Adhyaya 33

Verse 1

राज्ञ्युवाच । अवधेहि धरानाथ कथयामि यथातथम् । व्रतस्यास्य विधानं च फलं चाभीष्टदेवताम्

ராணி கூறினாள்—ஓ பூமிநாதா, கவனமாகக் கேள்; இந்த விரதத்தின் முறையையும் அதன் பலனையும், மேலும் விரும்பிய தெய்வப் பெறுபேற்றையும் நான் உண்மையாய் உரைக்கிறேன்.

Verse 2

पुरा पुरः श्रीदपत्न्याः श्रीमुख्या ब्रह्मसूनुना । नारदेन सुतार्थिन्या व्रतमेतदुदीरितम्

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மனின் புதல்வன் நாரதர், புதல்வர அருளை நாடிய திருமாலின் முதன்மைத் துணைவியாம் ஸ்ரீதேவிக்கு இவ்விரதத்தை உபதேசித்தார்।

Verse 3

चीर्णं चाथ तया देव्या पुत्रोभून्नलकूबरः । अन्याभिरपि बह्वीभिः पुत्राः प्राप्ता व्रतादितः

அந்த தேவி இவ்விரதத்தை அனுஷ்டித்தபோது நலகூபரன் எனும் புதல்வன் பிறந்தான். இதே விரதத்தால் பல பெண்களும் புதல்வரைப் பெற்றனர்।

Verse 4

विधिनाप्यत्र संपूज्या गौरी सर्वविधानवित् । स्तनंधयेन सहिता धयता स्तनमुन्मुखम्

இங்கே எல்லா விதிகளையும் அறிந்த கௌரியை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்—பாலுண்ணும் குழந்தையுடன், குழந்தை மார்பை நோக்கி மேல்நோக்கி திரும்பி உறிஞ்சும் வடிவில்।

Verse 5

मार्गशीर्ष तृतीयायां शुक्लायां कलशोपरि । ताम्रपात्रं निधायैकं तंडुलैः परिपूरितम्

மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தின் சுக்லபட்ச திதியான திருதியை அன்று, கலசத்தின் மேல் ஒரு செம்புப் பாத்திரம் வைத்து அதை அரிசித் துகள்களால் முழுவதும் நிரப்ப வேண்டும்।

Verse 6

अविच्छिन्नं नवीनं च रजनीरागरंजितम् । वासः पात्रोपरि न्यस्य सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरं परम्

பாத்திரத்தின் மேல் மஞ்சளும் செந்நிறமும் பூசப்பட்ட புதிய, கிழியாத துணியை இட வேண்டும்—மிக மிக நுண்ணிய, சிறந்த மென்மையான துணியே கொள்ள வேண்டும்।

Verse 7

तस्योपरि शुभं पद्मं रविरश्मिविकासितम् । तत्कर्णिकाया उपरि चतुःस्वर्णविनिर्मितम्

அதன் மேல் சூரியக் கதிர்களால் மலர்ந்ததுபோல் மங்களமான தாமரையை நிறுவ வேண்டும்; அதன் கர்ணிகையின் மேல் நான்கு வகைத் தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட ஆபரணத்தை வைக்க வேண்டும்.

Verse 8

विधिं संपूजयेद्भक्त्या रत्नपट्टाबंरादिभिः । पुष्पैर्नानाविधै रम्यैः फलैर्नारंगमुख्यकैः

ரத்தின ஆபரணங்கள், பட்டாடைகள் முதலியவற்றால் பக்தியுடன் விதியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; பலவகை அழகிய மலர்களாலும், ஆரஞ்சு முதலிய முதன்மை கனிகளாலும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 9

सुगंधैश्चंदनाद्यैश्च कर्पूर मृगनाभिभिः । परमान्नादि नैवेद्यैः पक्वान्नैर्बहुभंगिभिः

சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருட்களாலும், கற்பூரம் மற்றும் கஸ்தூரியாலும் பூஜிக்க வேண்டும்; பரமன்னம் முதலிய நைவேத்யங்களையும், பலவகை சமைத்த உணவுகளையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 10

धूपैरगुरुमुख्यैश्च रम्ये कुसुममंडपे । रात्रौ जागरणं कार्यं विनिंद्रैः परमोत्सवैः

அகுரு முதலிய முதன்மை தூபங்களுடன் அழகிய மலர் மண்டபத்தில், இரவில் உறக்கமின்றி உயர்ந்த உற்சவமாக ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

हस्तमात्रमिते कुंडे जातवेदस इत्यृचा । घृतेन मधुनाप्लुत्य जुहुयान्मंत्रविद्द्विजः

கைஅளவு கொண்ட குண்டத்தில் ‘ஜாதவேதஸ…’ என்று தொடங்கும் ருக் மந்திரத்தால், நெய் மற்றும் தேனில் நனைத்து மந்திரம் அறிந்த த்விஜன் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

सहस्रकमलानां च स्मेराणां स्वयमेव हि । नवप्रसूतां कपिलां सुशीलां च पयस्विनीम्

அவன் தானே முன்வந்து, இனிமையும் புதுமையும் கொண்ட ஆயிரம் தாமரைகளுடன், புதிதாகக் கன்றுபெற்ற கபில நிறத்தாள், நற்குணமுடைய, ஒழுக்கமுடைய, பால் வளமிக்க பசுவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 13

दद्यादाचार्यवर्याय सालंकारां सलक्षणाम् । उपोष्य दंपती भक्त्या नवांबरविभूषितौ

உபவாசம் செய்து, பக்தியுடன் புதிய ஆடைகளால் அலங்கரித்த கணவன்-மனைவி, அலங்காரமுடையதும் மங்கள லட்சணங்களுடையதும் ஆன அந்தப் பசுவை சிறந்த ஆசாரியருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 14

