Adhyaya 13

Verse 1

लोमश उवाच । ततस्ते गर्ज्जमानाश्च आक्षिपंतः सुरान्रणे । शतक्रतुप्रमुख्यांस्तन्महाबलपराक्रमान्

லோமசர் கூறினார்—அப்போது அவர்கள் கர்ஜித்தபடி போர்க்களத்தில் தேவர்களைத் தாக்கினர்; சதக்ரது (இந்திரன்) முதலான மகாபலமும் பராக்கிரமமும் உடைய தேவர்களைச் சவால் செய்தனர்।

Verse 2

विमानमारुह्य तदा महात्मा वैरोचनिः सर्वबलेन सार्द्धम् । दैत्यैः समेतो विविधैर्महाबलैः सुरान्प्रदुद्राव महाभयावहम्

அப்போது மகாத்மா வைரோசனி விமானத்தில் ஏறி, தன் முழுப் படையுடன், பலவகை மகாபலமுடைய தைத்தியர்களோடு சேர்ந்து, பெரும் அச்சத்தை உண்டாக்கி தேவர்களை ஓடச் செய்தான்।

Verse 3

स्वानि रूपाणि बिभ्रंतः समापेतुः स हस्रशः । केचिद्व्याघ्रान्समारूढा महिषांश्च तथा परे

தத்தம் வடிவங்களைத் தாங்கி அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கூடினர். சிலர் புலிகளின் மேல் ஏறினர்; மற்றவர்கள் அதுபோல எருமைகளின் மேல் ஏறினர்।

Verse 4

अश्वान्केचित्समारूढा द्विपान्केचित्तथा परे । सिंहांस्तथा परे रूढाः शार्दूलाञ्छरभांस्तथा

சிலர் குதிரைகளின் மேல் ஏறினர்; சிலர் யானைகளின் மேல்; மற்றவர்கள் சிங்கங்களின் மேல் சவாரி செய்தனர்; அதுபோல புலிகளும் சரபங்களும் மேல் ஏறினர்।

Verse 5

मयूरान्राजहंसांश्च कुक्कुटांश्च तथा परे । केचिद्धयान्समारूढा उष्ट्रानश्वतरानपि

மற்றவர்கள் மயில்கள், ராஜஹம்சங்கள், சேவல்கள் ஆகியவற்றின் மேல் ஏறினர். சிலர் குதிரைகளின் மேல் சவாரி செய்து, ஒட்டகங்களும் கழுதை-குதிரை கலப்பினங்களும் (மியூல்கள்) மேல் கூட ஏறினர்।

Verse 6

गजान्खरान्परे चैव शकटांश्च तथा परे । पादाता बहवो दैत्याः खङ्गशक्त्यृष्टिपाणयः

சிலரிடம் யானைகளும் கழுதைகளும் இருந்தன; இன்னும் சிலரிடம் சகடங்கள் (வண்டி-ரதங்கள்) இருந்தன. பல தைத்யர்கள் காலாட்களாய் போரிட்டனர்; கைகளில் வாள், சக்தி, ருஷ்டி (ஈட்டி) ஏந்தினர்.

Verse 7

परिघायुधिनः पाशशूलमुद्गरपाणयः । असिलोमान्विताः केचिद्भुशुंडीपरिघायुधाः

சிலர் பரிகம் (இரும்புத் தண்டு-கதை) ஆயுதம் கொண்டனர்; சிலர் பாசம், சூலம், முத்கரம் கைகளில் வைத்தனர். சிலர் வாள்போன்ற கவசம் அணிந்தனர்; சிலர் புஷுண்டி மற்றும் பரிகத்தை ஆயுதமாக ஏந்தினர்.

Verse 8

हयनागरथाश्चान्ये समारूढाः प्रहारिणः । विमानानि समारूढा बलिमुख्याः सहस्रशः

மற்றவர்கள் குதிரை, யானை, ரதங்களில் ஏறி கடுமையாகத் தாக்கினர். மேலும் ஆயிரக்கணக்கில், பலி முதலிய தலைவர்கள் விமானங்களிலும் ஏறியிருந்தனர்.

Verse 9

स्पर्द्धमानास्ततान्योन्यं गर्जंतश्च मुहुर्मुहुः । वृषपर्वा ह्युवा चेदं बलिनं दैत्यपुंगवम्

அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்து, வ்ருஷபர்வா முதலிய இளைய தலைவர்கள் தானவச் சிறந்த பலியிடம் இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 10

त्वया कृतं महाबाहो इंद्रेण सह संगमम् । विश्वासो नैव कर्तव्यो दुर्हृदा च कथंचन

மகாபாகுவே! நீ இந்திரனுடன் உடன்படிக்கை செய்துள்ளாய்; ஆனால் தீய மனம் கொண்ட பகைவர்மீது எவ்விதத்திலும் நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது.

Verse 11

ऊनेनापि हि तुच्छेन वैरिणापि कथंचन । मैत्री बुद्धिमता कार्या आपद्यपि निवर्तते

தாழ்ந்தவரோ சிறியவரோ—even பகைவனோ—என்றாலும் அறிவுடையவன் மைத்திரியை ஏற்படுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் ஆபத்துக் காலத்தில் அதுவே அபாயத்தைத் திருப்பி விடும்.

Verse 12

न विश्वसेत्पूर्वविरोधिना क्वचित्पराजिताः स्मोऽथ बले त्वयाधुना । पुराणदुष्टाः कथमद्य वै पुनर्मंत्रं विकर्तुं न च ते यतेरन्

முன்னாள் பகைவனை எப்போதும் நம்பக் கூடாது. நாம் முன்பு தோற்றோம்; ஆனால் இப்போது உன் வலிமையால் வலிமை பெற்றோம். பழைய தீயோர் இன்றும் எங்கள் ஆலோசனையையும் திட்டத்தையும் புரட்ட முயலாமல் இருப்பார்களா?

Verse 13

इत्यूचुस्ते दुराधर्षा योद्धुकामा व्यवस्थिताः । ध्वजैश्छत्रैः पताकैश्च रणभूमिममंडयन्

இவ்வாறு கூறி, அடக்க முடியாத வீரர்கள் போருக்கு ஆவலுடன் அணிவகுத்தனர்; கொடிகள், குடைகள், பதாகைகளால் போர்க்களத்தை அலங்கரித்தனர்.

