Adhyaya 38

Verse 1

अगस्त्य उवाच । शिवलोकं समासाद्य मुनिना ब्रह्मसूनुना । किं चक्रे ब्रूहि षड्वक्त्र कथां कौतुकशालिनीम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஏ ஷட்வக்த்ரப் பெருமானே! பிரம்மனின் புதல்வனான முனி நாரதர் சிவலோகத்தை அடைந்து அங்கே என்ன செய்தார்? வியப்பும் இனிமையும் நிறைந்த அந்தக் கதையை அருளிச் சொல்லும்।

Verse 2

स्कंद उवाच । शृणु कुंभज वक्ष्यामि नारदेन महात्मना । यत्कृतं तत्र गत्वाशु कैलासं शंकरालयम्

ஸ்கந்தர் கூறினார்—ஏ கும்பஜா! கேள்; நான் சொல்கிறேன். மகாத்மா நாரதர் விரைந்து அங்கே சென்று கைலாசத்தில்—சங்கரனின் திருவாசலில்—என்ன செய்தார் என்பதை உரைக்கிறேன்।

Verse 3

मुनिर्गगनमार्गेण प्राप्य तद्धाम शांभवम् । दृष्ट्वा शिवौ प्रणम्याथ शिवेन विहितादरः

முனி வான்வழியாக அந்த சாம்பவத் திருத்தலத்தை அடைந்தார். சிவன்-தேவியைத் தரிசித்து வணங்கினார்; பின்னர் சிவபெருமான் உரிய மரியாதையுடன் அவரை வரவேற்றார்।

Verse 4

तदुद्दिष्टासनं भेजे पश्यंस्तत्क्रीडनं परम् । क्रीडंतौ तौ तु चाक्षाभ्यां यदा न च विरमेतुः

காட்டப்பட்ட ஆசனத்தில் அவர் அமர்ந்து, அவர்களின் உன்னத லீலையை நோக்கினார். ஆனால் இருவரும் சூதாட்டக் காய்களால் விளையாடிக்கொண்டே இருந்து, எப்போதும் நிறுத்தவில்லை।

Verse 5

तदौत्सुक्येन स मुनिः प्रेर्यमाण उवाच ह । नारद उवाच । देवदेव तव क्रीडाखिलं ब्रह्मांडगोलकम् । मासा द्वादश ये नाथ ते सारिफलके गृहाः

அந்த ஆவலால் தூண்டப்பட்ட முனி பேசினார். நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே! இந்த முழு பிரபஞ்சக் கோளம் உமது லீலையே. நாதனே! இந்த விளையாட்டில் பன்னிரண்டு மாதங்கள் பலகையின் வீடுகள் (கட்டங்கள்) போன்றவை।

Verse 6

कृष्णाः कृष्णेतरा या वै तिथयस्ताश्च सारिकाः । द्विपंचदशमासे यास्त्वक्षयुग्मं तथायने

கிருஷ்ணபக்ஷமும் சுக்லபக்ஷமும் ஆகிய திதிகளே இந்த விளையாட்டின் காய்களாகும். மாதத்தின் இரு பாதிகளுக்குச் (பதினைந்து–பதினைந்து) சமமானது பாசங்களின் ஜோடி; அதுபோல இரு அயனங்களும்.

Verse 7

सृष्टिप्रलय संज्ञौ द्वौ ग्लहौ जयपराजयौ । देवीजये भवेत्सृष्टिरसृष्टिर्धूर्जटेर्जये

‘சிருஷ்டி’ ‘பிரளயம்’ எனப்படும் இரு பந்தங்களே வெற்றி–தோல்வி. தேவியின் வெற்றியால் சிருஷ்டி தோன்றும்; தூర్జடி (சிவன்) வென்றால் அசிருஷ்டி—ஒடுங்கல்/சம்ஹாரம் நிகழும்.

Verse 8

भवतोः खेलसमयो यः सा स्थितिरुदाहृता । इत्थं क्रीडैव सकलमेतद्ब्रह्मांडमीशयोः

உங்கள் இருவரின் விளையாட்டு நடைபெறும் காலமே ‘ஸ்திதி’ எனப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்த முழு பிரபஞ்சமும் அந்த இரு ஈசர்களின் லீலையே.

Verse 9

न देवी जेष्यति पतिं नेशः शक्तिं विजेष्यति । किंचिद्विज्ञप्तुकामोस्मि तन्मातरवधार्यताम्

தேவி உண்மையில் தம் கணவரை வெல்லமாட்டாள்; ஈசனும் தம் சக்தியை வெல்லமாட்டான். ஆயினும் எனக்கு ஒரு சிறு விண்ணப்பம் உள்ளது—அம்மையே, அதை அருளுடன் கேளுங்கள்.

Verse 10

देवः सर्वज्ञनाथोपि न किंचिदवबुध्यति । मानापमानयोर्यस्मादसौ दूरे व्यवस्थितः

எல்லாம் அறியும் நாதனாக இருந்தும், இறைவன் இதைப் பற்றி எதையும் உணர்வதில்லை; ஏனெனில் அவர் மானமும் அவமானமும் ஆகிய இரண்டிற்கும் வெகுதூரம்—அதீதமாக நிற்கிறார்.

Verse 11

लीलात्मा गुणवानेष विचारादतिनिर्गुणः । कुर्वन्नपि हि कर्माणि बाध्यते नैव कर्मभिः

அவரே லீலா-ஸ்வரூபன்—குணமுடையவன் போலத் தோன்றினாலும், உண்மை விவேகத்தில் பரம நிர்குணன். செயல்கள் செய்தாலும், செயல்களால் அவர் எப்போதும் கட்டுப்படார்.

