते यांति निरयं ध्रुवम्

போரைக் கைவிடுவோர் நிச்சயமாக நரகத்தை அடைவர்.

Verse 154

ये ब्राह्मणार्थे भृत्यार्थे स्वार्थे वै शस्त्रपाणयः । संग्रामं ये प्रकुर्वंति महापातकिनो नराः

பிராமணரின் நலனுக்காகவும், சார்ந்தோர்/பணியாளரின் பாதுகாப்புக்காகவும், அல்லது நீதியான தன்நலத்திற்காகவும் ஆயுதம் ஏந்திப் போர் செய்வோர் குற்றமற்றோர்; ஆனால் அதர்மமாகப் போரைத் தூண்டுவோர் மகாபாதகிகள்.

Verse 155

शस्त्रघातहता ये वै मृता वा संगरे तथा । ते यांति परमं स्थानं नात्र कार्या विचारणा

ஆயுதப் பாய்ச்சலால் கொல்லப்பட்டோரும், போரில் இறந்தோரும் பரம ஸ்தானத்தை அடைவர்; இதில் ஐயமோ விவாதமோ வேண்டாம்.

Verse 156

शस्त्रैर्विच्छिन्नदेहा ये गवार्थे स्वामिकारणात् । रणे मृताः क्षता ये वै ते यांति परमां गतिम्

ஆயுதங்களால் உடல் துண்டுண்டாகி, பசுக்களின் காப்பிற்காகவோ அல்லது தம் ஆண்டவனின் காரணமாகவோ போரில் காயமடைந்து இறப்போர்—அவர்கள் நிச்சயமாக பரம கதியை அடைவர்.

Verse 157

तस्माद्रणेऽपि ये शूराः पापिनो निहताः पुरः । प्राप्नुवंति परं स्थानं दुर्लभं ज्ञानिनामपि

ஆகையால் போர்க்களத்திலும் பாவிகளாயினும் வீரராக முன்னணியில் வீழ்ந்தால், ஞானிகளுக்கும் அரிதான அந்த பரமபதத்தை அவர்கள் அடைவார்கள்.

Verse 158

अथवा तीर्थगमनं वेदाध्ययनमेव च । देवतार्चनयज्ञादिश्रेयांसि विविधानि च

அல்லது தீர்த்தயாத்திரை, வேதஅధ్యயனம், தேவாராதனை, யாகம் முதலிய பலவகை நற்கருமங்கள்.

Verse 159

ऐकपद्येन तान्येव कलां नार्हंति षोडशीम् । संग्रामे पतितानां च सर्वशास्त्रेष्वयं विधिः

ஒரு பாதஅளவிற்கும் அந்தப் புண்ணியங்கள், போரில் வீழ்ந்தோரின் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல; போரில் உயிர்நீத்தோர்க்கு இவ்விதி எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் உறுதியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 160

तस्माद्युद्धावदानं च कर्तव्यमविशंकितैः । भवद्भिर्नान्यथा कार्यं देववाक्यप्रमाणतः

ஆகையால் நீங்கள் ஐயமின்றி இந்தப் போர்செயலை மேற்கொள்ள வேண்டும்; தேவவாக்கே பிரமாணம், எனவே வேறுபடச் செய்யாதீர்.

Verse 161

यूयं सर्वे शौरवृत्त्या समेताः कुलेन शीलेन महानुभावाः । पदानि तान्येव पलायमाना गच्छंत्यशूरा रणमंडलाच्च

நீங்கள் அனைவரும் வீரநடத்தையால் கூடியோர்; குலத்தாலும் குணத்தாலும் மகத்தானோர்; ஆனால் ஓடிப் பின்வாங்கினால், அதே கால்கள் உங்களைப் போர்வட்டத்திலிருந்து கோழைகளாக இழுத்துச் செல்கின்றன.

Verse 162

त एव सर्वे खलु पापलोकान्गच्छंति नूनं वचनात्स्मृतेश्च

உண்மையாகவே அத்தகையோர் அனைவரும் பாபலோகங்களுக்கு செல்கின்றனர்—என்று உபதேசவாக்கும் ஸ்மிருதி விதிகளும் கூறுகின்றன.

Verse 163

ये पापिष्ठास्त्वधर्म्मस्था ब्रह्मघ्ना गुरुतल्पगाः । नरकं यांति ते पापं तथैव रणविच्युताः

மிகப் பாவிகள்—அதர்மத்தில் நிலைபெற்றோர், பிராமணஹந்தர்கள், குருவின் படுக்கையை மீறியோர்—நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; அதுபோலப் போர்க்களத்திலிருந்து விலகியவர்களும் அதே பாபமுடிவை அடைகின்றனர்.

