Adhyaya 31

Verse 1

अगस्त्य उवाच । धर्मतीर्थस्य माहात्म्यं कीदृग्देवेन शंभुना । स्कंद देव्यै समाख्यातं तदाख्याहि कृपां कुरु

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஸ்கந்தா, தர்மதீர்த்தத்தின் மகிமையை தேவாதிதேவன் சம்பு தேவியிடம் எவ்வாறு உரைத்தான்? கருணை செய்து அந்த வரலாற்றைச் சொல்லும்।

Verse 2

स्कंद उवाच । विंध्योन्नतिहृदाख्यामि धर्मतीर्थसमुद्भवम् । आकर्णय महाप्राज्ञ यथा देवेन भाषितम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாப்ராஜ்ஞரே, கேளுங்கள். ‘விந்த்யோன்னதி-ஹ்ருத்’ எனப்படும் வரலாற்றில் கூறியபடியே, ஆண்டவன் உரைத்ததுபோல தர்மதீர்த்தத்தின் தோற்றத்தை நான் விளக்குவேன்।

Verse 3

वृत्रं निहत्य वृत्रारिर्ब्रह्महत्यामवाप्तवान् । अनुतप्तोथ पप्रच्छ प्रायश्चित्तं पुरोहितम्

விருத்திரனை வதம் செய்ததால் விருத்திராரி (இந்திரன்) பிரம்மஹத்தி பாவத்தை அடைந்தான். மனம் வருந்தி, பின்னர் தன் புரோகிதனிடம் பிராயச்சித்தத்தை கேட்டான்।

Verse 4

बृहस्पतिरुवाच । यदि त्वं देवराजेमां ब्रह्महत्यां सुदुस्त्यजाम् । अपानुनुत्सुस्तद्याहि काशीं विश्वेशपालिताम्

பிரகஸ்பதி கூறினார்—தேவராஜனே! மிகக் கடினமாக நீங்காத இந்தப் பிரம்மஹத்தி பாவத்தை அகற்ற விரும்பினால், விஸ்வேஸ்வரன் காக்கும் காசிக்குச் செல்।

Verse 5

नान्यत्किंचित्क्वचिद्दृष्टं ब्रह्महत्यामहौषधम् । राजधानीं परित्यज्य शक्र विश्वेशितुः पराम्

பிரம்மஹத்திக்கு இத்தகைய மகௌஷதம் வேறெங்கும் காணப்படவில்லை. ஆகவே சக்ரனே! தலைநகரை விட்டு விஸ்வேஸ்வரனின் பரம நகரத்திற்குச் செல்।

Verse 6

भैरवस्यापिहस्ताग्रादपतद्वैधसं शिरः । यत्रानंदवने तत्र वृत्रशत्रो व्रज द्रुतम्

ஆனந்தவனத்தில் பைரவனின் கை முனையிலிருந்து வைதஸன் (பிரம்மா) தலை வீழ்ந்தது. வ்ருத்ரசத்ருவே! அந்த இடத்திற்கே விரைந்து செல்।

Verse 7

सीमानमपि संप्राप्य शक्रानंदवनस्य हि । ब्रह्महत्या पलायेत वेपमाना निराश्रया

சக்ரனே! ஆனந்தவனத்தின் எல்லையை அடைந்தவுடனே பிரம்மஹத்தி—நடுங்கி, ஆதரவின்றி—ஓடிப்போய்விடும்।

Verse 8

अन्येषामपि पापानां महापापजुषामपि । नाशयित्री परा काशी विश्वेश समधिष्ठिता

மற்ற பாவங்களுக்கும், மகாபாவங்களில் மூழ்கியவர்களுக்கும் கூட—விஸ்வேஸ்வரன் அருளாட்சி செய்யும் பரம காசியே நாசம் செய்பவள்.

Verse 9

महापातकतो मुक्तिः काश्यामे व शतक्रतो । महासंसारतो मुक्तिः काश्यामेव न चान्यतः

ஏ சதக்ரதுவே! மகாபாதகங்களிலிருந்து விடுதலை காசியிலேயே; மேலும் மகாசம்சாரச் சுழலிலிருந்து மோட்சமும் காசியிலேயே—வேறெங்கும் இல்லை.