Verse 12

मध्यस्थोपि हि सर्वस्य माध्यस्थ्यमवलंबतै । सर्वत्रायं महेशानो मित्राऽमित्रसमानदृक्

அனைவரின் நடுவிலும் இருந்தாலும் அவர் முழு நடுநிலையையே தாங்குகிறார். எங்கும் இந்த மகேசானன் நண்பன்-பகைவன் என இருவரையும் சமநோக்கில் காண்கிறான்.

Verse 13

त्वं शक्तिरस्य देवस्य सर्वेषां मान्यभूः परा । दक्षस्यापि त्वया मानो दत्तो पत्यनिमित्तकः

நீயே இந்த தேவனின் பரம சக்தி; அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவள். தக்ஷனுக்கும் நீயே—உன் கணவரின் காரணமாக—மரியாதையை அளித்தாய்.

Verse 14

परं त्वं सर्वजगतां जनयित्र्येकिका ध्रुवम् । त्वत्त आविर्भवंत्येव धातृकेशववासवाः

நீயே உண்மையில் எல்லா உலகங்களின் பரம தாய்; ஒருத்தியே நிலையானவள். உன்னிடமிருந்தே தாத்ரு (பிரம்மா), கேசவ (விஷ்ணு), வாசவ (இந்திரன்) ஆகியோரும் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 15

त्वमात्मानं न जानासि त्र्यक्षमायाविमोहिता । अतएव हि मे चित्तं दुनोत्यतितरां सति

மூன்றுகண் ஆண்டவனின் மாயையால் மயங்கியதால், நீ உன் உண்மை ஆத்மஸ்வரூபத்தை அறியவில்லை. அதனாலே, ஓ சதி, என் உள்ளம் இன்னும் அதிகமாக வாடுகிறது.

Verse 16

अन्या अपि हि याः सत्यः पातिव्रत्यपरायणाः । ता भर्तृचरणौ हित्वा किंचिदन्यन्न मन्वते

மற்ற உண்மையான பத்தினிகளும், பத்தினித் தர்மத்தில் முழுதும் நிலைத்தவர்கள், கணவரின் திருவடிகளில் சரணடைந்த பின் வேறொன்றையும் எண்ணுவதில்லை।

Verse 17

अथवास्तामियं वार्ता प्रस्तुतं प्रब्रवीम्यहम् । अद्य नीलगिरेस्तस्माद्धरिद्वारसमीपतः

ஆனால் இவ்வார்த்தையை இங்கேயே விடுவோம்; இப்போது பொருத்தமானதை நான் சொல்கிறேன். இன்று அந்த நீலகிரியில் இருந்து, ஹரித்வாரத்தின் அருகிலிருந்து,

Verse 18

अपूर्वमिव संवीक्ष्य परिप्राप्तस्तवांतिकम् । अत्याश्चर्यविषादाभ्यां किचिद्वक्तुमिहोत्सुकः

அபூர்வமான ஒன்றைக் கண்டதுபோல் பார்த்து, அவன் உன் அருகில் வந்தான்—மிகுந்த வியப்பும் துயரமும் ஆட்கொண்டு, இங்கே ஏதோ சொல்ல ஆவலுற்று।

Verse 19

आश्चर्यहेतुरेवायं यत्पुंजातं त्रयीतले । तद्दृष्टं सकलत्रं च दक्षस्याध्वरमंडपे

இதுவே வியப்பிற்குக் காரணம்—பூமியில் இவ்வாறு நிகழ்ந்தது; அந்த முழு நிகழ்வும் தக்ஷனின் யாக மண்டபத்தில் காணப்பட்டது।

Verse 20

सालंकारं समानं च सानंदमुखपंकजम् । विस्मृताखिलकार्यं च दक्षयज्ञप्रवर्तकम्

அவன் அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்து, அமைதியுடன் இருந்தான்; ஆனந்தம் மலர்ந்த முகத்தாமரையுடன், மற்ற எல்லா காரியங்களையும் மறந்து தக்ஷ யாகத்தைத் தொடங்கியவனாயிருந்தான்।

Verse 21

विषादे कारणं चैतद्यतो जातमिदं जगत् । यस्मिन्प्रवर्तते यत्र लयमेष्यति च ध्रुवम्

இந்த விஷாதமே காரணம்—இதிலிருந்தே இவ்வுலகம் தோன்றியது; இதிலேயே அது இயங்குகிறது; இறுதியில் நிச்சயமாக இதிலேயே லயமடையும்।

Verse 22

तदेव तत्र नो दृष्टं भवद्वंद्वं भवापहम् । प्रायो विषादजनकं भवतोर्यददर्शनम्

அங்கே உங்கள் அந்தப் புனித இரட்டையைக்—பவபந்தத்தை அகற்றுவதை—நாங்கள் காணவில்லை; பெரும்பாலும் உங்கள் இருவரின் தரிசனமின்மையே இவ்விஷாதத்தை உண்டாக்குகிறது।

Verse 23

तदेव नाभवत्तत्र समभूदन्यदेव हि । तच्च वक्तुं न शक्येत तद्वक्ता दक्ष एव सः

அங்கே அது நிகழவில்லை; உண்மையில் வேறொன்றே நடந்தது. அதைத் துல்லியமாகச் சொல்ல இயலாது; அதைச் சொல்லத் தகுதியானவர் தக்ஷனே.

Verse 24

तानि वाक्यानि चाकर्ण्य द्रुहिणेन ययेततः । महर्षिणा दधीचेन धिक्कृतो नितरां हि सः

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் த்ருஹிணன் (பிரம்மா) அங்கிருந்து புறப்பட்டார்; மகரிஷி ததீசி அவரை மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்ததாலே.