प्रातःस्नात्वा चतुर्थ्यां च संपूज्याचार्यमादृतः । वस्त्रैराभरणैर्माल्यैर्दक्षिणाभिर्मुदान्वितौ

சதுர்த்தி நாளில் விடியற்காலையில் நீராடி, மரியாதையுடன் ஆசாரியரை முறையாகப் பூஜித்து, மகிழ்ச்சியுடன் ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மாலைகள் மற்றும் தக்ஷிணை அளித்து அவரைச் சிறப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 15

सोपस्करां च तां मृर्तिमाचार्याय निवेदयेत् । समुच्चरन्निमं मंत्रं व्रतकृन्मिथुनं मुदा

விரதம் அனுஷ்டிக்கும் தம்பதியர் மகிழ்ச்சியுடன், தேவையான உபகரணங்களுடன் கூடிய அந்த மூர்த்தியை ஆசாரியருக்கு நிவேதித்து, இந்த மந்திரத்தை உரக்கச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 16

नमो विश्वविधानज्ञे विधे विविधकारिणि । सुतं वंशकरं देहि तुष्टामुष्माद्व्रताच्छुभात्

உலக ஒழுங்கை அறிந்தவனே, விதாதாவே, பலவகை செயல்களை ஆற்றுபவனே! எங்கள் இந்த மங்கள விரதத்தால் திருப்தியடைந்து, குலத்தைத் தொடரும் ஒரு புதல்வனை எங்களுக்கு அருள்வாயாக.

Verse 17

सहसं भोजयित्वाथ द्विजानां भक्तिपूर्वकम् । भुक्तशेषेण चान्नेन कुर्याद्वै पारणं ततः

பக்தியுடன் ஆயிரம் த்விஜர்களுக்கு உணவளித்து, பின்னர் உண்டதின் மீதமுள்ள அன்னத்தால் வ்ரதத்தின் பாரணத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

इत्थमेतद्व्रतं राजंश्चिकीर्षामि त्वया सह । कुरु चैतत्प्रियं मह्यमभीष्टफललब्धये

ஓ அரசே! இவ்விதமே இந்த வ்ரதம்; அதை உன்னுடன் சேர்ந்து செய்ய நான் விரும்புகிறேன். எனக்குப் பிரியமாக இதைச் செய்; வேண்டிய பலன் கிடைக்கட்டும்।

Verse 19

इति भूपालवर्येण श्रुत्वा संहृष्टचेतसा । मुनेव तं समाचीर्णं सांतर्वत्नी बभूव ह

இதைக் கேட்ட சிறந்த அரசன் மனம் மகிழ்ந்து, முனிவர் விதித்தபடியே அதைச் சரியாக நடத்தினான்; மேலும் ராணி கர்ப்பமுற்றாள்।

Verse 20

तयाथ प्रार्थिता गौरी गर्भिण्या भक्तितोषिता । पुत्रं देहि महामाये साक्षाद्विष्ण्वंशसंभवम्

அப்போது கர்ப்பிணியான அவள், பக்தியால் திருப்தியடைந்த கௌரியை வேண்டினாள்—‘ஓ மகாமாயே! விஷ்ணு வம்சத்தில் பிறந்த சாட்சாத் ஒரு மகனை எனக்கு அருள்வாயாக।’

Verse 21

जातमात्रो व्रजेत्स्वर्गं पुनगयाति चात्र वै । भक्तः सदाशिवेऽत्यर्थं प्रसिद्धः सर्वभूतले

பிறந்த உடனே அவன் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்று, மீண்டும் இவ்வுலகிற்கே திரும்புவான். சதாசிவனிடம் மிகுந்த பக்தியுடையவனாகி, பூமியெங்கும் புகழ்பெறுவான்।

Verse 22

विनैव स्तन्यपानेन षोडशाब्दाकृतिः क्षणात् । एवंभूतः सुतो गौरि यथा मे स्यात्तथाकुरु

தாய்ப்பால் அருந்தாமலேயே அவன் கணநேரத்தில் பதினாறு வயது வடிவம் எடுக்கட்டும். ஓ கௌரி, அத்தகைய மகன் எனக்குக் கிடைக்குமாறு அப்படியே அருள்செய்.

Verse 23

मृडान्यापि तथेत्युक्ता राज्ञी भक्त्यातितुष्टया । अथ कालेन तनयं मूलर्क्षे साप्यजीजनत्

ராணியின் பக்தியால் அளவிலா மகிழ்ந்த ம்ருடானி (பார்வதி) “அப்படியே ஆகுக” என்றாள். காலம் வந்தபோது ராணி மூல நட்சத்திரத்தில் ஒரு மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 24

हितैरमात्यैरथ सा विज्ञप्तारिष्टसंस्थिता । देवि राजार्थिनी चेत्त्वं त्यज दुष्टर्क्षजं सुतम्

அப்போது நலன் நாடும் அமைச்சர்கள், அபசகுன அச்சத்தில் இருந்த ராணியிடம் கூறினர்—“தேவி, அரசனுக்கும் அரசுக்கும் நன்மை வேண்டுமெனில், தீய நட்சத்திரத்தில் பிறந்த இந்த மகனைத் துறந்து விடு.”

Verse 25

सा मंत्रिवाक्यमाकर्ण्य केवलं पतिदेवता । अत्याक्षीत्तं तथा प्राप्तं तनयं नयकोविदा

அமைச்சர்களின் சொற்களை கேட்டும், கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட அவள் அந்த ஆலோசனையை மறுத்தாள். நடத்தை நுண்ணறிவு கொண்ட ராணி, தன்னிடம் வந்த மகனை ஏற்று பாதுகாத்தாள்.