Verse 10

निर्वाणनगरी काशी काशी सर्वाघसंघहृत् । विश्वेशितुः प्रिया काशी द्यौः काशी सदृशी नहि

காசி நிர்வாண நகரி; காசி எல்லாப் பாவக் கூட்டத்தையும் அகற்றும். காசி விஸ்வேசருக்கு பிரியமானது; சொர்க்கமும் காசிக்கு ஒப்பில்லை.

Verse 11

ब्रह्महत्याभयं यस्य यस्य संसारतो भयम् । जातुचित्तेन न त्याज्या काशिका मुक्तिकाशिका

யாருக்கு பிரம்மஹத்தி பயமோ, யாருக்கு சம்சாரப் பயமோ—அவர் விடுதலை அளிக்கும் காசிகாவை மனத்தில் ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது.

Verse 12

जंतूनां कर्मबीजानां यत्र देहविसर्जने । न जातुचित्प्ररोहोस्ति हरदृष्ट्याप्तशुष्मणाम्

அந்த இடத்தில் உயிர்கள் உடலை விட்டு நீங்கும்போது—ஹரனின் பார்வையால் யாரின் உயிர்சக்தி உலர்ந்ததோ—அவர்களின் கர்ம விதைகள் மீண்டும் ஒருபோதும் முளைக்காது.

Verse 13

तां काशीं प्राप्य वृत्रारे वृत्रहत्यापनुत्तये । समाराधय विश्वेशं विश्वमुक्तिप्रदायकम्

ஏ வ்ருத்ராரியே! அந்த காசியை அடைந்து, வ்ருத்ரவதப் பாவம் நீங்குவதற்காக, உலகிற்கு விடுதலை அளிக்கும் விஸ்வேசரை முறையாக ஆராதனை செய்.

Verse 14

बृहस्पतेरिति वचो निशम्य स सहस्रदृक् । आयाद्द्रुततरं काशीं महापातकघातुकाम्

பிருகஸ்பதியின் வாக்கைக் கேட்ட ஆயிரக்கண் சசீபதி இந்திரன் உடனே காசிக்குச் சென்றான்—அது மகாபாதகங்களையும் அழிக்கும் புனிதத் தலம்.

Verse 15

स्नात्वोत्तरवहायां च धर्मेशं परितः स्थितः । आराधयन्महादेवं ब्रह्मद्वत्याप नुत्तये

உத்தரவாஹினியில் நீராடி, தர்மேஸ்வரனைச் சுற்றி நின்று, பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்குமாறு மகாதேவனை ஆராதித்தான்.

Verse 16

महारुद्रजपासक्तः सुत्रामाथ त्रिलोचनम् । ददर्श लिंगमध्यस्थं स्वभासा दीपितांबरम्

மகாருத்ர மந்திர ஜபத்தில் ஆழ்ந்த சுத்ராமா இந்திரன், லிங்கத்தின் நடுவில் வெளிப்பட்ட திரிலோசனனை கண்டான்; அவன் சுயஒளி திசைகளை ஒளிரச் செய்தது.

Verse 17

पुनस्तुष्टाव वेदोक्तै रुद्रसूक्तैरनेकधा । विनिष्क्रम्य ततो लिंगादाविर्भूय भवोवदत्

மீண்டும் வேதத்தில் கூறப்பட்ட ருத்ரசூக்தங்களால் பலவிதமாகத் துதித்தான்; அப்போது பவனாகிய சிவன் லிங்கத்திலிருந்து வெளிவந்து வெளிப்படையாகப் பேசியான்.

Verse 18

शचीपते प्रसन्नोस्मि वरं वरय सुव्रत । किं देयं द्रुतमाख्याहि धर्मपीठकृतास्पद

‘சசீபதியே! நான் प्रसன்னன். நல்லவிரதனே, வரம் கேள். தர்மபீடத்தில் அடைக்கலம் கொண்டவனே, விரைவில் சொல்—எதை அளிக்க வேண்டும்?’

Verse 19

श्रुत्वेति देवदेवस्य स प्रेमवचनं हरिः । सर्वज्ञ किंतेऽविदितं तमुवाचेति वृत्रहा

தேவர்களின் தேவனின் அன்புமிகு சொற்களை கேட்ட வ்ருத்ரஹா இந்திரன் மறுமொழி கூறினான்— “ஓ சர்வஞ்ஞனே! உமக்கு அறியாதது என்ன இருக்க முடியும்?”