Verse 164

तस्माद्भवद्भिर्योद्धव्यं स्वामिकार्यभरक्षमैः । एवमुक्तास्तदा तेन वृत्रेणापि महात्मना

ஆகையால், ஆண்டவனின் காரியப் பாரத்தைத் தாங்க வல்ல நீங்கள் நிச்சயமாகப் போரிட வேண்டும்—என்று அப்போது மகாத்மா வ்ருத்ரன் உரைத்தான்.

Verse 165

चक्रुस्ते वचंनं तस्य असुराश्च सुरान्प्रति । चक्रुः सुतुमुलं युद्धं सर्वलोकभयंकरम्

அசுரர்கள் அவன் சொல்லை நிறைவேற்றி தேவர்களுக்கு எதிராக மிகக் கொந்தளிப்பான போரை நடத்தினர்; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டியது.

Verse 166

तस्मिन्प्रवृत्ते तुमुले विगाढे वृत्रो महादैत्यपतिः स एकः । उवाच रोषेण महाद्भुतेन शतक्रतुं देववरैः समेतम्

அந்தக் கொடிய, ஆழ்ந்து மூழ்கிய கொந்தளிப்புப் போர் தொடங்கியபோது, தைத்யர்களின் மகாதலைவன் வ்ருத்ரன் ஒருவனாகவே வியப்பூட்டும் கோபத்துடன், தேவர்களில் சிறந்தோருடன் இருந்த சதக்ரது (இந்திரன்) என்பவனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 167

वृत्र उवाच । श्रृणु वाक्यं मया चोक्तं धर्म्मार्थसहितं हितम् । त्वं देवानां पतिर्भूत्वा न जानासि हिताहितम्

விருத்திரன் கூறினான்—நான் சொல்வதைக் கேள்; அது தர்மமும் அர்த்தமும் உடைய, நலமளிக்கும் வாக்கு. நீ தேவர்களின் தலைவனாக இருந்தும் நலம்-தீமை வேறுபாட்டை அறியவில்லை.

Verse 168

किंबलार्थपरो भूत्वा विश्वरूपो हतस्त्वया । प्राप्तमद्यैव भो इंद्र तस्येदं कर्म्मणः फलम्

வலத்திற்கான ஆசையால் நீ விஷ்வரூபனை ஏன் கொன்றாய்? ஓ இந்திரா, இன்று இப்போதே அந்தச் செய்கையின் பலனை நீ அடைந்தாய்.

Verse 169

ये दीर्घदर्शिनो मंदा मूढा धर्मबहिष्कृताः । अकल्पाः कार्यसिद्ध्यर्थं यत्कुर्वंति च निष्फलम् । तत्सर्वं विद्धि देवेंद्र मनसा संप्रधार्यताम्

தம்மை தொலைநோக்கினர் என எண்ணுபவர்கள் உண்மையில் மந்தர்கள், மயங்கியவர்கள், தர்மத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள். வெற்றிக்குத் தகுதியில்லாமல் அவர்கள் செய்வது எல்லாம் பயனற்றதாகிறது; ஓ தேவேந்திரா, இதையெல்லாம் மனத்தில் நன்கு ஆராய்ந்து கொள்.

Verse 170

तस्माद्धर्म्मपरो भूत्वा युध्यस्व गतकल्मषः । भ्रातृहा त्वं ममैवेंद्र तस्मात्त्वा घातयाम्यहम्

ஆகவே தர்மத்தில் நிலைத்து, பாவக்கலங்கம் நீங்கி போரிடு. ஓ இந்திரா, நீ என் சகோதரனைக் கொன்றவன்; அதனால் நான் உன்னை வீழ்த்துவேன்.

Verse 171

मा प्रयाहि स्थिरो भूत्वा देवैश्च परिवारितः । एव मुक्तस्तु वृत्रेण शक्रोऽतीव रुषान्वितः । ऐरावतं समारुह्य ययौ वृत्रजिघांसया

தேவர்களால் சூழப்பட்டு—“போகாதே, உறுதியாக நில்”—என்று விருத்திரன் கூறினான். விருத்திரனால் விடுவிக்கப்பட்ட சக்ரன் மிகுந்த கோபம் கொண்டான்; ஐராவதத்தில் ஏறி விருத்திரனை வதைக்க எண்ணி புறப்பட்டான்.

