Adhyaya 42

Verse 1

स्कंद उवाच । नर्मदेशस्य माहात्म्यं कथयामि मुने तव । यस्य स्मरणमात्रेण महापातकसंक्षयः

ஸ்கந்தர் கூறினார்—முனிவரே! நர்மதா-தேசத்தின் மஹிமையை உமக்கு உரைக்கிறேன்; அதை நினைவு மாத்திரத்தாலே மகாபாதகங்கள் குறையும்.

Verse 2

अस्य वाराहकल्पस्य प्रवेशे मुनिपुंगवैः । आपृच्छि का सरिच्छ्रेष्ठा वद तां त्वं मृकंडज

இந்த வராஹகல்பத்தின் தொடக்கத்தில் முனிவர்தலைவர்கள் கேட்டனர்—“நதிகளில் சிறந்தது எது? ம்ருகண்டு நந்தனே, அதை நீ கூறு.”

Verse 3

मार्कंडेय उवाच । शृणुध्वं मुनयः सर्वे संति नद्यः परःशतम् । सर्वा अप्यघहारिण्यः सर्वा अपि वृषप्रदाः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—முனிவர்களே அனைவரும் கேளுங்கள்; நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நதிகள் உள்ளன. அவை அனைத்தும் பாபத்தை அகற்றுவன; அனைத்தும் தர்மப் பயனை அளிப்பவன.

Verse 4

सर्वाभ्योपि नदीभ्यश्च श्रेष्ठाः सर्वाः समुद्रगाः । ततोपि हि महाश्रेष्ठाः सरित्सु सरिदुत्तमाः

அனைத்து நதிகளிலும் கடலில் சென்று சேரும் நதிகள் சிறந்தவை; அவற்றையும் மீறி, நதிகளுள் ‘சரிதுத்தமா’ எனப் போற்றப்படுவன மிகச் சிறந்தவை.

Verse 5

गंगा च यमुनाचाथ नर्मदा च सरस्वती । चतुष्टयमिदं पुण्यं धुनीषु मुनिपुंगवाः

கங்கை, யமுனை, நர்மதை, சரஸ்வதி—முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, நதிகளுள் இந்தப் புனித நால்வரின் தொகுதி மிகப் புண்ணியமானது.

Verse 6

ऋग्वेदमूर्तिर्गंगा स्याद्यमुना च यजुर्ध्रुवम् । नर्मदा साममूर्तिस्तु स्यादथर्वा सरस्वती

கங்கை ரிக் வேதத்தின் உருவம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; யமுனை நிச்சயமாக யஜுர்வேத ஸ்வரூபம். நர்மதை சாமவேத மூர்த்தி; சரஸ்வதி அதர்வவேத ஸ்வரூபிணி.

Verse 7

गंगा सर्वसरिद्योनिः समुद्रस्यापि पूरणी । गंगाया न लभेत्साम्यं काचिदत्र सरिद्वरा

கங்கை எல்லா நதிகளுக்கும் ஆதியோனி; கடலையும் நிரப்புவாள். இங்கு எந்தச் சிறந்த நதியும் கங்கைக்கு சமமாகாது.

Verse 8

किंतु पूर्वं तपस्तप्त्वा रेवया बह्वनेहसम् । वरदानोन्मुखो धाता प्रार्थितश्चेति सत्तम

ஆனால் முதலில், ஹே சத்தமனே, ரேவா (நர்மதா) நீண்ட காலம் கடும் தவம் செய்தாள்; பின்னர் வரம் அளிக்க முனைந்த தாதா (பிரம்மா)விடம் சென்று வேண்டினாள்।

Verse 9

गंगा साम्यं विधे देहि प्रसन्नोसि यदि प्रभो । ब्रह्मणाथ ततः प्रोक्ता नर्मदा स्मितपूर्वकम्

“ஹே விதே! எனக்கு கங்கைக்கு இணையான நிலை அளியுங்கள்; நீங்கள் அருள்புரிந்தால், பிரபுவே.” என்று நர்மதா கூறினாள்; அப்போது பிரம்மா மென்மையான புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்।

Verse 10

यदि त्र्यक्षसमत्वं तु लभ्यतेऽन्येन केनचित् । तदा गंगासमत्वं च लभ्यते सरितान्यया

மூன்று கண்களுடையவன் (சிவன்) போன்ற சமநிலை வேறொருவருக்குக் கிடைக்குமாயின், அப்போதுதான் வேறொரு நதிக்கும் கங்கைக்கு இணைமை கிடைக்கும்।