Verse 14

चामरैश्च दिशः सर्वा लोपितं च रणस्थलम् । तथा सर्वे सुरास्तत्र दैत्यान्प्रति समुत्सुकाः

சாமரங்களின் வீச்சால் எல்லாத் திசைகளும் மறைந்ததுபோல், போர்க்களமும் மூடுபனிபோல் மறைந்தது. அங்கே எல்லா தேவர்களும் தைத்யர்களை எதிர்க்க ஆவலுற்றனர்.

Verse 15

पीत्वामृतं महाभागा वाहान्यारुह्य दंशिताः । गजारूढो महेंद्रोपि वज्रपाणिः प्रतापवान् । सूर्यश्चोच्चैः श्रवारूढो मृगा रूढश्च चन्द्रमाः

மகாபாக்யர்கள் அமிர்தம் அருந்தி, தத்தம் வாகனங்களில் ஏறி, ஆயுதம் தரித்து போருக்கு ஆயத்தமானார்கள். வஜ்ரபாணி மகேந்திரன் யானைமேல் ஏறினான்; சூரியன் உச்சைஃஶ்ரவஸின் மேல், சந்திரன் மானின் மேல் ஏறினான்.

Verse 16

छत्रचामरसंवीताः शोभिता विजयश्रिया । प्रणम्य विष्णुं ते सर्व इंद्राद्या जयकांक्षिणः

குடைச் சாமரங்களால் சூழப்பட்டு, வெற்றித் திருவால் ஒளிர்ந்த இந்திரன் முதலிய அனைவரும் வெற்றியை நாடி விஷ்ணுவை வணங்கினர்।

Verse 17

ते विष्णुना ह्यनुज्ञाता असुरान्प्रति वै रुषा । असुराश्च महाकाया भीमाक्षा भीमविक्रमाः

விஷ்ணுவின் அனுமதி பெற்ற அவர்கள் கோபத்துடன் அசுரர்களை நோக்கி சென்றனர்; அசுரர்களும் பெருந்தேகத்தார், அச்சமூட்டும் கண்களும் கொடிய வலிமையும் உடையோர்.

Verse 18

तेषां बोरमभूद्युद्धं देवानां दानवैः सह । तुमुलं च महाघोरं सर्वभूतभयावहम्

அப்போது தேவர்கள் தானவர்களுடன் போர் வெடித்தது—மிகுந்த ஆரவாரமுடன், பேர்கொடுமையாய், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருவதாக.

Verse 19

शरधारान्वितं सर्वं बभूव परमाद्भुतम् । ततश्च टचटाशब्दा बभूवुश्च दिशोदश

அம்புகளின் பெருக்கால் அனைத்தும் பேரதிசயமாக நிறைந்தது; பின்னர் பத்துத் திசைகளிலும் ‘டசடா-டசடா’ எனும் சடசட ஒலி எழுந்தது.

Verse 20

ततो निमिषमात्रेण शरघातयुता भवन् । शरतोमरनाराचैराहताश्चापतन्भुवि

பின்னர் ஒரு நொடியிலேயே அம்புத் தாக்குதல் மேலும் தீவிரமானது; அம்பு, தோமரம், நாராசம் ஆகியவற்றால் குத்தப்பட்டு அவர்கள் தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 21

विध्यमानास्तथा केचिद्विविधुश्चापरान्रणे । भल्लैर्भग्नाश्च पतिता नाराचैः शकलीकृताः

சிலர் குத்துண்டபோதும் போரில் பிறரைத் துளைத்தனர்; சிலர் பல்லங்களால் உடைந்து விழுந்தனர்; சிலர் நாராச அம்புகளால் துண்டுதுண்டாகினர்।

Verse 22

क्षुरप्रहारिताः केचिद्दैत्या दानवराक्षसाः । शिलीमुखैर्मारिताश्च भग्नाः केचिच्च दानवाः

சில தைத்யர், தானவர், ராட்சசர் க்ஷுரப் பாய்ச்சலால் காயமுற்றனர்; சிலர் சிலீமுக அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர்; சில தானவர் சிதறி ஓடினர்।

Verse 23

एवं भग्नं दानवानां च सैन्यं दृष्ट्वा देवा गर्जमानाः समंतात् । हृष्टाः सर्वे संमिलित्वा तदानीं लब्ध्वा युद्धे ते जयं श्लाघयन्ते

தானவர்களின் படை இவ்வாறு சிதைந்ததைப் பார்த்த தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் கர்ஜித்தனர்; அனைவரும் மகிழ்ந்து ஒன்றுகூடி, போரில் பெற்ற வெற்றியைப் புகழ்ந்து அறிவித்தனர்।

Verse 24

शंखवादित्रघोषेण पूरितं च जगत्त्रयम् । देवान्प्रति कृतामर्षा दानवास्ते महाबलाः

சங்கு மற்றும் வாத்தியங்களின் முழக்கத்தால் மும்முலகமும் நிறைந்தது; ஆனால் தேவர்களை நோக்கி கோபம் கொண்ட அந்த மாபெரும் வலிமைத் தானவர்கள் மீண்டும் கொடுமையுற்றனர்।

Verse 25

बलिप्रभृतयः सर्वे संभ्रमेणोत्थिताः पुनः । विमानैः सूर्यसंकासैरनेकैश्च समन्विताः

பலியாதியோர் அனைவரும் பரபரப்புடன் மீண்டும் எழுந்தனர்; சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய பல விமானங்களுடன் அவர்கள் சூழப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 26

द्वंद्वयुद्धं सुतुमुलं देवानां दानवैः सह । संप्रवृत्तं पुनश्चैव परस्परजिगीषया

தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி, மிகக் கொடூரமும் பேரொலியுமுடைய இரட்டைப் போர் தொடங்கியது।

Verse 27

बलिना दानवेंद्रेण महेंद्रो युयुधे तदा । तथा यमो महाबाहुर्नमुच्या सह संगतः

அப்போது தானவர்களின் தலைவன் பலியுடன் மகேந்திரன் போரிட்டான்; அதுபோல மகாபாகுவான யமனும் நமுசியுடன் சமரில் மோதினான்।