Verse 26

धात्रेयिकां समाकार्य प्राहेदं सा नृपांगना । पंचमुद्रे महापीठे विकटा नाम मातृका

செவிலியை அழைத்து அந்த அரசமங்கை கூறினாள்—“பஞ்சமுத்ரா எனும் இடத்தில், மகாபீடத்தில், ‘விகடா’ என்ற மாத்ருகா தேவி இருக்கிறாள்.”

Verse 27

तदग्रे स्थापयित्वामुं बालं धात्रेयिके वद । गौर्यादत्तः शिशुरसौ तवाग्रे विनिवेदितः

அவளின் முன்னே இந்தக் குழந்தையை வைத்து, ஓ தாத்ரி, இவ்வாறு சொல்—“கௌரியால் அருளப்பட்ட இச்சிசு உன் முன்னே நிவேதிக்கப்பட்டு ஒப்படைக்கப்பட்டது।”

Verse 28

राज्ञ्या पत्युः प्रियेषिण्या मंत्रिविज्ञप्तिनुन्नया । सापि राज्ञ्युदितं श्रुत्वा शिशुं लास्य शशिप्रभम्

அமைச்சர்களின் வேண்டுதலால் தூண்டப்பட்டு, கணவருக்குப் பிரியமானதையே நாடிய அரசி உரைத்தாள். அரசியின் சொற்களை கேட்ட தாத்ரி, நிலவொளிபோல் பிரகாசித்த சிசுவைத் தூக்கினாள்.

Verse 29

विकटायाः पुरः स्थाप्य गृहं धात्रेयिका गता । अथ सा विकटा देवी समाहूय च योगिनीः

விகடையின் முன்னே சிசுவை வைத்து தாத்ரி தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள். பின்னர் விகடா தேவி யோகினிகளை அழைத்தாள்.

Verse 30

उवाच नयत क्षिप्रं शिशुं मातृगणाग्रतः । तासामाज्ञां च कुरुत रक्षतामुं प्रयत्नतः

அவள் கூறினாள்—“விரைவாக இச்சிசுவை மாத்ருகணத்தின் முன்னே கொண்டு செல்லுங்கள். அவர்களின் ஆணையை நிறைவேற்றி, மிகுந்த முயற்சியுடன் இக்குழந்தையைப் பாதுகாப்பீர்.”

Verse 31

योगिन्यो विकटावाक्यात्खेचर्यस्ताः क्षणेन तम् । निन्युर्गगनमार्गेण ब्राह्म्याद्या यत्र मातरः

விகடாவின் ஆணையால், ஆகாயத்தில் செல்லும் யோகினிகள் கணநேரத்தில் அவனை வான்வழியாக, பிராஹ்மி முதலிய மாதர்கள் இருக்கும் இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 32

प्रणम्य योगिनीवृंदं तं शिशुं सूर्यवर्चसम् । पुरो निधाय मातॄणां प्रोवाच विकटोदितम्

யோகினியர் வட்டத்துக்கு வணங்கி, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் அந்தக் குழந்தையை விகடன் மாத்ருகணத்தின் முன் வைத்து, உரியவாறு சொல்ல வேண்டியதைச் சொன்னான்.

Verse 33

ब्रह्माणी वैष्णवी रौद्री वाराही नारसिंहिका । कौमारी चापि माहेंद्री चामुंडा चैव चंडिका

பிரம்மாணி, வைஷ்ணவி, ரௌத்ரீ, வாராஹி, நாரசிம்ஹிகா; மேலும் கௌமாரி, மாஹேந்திரி, சாமுண்டா, சண்டிகா—இவர்களே மாதர்கள்.

Verse 34

दृष्ट्वा तं बालकं रम्यं विकटाप्रेषितं ततः । पप्रच्छुर्युगपड्डिंभं कस्ते तातः प्रसूश्च कः

விகடன் அனுப்பிய அந்த அழகிய குழந்தையைப் பார்த்ததும், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் அந்தச் சிறுவனை—“குழந்தையே, உன் தந்தை யார்? உன் தாய் யார்?” என்று கேட்டனர்.

Verse 35

मातृभिश्चेति पुष्टः स यदा किंचिन्न वक्ति च । तदा तद्योगिनीचक्रं प्राह मातृगणस्त्विति

மாதர்கள் வளர்த்தும் அவன் எதையும் சொல்லாதபோது, அந்த யோகினியர் வட்டம்—“இவன் மாத்ருகணத்துக்கே உரியவன்” என்று கூறியது.

Verse 36

राज्ययोग्यो भवत्येष महालक्षणलक्षितः । पुनस्तत्रैव नेतव्यो योगिन्यस्त्वविलंबितम्

“இவன் மாபெரும் சுபலக்ஷணங்களால் குறியிடப்பட்டவன்; அரசாட்சிக்கு தகுதியானவன். ஆகவே, யோகினியரே, தாமதமின்றி இவனை அங்கேயே மீண்டும் கொண்டு செல்லுங்கள்.”

Verse 37

पंचमुद्रा महादेवी तिष्ठते यत्र काम्यदा । यस्याः संसेवनान्नृणां निर्वाणश्रीरदूरतः

விரும்பிய வரங்களை அருளும் மகாதேவி பஞ்சமுத்ரா எங்கு தங்குகிறாளோ, அவளின் பக்திசேவையால் மனிதர்க்கு நிர்வாணத்தின் திருச்செல்வம் தூரத்திலிருந்தே நெருங்கி வரும்.

Verse 38

सर्वत्रशुभजन्मिन्यां काश्यां मुक्तिः पदेपदे । तथापि सविशेषं हि तत्पीठं सर्वसिद्धिकृत्

எங்கும் மங்களம் பிறக்கும் காசியில் அடியடியாக முக்தி உண்டு; ஆயினும் அந்தச் சிறப்பு பீடம் மிக விசேஷம், ஏனெனில் அது எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்கிறது.