Verse 25

शप्तश्च वीक्षमाणानां देवर्षीणां प्रजापतिः । मया च कर्णौ पिहितौ श्रुत्वा तद्गर्हणा गिरः

பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவரிஷிகளின் முன்னிலையில் பிரஜாபதியும் சபிக்கப்பட்டார்; அந்த நிந்தைச் சொற்களை கேட்டதும் நான் என் காதுகளை மூடிக்கொண்டேன்।

Verse 26

दधीचिना समं केचिद्दुर्वासः प्रमुखा द्विजाः । भवनिंदां समाकर्ण्य कियतोपि विनिर्ययुः

ததீசியுடன் சேர்ந்து துர்வாசர் முதலான சில இருபிறப்பினர், பவ (சிவன்) நிந்தையை கேட்டவுடன் சிறிது நேரம் கழித்து அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 27

प्रावर्तत महायागो हृष्टपुष्टमहाजनः । तथा द्रष्टुं न शक्नोमि तत आगतवानिह

மகாயாகம் தொடர்ந்து நடந்தது; பெருங்கூட்டம் மகிழ்ச்சியுடனும் வளமுடனும் இருந்தது. ஆனால் அதை நான் பார்க்க இயலாமல், அதனால் இங்கே வந்தேன்।

Verse 28

भगिन्योपि च या देवि तव तत्र सभर्तृकाः । तासां गौरवमालोक्य न किंचिद्वक्तुमुत्सहे

தேவி, அங்கே உன் சகோதரிகளும் தம் கணவர்களுடன் இருந்தனர். அவர்களின் பெருமையும் மரியாதையும் கண்டு நான் எதையும் சொல்லத் துணியவில்லை।

Verse 29

इति देवी समाकर्ण्य सती दक्षकुमारिका । करादक्षौ समुत्सृज्य दध्यौ किंचित्क्षणं हृदि

இதைக் கேட்ட தேவீ சதி, தக்ஷகுமாரி, கையிலிருந்து கண்களை விலக்கி (திறந்து) ஒரு கணம் உள்ளத்தில் சிந்தித்தாள்।

Verse 30

उवाच च भवत्वेवं शरणं भव एव मे । संप्रधार्येति मनसि सती दाक्षायणी ततः

பின்னர் சதி தாக்ஷாயணி மனத்தில் உறுதி செய்து கூறினாள்—“அப்படியே ஆகட்டும்; எனக்கு அடைக்கலம் பவ (சிவன்) ஒருவனே।”

Verse 31

द्रुतमेव समुत्तस्थौ प्रणनाम च शंकरम् । मौलावंजलिमाधाय देवी देवं व्यजिज्ञपत्

உடனே தேவி விரைந்து எழுந்து சங்கரனை வணங்கினாள். தலைமேல் கூப்பிய கைகளை வைத்து, தேவனை பணிவுடன் வேண்டினாள்॥

Verse 32

देव्युवाच । विजयस्वांधकध्वंसिं त्र्यंबक त्रिपुरांतक । चरणौ शरणं ते मे देह्यनुज्ञा सदाशिव

தேவி கூறினாள்— அந்தகனை அழிப்பவனே, திரியம்பகனே, திரிபுராந்தகனே, வெற்றி பெறுவாயாக. உன் திருவடிகளே என் சரணம்; சதாசிவா, எனக்கு அனுமதி அருள்வாயாக॥

Verse 33

मा निषेधीः प्रार्थयामि यास्यमि पितुरंतिकम् । उक्त्वेति मौलिमदधादंधकारि पदांबुजे

என்னைத் தடுக்காதீர்—நான் வேண்டுகிறேன்; தந்தையின் அருகே செல்வேன். இவ்வாறு சொல்லி, அந்தக-விரோதியான சிவனின் திருவடித் தாமரைகளில் தலை வைத்தாள்॥

Verse 34

अथोक्ता शंभुना देवी मृडान्युत्तिष्ठ भामिनि । किमपूर्णं तवास्त्यत्र वदसौ भाग्यसुंदरि

அப்போது சம்பு தேவியிடம் கூறினார்— மென்மையான மிருடாணி, எழு, அழகியவளே. இங்கே உனக்கு எது நிறைவேறாமல் உள்ளது? நல்வாழ்வு அலங்கரித்த அழகியே, சொல்॥

Verse 35

लक्ष्म्या अपि च सौभाग्यं ब्रह्माण्यै कांतिरुत्तमा । शच्यै नित्यनवीनत्वं भवत्या दत्तमीश्वरि

லக்ஷ்மியின் செல்வச் சிறப்பும், பிரம்மாணியின் உத்தம ஒளியும், சசியின் எந்நாளும் புதுமையான இளமையும்— ஈஸ்வரியே, இவை அனைத்தும் உன் அருளால் வழங்கப்பட்டவை॥

Verse 36

त्वया च शक्तिमानस्मि महदैश्वर्यरक्षणे । त्वां च शक्तिं समासाद्य स्वलीलारूपधारिणीम्

உன்னாலே நான் மகத்தான ஐஸ்வரியத்தைப் பாதுகாக்க வல்லவன் ஆகிறேன்; மேலும் தன் தெய்வீக லீலையால் வடிவம் தரிக்கும் சக்தியாம் உன்னை அடைந்து।

Verse 37

एतत्सृजामि पाम्यद्मि त्वल्लीलाप्रेरितोंगने । कुतो मां हातुमिच्छेस्त्वं मम वामार्धधारिणि

அன்பே! உன் லீலையின் தூண்டுதலால் நான் இதை படைக்கிறேன், காக்கிறேன், அழிக்கிறேன். அப்படியிருக்க, என் இடப்பாதியாக இருப்பவளே, நீ என்னை எவ்வாறு விட்டு நீங்க விரும்புவாய்?