Verse 28

नैरृतः प्रघसेनैव पाशी कुंभेन संगतः । निकुंभेनैव सुमहद्युद्धं चक्रे सदारयः

நைர்ருதன் பிரகசேனனுடன் போரில் மோதினான்; பாசம் ஏந்தியவன் (வருணன்) கும்பனை எதிர்கொண்டான்; சதாரயன் நிகும்பனுடன் மிகப் பெரிய போரை நிகழ்த்தினான்।

Verse 29

सोमेन सह राहुश्च युद्धं चक्रे सुदारुणम् । राहुणा चन्द्रदेहोत्थममृतं भक्षितं तदा । संपर्कादमृस्यैव यथा राहुस्तथाऽभवत्

ராகு சோமன் (சந்திரன்) உடன் மிகக் கொடூரமான போரை செய்தான். அப்போது சந்திரனின் உடலிலிருந்து எழுந்த அமிர்தத்தை ராகு விழுங்கினான்; அந்த அமிர்தத் தொடர்பால் ராகு இன்றுள்ள நிலையையே அடைந்தான்।

Verse 30

तानि सर्वाणि दृष्टानि शंभुना परमेष्ठिना । आश्रयोऽहं च सर्वेषां भूतानां नात्र संशयः । असुराणां सुराणां च सर्वेषामपि वल्लभः

அந்த அனைத்தையும் பரமேஷ்வரன் சம்பு கண்டார். அவர் கூறினார்: ‘நான் எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம்; இதில் ஐயமில்லை. அசுரரும் சுரரும்—அனைவருக்கும் நான் அன்புக்குரியவன்.’

Verse 31

एवमुक्तस्तदा राहुः प्रणम्य शिरसा शिवम् । मौलौ स्थितस्तदा चंद्रो अमृतं व्यसृजद्भयात्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது ராகு தலைவணங்கி சிவனை வணங்கினான். அப்போது சிவன் மௌலியில் இருந்த சந்திரன் அச்சத்தால் அமிர்தத்தைச் சிந்தினான்.

Verse 32

तेन तस्य हि जातानि शिरांसि सुबहून्यपि । एकपद्येन तेषां च स्रजं कृत्वा मनोहराम् । बबंध शंभुः शिरसि शिरोभूषणवत्कृतम्

அதனால் அவனுக்கு உண்மையிலேயே பல தலைகள் தோன்றின. அவற்றை ஒரே மாலைத்தந்தியில் கோர்த்து அழகிய சிரஜை செய்து, சிரோபூஷணம்போல் சம்பு தம் தலையில் கட்டினார்.

Verse 33

अशनात्कालकूटस्य नीलकंठोऽभवत्तदा । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं मुंडमाला तथा कृता

காலகூட விஷத்தை அருந்தியதால் அவர் அப்போது நீலகண்டனானார். மேலும் தேவர்களின் காரியசித்திக்காக முண்டமாலையும் அவ்வாறே அமைக்கப்பட்டது.

Verse 34

दधार शिरसा तां च मुण्डमालां महेश्वरः

மகேஸ்வரன் அந்த முண்டமாலையைத் தம் தலையில் தரித்தார்.

Verse 35

तया स्रजाऽसौ शुशुभे महात्मा देवादिदेवस्त्रिपुरांतको हरः । गजासुरो येन निपातितो महानथांधको येन कृतश्च चूर्णः

அந்த சிரஜால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகாத்மா ஹரன்—தேவர்க்கும் தேவன், திரிபுராந்தகன்—மிகவும் ஒளிர்ந்தான்; அவனால் வல்லமைமிகு கஜாசுரன் வீழ்த்தப்பட்டான், அவனால் அந்தகனும் தூளாக்கப்பட்டான்.

Verse 36

गंगा धृता येन शिरस्सुमध्ये चंद्रं च चूडे कृतवान्भयापहः । वेदाः पुराणानि तथागमाश्च तथैव नानाश्रुतयोऽथ शास्त्रम्

யார் தம் சிரோமத்தியிலே கங்கையைத் தாங்கி, ஜடாமகுடத்தில் சந்திரனைச் சூடினாரோ—அவரே பயநீக்கி. வேதங்கள், புராணங்கள், ஆகமங்கள், பலவகைச் ச்ருதிகள் மற்றும் சாஸ்திரங்கள்—அனைத்தும் அவரையேப் புகழ்கின்றன.

Verse 37

जल्पंति नानागमभेदैर्मीमांसमानाश्च भवंति मूकाः । नानागमार्चायमतप्रभेदैर्निरूप्यमाणो जगदेकबंधुः

மக்கள் பல ஆகமப் பேதங்களைப் பற்றி அலட்டுகின்றனர்; வெறும் மீமாம்சைத் தகராறில் மூழ்குவோர் உண்மையின் முன் மௌனமாவர். பல ஆகம வழிபாட்டு வடிவங்களாலும் கருத்து வேறுபாடுகளாலும் விளக்கப்பட்டாலும், அவரே உலகின் ஒரே நண்பன்.

Verse 38

शिवं हि नित्यं परमात्मदैवं वेदैकवेद्यं परमात्मदिव्यम् । विहाय तं मूढजनाः प्रमत्ताः शिवं न जानंति परात्मरूपम्

சிவன் நித்தியன்—பரமாத்மாவும் தெய்வமுமாய்; வேதத்தினாலேயே அறியத்தக்க பரம ஒளிமிகு தத்துவம். ஆனால் அவரை விட்டு மயக்கமும் அலட்சியமும் கொண்டோர், சிவனை பரமாத்ம ரூபமாக அறியார்.

Verse 39

येनैव सृष्टं विधृतं च येन येन श्रितं येन कृतं समग्रम् । यस्यांशभूतं हि जगत्कदाचिद्वेदांतवेद्यः परमात्मा शिवश्च

யாரால் இவ்வுலகம் படைக்கப்பட்டது, யாரால் தாங்கப்படுகிறது, யாரிடமே தங்குகிறது, யாரால் முழுமையாக அமைக்கப்பட்டது; யாருடைய அங்கமாகவே சில வேளைகளில் உலகம் தோன்றுகிறதோ—அவரே வேதாந்தத்தால் அறியப்படும் பரமாத்ம சிவன்.

Verse 40

आढ्यो वापि दरिद्रो वा उत्तमो ह्यधमोऽपि वा । शिवभक्तिरतो नित्यं शिव एव न संशयः

செல்வன் ஆனாலும் ஏழை ஆனாலும், உயர்ந்தவன் ஆனாலும் தாழ்ந்தவன் ஆனாலும்—எவன் எப்போதும் சிவபக்தியில் நிலைத்திருக்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாக சிவனே; ஐயமில்லை.