Verse 39

तत्पीठसेवनादस्य षोडशाब्दाकृतेः शिशोः । सिद्धिर्भवित्री परमा विश्वेशानुग्रहात्परात्

அந்தப் பீடத்தைச் சேவிப்பதால், பதினாறு வயதுடைய இச்சிறுவனும் பரம சித்தியை அடைவான்—இது விஸ்வேசரின் உன்னத அருளால்.

Verse 40

एवं मातृगणाशीर्भिर्योगिनीभिः क्षणेन हि । प्रापितो मातृवाक्येन पंचमुद्रांकितं पुनः

இவ்வாறு மாத்ருகணத்தின் ஆசிகளாலும் யோகினிகளாலும்—ஒரு கணத்தில்—மாதர்களின் ஆணையால் அவன் மீண்டும் பஞ்சமுத்ரா குறியிடப்பட்ட இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான்.

Verse 41

संप्राप्य तन्महापीठं स्वर्गलोकादिहागतः । आनंदकानने दिव्यं तताप विपुलं तपः

அந்த மகாபீடத்தை அடைந்து—சுவர்கலோகத்திலிருந்து இங்கு வந்த அவன்—ஆனந்தகானனத்தில் தெய்வீகமான, மிகுந்த தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 42

तपसातीव तीव्रेण निश्चलेंद्रियचेतसः । तस्य राजकुमारस्य प्रसन्नोभूदुमाधवः

மிகவும் கடுமையான தவத்தால், புலன்களும் மனமும் அசையாமல் நிலைத்திருக்க, அந்த அரசகுமாரன் மீது உமாபதி (சிவன்) அருள்புரிந்து மகிழ்ந்தார்.

Verse 43

आविर्बभूव पुरतो लिंगरूपेण शंकरः । प्रोवाच च प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि नृपांगज

சங்கரன் லிங்கரூபமாக அவன் முன்னே தோன்றி, “நான் प्रसன்னன்; அரசகுமாரனே, வேண்டிய வரத்தைச் சொல்” என்றார்.

Verse 44

स्कंद उवाच । सर्वज्योतिर्मयं लिंगं पुरतो वीक्ष्य वाङ्मयम् । सप्तपातालमुद्भिद्य स्थितं बृहदनुग्रहात

ஸ்கந்தன் கூறினான்—எல்லா ஒளியாலும் நிறைந்த, சொல்லால் எட்டாத அந்த லிங்கத்தை முன்னே கண்டு, மகத்தான அருளால் ஏழு பாதாளங்களையும் துளைத்து வெளிப்பட்டு நிலைத்திருந்ததைப் பார்த்தான்.

Verse 45

प्रणम्य दंडवद्भूमौ परितुष्टाव धूर्जटिम् । सूक्तैर्जन्मांतराभ्यस्तैः सुहृष्टो रुद्रदेवतैः

பூமியில் தண்டவத் பணிந்து, அவன் தூর্জடி (சிவன்) யைத் துதித்தான்—முன்ஜென்மங்களில் பயின்ற ஸூக்தங்களால்—ருத்ரனையே இஷ்டதெய்வமாகக் கொண்டு பேரானந்தம் அடைந்தான்.

Verse 46

ततः प्रसन्नो भगवान्देवदेवो महेश्वरः । संतुष्टस्तपसा तस्य प्रोवाच वृषभध्वजः

அப்போது தேவர்களின் தேவனான பகவான் மகேஸ்வரன் प्रसன்னனானார்; அவன் தவத்தால் திருப்தியடைந்த வृषபத்வஜன் (சிவன்) அவனிடம் பேசினார்.

Verse 47

देवदेव उवाच । वरं वरय संतप्त तपसा क्लेशितं वपुः । त्वयेदं बालवपुषा वशीकृतं मनो मम

தேவதேவன் உரைத்தான்—தவத்தால் சுட்டெரிந்தவனே, தவக்கிளேசத்தால் சோர்ந்த உடலுடையவனே! வரம் வேண்டு. இளம்பருவ உடலோடு இருந்தும் என் மனத்தை நீ வசப்படுத்தினாய்।

Verse 48

शिवोक्तं च समाकर्ण्य वरदानं पुनःपुनः । वरं च प्रार्थयांचक्रे परिहृष्टतनूरुहः

சிவனின் மீண்டும் மீண்டும் வரமளிக்கும் சொற்களை கேட்டவுடன், அவன் வரம் வேண்டத் தொடங்கினான்; பேரானந்தத்தில் அவன் உடலில் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது।

Verse 49

कुमार उवाच । देवदेवमहादेव यदि देयो वरो मम । तदत्र भवता स्थेयं भवतापहृता सदा

குமாரன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவா! எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், நீங்கள் இங்கேயே நிலைபெற்று இருங்கள்—என்றும் சன்னிதியாக, எப்போதும் அகற்றப்படாதவராக.

Verse 50

अस्मिंल्लिंगे स्थितः शंभो कुरु भक्तसमीहितम् । विना मुद्रादिकरणं मंत्रेणापि विना विभो

ஓ ஷம்போ! இந்த லிங்கத்தில் நிலைபெற்று, பக்தனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவாயாக—முத்திரை முதலிய கிரியைகள் இன்றியும், மந்திரம் இன்றியும், ஓ விபோ.