Verse 38

शिवा शिवोदितं चेति श्रुत्वाप्याह महेश्वरम् । जीवितेश विहाय त्वां न क्वापि परियाम्यहम्

சிவன் கூறிய சொற்களை கேட்ட சிவா, மகேஸ்வரனை நோக்கி—என் உயிர்நாதா! உன்னை விட்டு நான் எங்கும் செல்லமாட்டேன்—என்று கூறினாள்।

Verse 39

मनो मे चरणद्वंद्वे तव स्थास्यति निश्चलम् । क्रतुं द्रष्टुं पितुर्यामि नैक्षि यज्ञो मया क्वचित्

என் மனம் உன் திருவடித் துவயத்தில் அசையாமல் நிலைத்திருக்கும். நான் தந்தையின் இடத்திற்கு யாகத்தைப் பார்க்க மட்டுமே செல்கிறேன்; நான் யாகம் செய்யச் செல்லவில்லை।

Verse 40

शंभुः कात्यायनीवाक्यामिति श्रुत्वा तदाब्रवीत् । क्रतुस्त्वया नेक्षितश्चेदाहरामि ततः क्रतुम्

காத்யாயனியின் சொற்களை கேட்ட சம்பு கூறினார்—அந்த கிரது உன்னால் காணப்படாவிட்டால், அந்த யாகத்தையே நான் இங்கே கொண்டு வருவேன்।

Verse 41

मच्छक्ति धारिणी त्वं वा सृजैवान्यां क्रतुक्रियाम् । अन्यो यज्ञपुमानस्तु संत्वन्ये लोकपालकाः

என் சக்தியைத் தாங்கும் தேவியே! நீயே வேறொரு யாகக் கிரியையைத் தொடங்கி நடத்துவாயாக; அல்லது வேறொரு ‘யாகபுருஷன்’ (யாகத்தின் செயற்பாட்டாளர்) இருக்கட்டும்; மற்ற உலகபாலகரும் இருக்கட்டும்.

Verse 42

अन्यानाशु विधेहि त्वमृषीनार्त्विज्यकर्मणि । पुनर्जगाद देवीति श्रुत्वा शंभोरुदीरितम्

யாகத்தின் ரித்விஜ் பணிகளுக்காக விரைவில் மற்ற முனிவர்களை நியமி. இவ்வாறு ஶம்பு கூறியதைச் செவிமடுத்த தேவியார் மீண்டும் பதிலுரைத்தாள்.

Verse 43

पितुर्यज्ञोत्सवो नाथ द्रष्टव्योऽत्र मया ध्रुवम् । देह्यनुज्ञां गमिष्यामि मा मे कार्षीर्वचोन्यथा

நாதா! என் தந்தையின் யாகோৎসவத்தை நான் இங்கே நிச்சயமாகக் காணவேண்டும். அனுமதி தாரும்; நான் செல்வேன்; என் சொல்லை வேறுபடச் செய்யாதீர்.

Verse 44

कः प्रतीपयितुं शक्तश्चेतो वा जलमेव वा । निम्नायाभ्युद्यतं नाथ माद्य मां प्रतिषेधय

மனத்தையோ நீரையோ யார் பின்னோக்கித் திருப்ப வல்லார்? நாதா, சரிவில் பாயும் ஓடையைப் போல நான் புறப்பட்டுள்ள இந்நேரம் என்னைத் தடுக்காதீர்.

Verse 45

निशम्येति पुनः प्राह सर्वज्ञो भूतनायकः । मा याहि देवि मां हित्वा गता च न मिलिष्यसि

இதைக் கேட்ட அனைத்தறிந்த பூதநாயகர் மீண்டும் கூறினார்—தேவியே, என்னை விட்டுச் செல்லாதே; ஒருமுறை சென்றால் மீண்டும் என்னைச் சந்திக்கமாட்டாய்.

Verse 46

अद्य प्राचीं यियासुं त्वां वारयेत्पंगुवासरः । नक्षत्रं च तथा ज्येष्ठा तिथिश्च नवमी प्रिये

அன்பே, இன்று நீ கிழக்கு நோக்கிச் செல்ல விரும்புகிறாய், ஆனால் சனிக்கிழமை (பங்குவாஸரம்) உன்னைத் தடுக்கிறது; நட்சத்திரம் கேட்டை (ஜ்யேஷ்டா) மற்றும் திதி நவமி ஆகும்.

Verse 47

अद्य सप्तदशो योगो वियोगोद्य तनोऽशुभः । धनिष्ठार्ध समुत्पन्ने तव ताराद्य पंचमी

இன்று பதினேழாவது யோகமான 'வியோகம்' உள்ளது, இது உடலுக்குத் தீங்கானது. அவிட்டம் (தனிஷ்டா) பாதியில் இருப்பதால், உனக்கு இது ஐந்தாவது தாரையாகும்.

Verse 48

मा गा देवि गताद्य त्वं नहि द्रक्ष्यसि मां पुनः । पुनर्देवी बभाषे सा यदि नाम्नाप्यहं सती

"தேவியே, செல்ல வேண்டாம். இன்று நீ சென்றால், என்னை மீண்டும் பார்க்க மாட்டாய்." அப்போது தேவி மீண்டும் கூறினார்: "பெயரளவில் நான் 'சதி'யாக இருந்தாலும்..."

Verse 49

तदा तन्वंतरेणापि करिष्ये तव दासताम् । ततो भवः पुनः प्राह को वा वारयितुं प्रभुः

"...அப்பொழுது வேறு உடலிலும் உனக்குத் தொண்டு செய்வேன்." பிறகு பவன் (சிவன்) மீண்டும் கூறினார்: "தடுப்பதற்கு வல்லவர் யார்?"

Verse 50

परिक्षुब्धमनोवृत्तिं स्त्रियं वा पुरुषं तु वा । पुनर्न दर्शनं देवि मया सत्यं ब्रवीम्यहम्

"தேவியே, பெண்ணோ ஆணோ, எவருடைய மனம் மிகவும் கலங்கிப் போயுள்ளதோ, அவர்களை மீண்டும் காண்பது அரிது; நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன்."