Verse 41

यो वा परकृतां पूजां शिवस्योपरि शोभिताम् । दृष्ट्वा संतोषमायाति दायं प्राप्नोति तत्समम्

யார் மற்றொருவரின் அழகுறச் செய்யப்பட்ட சிவபூஜையைப் பார்த்து உள்ளத்தில் தூய மகிழ்ச்சி அடைகிறாரோ, அவர் அந்தப் பூஜைக்கு இணையான புண்ணியப் பங்கினைப் பெறுவார்।

Verse 42

ये दीपमालां कुर्वंति कार्तिक्यां श्रद्धयान्विताः । यावत्कालं प्रज्वलंति दीपास्ते लिंगमग्रतः । तावद्युगसहस्राणि दाता स्वर्गे महीयते

கார்த்திக மாதத்தில் பக்தியுடன் சிவலிங்கத்தின் முன் தீபமாலையை அமைப்போர்—அத்தீபங்கள் எத்தனை நேரம் எரிகின்றனவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் யுகங்கள் தானம் செய்தவர் ஸ்வர்கத்தில் போற்றப்படுவார்।

Verse 43

कौसुंभतैलसंयुक्ता दीपा दत्ताः शिवालये । दातारस्तेऽपि कैलासे मोदन्ते शिवसंनिधौ

சிவாலயத்தில் குசும்ப எண்ணெய் நிரப்பிய தீபங்களை அர்ப்பணித்த தானதாரர்கள் கைலாசத்தில் சிவசன்னிதியில் மகிழ்ந்து திளைப்பார்கள்।

Verse 44

अतसीतैलसंयुक्ता दीपा दत्ताः शिवालये । ते शिवं यांति संयुक्ताः कुलानां च शतेन वै

சிவாலயத்தில் அதசி (ஆளி) எண்ணெய் நிரப்பிய தீபங்களை அர்ப்பணித்த தானதாரர்கள் தம் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளுடன் சேர்ந்து சிவனை அடைவார்கள்।

Verse 45

ज्ञानिनोऽपि हि जायंते दीपदानफलेन हि

தீபதானத்தின் பலனால் ஞானம் உதயமாகிறது; அந்தப் புண்ணியத்தால் மனிதன் ஞானியாகவும் ஆகிறான்।

Verse 46

तिलतैलेन संयुक्ता दीपा दत्ताः शिवालये । ते शिवं यांति संयुक्ताः कुलानां च शतेन वै

எள்ளெண்ணெய் நிரப்பிய தீபங்களை சிவாலயத்தில் அர்ப்பணிப்போர், தம் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளுடன் சிவபதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 47

घृताक्ता यैः कृता दीपा दीपिताश्च शिवालये । ते यांति परमं स्थानं कुललक्षसमन्विताः

நெய் பூசப்பட்ட தீபங்களை செய்து சிவாலயத்தில் ஏற்றுவோர், தம் குலத்தின் இலட்சம் வம்சங்களுடன் பரமபதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 48

कर्पूरागुरुधूपैश्च ये यजंति सदा शिवम् । आरार्तिकां सकर्प्पूरां ये कुर्वंति दिनेदिने । ते प्राप्नुवंति सायुज्यं नात्र कार्या विचारणा

கற்பூரம், அகில் (அகுரு) தூபம் கொண்டு எப்போதும் சிவனை வழிபடுவோரும், தினந்தோறும் கற்பூர ஆரத்தி செய்வோரும் சாயுஜ்ய முக்தியை அடைவர்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்।

Verse 49

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं ये ह्यतंद्रिताः । लिंगार्चनं प्रकुर्वंति ते रुद्रा नात्र संशयः

அலட்சியம் இன்றி நாளில் ஒருமுறை, இருமுறை அல்லது மும்முறை சிவலிங்கார்ச்சனை செய்வோர் ருத்ரரூபம் அடைவர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 50

रुद्राक्षधारणं ये च कुर्वंति शिवपूजने । दाने तपसि तीर्थे च पर्वकाले ह्यतंद्रिताः । तेषां यत्सुकृतं सर्वमनंतं भवति द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! சிவபூஜை, தானம், தவம், தீர்த்தயாத்திரை மற்றும் பண்டிகைக் காலங்களில் பக்தியுடன் ருத்ராட்சம் அணிவோரின் எல்லாப் புண்ணியமும் அளவற்றதாகும்।

Verse 51

रुद्राक्षा ये शिवेनोक्तास्ताच्छृणुध्वं द्विजोत्तमाः । आरम्भैकमुखं तावद्याबद्वक्त्राणि षोडश । एतेषां द्वौ च विज्ञेयौ श्रेष्ठौ तारयितुं द्विजाः

ஹே இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, சிவன் உரைத்த ருத்ராட்சங்களை கேளுங்கள். அவை ஒருமுகத்திலிருந்து தொடங்கி பதினாறு முகம் வரை உள்ளன. அவற்றில் இரண்டும் முக்தி அளிப்பதில் மிகச் சிறந்தவை என அறியுங்கள், ஹே பிராமணர்களே.

Verse 52

रुद्राक्षाणां पंचमुखखस्तथा चैकमुखः स्मृतः । ये धारयंत्येकमुखं रुद्राक्षमनिशं नराः । रुद्रलोकं च गच्छंति मोदन्ते रुद्रसंनिधौ

ருத்ராட்சங்களில் பஞ்சமுகமும் ஒருமுகமும் சிறப்பாக நினைவுகூரப்படுகின்றன. எவர் இடையறாது ஒருமுக ருத்ராட்சம் அணிகிறார்களோ, அவர்கள் ருத்ரலோகத்தை அடைந்து ருத்ரரின் சன்னிதியில் மகிழ்வர்.

Verse 53

जपस्तपः क्रिया योगः स्नानं दानार्चनादिकम् । क्रियते यच्छृभं कर्म्म ह्यनंतं चाक्षधारणात्

ஜபம், தவம், கிரியை, யோகம், ஸ்நானம், தானம், அர்ச்சனை முதலிய எந்த நற்கருமமும்—ருத்ராட்சம் அணிவதால் அதன் பலன் அழியாததும் அளவற்றதுமாகிறது.