Verse 51

दिश सिद्धिं परामत्र दर्शनात्स्पर्शनान्नतेः । अस्य लिंगस्य ये भक्ता मनोवाक्कायकर्मभिः

இங்கே வெறும் தரிசனம், ஸ்பரிசம், வணக்கம் இவற்றினாலேயே பரமசித்தியை அருள்வாயாக. மேலும் இந்த லிங்கத்தின் பக்தர்கள் மனம், வாக்கு, காயக் கருமங்களால் சேவை செய்வோர்…

Verse 52

सदैवानुग्रहस्तेषु कर्तव्यो वर एष मे । इति तद्व्रतमाकर्ण्य लिंगरूपोवदत्प्रभुः

என் வரம் இதுவே—அவர்கள்மேல் நான் எப்போதும் அருள் புரிவேன். அந்த விரதத்தை கேட்ட லிங்கரூபத்தில் உள்ள இறைவன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 53

एवमस्तु यदुक्तं ते वीरवैष्णव सूनुना । जनेतुर्विष्णुभक्ताच्च राज्ञोऽमित्रज्जितो भवान्

வீர வைஷ்ணவனின் மகன் உனக்குச் சொன்னது அப்படியே ஆகட்டும். விஷ்ணுபக்தனான அரசனிடமிருந்து பிறந்து, நீ பகைவரை வெல்லுபவனாவாய்.

Verse 54

विष्ण्वंश एवमुत्पन्नो मम भक्तिपरांगज । वीरवीरेश्वरं नाम लिंगमेतत्त्वदाख्यया

என்னிடம் பக்தி கொண்ட மகனே! நீ இவ்வாறு விஷ்ணுவின் அंशமாகப் பிறந்தாய். உன் பெயரையே தாங்கி இந்த லிங்கம் ‘வீர-வீரேஸ்வர’ என அழைக்கப்படும்.

Verse 55

काश्यां दास्यत्यभीष्टानि भक्तानां चिंतितान्यहो । अस्मिंल्लिंगे सदा वीर स्थास्याम्यद्यदिनावधि

காசியில் இது பக்தர்களின் விருப்பங்களையும், உள்ளத்தில் நினைத்த வேண்டுதல்களையும் கூட அளிக்கும். வீரனே! இன்று முதல் நான் இந்த லிங்கத்தில் என்றும் வாசம் செய்வேன்.

Verse 56

दास्यामि च परां सिद्धिमाश्रितेभ्यो न संशयः । परं न महिमानं मे कलौ कश्चिच्च वेत्स्यति

சரணடைந்தவர்களுக்கு நான் பரம சித்தியை அளிப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் கலியுகத்தில் என் மகிமையை உண்மையாக அறிபவர் அரிது.

Verse 57

यस्तु वेत्स्यति भाग्येन स परां सिद्धिमाप्स्यति । अत्र जप्तं हुतं दत्तं स्तुतमर्चितमेव वा

நல்ல பாக்கியத்தால் இம்மகிமையை அறிந்தவன் பரம சித்தியை அடைவான். இங்கே செய்யப்படும் ஜபம், ஹோமம், தானம், ஸ்துதி அல்லது அர்ச்சனை—எல்லாம் சிறப்புப் பலன் தரும்.

Verse 58

जीर्णोद्धारादिकरणमक्षय्यफलहेतुकम् । त्वं तु राज्यं परं प्राप्य सर्वभूपालदुर्लभम्

ஜீர்ணோத்தாரம் முதலிய செயல்கள் அழியாத புண்ணியப் பலனுக்குக் காரணமாகும். நீயோ எல்லா அரசர்களுக்கும் அரிதான பரம அரசாட்சியை அடைவாய்.

Verse 59

भुक्त्वा भोगांश्च विपुलानंते सिद्धिमवाप्स्यसि । पुरी वाराणसी रम्या सर्वस्मिञ्जगतीतले

மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்த பின் இறுதியில் நீ சித்தியை அடைவாய். உலகமெங்கும் வாராணசி நகரம் மிக இனிமையானது.

Verse 60

पुण्यस्तत्रापि संभेदः सरितोरसि गंगयोः । ततोऽपि च हयग्रीवं तीर्थं चैवाति पुण्यदम्

அங்கேயும் நதியின் பரப்பில் கங்கைகளின் சங்கமம் மிகப் புண்ணியமானது. ஆனால் அதற்கும் மேலாக ஹயக்ரீவ தீர்த்தம் மிகப் புண்ணியம் அளிப்பது.

Verse 61

यत्र विष्णुर्हयग्रीवो भक्तचिंतितमर्पयेत् । हयग्रीवाच्च वै तीर्थाद्गजतीर्थं विशिष्यते

எங்கே விஷ்ணு ஹயக்ரீவ ரூபத்தில் பக்தர்கள் நினைத்த (வேண்டிய) வரத்தை அருள்கிறாரோ—அங்கேயே அந்தப் புனிதத் தலம். ஹயக்ரீவ தீர்த்தத்திற்கும் மேலாக கஜ தீர்த்தம் சிறந்தது என கூறப்படுகிறது.

Verse 62

यत्र वै स्नानमात्रेण गजदानफलं लभेत् । कोकावराहतीर्थं च पुण्यदं गजतीर्थतः

எங்கு வெறும் நீராடுதலாலேயே யானைதானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியப் பயன் கிடைக்கிறதோ, அது கோகாவராஹ தீர்த்தம்; மிகப் புண்ணியம் அளிப்பது, கஜதீர்த்தத்தையும் மிஞ்சுவது.

Verse 63

कोकावराहमभ्यर्च्य तत्र नो जन्मभाग्जनः । अपि कोकावराहाच्च दिलीपेश्वरसन्निधौ

அங்கே கோகாவராஹனை பக்தியுடன் வழிபட்டால் மனிதன் மீண்டும் பிறவி எடுக்கான்; பின்னர் கோகாவராஹத்திலிருந்து திலீபேஸ்வரரின் சன்னிதிக்கு செல்கிறான்.