Verse 20

ततस्तत्कृपयानुन्नो धर्मपीठनिषेवणात् । निष्पाद्य तीर्थं तत्रेशोऽत्र स्नाहींद्रेति चाब्रवीत्

பின்னர் கருணையால் உந்தப்பட்டும், தர்மபீடத்தில் இந்திரன் செய்த சேவையால் மகிழ்ந்தும், ஆண்டவன் அங்கே ஒரு தீர்த்தத்தை நிறுவி— “இந்திரா, இங்கே நீராடுவாய்” என்று கூறினான்.

Verse 21

तत्रेंद्रः स्नानमात्रेण दिव्यगंधोऽभवत्क्षणात् । अवाप च रुचिं चारुं प्राक्तनीं शातयाज्ञिकीम्

அங்கே வெறும் நீராடியதாலேயே இந்திரன் கணநேரத்தில் தெய்வீக மணம் உடையவனாகி, பழைய யாகங்களால் பெற்றிருந்த அழகிய முன்னைய ஒளியையும் மீண்டும் அடைந்தான்.

Verse 22

तदाश्चर्यमथो दृष्ट्वा मुनयो नारदादयः । परिसस्नुर्मुदायुक्ता धर्मतीर्थेऽघहारिणि

அந்த அதிசயத்தை கண்ட நாரதர் முதலிய முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் பாவநாசினியான தர்மதீர்த்தத்தில் நீராடினர்.

Verse 23

अतर्पयन्पितॄन्दिव्यान्व्यधुः श्राद्धानि श्रद्धया । धर्मेशं स्नापयामासुस्तत्तीर्थाम्बुभृतैर्घटैः

அவர்கள் தெய்வீக பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி, நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தக் கிரியைகளைச் செய்தனர்; மேலும் அந்தத் தீர்த்த நீரால் நிரம்பிய குடங்களால் தர்மேஸ்வரருக்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்தனர்.

Verse 24

तदा प्रभृति तत्तीर्थं धर्मांधुरिति विश्रुतम् । ब्रह्महत्यादि पापानामक्लेशं क्षालनं परम्

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் “தர்மாந்து” எனப் புகழ்பெற்றது. பிரம்மஹத்த்யை முதலிய பாவங்களையும் துன்பமின்றி கழுவி நீக்கும் பரமப் புனிதம் அது.

Verse 25

यत्फलं तीर्थराजस्य स्नानेन परिकीर्त्यते । सहस्रगुणितं तत्स्याद्धर्मांधु स्नानमात्रतः

தீர்த்தராஜத்தில் நீராடுவதால் கூறப்படும் பலன் எதுவோ, தர்மாந்துவில் வெறும் நீராடுதலாலேயே அது ஆயிரமடங்கு ஆகும்.

Verse 26

गंगाद्वारे कुरुक्षेत्रे गंगासागरसंगमे । यत्फलं लभते मर्त्यो धर्मतीर्थे तदाप्नुयात्

கங்காத்வாரம், குருக்ஷேத்திரம் அல்லது கங்கை-சாகர சங்கமத்தில் மனிதன் பெறும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அதையே தர்மதீர்த்தத்தில் அடைகிறான்.

Verse 27

नर्मदायां सरस्वत्यां गौतम्यां सिंहगे गुरौ । स्नात्वा यत्फलमाप्येत धर्मकूपे तदाप्नुयात्

நர்மதா, சரஸ்வதி, கௌதமி, சிம்ஹகே அல்லது குரு தீர்த்தத்தில் நீராடி பெறும் பலன் எதுவோ, அதையே தர்மகூபத்தில் பெறலாம்.

Verse 28

मानसे पुष्करे चैव द्वारिके सागरे तथा । तीर्थे स्नात्वा फलं यत्स्यात्तत्स्याद्धर्मजलाशये

மானஸ சரோவர், புஷ்கரம், த்வாரகா மற்றும் சாகர தீர்த்தத்தில் நீராடுவதால் உண்டாகும் பலன் எதுவோ, அதுவே தர்மஜலாசயத்திலும் கிடைக்கும்.