Verse 54

शुनः कंठनिबद्धोऽपि रुद्राक्षो यदि वर्तते । सोऽपि संतारितस्तेन नात्र कार्या विचारणा

ருத்ராட்சம் நாயின் கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், அதுவும் அதனால் கரை ஏறுகிறது; இதில் ஐயமோ விவாதமோ தேவையில்லை.

Verse 55

तथा रुद्राक्षसंबंधात्पापमपिक्षयं व्रजेत् । एवं ज्ञात्वा शुभं कर्म कार्यं रुद्राक्षबंधनात्

அதேபோல் ருத்ராட்சத்தின் தொடர்பால் பாவமும் அழிகிறது. இதை அறிந்து ருத்ராட்சம் அணிந்து நற்கருமங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

त्रिपुण्ड्रधारणं येषां विभूत्वा मन्त्रपूतया । ते रुद्रलोके रुद्राश्च भविष्यंति न संशयः

மந்திரத்தால் புனிதமான விபூதியால் திரிபுண்ட்ரம் தரிப்போர் ருத்ரலோகத்தில் ருத்ரரூபம் அடைவர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 57

कपिलायाश्च संगृह्य गोमयं चांतरिक्षगम् । शुष्कं कृत्वाथ संदाह्यं विभूत्यर्थं शिवप्रियैः

சிவபிரிய பக்தர்கள் கபிலா பசுவின் சாணத்தைச் சேகரித்து, உலர்த்தி, பின்னர் எரித்து விபூதி தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 58

विभूतीति समाख्याता सर्वपापप्रणाशिनी । ललाटेंऽगुष्ठरेखा च आदौ भाव्या प्रयत्नतः

இது ‘விபூதி’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும். முதலில் முயற்சியுடன் நெற்றியில் பெருவிரல் ரேகை/முத்திரை இட வேண்டும்।

Verse 59

मध्यमां वर्जयित्वा तु अंगुलीक्द्वयेन च । एवं त्रिरेखासंयुक्तो ललाटे यस्य दृश्यते । स शैवः शिववज्ज्ञेयो दर्शनात्पापनाशनः

நடுத்திரலை விட்டு இரண்டு விரல்களால் நெற்றியில் மூன்று கோடுகளுடன் கூடிய குறி காணப்படுவான் சைவன்—சிவனே போன்றவன் என அறியப்பட வேண்டும்; அவனைப் பார்ப்பதாலேயே பாவம் அழியும்।

Verse 60

जटाधराश्च ये शैवाः सप्त पंच तथा नव । जटा ये स्थापियिष्यंति शैवेन विधिना युताः

ஜடாதாரியான சைவர்கள்—ஏழு, ஐந்து அல்லது ஒன்பது (ஜடைகள்)—மேலும் சைவ விதிப்படி ஜடைகளை அமைப்போர்,

Verse 61

ते शिवं प्राप्नुवं तीह नात्र कार्या विचारणा । रुद्राक्षधारणं कार्यं शिवभक्तैर्विशेषतः

அவர்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் சிவனை அடைகிறார்கள்; இதில் ஐயம் வேண்டாம். ருத்ராட்சம் அணிதல் அவசியம்—சிறப்பாக சிவபக்தர்களுக்கு।

Verse 62

अल्पेन वा महत्त्वेन पूजितो वा सदाशिवः । कुलकोटिं समुद्धृत्य शिवेन सह मोदते

சிறிதாகவோ பெரிதாகவோ பூஜிக்கப்பட்டாலும் சதாக்ஷிவன்—குலத்தின் கோடிகளை உயர்த்தி—சிவனுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்।

Verse 63

तस्माच्छिवात्परतरं नास्ति किंचिद्द्विजोत्तमाः । यदैवमुच्यते शास्त्रे तत्सर्वं शिवकारणम्

ஆகவே, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, சிவனைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை. சாஸ்திரங்களில் இவ்வாறு கூறப்பட்ட அனைத்திற்கும் காரணம் சிவனே।

Verse 64

शिवो दाता हि लोकानां कर्ता चैवानुमोदिता । शिवशक्त्यात्मकं विश्वं जानीध्वं हि द्विजोत्तमाः

சிவன் உலகங்களுக்கு தாதாவும், கர்த்தாவும், அனுமதி அளிப்பவனும் ஆவான். ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, இந்தப் பிரபஞ்சம் சிவ-சக்தி ஸ்வரூபம் என அறியுங்கள்।

Verse 65

शिवेति द्व्यक्षरं नाम त्रायते महतो भयात् । तस्माच्छिवश्चिंत्यतां वै स्मर्यतां च द्विजोत्तमाः

‘சிவ’ எனும் இரண்டெழுத்துப் பெயர் பெரும் பயத்திலிருந்து காக்கிறது. ஆகவே, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, சிவனைத் தியானித்து நினைவுகூருங்கள்।

Verse 66

ऋषय ऊचुः । सोमनाथस्य माहात्म्यं ज्ञातं तस्य प्रसादतः । राहोः शिरोभयात्सर्वे रक्षिताः परमेष्ठिना

ரிஷிகள் கூறினர்—உமது அருளால் சோமநாதரின் மஹிமையை நாங்கள் அறிந்தோம். ராகுவின் தலைப்பயத்திலிருந்து பரமேஷ்டி பிரம்மா அனைவரையும் காத்தார்.

Verse 67

सुराश्चेंद्रादयश्चान्ये तस्मिन्युद्धे सुदारुणे । अत ऊर्ध्वं सुराः सर्वे किमकुर्वत उच्यताम्

அந்த மிகக் கொடிய போரில் இந்திரன் முதலிய பிற தேவர்களும் இருந்தனர். அதன் பின் எல்லாத் தேவர்களும் என்ன செய்தனர்—அருள்கூர்ந்து கூறுக.

Verse 68

शिवस्य महिमा सर्वः श्रुतस्तव मुखोद्गतः । अथ युद्धस्य वृत्तान्तः कथ्यतां परमार्थतः

உமது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட சிவனின் முழு மஹிமையையும் நாங்கள் கேட்டோம். இப்போது போரின் உண்மையான நிகழ்வை அதன் பரமார்த்தத்துடன் கூறுக.