Verse 172

इंद्रमायांतमालोक्य वृत्रो बलवतां वरः । उवाच प्रहसन्वाक्यं सर्वेषां श्रृण्वतामपि

இந்திரன் அணுகுவதைப் பார்த்து, வல்லவர்களில் முதன்மையான வ்ருத்ரன் சிரித்தபடி, அங்கே இருந்த அனைவரும் கேட்குமாறு சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 173

आदौ मां प्रहरस्वेति तस्मात्त्वां घातयाम्यहम्

அவன் கூறினான்—“முதலில் என்னைத் தாக்கு”; ஆகவே இப்போது நான் உன்னை வீழ்த்துவேன்।

Verse 174

इत्येवमुक्तो देवेंद्रो जघान गदया भृशम् । वृत्रं बलवतां श्रेष्ठं जानुदेशे महाबलम्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவேந்திரன் தனது கதையால் மிகக் கடுமையாகத் தாக்கி, பேராற்றலுடைய வல்லவர்களில் முதன்மையான வ்ருத்ரனின் முழங்கால் பகுதியில் அடித்தான்।

Verse 175

तामापतंतिं जग्राह करेणैकेन लीलया । तयैवैनं जघानाशु गदया त्रिदिवेश्वरम्

பறந்து வந்த அந்தக் கதையை அவன் ஒரே கையால் விளையாட்டுபோல் பிடித்து, அதே கதையால் உடனே திரிதிவத்தின் ஆண்டவனை வீழ்த்தினான்।

Verse 176

सा गदा पातयामास सवज्रं च पुरंदरम् । पतितं शक्रमालोक्य वृत्र ऊचे सुरान्प्रति

அந்தக் கதை, வஜ்ரம் ஏந்திய புரந்தரனையும் வீழ்த்தியது. சக்கிரன் விழுந்ததைப் பார்த்து வ்ருத்ரன் தேவர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 177

नयध्वं स्वामिनं देवाः स्वपुरीममरावतीम्

தேவர்களே! உங்கள் ஆண்டவனை உங்கள் நகரமான அமராவதிக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்।

Verse 178

एतच्छ्रुत्वा वचः सत्यं वृत्रस्य च महात्नः । तथा चक्रुः सुराः सर्वे रणाच्चेंद्रं समुत्सुकाः

மகாத்மா வ்ருத்ரனின் உண்மையான சொற்களை கேட்டதும், போர்க்களத்திலிருந்து இந்திரனை எடுத்துச் செல்ல ஆவலுற்ற தேவர்கள் அனைவரும் அவ்வாறே செய்தனர்।

Verse 179

अपोवाह्य गजस्थं हि परिवार्य भयातुराः । सुराः सर्वे रणं हित्वा जग्मुस्ते त्रिदिवं प्रति

யானையின் மேல் இருந்த இந்திரனைத் தூக்கிச் சென்று, அச்சத்தால் கலங்கித் தன்னைச் சூழ்ந்து கொண்டு, தேவர்கள் அனைவரும் போரை விட்டு திரிதிவம் நோக்கிச் சென்றனர்।

Verse 180

ततो गतेषु देवेषु ननर्त च महासुरः । वृत्रो जहास च परं तेना पूर्यत दिक्तटम्

தேவர்கள் சென்றபின் மகா அசுரன் வ்ருத்ரன் களிப்பில் நடனமாடி உரக்கச் சிரித்தான்; அவன் முழக்கத்தால் திசைகளின் பரப்பு முழுதும் நிரம்பியது।

Verse 181

चचाल च मही सर्वा सशैलवनकानना । चुक्षुभे च तदा सर्वं जंगमं स्थावरं तथा

அப்போது மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் கூடிய முழு பூமியும் நடுங்கியது; அந்நேரம் அசையும் அசையாத அனைத்தும் கலங்கின.

Verse 182

श्रुत्वा प्रयातं देवेंद्रं ब्रह्मा लोकपितामहः । उपयातोऽथ देवेंद्र स्वकमण्डलुवारिणा । अस्पृशल्लब्धसंज्ञोऽभूत्तत्क्षणाच्च पुरंदरः

இந்திரன் ஓடிச் சென்றான் என்று கேட்டு, உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா அவனிடம் வந்தார். பின்னர், ஓ தேவேந்திரா, தம் கமண்டலு நீரால் அவனைத் தொட்டவுடன், அந்தக் கணமே புரந்தரன் உணர்வு பெற்றான்.