Verse 11

पुरुषोत्तम तुल्यः स्यात्पुरुषोन्यो यदि क्वचित । स्रोतस्विनी तदा साम्यं लभते गंगया परा

எங்காவது வேறொரு மனிதன் புருஷோத்தமனுக்கு இணையானவன் ஆக முடிந்தால், அப்போதுதான் வேறொரு நதி கங்கையுடன் சமநிலை பெறும்।

Verse 12

यदि गौरी समा नारी क्वचिदन्या भवेदिह । अन्या धुनीह स्वर्धुन्यास्तदा साम्यमुपैष्यति

இந்த உலகில் எங்காவது கௌரிக்கு இணையான வேறொரு பெண் இருக்க முடிந்தால், அப்போதுதான் இங்கே வேறொரு நதி ஸ்வர்துனி (தெய்வீக கங்கை)க்கு இணைமை அடையும்।

Verse 13

यदि काशीपुरी तुल्या भवेदस्या क्वचित्पुरी । तदा स्वर्गतरंगिण्याः साम्यमन्या नदी लभेत्

எங்காவது இந்த காசிப்புரிக்கு ஒப்பான நகரம் இருந்தால் மட்டுமே, விண்ணுலக அலைமாலையாள் கங்கைக்கு இணையாக வேறொரு நதியும் சமத்துவம் பெறும்.

Verse 14

निशम्येति विधेर्वाक्यं नर्मदा सरिदुत्तमा । धातुर्वरं परित्यज्य प्राप्ता वाराणसीं पुरीम्

விதி (பிரம்மா) கூறிய வாக்கை கேட்ட நதிகளில் சிறந்த நர்மதை, தாதாவின் வரத்தை விலக்கி வைத்து வாராணசி நகரை அடைந்தாள்.

Verse 15

सर्वेभ्योपि हि पुण्येभ्यः काश्यां लिंगप्रतिष्ठितेः । अपरा न समुद्दिष्टा कैश्चिच्छ्रेयस्करी क्रिया

எல்லாப் புண்ணியச் செயல்களிலும், காசியில் சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்வதைவிட மேலான நன்மை தரும் செயல் என்று ஞானிகள் வேறொன்றையும் கூறவில்லை.

Verse 16

अथ सा नर्मदा पुण्या विधिपूर्वां प्रतिष्ठितिम् । व्यधात्पिलिपिलातीर्थे त्रिविषिष्टपसमीपतः

அப்போது அந்தப் புனித நர்மதை, முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் வாசஸ்தலத்தருகே உள்ள பிலிபிலா தீர்த்தத்தில், விதிமுறையோடு பிரதிஷ்டைச் சடங்கை நிறைவேற்றினாள்.

Verse 17

ततः शंभुः प्रसन्नोभूऽत्तस्यै नद्यै शुभात्मने । वरं वृणीष्व सुभगे यत्तुभ्यं रोचतेऽनघे

அப்போது நல்வழிப்பண்புடைய அந்த நதியின்மேல் சம்பு மகிழ்ந்து கூறினார்—“அழகியவளே, பாவமற்றவளே! உனக்கு விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 18

सरिद्वरा निशम्येति रेवा प्राह महेश्वरम् । किं वरेणेह देवेश भृशं तुच्छेन धूर्जटे

இதைக் கேட்ட நதிகளில் சிறந்த ரேவா மகேஸ்வரனை நோக்கி— “தேவேசா, தூర్జடீ! இங்கே இவ்வளவு அற்பமான வரம் எதற்கு?” என்று கூறினாள்.

Verse 19

निर्द्वंद्वा त्वत्पदद्वंद्वे भक्तिरस्तु महेश्वर । श्रुत्वेति नितरां तुष्टो रेवागिरमनुत्तमाम्

“மகேஸ்வரா! உமது திருவடிகளின் இரட்டையில் எனக்கு இருமையற்ற, அசையாத பக்தி உண்டாகுக.” ரேவாவின் இவ்வுயர்ந்த சொற்களை கேட்ட प्रभு மிக மகிழ்ந்தார்.

Verse 20

प्रोवाच च सरिच्छेष्ठे त्वयोक्तं यत्तथास्तु तत् । गृहाण पुण्यनिलये वितरामि वरांतरम्

அவர் நதிகளில் சிறந்தவளிடம் கூறினார்— “நீ சொன்னதுபோலவே ஆகுக. புண்ணியத்தின் இருப்பிடமே, இதை ஏற்றுக்கொள்; நான் உனக்கு இன்னொரு வரம் அளிக்கிறேன்.”