Verse 69

लोमश उवाच । यदा हि दैत्यैश्च पराजिताः सुराः शम्भुं च सर्वे शरणं प्रपन्नाः । शिवं प्रणेमुः सहसा सुरोत्तमा युद्धाय सर्वे च मनो दधुस्तदा

லோமசர் கூறினார்—தைத்யர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட தேவர்கள் அனைவரும் சம்புவைச் சரணடைந்தனர். உடனே தேவர்களில் சிறந்தோர் சிவனை வணங்கி, பின்னர் அனைவரும் போருக்குத் தங்கள் மனதை உறுதிப்படுத்தினர்.

Verse 70

तथैव दैत्या अपि युध्यमाना उत्साहयुक्तातिबलाश्च सर्वे । देवैः समेताश्च पुनः पुनश्च युद्धं प्रचक्रुः परमास्त्रयुक्ताः

அதேபோல் தைத்யர்களும் போரில் ஈடுபட்டு—உற்சாகம் நிறைந்தவர்களாய் மிகுந்த வலிமையுடையவர்களாய்—உயர்ந்த அஸ்திரங்களுடன் ஆயத்தமாய் தேவர்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் போர் செய்தனர்.

Verse 71

एवं च सर्वे ह्यसुराः सुराश्च शक्त्यृष्टिशूलैः परिघैः परश्वधैः । जयार्थिनोमर्षयुताः परस्परं सिंहा यथा हैमवतीं दुरात्ययाः । निहन्यमाना ह्यसुराः सुरैस्तदा नानास्त्रयोगैः परमैर्निपेतुः

இவ்வாறு எல்லா அசுரரும் சுரரும் சக்தி, இஷ்டி, சூலம், பரிகம், பரசுவாள் முதலிய ஆயுதங்களுடன், வெற்றியை நாடி, கடும் சினத்துடன், கடக்க அரிய ஹிமவத் பிரதேசத்தில் சிங்கங்கள் போல ஒருவரையொருவர் மோதிப் போரிட்டனர். அப்போது தேவர்களின் உத்தம அஸ்திரங்களின் பலவகைச் சேர்க்கையால் தாக்கப்பட்ட அசுரர்கள் வீழ்ந்தனர்.

Verse 72

चक्रुस्ते सकलामुर्वी मांसशोणितकर्दमाम् । महीं वृक्षाद्रिसंयुक्तां ससागरवनाकराम्

அவர்கள் முழு பூமியையும் மாம்சமும் இரத்தமும் கலந்த சேற்றாக மாற்றினர்—மரங்களும் மலைகளும் சேர்ந்த இந்த உலகம், கடல்கள், காடுகள், சுரங்கங்கள் உடையதே.

Verse 73

शिरांसि च कबन्धानि कवचानि महांति च । ध्वजारथाः पताकाश्च गजवाजिशिरांसि च

அங்கே தலைகளும் தலைவில்லாத உடல்களும், பெரும் கவசங்களும், கொடிகளும் பதாகைகளும் தாங்கிய ரதங்களும், யானை-குதிரைத் தலைகளும்—எங்கும் சிதறிக் கிடந்தன.

Verse 74

बहन्त्यश्चापगा ह्यासन्नद्यो भीरुभयावहाः । अगाधाः शोणितोदाश्च तरंतो ब्रह्मराक्षसाः । तयंति परान्भूतप्रतप्रमथराक्षसान्

அங்கே சிற்றோடைகளும் நதிகளும் ஓடின; அவை அஞ்சுபவர்களுக்கு அச்சமூட்டுவன—ஆழமிகுந்த, இரத்தநீர் நிறைந்த ஓடைகள். அவற்றில் பிரஹ்மராக்ஷசர்கள் நீந்தினர்; மேலும் அவர்கள் பிற உயிர்களைத் துன்புறுத்தினர்—கடுஞ் பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிரமதர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரை.

Verse 75

शाकिनीडाकिनीसंघा यक्षिण्योऽथ सहस्रशः । नानाकेलिषु संयुक्ताः परस्परमुदान्विताः

சாகினி-டாகினி கூட்டங்களும், ஆயிரக்கணக்கான யக்ஷிணிகளும், பலவகை வெறித்த களியாட்டங்களில் ஒன்றுகூடி, ஒருவரோடு ஒருவர் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர்.

Verse 76

एवं संक्रीडमानास्ते भूतप्रमथराक्षसाः । रणे तस्मिन्महारौद्रे देवासुरसमागमे

தேவர் அசுரர் நேருக்கு நேர் மோதிய அந்த மிகக் கொடூரப் போரில், பூதர், பிரமதர், ராட்சசர் களியாட்டமெனச் சுற்றிச் சஞ்சரித்தனர்।

Verse 77

बलिना सह देवेन्द्रो युयुधेऽद्भुतविक्रमः । शक्त्या जघान देवेंद्रं वैरोचनिरमर्षणः

அற்புத வீரத்தையுடைய தேவேந்திரன் இந்திரன் பலியுடன் போரிட்டான். அப்போது பொறுக்க முடியாத கோபமுடைய வைரோசனி (பலி) சக்தியால் இந்திரனைத் தாக்கினான்।

Verse 78

तां शक्तिं वञ्चयामास महेन्द्रो लघुविक्रमः । जघान स बलिं यत्नाद्दैत्येंद्रं परमेण हि

விரைவான வீரத்தையுடைய மகேந்திரன் அந்த சக்தியைத் தவிர்த்தான். பின்னர் முயற்சியுடன் தைத்யேந்திரன் பலியை உச்சப் பிரஹாரத்தால் வீழ்த்தினான்।

Verse 79

वज्रेण शितधारेण बाहुं चिच्छेद विक्रमी । गातासुरपतद्भूमौ विमानात्सूर्यसंन्निभात्

வீரன் கூர்மையான வஜ்ரத்தால் அவனுடைய புயத்தை வெட்டினான். அப்போது சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய விமானத்திலிருந்து அசுராதிபதி தரையில் விழுந்தான்।

Verse 80

पतितं च बलिं दृष्ट्वा वृषपर्वा रूपान्वितः । ववर्ष शरधाराभिः पयोद इव पर्वतम्

வீழ்ந்த பலியைப் பார்த்து, அழகுடைய வ்ருஷபர்வன் அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தைப் பொழிந்தான்; மேகம் மலைமேல் மழை பொழிவதுபோல்।