Verse 64

दिलीपतीर्थं सुश्रेष्ठं सद्यः पापहरं परम् । ततः सगरतीर्थं च सगरेश समीपतः

திலீப தீர்த்தம் மிகச் சிறந்தது—உயர்ந்தது, உடனே பாவம் போக்குவது; அதன் பின் சகரேசரின் அருகில் சகர தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 65

यत्र मज्जन्नरो मज्जेन्न भूयो दुःखसागरे । सप्तसागरतीर्थं च शुभं सगरतीर्थतः

எங்கு நீராடி மூழ்கிய மனிதன் மீண்டும் துயரக் கடலில் மூழ்குவதில்லையோ; அங்கே சகர தீர்த்தத்திற்குப் பின் மங்களமான சப்தசாகர தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 66

सप्ताब्धिस्नानजं पुण्यं यत्र स्नात्वा नरो लभेत् । महोदधीति विख्यातं तीर्थं सप्ताब्धितीर्थतः

எங்கு நீராடிய மனிதன் ஏழு கடல்களில் நீராடியதற்குரிய புண்ணியத்தைப் பெறுகிறானோ, அந்தத் தீர்த்தம் ‘மஹோததி’ எனப் புகழ்பெற்றது; சப்தாப்தி தீர்த்தத்திற்குப் பின் உள்ளது.

Verse 67

सकृद्यत्राप्लुतो धीमान्दहेदघमहोदधिम् । चौरतीर्थं ततः पुण्यं कपिलेश्वर सन्निधौ

எங்கு அறிவுடையவன் ஒருமுறை நீராடினாலே பாவங்களின் மாபெரும் கடல் எரிந்து அழிகிறதோ—அதன்பின் கபிலேஸ்வரர் சன்னிதியில் புண்ணியமான சௌர தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 68

पापं सुवर्णचौर्यादि यत्र स्नात्वा क्षयं व्रजेत् । हंसतीर्थ ततोपीड्यं केदारेश्वर सन्निधौ

எங்கு நீராடினால் பொன்-திருட்டு முதலிய பாவங்கள் அழிந்து போகிறதோ—அதன்பின் கேதாரேஸ்வரர் சன்னிதியில் போற்றத்தக்க ஹம்ஸ தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 69

हंस स्वरूपी यत्राहं नयामि ब्रह्मदेहिनः

எங்கு நான் ஹம்ஸ ரூபம் கொண்டு, பிரம்மதேஹிகள் எனப்படும் பிரம்மஞானிகளை முன்னே (பரம்பதம் நோக்கி) நடத்துகிறேன்.

Verse 70

ततस्त्रिभुवनाख्यस्य केशवस्याति पुण्यदम् । तीर्थं यत्राप्लुता मर्त्या मर्त्यलोकं विशंति न

அதன்பின் ‘திரிபுவன’ எனப் பெயர்பெற்ற கேசவனின் மிகப் புண்ணியமளிக்கும் தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு நீராடிய மானவர்கள் மீண்டும் மர்த்தியலோகத்தில் புகார்.

Verse 71

गोव्याघ्रे श्वर तीर्थं च ततोप्यधिकमेव हि । स्वभाववैरमुत्सृज्य यत्रोभौ सिद्धिमापतुः

அதன்பின் அதைவிடவும் மேன்மையான கோவ்யாக்ரேஸ்வர தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு இயல்பான பகையை விட்டு, அவர்கள் இருவரும் சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 72

ततोपि हि वरं वीर तीर्थं मांधातुसंज्ञितम् । चक्रवर्तिपदं यत्र प्राप्तं तेन महीभुजा

வீரனே! இவற்றினும் மேலானது ‘மாந்தாது’ எனப்படும் தீர்த்தம்; அங்கே அந்தப் பூமியைப் பாதுகாத்த அரசன் சக்கரவர்த்திப் பதவியை அடைந்தான்.

Verse 73

ततोपि मुचुकुंदाख्यं तीर्थं चातीव पुण्यदम् । यत्र स्नातो नरो जातु रिपुभिर्नाभिभूयते

இதற்கும் அப்பால் ‘முசுகுந்த’ எனப்படும் தீர்த்தம் மிகப் புண்ணியத்தை அளிக்கும்; அங்கே நீராடியவன் எந்நாளும் பகைவரால் வெல்லப்படான்.

Verse 74

पृथु तीर्थं ततोप्युच्चैः श्रेयसां साधनं परम् । पृथ्वीश्वरं यत्र दृष्ट्वा नरः पृथ्वीपतिर्भवेत्

இதிலும் உயர்ந்தது ‘பிருது தீர்த்தம்’; அது நலன்களை அடையச் சிறந்த உத்தம சாதனம். அங்கே பூமீஸ்வரனைத் தரிசித்தால் மனிதன் பூமிபதியாகலாம்.

Verse 75

ततः परशुरामस्य तीर्थं चातीव सिद्धिदम् । यत्र क्षत्रवधात्पापाज्जामदग्न्यो विमुक्तवान्

அதன்பின் பரசுராமரின் தீர்த்தம் வருகிறது; அது மிகச் சித்தியளிப்பது. அங்கேயே ஜாமதக்ன்யர் க்ஷத்திரியவதத்தால் உண்டான பாவத்திலிருந்து விடுபட்டார்.

Verse 76

अद्यापि क्षत्रवधजं पापं तत्र प्रणश्यति । एकेन स्नानमात्रेण ज्ञानाज्ञानकृतेन च

இன்றும் அங்கே க்ஷத்திரியவதத்தால் உண்டான பாவம் அழிகிறது—ஒரே முறை நீராடுவதாலே, அறிந்தும் அறியாமலும் செய்தாலும்.