Verse 51

परं न देवि गंतव्यं महामानधनेच्छुभिः । अनाहूत तया कांते मातापितृगृहानपि

தேவி, பெருமைவும் செல்வமும் நாடி எங்கும் போகக் கூடாது. பிரியே, அவள் அழைக்காவிட்டால் பெற்றோர் வீட்டிற்கும் செல்லக் கூடாது.

Verse 52

यथा सिंधुगता सिंधुर्न पुनः परिवर्तते । तथाद्य गंत्र्या नो जातु तवागमनमिष्यते

கடலில் கலந்த நதி மீண்டும் திரும்பாததுபோல், நீ இன்று புறப்பட்டால் உன் மீள்வரவு எந்நாளும் ஏற்கப்படாது.

Verse 53

देव्युवाच । अवश्यं यद्यहं रक्ता तव पादाबुंजद्वये । तथा त्वमेव मे नाथो भविष्यसि भवांतरे

தேவி கூறினாள்—நான் உமது இரு தாமரைத் திருவடிகளில் உறுதியாகப் பற்றுடையவளாயிருந்தால், பிறவியிலும் நீரே என் நாதனாவீர்.

Verse 54

इत्युक्त्वा निर्ययौ देवी कोपांधीकृतलोचना । यियासुभिश्च कार्यार्थं यत्कर्तव्यं न तत्कृतम्

இவ்வாறு சொல்லி தேவி வெளியே சென்றாள்; கோபம் அவள் கண்களை மறைத்தது. காரியத்திற்காக விரைந்து செல்லும் அவசரத்தில் செய்ய வேண்டியது செய்யப்படவில்லை.

Verse 55

न ननाम महादेवं न च चक्रे प्रदक्षिणम् । अतएव हि सा देवी न गता पुनरागता

அவள் மகாதேவனை வணங்கவில்லை; பிரதட்சிணையும் செய்யவில்லை. அதனால் தேவி சென்றாள்; ஆனால் மீண்டும் திரும்பி வரவில்லை.

Verse 56

अप्रणम्य महेशानमकृत्वापि प्रदक्षिणम् । अद्यापि न निवर्तंते गताः प्राग्वासरा इव

மகேசானனை வணங்காமலும், பிரதட்சிணை செய்யாமலும் புறப்பட்டோர் மீண்டும் திரும்பார்—கடந்த நாட்கள் திரும்பாததுபோல்।

Verse 57

तया चरणचारिण्या राज्ञ्या त्रिभुवनेशितुः । अपि तत्पावनं वर्त्म मेनेति कठिनं बहु

கால்நடையாகச் சென்ற அந்த அரசி, திரிபுவனேசுவரனின் அந்தப் புனிதப் பாதையையும் மிகக் கடினமானதாகக் கருதினாள்।

Verse 58

देवोपि तां सतीं यांतीं दृष्ट्वा चरणचारिणीम् । अतीव विव्यथे चित्ते गणांश्चाथ समाह्वयत्

தேவரும் அந்தச் சதியை கால்நடையாகச் செல்லக் கண்டு உள்ளத்தில் மிகுந்த வேதனை அடைந்து, பின்னர் கணங்களை அழைத்தார்।

Verse 59

गणा विमानं नयत मनःपवनचक्रिणम् । पंचास्यायुतसंयुक्तं रत्नसानुध्वजोच्छ्रितम्

“ஓ கணங்களே! மனமும் காற்றும் போல் வேகமாகச் செல்லும் அந்த விமானத்தை கொண்டு வாருங்கள்; அது பத்தாயிரம் பஞ்சாச்யக் குழுக்களால் இணைக்கப்பட்டதும், ரத்தினச் சிகரங்களில் உயர்ந்த கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆகும்.”

Verse 60

महावातपताकं च महाबुद्ध्यक्षलक्षितम् । नर्मदालकनंदा च यत्रेषादंडतांगते

“(அந்த விமானம்) பெருங்காற்றில் அலைபாயும் மாபெரும் கொடிகளுடன், மாபுத்தியின் இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டதாக; மேலும் அதில் நர்மதா, அலகநந்தா முதலிய நதிகள் தண்டுபோன்ற அமைப்புகளாக நிலைபெற்றதாக உள்ளது—அதை கொண்டு வாருங்கள்.”

Verse 61

छत्रीभूतौ च यत्रस्तः सूर्याचंद्रमसावपि । यस्मिन्मकरतुंडं च वाराहीशक्तिरुत्तमा

அங்கே சூரியனும் சந்திரனும் அரசக் குடைகளாக மாறியதுபோல் நின்றனர். அந்தத் தெய்வ விமானத்தில் மகர-துண்டச் சின்னம் தாங்கிய உத்தம வாராஹீ-சக்தி அமர்ந்திருந்தாள்.

Verse 62

धूः स्वयं चापि गायत्री रज्जवस्तक्षकादयः । सारथिः प्रणवो यत्र क्रेंकारः प्रणवध्वनिः

அங்கே தூः தானேவும், காயத்ரியும் இருந்தனர். கட்டுப்பாடுகள் தக்ஷகன் முதலிய நாகங்களாய் இருந்தன; சாரதி பிரணவம் (ஓம்) ஆக, பிரணவ ஒலி ‘க்ரேம்’ மந்திரமாக முழங்கியது.

Verse 63

अंगानि रक्षका यत्र वरूथश्छंदसां गणः । इत्याज्ञप्ता गणास्तूर्णं रथं निन्युर्हराज्ञया

அங்கே வேதாங்கங்கள் காவலர்களாய் இருந்தன; சந்தஸ்களின் கூட்டம் பாதுகாப்புக் கவசமாக அமைந்தது. இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட கணங்கள், ஹரியின் ஆணையால் ரதத்தை விரைவாக இட்டுச் சென்றன.