Verse 81

महेंद्रं सगजं चैव सहमानं शिताञ्छरान् । तदा युद्धमभूद्वोरं महेन्द्रवृषपर्वणोः

அப்போது மகேந்திரன் (இந்திரன்) தன் யானையுடன் கூடி கூரிய அம்புகளைத் தாங்கி வृषபர்வனுடன் பயங்கரப் போரில் ஈடுபட்டான்।

Verse 82

निपात्य वृषपर्वाणमिंद्रः परबलार्दनः

வृषபர்வனை வீழ்த்தி, பகைபடைகளை நசைக்கும் இந்திரன் வெற்றியை அடைந்தான்।

Verse 83

ततो वज्रेण महता दानवानवधीद्रणे । शिरसि च्छेदिताः केचित्केचित्कंधरतो हताः

பின்னர் மகா வஜ்ரத்தால் அவன் போர்க்களத்தில் தானவர்களை வதைத்தான்—சிலர் தலை துண்டிக்கப்பட்டனர், சிலர் கழுத்து-தோள் பகுதியில் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தனர்।

Verse 84

विह्वलाश्च कृताः केचिदिंद्रेण कुपितेन च । तथा यमेन निहता वायुना वरुणेन च

கோபமுற்ற இந்திரன் சிலரை மயக்கமடையச் செய்தான்; அதுபோல சிலர் யமன், வாயு, வருணன் ஆகியோரால் கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 85

कुबेरेण हताश्चान्ये नैरृतेन तथा परे । अग्निना निहताः केचिदीशेनैव विदारिताः

மற்றவர்கள் குபேரனால் கொல்லப்பட்டனர், இன்னோர் சிலர் நைர்ருதனால்; சிலர் அக்னியால் வீழ்த்தப்பட்டனர், சிலரை ஈசன் தானே பிளந்து அழித்தான்।

Verse 86

एवं तदा तैर्निहता बलीयसो महासुरा विक्रमशानिनश्च । सुरैस्तु सर्वैः सह लोकपालैः शिवप्रसादा भिहतास्तदानीम्

அப்போது சிவனின் அருளால், லோகபாலர்களுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் சேர்ந்து அந்த வீரமும் மிகுந்த, பெரும் வலிமையுடைய மகாசுரர்களை வதம் செய்தனர்।

Verse 87

ततो महादैत्यवरो दुरात्मा स कलानेमिः परमास्त्रयुक्तः । ययौ तदानीं सुरसत्तमांस्तान्हंतुं सदा क्रूरमतिः स एकः

பின்பு அந்த துராத்மா, மகாதைத்யர்களில் முதன்மையான காலநேமி, உத்தம ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய், எப்போதும் கொடூர எண்ணத்துடன் தனியே அந்த தேவர்களில் சிறந்தவர்களை வதம் செய்ய முன்னேறினான்।

Verse 88

सिंहारूढो दंशितश्च त्रिशुलेन हि संयुतः । दैत्यानामर्बुदेनैव सिंहारूढेन संवृतः

அவன் சிங்கத்தின் மேல் ஏறி, கவசம் அணிந்து, திரிசூலம் ஏந்தியிருந்தான்; மேலும் சிங்கமேறிய எண்ணற்ற தைத்யர்கள் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தனர்।

Verse 89

ते सिंहा दंशिताः सर्वे महाबलपराक्रमाः । तेषु सिंहेषु चारूढा महादैत्याश्च तत्समाः

அந்த சிங்கங்கள் அனைத்தும் ஆயுதமணிந்து, மாபெரும் வலிமையும் வீரமும் கொண்டிருந்தன; அவற்றின் மேல் ஏறிய மகாதைத்யர்களும் அதேபோல் கொடுமையும் வலிமையும் உடையவர்களாயிருந்தனர்।

Verse 90

आयांतीं दैत्यसेनां तां सर्वां सिंहविभूषिताम् । कालनेमियुतां दृष्ट्वा देवा इंद्रपुरोगमाः । भयमाजग्मुरतुलं तदा ध्यानपरा भवन्

சிங்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காலநேமியுடன் கூடி வருகிற அந்த முழு தைத்யசேனையைப் பார்த்து, இந்திரன் முன்னிலையில் இருந்த தேவர்கள் அளவற்ற அச்சத்தில் ஆழ்ந்து, அப்போது தியானத்தில் நிலைத்தனர்।

Verse 91

किं कुर्मोऽद्य वयं सर्वे कथं जेष्याम चाद्भुतम् । एतादृशमसंख्याकमनीकं सिंहसंवृतम्

நாம் அனைவரும் இன்று என்ன செய்வோம்? இந்த அதிசயப் படையை எவ்வாறு வெல்வோம்? இது சிங்கங்களால் சூழப்பட்ட எண்ணற்ற சேனை.

Verse 92

एवं विचिंत्यमानास्ते ह्यागतस्तत्र नारदः । नारदेन च तत्सर्वं पुरावृत्तं महत्तरम्

அவர்கள் இவ்வாறு ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் அங்கே நாரதர் வந்தடைந்தார். நாரதரால் முன்பு நடந்த பெரும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் விவரிக்கப்பட்டன.

Verse 93

कथितं च महेंद्राय कालनेमेस्तपोबलम् । अजेयत्वं च संग्रामे वरदानबलेन तु

மகேந்திரனான இந்திரனுக்கு காலநேமியின் தவவலிமை கூறப்பட்டது; மேலும் வரதானத்தின் வலிமையால் போரில் அவன் அஜேயன் என்பதும் விளக்கப்பட்டது.

Verse 94

विष्णुं विना वयं देवा अशक्ता रणमंडले । जेतुं च स ततो विष्णुः स्मर्यतां परमेश्वरः । तमालनीलो वरदः सर्वैर्विजयकांक्षिभिः

விஷ்ணுவின்றி நாங்கள் தேவர்கள் போர்க்களத்தில் இயலாதவர்கள். ஆகவே தமாலநீலன், வரதன், பரமேஸ்வரன் விஷ்ணுவை வெற்றியை நாடுவோர் அனைவரும் ஸமரிக்கட்டும்.