Verse 77

ततोपि श्रेयसां कर्तृ तीर्थं कृष्णाग्रजस्य हि । यत्र सूतवधात्पापाद्बलदेवो विमुक्तवान्

அதிலும் மேலான நன்மை தருவது கண்ணனின் அண்ணன் பலதேவரின் தீர்த்தம்; அங்கே சூதவதத்தால் வந்த பாவத்திலிருந்து அவர் விடுதலை பெற்றார்.

Verse 78

दिवोदासस्य वै तीर्थं तत्र राज्ञोऽतिमेधसः । तत्र स्नातो नरो जातु न ज्ञानाच्च्यवतेंऽततः

அங்கே மிகுந்த ஞானமுடைய அரசன் திவோதாசனின் தீர்த்தமும் உள்ளது; அங்கே நீராடுபவன் பின்னர் ஒருபோதும் மெய்ஞானத்திலிருந்து வழுவான் இல்லை.

Verse 79

ततोपि हि महातीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् । यत्र भागीरथी साक्षान्मूर्तिरूपेण तिष्ठति

அதிலும் மேலான மகாதீர்த்தம் ஒன்று உண்டு; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்—அங்கே பாகீரதி (கங்கை) தானே சாக்ஷாத் உடல் வடிவில் தங்குகின்றாள்.

Verse 80

स्नात्वा भागीरथी तीर्थे कृत्वा श्राद्धं विधानवित् । दत्त्वा दानं च पात्रेभ्यो न भूयो गर्भभाग्भवेत्

பாகீரதி தீர்த்தத்தில் நீராடி, விதியறிந்து சிராத்தம் செய்து, தகுதியானவர்களுக்கு தானம் அளித்தால்—மீண்டும் கருப்பிறப்புக்கு உட்படான்.

Verse 81

हरपापं च भो वीर तीर्थं भागीरथीतटे । तत्र स्नात्वा क्षयं यांति महापापकुलान्यपि

வீரனே! பாகீரதியின் கரையில் ‘ஹரபாப’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே நீராடினால் மகாபாவம் சுமந்த குலங்களின் பாவமும் கூட க்ஷயமாகும்.

Verse 82

यो निष्पापेश्वरं लिंगं तत्र पश्यति मानवः । निष्पापो जायते वीर स तल्लिंगेक्षणात्क्षणात्

வீரனே! அங்கே நிஷ்பாபேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசிக்கும் மனிதன், அந்த லிங்கதரிசனமாத்திரத்தாலே அக்கணமே பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 83

दशाश्वमेधतीर्थं च ततोपि प्रवरं मतम् । दशानामश्वमेधानां यत्र स्नात्वा फलं लभेत्

மேலும் தசாஷ்வமேத தீர்த்தம் அதைவிடச் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அங்கே நீராடினால் பத்து அஷ்வமேத யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 84

ततोपि शुभदं वीर बंदीतीर्थं प्रचक्षते । यत्र स्नातो नरो मुच्येदपि संसारबंधनात्

வீரனே! அதைவிடவும் மங்களகரமானதாக ‘பந்தீ தீர்த்தம்’ என்று கூறுவர்; அங்கே நீராடும் மனிதன் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 85

हिरण्याक्षेण दैत्येन बहुशो देवताः पुरा । बंदीकृता निगडिता स्तुष्टुवुर्जगदंबिकाम्

முன்னொரு காலத்தில் ஹிரண்யாக்ஷன் என்னும் அசுரன் தேவர்களை பலமுறை கைதாக்கி சங்கிலிகளால் கட்டினான்; அவர்கள் கட்டுண்டவர்களாய் ஜகதம்பிகையைப் போற்றினர்.

Verse 86

ततो विशृंखलीभूतैर्वंदिता यज्जगज्जनिः । तदा प्रभृति बंदीति गीयतेद्यापि मानवैः

பின்னர் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுபட்ட அவர்கள் ஜகஜ்ஜனி (உலகமாதா)யை வணங்கினர்; அந்நாளிலிருந்து இன்றும் மக்கள் இதை ‘பந்தீ’ என்று பாடுகின்றனர்.

Verse 87

बंदीतीर्थस्तु तत्रैव महानिगडखंडनम् । तत्र स्नातो विमुच्येत सर्वस्मात्कर्मपाशतः

அங்கேயே பந்தீ தீர்த்தம் உள்ளது; அது மகா சங்கிலிகளை அறுக்கும். அங்கு நீராடுபவன் எல்லாக் கர்மப் பாசங்களிலிருந்தும் முழுமையாக விடுதலை பெறுவான்.

Verse 88

बंदीतीर्थं महाश्रेष्ठं काशिपुर्यां विशांपते । तत्र स्नातो नरो यायाद्विमुक्तिं देव्यनुग्रहात्

மனிதர்களின் தலைவனே! காசிப்புரியில் பந்தீ தீர்த்தம் மிகச் சிறந்தது. அங்கு நீராடும் மனிதன் தேவியின் அருளால் முக்தியை அடைவான்.

Verse 89

ततोपि हि श्रेष्ठतरं प्रयागमिति विश्रुतम् । प्रयागमाधवो यत्र सर्वयागफलप्रदः

அதற்கும் மேலாக ‘பிரயாகம்’ எனப் புகழ்பெற்றது சிறந்தது. ஏனெனில் அங்கே பிரயாக-மாதவன் அருள்புரிந்து, எல்லா யாகங்களின் பலனையும் அளிப்பவன் ஆவான்.

Verse 90

क्षोणीवराहतीर्थं च ततोपि शुभदं परम् । तत्र स्नातो नरो जातु तिर्यग्योनिं न गच्छति

அதற்கும் மேலாக மிகுந்த நன்மை தருவது க்ஷோணீவராஹ தீர்த்தம். அங்கு நீராடும் மனிதன் எப்போதும் திர்யக்-யோனி (விலங்கு பிறவி) அடையமாட்டான்.