Verse 64

देव्या सनाथं तं कृत्वा विमानं पार्षदा दिवि । अनुजग्मुर्महादेवीं दिव्यां तेजोविजृंभिणीम्

தேவிக்காக அந்த விமானத்தைச் சீரமைத்து, விண்ணிலிருந்த பர்ஷதர்கள் மகாதேவியைத் தொடர்ந்து சென்றனர்—அவள் தெய்வீகமானவள்; ஒளி மேலும் மேலும் விரிந்தது.

Verse 65

सा क्षणं त्र्यक्षरमणी वीक्ष्य दक्षसभांगणम् । नभोंऽगणाद्विमानस्थानतो वेगादवातरत्

த்ர்யக்ஷரமணி தேவி ஒரு கணம் தக்ஷ சபையின் முற்றத்தை நோக்கினாள்; பின்னர் விமானத்தில் இருந்த இடத்திலிருந்து திறந்த ஆகாய வழியாக விரைவாக இறங்கி அங்கே வந்தடைந்தாள்.

Verse 66

अविशद् यज्ञवाटं च चकितंरक्षि वीक्षिता । कृतमंगलनेपथ्यां प्रसूं दृष्ट्वा किरीटिनीम्

அவள் யாகமண்டபத்திற்குள் நுழைந்தாள்; காவலர்கள் திடுக்கிட்டு நோக்கினர். மங்கலச் சடங்கு ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு கிரீடம் சூடிய பிரசூவைப் பார்த்து அவள் அந்தக் காட்சியை நன்கு கவனித்தாள்.

Verse 67

सभर्तृकाश्च भगिनीर्नवालंकृतिशालिनीः । साश्चर्याश्च सगर्वाश्च सानंदाश्च ससाध्वसाः

அவளுடைய சகோதரிகள்—தத்தம் கணவர்களுடன், புதிய ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்து—வியப்பு, பெருமிதம், மகிழ்ச்சி, மேலும் சிறிது அச்சக் கலக்கம் உடன் நின்றனர்.

Verse 68

अचिंतिता त्वनाहूता विमानाद्धरवल्लभा । कथमेषा परिप्राप्ता क्षणमित्थं प्रपश्यतीः

“எண்ணாதபடி, அழைப்பின்றியே—ஹரப்ரியையானவள் விமானத்திலிருந்து இறங்கி வந்தாள்! இவள் இங்கே எவ்வாறு வந்தடைந்தாள்?” என்று அவர்கள் ஒரு கணம் அவ்வாறே நோக்கினர்.

Verse 69

असंभाष्या पिताः सर्वा गता दक्षांतिकं सती । पित्रा पृष्टा तु मात्रापि भद्रं जातं त्वदागमे

எல்லா மூத்தோரிடமும் பேசாமல் சதி தக்ஷனின் அருகே சென்றாள். அப்போது தந்தை கேட்டார்; தாயும் கூறினாள்—“உன் வருகையால் நன்மை ஏற்பட்டது.”

Verse 70

सत्युवाच । यदि भद्रं जनेतर्मे समागमनतो भवेत् । कथं नाहं समाहूता यथैता मे सहोदराः

சதி கூறினாள்—“அம்மா, என் வருகையால் உண்மையில் நன்மை உண்டாகுமெனில், என் இச் சகோதரிகள் போல என்னை ஏன் அழைக்கவில்லை?”

Verse 71

दक्ष उवाच । अयि कन्ये महाधन्ये ह्यनन्ये सर्वमंगले । अयं ते न मनाग्दोषो दोष एष ममैव हि

தக்ஷன் கூறினான்—ஓ மகளே, மிகப் பாக்கியவதியே, அநன்ய பக்தியுடையவளே, எல்லா மங்களமும் நிறைந்தவளே! இதில் உனக்கு சிறிதளவும் குற்றமில்லை; இந்தக் குற்றம் உண்மையில் எனக்கே உரியது.

Verse 72

तादृग्विधाय यत्पत्ये मया दत्ताज्ञबुद्धिना । यदहं तं समाज्ञास्यमीश्वरोसौ निरीश्वरः

அறியாமை புத்தியால் உன்னை அத்தகைய கணவருக்குக் கொடுத்து, நான் அவரை ஆணையிடலாம் என்று எண்ணினேன்—அவர் ஈசுவரன்; நான் ஈசுவரனல்லாதவன்.

Verse 73

तदा कथमदास्यं त्वां तस्मै मायास्वरूपिणं । अहं शिवाख्यया तुष्टो न जाने शिवरूपिणम्

அப்போது நான் உன்னை அவருக்கெப்படி அளித்திருப்பேன், அவரை மாயைத் தோற்றமாக மட்டுமே உணர்ந்தபோது? ‘சிவ’ என்ற பெயரால் மட்டும் திருப்தியடைந்து, சிவனின் உண்மை வடிவை அறியவில்லை.

Verse 74

पितामहेन बहुधा वर्णितोसौ ममाग्रतः । शंकरोयमयं शभुरसौ पशुपतिः शिवः

என் முன்னிலையில் பிதாமகன் பிரம்மா அவரை பலவிதமாக வர்ணித்தான்—‘இவர் சங்கரன்; இவர் சம்பு; அவர் பசுபதி—சாட்சாத் சிவன்.’

Verse 75

श्रीकंठोसौ महेशोऽसौ सर्वज्ञोसौ वृषध्वजः । अस्मै कन्यां प्रयच्छ त्वं महादेवाय धन्विने

அவர் ஸ்ரீகண்டன்; அவர் மகேசன்; அவர் சர்வஞ்ஞன்; அவர் வृषத்வஜன். அவருக்கே கன்னியை அளி—வில் ஏந்திய மகாதேவனுக்கு.