Verse 95

नारदस्य वचः श्रुत्वा तदा देवास्त्वरान्विताः । ध्यानेन च महाविष्णुं ततः परबलार्द्दनम् । स्मरंतः परमात्मानमिदमूचुश्च तं विभुम्

நாரதரின் சொற்களை கேட்ட தேவர்கள் விரைந்து எழுந்தனர். அவர்கள் பகைவரின் வலிமையை நசைக்கும் மகாவிஷ்ணுவை தியானித்து, பரமாத்மா எனும் அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனை நினைந்து, அவரிடம் இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 96

देवा ऊचुः । नमस्तुभ्यं भगवते नमस्ते विश्वमंगलम् । श्रीनिवास नमस्तुभ्यं श्रीपते ते नमोनमः

தேவர்கள் கூறினர்—பகவானே! உமக்கு நமஸ்காரம்; உலகமெங்கும் மங்களமாய் விளங்குபவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஸ்ரீநிவாசா! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஸ்ரீபதியே! மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம்.

Verse 97

अद्यास्मान्भयभीतांस्त्वं कालनेमिभयार्दितान् । त्रातुमर्हसि दैत्याच्च देवानामभयप्रद

இன்று நாங்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி, காலநேமியின் பயத்தால் துன்புறுகிறோம்; தேவர்களுக்கு அபயம் அளிப்பவனே! அந்த தைத்யனிடமிருந்து எங்களை காக்க வேண்டும்.

Verse 98

एवं ध्यातः संस्मृतश्च प्रादुर्भूतो हरिस्तदा । नीलो गरुडमारुह्य जगतामभयप्रदः

இவ்வாறு தியானித்து நினைத்தவுடன் ஹரி அப்போது வெளிப்பட்டார்—நீலநிறத்துடன்—கருடனை ஏறி, உலகங்களுக்கு அபயம் அளிப்பவராய்.

Verse 99

चक्रपाणिस्तदायातो देवानां विजयाय च । गगनस्थं महाविष्णुं गरुडोपरि संस्थितम् । श्रीवासमेनं दुर्द्धर्षं योद्धुकामं ददर्शिरे

அப்போது சக்கரபாணி ஆண்டவன் தேவர்களின் வெற்றிக்காக வந்தார். அவர்கள் ஆகாயத்தில் கருடன்மேல் அமர்ந்த மகாவிஷ்ணுவை கண்டனர்—ஸ்ரீவாசன், வெல்லமுடியாதவன், போருக்கு ஆவலானவன்.

Verse 100

तथा दृष्ट्वा कालनेमिस्तदानीं प्रहस्यमानोऽतिरुषा बलान्वितः । कस्त्वं महाभाग वरेण्यरूपः श्यामो युवा वारणमत्तविक्रमः । करे गृहीतं निशितं महाप्रभं चक्रं च कस्मात्कथयस्व मे प्रभो

அவரைக் கண்ட காலநேமி அப்பொழுதே இகழ்ச்சியுடன் சிரித்தவாறு, கடும் கோபமும் பலமும் கொண்டு கூறினான்—“மகாபாகனே! போற்றத்தக்க வடிவமுடையவனே, கருநிறத்தவனே, இளையவனே, மதயானை போன்ற வீரமுடையவனே—நீ யார்? மேலும் உன் கையில் அந்த கூர்மையான, பேரொளி கொண்ட சக்கரத்தை ஏன் ஏந்தியுள்ளாய்? பிரபுவே, எனக்குச் சொல்.”

Verse 101

श्रीभगवानुवाच । युद्धार्थमिह चायातो देवानां कार्यसिद्धये । त्वं स्थिरो भव रे मंद दहाम्यद्य न संशयः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற இங்கே போருக்காக வந்தேன். ஏ மூடா, நிலைத்திரு; இன்று உன்னை எரித்தழிப்பேன்—சந்தேகமில்லை।

Verse 102

श्रुत्वा भगवतो वाक्यं कालनेमिः प्रतापवान् । उवाच रुषितो भूत्वा भगवंतमधोक्षजम्

பகவானின் சொற்களை கேட்ட வல்லமைமிகு காலநேமி கோபமுற்று, அதோக்ஷஜனாகிய பகவானிடம் பேசினான்।

Verse 103

मूलभूतो हि देवानां भगवान्युद्धदुर्मदः । युद्धं कुरु मया सार्द्धं यदि शूरोऽसि संप्रति

ஓ பகவானே, நீ தேவர்களின் மூல ஆதாரம்—போரின் அகந்தையால் மயங்கியவன்! இப்போது உண்மையில் வீரன் என்றால், என்னுடன் போர் செய்।

Verse 104

प्रहस्य भगवान्विष्णुरुवाचेदं महाप्रभः । गगनस्थो भव त्वं हि महीस्थोऽहं भवामि वै

புன்னகையுடன் மகாப்ரபுவான பகவான் விஷ்ணு கூறினார்—நீ வானிலேயே இரு; நான் பூமியிலேயே இருப்பேன்।

Verse 105

अप्रशस्तं च विषमं युद्धं चैव यथा भवेत् । तथा कुरु महाबाहो गगनो वा महीतले

போர் அநாகரிகமோ அநியாயமோ ஆகாதபடி இருக்கட்டும். ஓ மகாபாஹுவே, அதன்படி போர் செய்—வானிலோ பூமியிலோ।

Verse 106

तथेति मत्वा हि महानुभावो दैत्यैः समेतोऽर्बुदसंख्यकैश्च । सिंहोपरिस्थैश्च महानुभावैर्महाबलैः क्रूरतरैस्तदानीम्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என எண்ணி அந்த மகானுபாவன் முன்னே சென்றான். அவனுடன் கோடிக்கணக்கான தைத்யர்கள், அந்நேரம் சிங்கமேல் ஏறிய மிகுந்த வலிமைமிக்க கொடிய வீரர்களும் சேர்ந்திருந்தனர்.

Verse 107

गगनमथ जगाहे मंदमंदं महात्मा ह्यसुरगणसमेतो विश्वरूपं जिघांसुः । त्रिशिखमपरमुग्रं गृह्य संदेशचेष्टादशनविकृतवक्त्रो योद्धुकामो हरिं सः

அப்போது அந்த மகாத்மா அசுரக் கூட்டத்துடன், விசுவரூப ஹரியை அழிக்க எண்ணி, மெதுவாக ஆகாயத்தில் நுழைந்தான். மிகக் கொடிய மூன்று முனைத் திரிசூலத்தைப் பிடித்து, சைகைச் சலனங்களில் பற்களை காட்டி முகம் விகாரமடைந்து, ஹரியுடன் போரிட ஆவலுற்றான்.