Verse 91

ततः कालेश्वरं तीर्थं वीरश्रेष्ठतरं परम् । कलिकालौ न बाधेते यत्र स्नातं नरोत्तमम्

அதன்பின், வீரர்களில் சிறந்தவனே, மிகச் சிறந்த காளேஸ்வர தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கு நீராடிய நரோத்தமனை கலியும் காலமும் இரண்டும் துன்புறுத்தாது.

Verse 92

अशोकतीर्थं तत्रैव ततोप्यतितरां शुभम् । यत्र स्नातो नरो जातु नापतेच्छोकसागरे

அங்கேயே அசோக தீர்த்தம் உள்ளது; அது மேலும் மிகுந்த மங்களகரம். அங்கே நீராடிய மனிதன் எப்போதும் துக்கக் கடலில் வீழ்வதில்லை.

Verse 93

ततोति निर्मलतरं शक्रतीर्थं नृपांगज । शुक्रद्वारा न जायेत यत्र स्नातो नरोत्तमः

அதன்பின், அரசகுமாரனே, இன்னும் தூய்மையான சக்ர தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நீராடும் சிறந்தவன் ‘சுக்ர வாயில்’ வழியாக மீண்டும் பிறப்பதில்லை.

Verse 94

ततोऽपि पुण्यदं राजन्भवानीतीर्थमुत्तमम् । यत्र स्नात्वा भवानीशौ दृष्ट्वा नैव पुनर्भवेत्

அரசே, அதைவிடவும் புண்ணியமளிக்கும் உத்தமமான பவானி தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நீராடி பவானி-ஈசனை தரிசித்தால் மீண்டும் பிறவி இல்லை.

Verse 95

प्रभासतीर्थं विख्यातं ततोपि शुभदं नृणाम् । सोमेश्वरस्य पुरतस्तत्र स्नातो न गर्भभाक्

அதன்பின் புகழ்பெற்ற பிரபாச தீர்த்தம்; அது மக்களுக்கு மேலும் மங்களம் தருவது. சோமேஸ்வரர் முன்பாக அங்கே நீராடுபவன் மீண்டும் கர்ப்பம் ஏற்க (பிறவி எடுக்க) மாட்டான்.

Verse 96

ततो गरुडतीर्थं च संसारविषनाशनम् । गरुडेशं समभ्यर्च्य तत्र स्नात्वा न शोचति

அதன்பின் கருட தீர்த்தம்; அது சம்சார விஷத்தை அழிக்கும். கருடேசனை முறையாக வழிபட்டு அங்கே நீராடினால் மனிதன் துயரப்படான்.

Verse 97

ब्रह्मतीर्थं ततः पुण्यं वीरब्रह्मेश्वरात्पुरः । ब्रह्मविद्यामवाप्नोति तत्र स्नानेन मानवः

அதன்பின் வீர-பிரம்மேஸ்வரர் முன்னிலையில் புனிதமான பிரம்மதீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நீராடினால் மனிதன் பிரம்மவித்தையை அடைகிறான்.

Verse 98

ततो वृद्धार्कतीर्थं च विधितीर्थं ततः परम् । तत्राप्लुतो नरो याति रविलोकं सुनिर्मलम्

பின்பு வೃದ್ಧார்கதீர்த்தம், அதன் பின் விதிதீர்த்தம். அங்கே நீராடியவன் களங்கமற்ற ரவிலோகம் (சூரியலோகம்) அடைகிறான்.

Verse 99

ततो नृसिंहतीर्थं च महाभयनिवारणम् । कालादपि कुतस्तत्र स्नात्वा परिबिभेति च

அதன்பின் நரசிம்மதீர்த்தம்; அது பேரச்சத்தை நீக்கும். அங்கே நீராடியவன் காலத்திற்கே (மரணத்திற்கே) எப்படிப் பயப்படுவான்—மற்றதெல்லாம் என்ன?

Verse 100

ततोपि पुण्यदं नृणां तीर्थं चित्ररथेश्वरम् । यत्र स्नात्वा च दत्त्वा च चित्रगुप्तं न पश्यति

இவற்றையும் விட மனிதர்க்கு மிகப் புண்ணியமளிப்பது சித்ரரதேஸ்வர தீர்த்தம். அங்கே நீராடி தானம் செய்தால் கர்மலேககர் சித்ரகுப்தனை காண வேண்டியதில்லை.

Verse 110

तत्राल्पमपि यच्छेद्यत्कल्पांतेप्यक्षयं हि तत् । एतेभ्योपि हि तीर्थेभ्यो लिंगकोटित्रयादपि

அங்கே அளித்த சிறிதளவு தானம்கூட கல்பாந்தம் வரை அழியாததாகும். உண்மையில் அதன் பலன் இத்தீர்த்தங்களையும்விட, மூன்று கோடி லிங்கங்களையும்விட மேலானது.

Verse 120

अप्येकं यो महारुद्रं जपेद्वीरेश सन्निधौ । जापयेद्वा भवेत्तस्य कोटिरुद्रफलं ध्रुवम्

வீரேசரின் சன்னிதியில் மகாருத்ர மந்திரத்தை ஒருமுறையாவது ஜபிப்பவன், அல்லது பிறரால் ஜபிக்கச் செய்வவன், அவனுக்கு நிச்சயமாக கோடிருத்ரம் செய்ததற்குச் சமமான பலன் உண்டாகும்।

Verse 128

इति श्रुत्वा महेशानो महीप तनयोदितम् । पुनस्तीर्थानि गंगायां वक्तुं समुपचक्रमे

அரசன் மகன் கூறியவற்றை இவ்வாறு கேட்ட மகேசானன் (சிவன்), மீண்டும் கங்கையில் உள்ள தீர்த்தங்களைக் கூறத் தொடங்கினான்।