Verse 76

वाक्याच्छतधृतेस्तस्मात्तस्मै दत्ता मयानघे । न जाने तं विरूपाक्षमुक्षगं विषभक्षिणम्

அனகையே! சதத்ருதி (பிரம்மா) வாக்கினால் உன்னை அவருக்குக் கொடுத்தேன்; ஆனால் அவரை அறியவில்லை—விரூபாக்ஷன், வृषபவாஹனன், விஷபக்ஷி।

Verse 77

पितृकाननसंवासं शूलिनं च कपालिनम् । द्विजिह्वसंगसुभगं जलाधारं कपर्दिनम्

நான் அவரை அறியவில்லை—பித்ருகானனத்தில் வாசிப்பவர், சூலதாரி, கபாலதாரி; த்விஜிஹ்வ (பாம்புகள்) சங்கத்தால் ஒளிர்வவர், கங்காதரன், ஜடாதரன்.

Verse 78

कलंकिकृतमौलिं च धूलिधूसरचर्चितम् । क्वचित्कौपीनवसनं नग्नं वातूलवत्क्वचित्

நான் அவரை அறியவில்லை—விசித்திரக் குறிகளால் மௌலி குறியிடப்பட்டவர், தூளால் சாம்பல்நிறமாகப் பூசப்பட்டவர்; சிலவேளை கௌபீனமே அணிந்து, சிலவேளை நிர்வாணமாக, சிலவேளை காற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர் போல.

Verse 79

क्वचिच्च चर्मवसनं क्वचिद्भिक्षाटनप्रियम् । विटंकभूतानुचरं स्थाणुमुग्रं तमोगुणम्

சிலவேளை தோலாடை அணிவார், சிலவேளை பிச்சை யாசிப்பதில் விருப்பம் உடையவர்; வியத்தகு பூதகணங்கள் பின்தொடர, அசையாதவர், உக்கிரர், அறியாதோர்க்கு தமோகுணமயமாகத் தோன்றுபவர்—அவரை நான் அறியவில்லை.

Verse 80

रुद्रं रौद्रपरीवारं महाकालवपुर्धरम् । नृकरोटीपरिकरं जातिगोत्रविवर्जितम्

நான் அவரை அறியவில்லை—ருத்ரன், ரௌத்ர கணங்களால் சூழப்பட்டவர்; மகாகால வடிவம் தாங்கியவர்; மனிதக் கபாலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், ஜாதி-கோத்திர எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர்.

Verse 81

न सम्यग्वेत्ति तं कश्चिज्जानानोपि प्रतारितः । किं बहूक्तेन तनये समस्त नयशालिनि

அவரை யாரும் உண்மையாக அறியார்; ‘அறிந்தோம்’ என்று எண்ணுவோரும் மயக்கத்திலேயே உள்ளார். மேலும் சொல்லுவதால் என்ன பயன், எல்லா நயமும் உடைய மகளே?

Verse 82

क्व पांसुलपटच्छन्नो महाशंखविभूषणः । प्रबद्धसर्पकेयूरः प्रलंबित जटासटः

தூசிமூடிய ஆடையால் மறைக்கப்பட்டு, பெரிய சங்க அலங்காரங்களால் விளங்கிப், கட்டிய பாம்புக் கையுறைகள் அணிந்து, கனமான ஜடைக் கூட்டம் தொங்கும் அவர் எங்கே?

Verse 83

डमड्डमरुकव्यग्र हस्ताग्रः खंडचंद्रभृत् । तांडवाडंबररुचिः सर्वामंगल चेष्टितः

டமருவை முழக்குவதில் அவரது கை முனை துடிப்புடன் இயங்குகிறது; அவர் பிறைச்சந்திரனைத் தாங்குகிறார். தாண்டவத்தின் மாபெரும் வைபவ ஒளியால் பிரகாசித்து, அவரது ஒவ்வொரு அசைவும் எல்லா மங்களத்திற்கும் காரணம்.

Verse 84

मृडानि सहरः क्वाऽयमध्वरो मंगलालयः । अतएव समाहूता नेह त्वं सर्वमंगले

ம்ருடானி (மென்மையான தேவியே), இவ்வளவு உக்கிரமும் அச்சமூட்டும் ருத்ரன் எங்கே? மங்களத்தின் ஆலயமான இந்த யாகம் எங்கே? அதனால் தான் நீ அழைக்கப்பட்டாய்; இங்கே நீ இருக்க வேண்டாம், எல்லா மங்களமும் உடையவளே.

Verse 85

दुकूलान्यनुकूलानि रत्नालंकृतयः शुभाः । प्रागेव धारितास्तेत्र पश्यागत्य गृहाण च

அங்கே ஏற்ற, இனிய, நற்கரமான ஆடைகள்—ரத்தின அலங்காரத்துடன்—முன்னரே தயார் செய்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. வா, பார்த்து அவற்றை எடுத்துக்கொள்.

Verse 86

इह मंगलवेशेषु देवेंद्रेषु स शूलधृक् । कथमर्हो भवेच्चेति मंगले विषमेक्षणः

இங்கு மங்கள ஆடையணிந்த தேவேந்திரர்களிடையே அந்தச் சூலதாரி எவ்வாறு தகுதியானவன் ஆக முடியும்?—ஓ மங்களா, வளைந்த பார்வையுடையோர் கபட நியாயத்தால் இவ்வாறு எண்ணினர்।

Verse 87

इत्याकर्ण्य सती साध्वी जनेतुरुदितं तदा । अत्यंतदूनहृदया वक्तुं समुपचक्रमे

இதைக் கேட்ட சாத்வி சதி, தந்தையின் சொற்களால் மிகுந்த வேதனை கொண்ட உள்ளத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள்।

Verse 88

सत्युवाच । नाकर्णितं मया किंचित्त्वयि प्रब्रुवति प्रभो । पदद्वयीं समाकर्ण्य तां च ते कथयाम्यहम्

சதி கூறினாள்—ஓ பிரபுவே, உம்மை எதிர்த்து எதையும் நான் கேளவில்லை. ஆனால் இரண்டு சொற்களை மட்டும் கேட்டேன்; அவற்றை உமக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 89

न सम्यग्वेत्ति तं कश्चिज्जानानोपि प्रतारितः । एतत्सम्यक्त्वयाख्यायि कस्तं वेत्ति सदाशिवम्

அவரை யாரும் முற்றிலும் அறியார்; அறிந்தேன் என்பவனும் ஏமாறுகிறான். இதை நீயே சரியாக உரைத்தாய்—அந்த சதாசிவனை யார் அறிய முடியும்?