Verse 183

दृष्ट्वा पितामहं चाग्रे व्रीडायुक्तोऽभवत्तदा । महेंद्रं त्रपया युक्तं ब्रह्मोवाच पितामहः

முன்னே பிதாமகனைப் பார்த்ததும் இந்திரன் அப்போது வெட்கத்தில் மூழ்கினான். நாணத்துடன் நின்ற மகேந்திரனை நோக்கி பிதாமகன் பிரம்மா உரைத்தார்.

Verse 184

ब्रह्मोवाच । वृत्रो हि तपसा युक्तो ब्रह्मचर्यव्रते स्थितः । त्वष्टुश्च तपसा युक्तो वृत्रश्चायं महायशाः । अजेयस्तपसोग्रेण तस्मात्त्वं तपसा जय

பிரம்மா கூறினார்—விருத்திரன் தவத்தில் நிறைந்தவன்; பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்தவன். த்வஷ்டாவும் தவத்தில் யுக்தன்; இவ்விருத்திரன் பெரும் புகழுடையவன். தீவிரத் தவவலிமையால் அவன் வெல்ல முடியாதவன்; ஆகவே நீ தவத்தினாலேயே வெல்ல வேண்டும்.

Verse 185

वृत्रासुरो दैत्यपतिश्च शक्र ते समाधिना परमेणैव जय्यः । निशम्य वाक्यं परमेष्ठिनो हरिः सस्मार देवं वृषभध्वजं तदा

ஓ சக்ரா, தைத்யர்களின் தலைவன் விருத்திராசுரன் உன்னால் பரம சமாதியினாலேயே வெல்லப்படுவான். பரமேஷ்டி (பிரம்மா) உரையை கேட்ட ஹரி (இந்திரன்) அப்போது வृषபத்வஜ தேவன் (சிவன்) நினைவு கொண்டான்.

Verse 186

स्तुत्या तदातं स्तवमानो महात्मा पुरंदरो गुरुणा नोदितो हि

அப்போது குருவின் தூண்டுதலால் மகாத்மா புரந்தரன் ஸ்தோத்திரங்களால் அந்த தேவனைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினான்.

Verse 187

इंद्र उवाच । नमो भर्गाय देवाय देवानामतिदुर्गम । वरदो भव देवेश देवानां कार्यसिद्धये

இந்திரன் கூறினான்— தேவர்களுக்கும் அணுக அரிதான பக்ர்க தேவனுக்கு நமஸ்காரம். தேவேசா, தேவர்களின் காரியசித்திக்காக வரதனாக அருள்வாயாக.

Verse 188

एवं स्तितिपरो भूत्वा शचीपतिरुदारधीः । स्वकार्यदक्षो मंदात्मा प्रपंचाभिरतः खलु

இவ்வாறு ஒழுங்கைக் காக்கத் துடிப்பவனாக இருந்தும், சசீபதி இந்திரன் உயர்ந்த அறிவுடையவன்; ஆனாலும் தன்னலத்தில் மூழ்கி, தன் காரியங்களில் திறமையுடன், உலகப் பிரபஞ்சத்தில் பற்றுடையவனாய் இருந்தான்.

Verse 189

प्रपंचाभिरता मूढाः शिवभक्तिपरा ह्यपि । न प्राप्नुवंति ते स्थानं परमीशस्यरागिणः

உலகப் பந்தங்களில் பற்றுடைய மயங்கியோர், சிவபக்தி உள்ளதாகச் சொன்னாலும், ஆசைபாசத்தில் கட்டுண்டதால் பரமேஸ்வரனின் தாமத்தை அடையார்.

Verse 190

निर्मला निरहंकारा ये जनाः पर्युपासते । मृडं ज्ञानप्रदं चेशं परेशं शंभुमेव च

தூய்மையுடனும் அகந்தையற்றவர்களாகவும் உள்ளோர், ஞானம் அருளும் ம்ருடன்—ஈசன், பரேசன், தாமே சம்பு—அவரை பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்.

Verse 191

तेषां परेषां वरद इहामुत्र च शंकरः । महेंद्रेण स्तुतः शर्वो रागिणा परमेण हि

அத்தகைய உயர்ந்த பக்தர்களுக்கு சங்கரன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் வரதன். உண்மையாகவே, வலிய ஆசையுடன் இருந்த மகேந்திர இந்திரன் சர்வனைப் புகழ்ந்தான்.