Verse 21

यावंत्यो दृषदः संति तव रोधसि नर्मदे । तावंत्यो लिंगरूपिण्यो भविष्यंति वरान्मम

“நர்மதையே! உன் கரைகளில் எத்தனை கற்கள் உள்ளனவோ, என் வரத்தால் அவை அனைத்தும் சிவலிங்க வடிவங்களாக ஆகும்.”

Verse 22

अन्यं च ते वरं दद्या तमप्याकर्णयोत्तमम् । दुष्प्रापं यज्ञतपसां राशिभिः परमार्थतः

“மேலும் உனக்கு இன்னொரு வரம் அளிக்கிறேன்; உத்தமையே, அதையும் கேள்—யாகங்களும் தவங்களும் குவிந்தாலும் உண்மையில் பெற அரிதானது.”

Verse 23

सद्यः पापहरा गंगा सप्ताहेन कलिंदजा । त्र्यहात्सरस्वती रेवे त्वं तु दर्शनमात्रतः

கங்கை உடனே பாவத்தை அகற்றும்; காலிந்தஜா (யமுனை) ஏழு நாளில்; சரஸ்வதி மூன்று நாளில். ஆனால் ஓ ரேவா, நீர் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே பாவநாசம் செய்கிறீர்.

Verse 24

अपरं च वरं दद्यां नर्मदे दर्शनाघहे । भवत्या स्थापितं लिंगं नर्मदेश्वरसंजकम्

மேலும் ஒரு வரம் அளிக்கிறேன், ஓ நர்மதையே, உன் தரிசனம் பாவநாசகமாம்; நீ நிறுவிய இந்த லிங்கம் ‘நர்மதேச்வர’ எனப் பெயர்பெறும்.

Verse 25

यत्तल्लिंगं महापुण्यं मुक्तिं दास्यति शाश्वतीम । अस्य लिंगस्य ये भक्तास्तान्दृष्ट्वा सूर्यनंदनः

அந்த லிங்கம் மிகப் புண்ணியமயம்; நிலையான முக்தியை அளிக்கும். மேலும் இந்த லிங்கத்தின் பக்தர்களை கண்டவுடன் சூரியநந்தனன் (யமன்)…

Verse 26

प्रणमिष्यंति यत्नेन महाश्रेयोभिवृद्धये । संति लिंगान्यनेकानि काश्यां देवि पदेपदे

…மிகுந்த நலன் பெருகுவதற்காக அவர் முயன்று அவர்களுக்கு வணங்குவான். ஓ தேவியே, காசியில் அடியடியாகப் பல லிங்கங்கள் உள்ளன.

Verse 27

परं हि नर्मदेशस्य महिमा कोपि चाद्भुतः । इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ

உண்மையாக நர்மதேசத்தின் மகிமை மிக உயர்ந்த அதிசயமாம். இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் ஈசன் அந்த லிங்கத்தில் லயமானார்.

Verse 28

नर्मदापि प्रहृष्टासीत्पावित्र्यं प्राप्य चाद्भुतम् । स्वदेशं च परिप्राप्ता दृष्टमात्राघहारिणी

நர்மதையும் அதிசயமான புனிதத்தன்மையைப் பெற்று மகிழ்ந்தாள். தன் நாட்டிற்கு மீண்டு, காண்பதன்மட்டுமே பாவங்களை அகற்றுபவளானாள்.

Verse 29

वाक्यं मृकंडजमुनेस्तेपि श्रुत्वा मुनीश्वराः । प्रहृष्टचेतसो जाताश्चक्रुः स्वं स्वं ततो हितम्

ம்ருகண்டு முனிவரின் புதல்வன் கூறிய வாக்கை கேட்ட அந்த முனீஸ்வரரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஆனார்கள்; பின்னர் ஒவ்வொருவரும் தமக்கு நன்மையானதைச் செய்தனர்.

Verse 30

स्कंद उवाच । नर्मदेशस्य माहात्म्यं श्रुत्वा भक्तियुतो नरः । पापकंचुकमुत्सृज्य प्राप्स्यति ज्ञानमुत्तमम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்: பக்தியுடன் நர்மதேசத்தின் மஹாத்மியத்தை கேட்பவன், பாவமெனும் ஆடையை நீக்கி, உயர்ந்த ஞானத்தை அடைவான்.

Verse 92

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे नर्मदेश्वराख्यानं नाम द्विनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட தொகுப்பில், நான்காம் ஸம்ஹிதையில், காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘நர்மதேச்வர ஆக்யானம்’ எனும் தொண்ணூற்றிரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.