Verse 90

त्वं तु प्रतारितः पूर्वमधुनापि प्रतारितः । कृत्वा तेन च संबंधमसंबद्धप्रलापभाक्

ஆனால் நீ முன்பும் ஏமாற்றப்பட்டாய்; இப்போதும் ஏமாற்றப்படுகிறாய். அவனுடன் தொடர்பு கொண்டதால் நீ தொடர்பற்ற, குழப்பமான பிதற்றலைப் பேசுபவனானாய்।

Verse 91

यादृशं वक्षितं शंभुं तादृशं यद्यमन्यथाः । कुतो मामददास्तस्मै यं च कश्च न वेद न

சம்புவை (சிவனை) சொல்லப்பட்டதுபோலவே உள்ளவர் என்று நீ எண்ணினாயானால், உண்மையில் யாரும் அறியாத அவனுக்கே என்னை ஏன் அளித்தாய்?

Verse 92

अथवा तेन संबंधे न हेतुर्भवतो मतिः । तत्र हेतुरभूत्तात मम पुण्यैकगौरवम्

அல்லது அந்த உறவுக்குக் காரணம் உன் எண்ணமல்ல; அன்பரே, அங்கே காரணம் என் சொந்தப் புண்ணியத்தின் தனித்த பெருமை-பாரமே.

Verse 93

अथोक्त्वैवं बहुतरं त्वं जनेतास्य वर्ष्मणः । श्रुतानेन च देहेन पत्युः परिविगर्हणा

இவ்வாறு நீண்டதாகச் சொல்லிய பின், அவன் மகத்தான வைபவத்தின் பெருமையை நீ அறிந்துகொள்வாய்; மேலும் இதே உடலோடு உன் கணவனைப் பற்றிய பழிச்சொல்லையும் நீ கேட்பாய்.

Verse 94

पुरश्चरणमेवैतद्यदस्यैव विसर्जनम् । सुश्लाघ्यजन्मया तावत्प्राणितव्यं सुयोषिता । यावज्जीवितनाथस्याश्रवणीया विगर्हणा

இதுவே உண்மையான புரச்சரணம்—இவ்வுடலைத் துறப்பதே. நற்குலத்தில் பிறந்த சதீ, தன் நாதன் உயிருடன் இருக்கையில் அவன் பழிச்சொல்லை கேட்க வேண்டாத வரையிலே வாழ வேண்டும்.

Verse 95

इत्युक्त्वा क्रोधदीप्ताग्नौ महादेवस्वरूपिणि । जुहाव देहसमिधं प्राणरोधविधानतः

இவ்வாறு கூறி, கோபத்தால் ஜ்வலித்த—மகாதேவனின் வடிவமான—அக்கினியில், பிராணரோధ விதியின்படி தன் உடலையே சமித்தாகக் கொண்டு ஆஹுதி செய்தாள்.

Verse 96

ततो विवर्णतां प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । नाग्निर्जज्वाल च तथा यथाज्याहुतिभिः पुरा

அப்போது வாசவன் (இந்திரன்) உடன் எல்லாத் தேவர்களும் நிறமழிந்து வெளிறினர்; நெய்யாஹுதிகளால் முன்புபோல் அக்னியும் இனி ஜ்வலிக்கவில்லை।

Verse 97

मंत्राः कुंठितसामर्थ्यास्तत्क्षणादेव चाभवन् । अहो महानिष्टतरं किमेतत्समुपस्थितम्

அந்தக் கணமே மந்திரங்களின் வல்லமை மங்கியது. அய்யோ! இப்போது எழுந்தது என்ன பெரும் அனர்த்தம்?

Verse 98

केचिदूचुर्द्विजवरा मिथः परियियासवः । महाझंझानिलः प्राप्तः पर्वतांदोलनक्षमः

சில சிறந்த த்விஜர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் அலைந்து பேசினர்—“மலைகளையும் அசைக்க வல்ல பேர்ழஞ்சாவாதம் வந்துள்ளது.”

Verse 99

मखमंडप भूस्तेन क्षणतः स्थपुटीकृता । अकांडं तडिदापातो जातोभूद्भूप्रकपनः

அந்தக் காற்றால் யாகமண்டபத்தின் நிலம் கணநேரத்தில் பிளந்து புரண்டு எழுந்தது; திடீரென மின்னல் விழ, பூமி நடுங்கியது।

Verse 100

दिवश्चोल्काः प्रपतिताः पिशाचा नृत्यमादधुः । आतापिगृध्रैरुपरि गगने मंडलायितम्

வானத்திலிருந்து உல்கைகள் விழுந்தன; பிசாசுகள் நடனம் ஆடின; மேலே ஆகாயத்தில் சுடும் கழுகுகள் கூட்டம் வட்டமிட்டு சுழன்றது।

Verse 106

दक्षोपि वदनग्लानिमवाप्य सपरिच्छदः । पुनर्यथाकथंचिच्च यज्ञं प्रावर्तयन्द्विजाः

தக்ஷனும் தன் பரிவாரத்துடன் முகவாடலும் வெட்கமும் அடைந்தான். ஆயினும் இருபிறப்பினர் யாஜகர்கள் எப்படியோ மீண்டும் யாகத்தை நடத்தத் தொடங்கினர்.