Verse 192

रागिणां हि सदा शंभुर्दुर्लभो नात्र संशयः । तस्माद्विरागिणां नित्यं सन्मुखो हि सदाशिवः

ராகத்தில் கட்டுண்டவர்களுக்கு சம்பு எப்போதும் அரிதாய் கிடைப்பார்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே வைராக்யமுடையோருக்கு சதாசிவன் நித்தமும் சன்னிதியாகக் கருணையுடன் அருகிலிருப்பான்.

Verse 193

राजा सुराणां हि महानुरागी स्वकर्मसंसिद्धिमहाप्रवीणः । तस्मात्सदा क्लेशपरः शचीपतिः स्वकामभावात्मपरो हि नित्यम्

தேவர்களின் அரசன் இந்திரன் மிகுந்த ஆசக்தியுடையவன்; தன் கடமைகள் நிறைவேற்றுவதில் மிகத் திறமையுடையவனாயினும். ஆகவே சசீபதி எப்போதும் துன்பத்தில் ஆழ்கிறான்; ஏனெனில் அவன் நித்தமும் தன் ஆசைநிலைகளிலும் தன்னையே மையமாகக் கொண்ட மனநிலைகளிலும் பற்றியிருப்பான்.

Verse 194

स्तवमानं तदा चेंद्रमब्रवीत्कार्यगौरवात् । विज्ञायाखिलदृग्द्रष्टा महेशो लिंगरूपवान्

அப்போது இந்திரன் ஸ்தோத்திரம் செய்து கொண்டிருக்கையில், காரியத்தின் பெருமையை உணர்ந்து, அனைத்தையும் காணும் மகேசன் லிங்கரூபமாகத் தோன்றி அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 195

इंद्र गच्छ सुरैः सार्द्धं वृत्रं वै दानवं प्रति । तपसैव च साध्योऽयं रणे जेतुं शतक्रतो

மகேசன் கூறினான்—“இந்திரா, தேவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த தானவனான வ்ருத்ரனை எதிர்த்து செல். ஆனால் இவன் தவத்தினாலேயே வெல்லப்படுவான்; அப்பொழுது போரில் நீ வெற்றி பெறுவாய், ஓ சதக்ரது.”

Verse 196

इंद्र उवाच । केनोपायेन साध्योऽयं वृत्रो दैत्यवरो महान् । त्चछीघ्रं कथ्यतां शंभो येन मे विजयो भवेत्

இந்திரன் கூறினான்—“சம்போ, தைத்தியர்களில் சிறந்த இந்த மகா வ்ருத்ரன் எந்த உபாயத்தால் அடக்கப்படுவான்? விரைவாகச் சொல்லுங்கள்; அதனால் எனக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்.”

Verse 197

रुद्र उवाच । रणे न शक्यते हंतुमपि देववरैरपि । तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं कुत्सितं कर्म चाद्य वै

ருத்ரன் கூறினான்—போரில் தேவர்களில் சிறந்தவராலும் அவனை வதைக்க இயலாது. ஆகையால் இன்று நீ வழிமுறையாக ஒரு நிந்தைக்குரிய செயலைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 198

अस्य शापः पुरा दत्तः पार्वत्या मम सन्निधौ । असौ चित्ररथो नाम्ना विख्यातो भुवनत्रये

இவனுக்கு முன்பு என் சன்னிதியிலேயே பார்வதி சாபம் அளித்தாள். அவன் ‘சித்ரரதன்’ என்ற பெயரால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 199

पर्यटन्सु विमानेन मया दत्तेन भास्वता । उपहासादिमां योनिं संप्राप्तो दत्यपुंगवः

என்னால் அளிக்கப்பட்ட ஒளிமிகு விமானத்தில் சுற்றித் திரிந்தபோது, தானவர்களில் சிறந்த அவன் பரிகாசத்தினால் இவ்வியோனி (இவ்வுடல்) அடைந்தான்.

Verse 200

तस्मादजेयं जानीहि रणे रणविदां वर । एवमुक्तो महेंद्रोऽयं शंभुना योगिना भृशम्

ஆகையால், போர் நுணுக்கத்தில் சிறந்தவனே, போரில் அவன் அஜேயன் என அறிக. இவ்வாறு யோகி சம்பு இந்த மகேந்திரனை உறுதியாக அறிவுறுத்தினான்.