Verse 29

कार्तिक्यां सूकरक्षेत्रे चैत्र्यां गौरीमहाह्रदे । शंखोद्धारे हरिदिने यत्फलं तत्फलं त्विह

கார்த்திகத்தில் சூகரக்ஷேத்திரத்தில், சைத்ரத்தில் கௌரீ மகாஹ்ரதத்தில், சங்கோத்தாரத்தில், ஹரியின் புனித நாளில் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன்—அதே பலன் இங்கேயும் பெறப்படுகிறது।

Verse 30

तीर्थद्वयं प्रतीक्षंते सिस्नासून्पितरो नरान् । गंगायां धर्मकूपे च पिंडनिर्वपणाशया

கங்கை மற்றும் தர்மகூபம்—இந்த இரு தீர்த்தங்களில் நீராட விரும்பும் மனிதர்களை, பிண்ட நிவேதனத்தின் ஆசையுடன் பித்ருக்கள் எதிர்நோக்குகின்றனர்।

Verse 31

पितामहसमीपे वा धर्मेशस्याग्रतोथ वा । फल्गौ च धर्मकूपे च माद्यंति प्रपितामहाः

பிதாமஹரின் அருகிலோ, தர்மேசரின் முன்னிலையிலோ; அதுபோல பல்கூவிலும் தர்மகூபத்திலும்—பிரபிதாமஹர்கள் மகிழ்ந்து களிகூர்கின்றனர்।

Verse 32

धर्मकूपे नरः स्नात्वा परितर्प्य पितामहान् । गयां गत्वा किमधिकं कर्ता पितृमुदावहम्

தர்மகூபத்தில் நீராடி பித்ருக்களை முறையாகத் திருப்திப்படுத்திய பின், கயைக்கு சென்று மனிதன் பித்ருநலனுக்காக இன்னும் என்ன அதிகப் பலனைச் செய்வான்?

Verse 33

यथा गयायां तृप्ताः स्युः पिंडदाने पितामहाः । धर्मतीर्थे तथैव स्युर्न न्यूनं नैव चाधिकम्

கயையில் பிண்டதானத்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவதுபோல, தர்மதீர்த்தத்திலும் அதேபோலவே—குறைவும் இல்லை, அதிகமும் இல்லை; பலன் சமம்।

Verse 34

ते धन्याः पितृभक्तास्ते प्रीणितास्तैः पितामहाः । पैत्रादृणाद्धर्मतीर्थे निष्कृतिर्यैः कृता सुतैः

பித்ருக்களைப் பக்தியுடன் போற்றும் அந்தப் புதல்வர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்கள்; அவர்களால் பிதாமகர்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடைகிறார்கள். தர்மதீர்த்தத்தில் பிராயச்சித்தம் செய்து பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுபடும் புதல்வர்களே உண்மையில் நற்பேறு பெற்றோர்.

Verse 35

तत्तीर्थस्य प्रभावेण निष्पापोभूत्क्षणेन च । प्रणम्य देवदेवेशमिंद्रोऽगादमरावतीम्

அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவன் ஒரு கணத்தில் பாவமற்றவனானான். பின்னர் தேவர்களின் தேவேசனை வணங்கி இந்திரன் அமராவதிக்குச் சென்றான்.

Verse 36

अपारो महिमा तस्य धर्मतीर्थस्य कुंभज । तत्कूपे स्वं निरीक्ष्यापि श्राद्धदानफलं लभेत्

கும்பஜரே (அகஸ்தியரே)! அந்த தர்மதீர்த்தத்தின் மகிமை அளவற்றது. அதன் கிணற்றில் தன் பிரதிபலிப்பை மட்டும் பார்த்தால்கூட, ஸ்ராத்தமும் தானமும் செய்த பலனை மனிதன் பெறுவான்.

Verse 37

तत्रापि काकिणी मात्रं यच्छेत्पितृमुदे नरः । अक्षयं फलमाप्नोति धर्मपीठप्रभावतः

அங்கேயும் பித்ருக்களின் மகிழ்ச்சிக்காக ஒரே ஒரு காகிணி நாணயம் மட்டும் தானம் செய்தால்கூட, தர்மபீடத்தின் சக்தியால் அழியாத பலனை அடைவான்.

Verse 38

तत्र यो भोजयेद्विप्रान्यतिनोथ तपस्विनः । सिक्थे सिक्थे लभेत्सोथ वाजपेयफलं स्फुटम्

அங்கே யார் பிராமணர்களையோ, யதிகளையோ, தவஸ்விகளையோ உணவளிக்கிறாரோ, அவர் ஒவ்வொரு வாய்க்கும் வாஜபேய யாகத்தின் வெளிப்படையான பலனை நிச்சயமாகப் பெறுவார்.

Verse 39

प्राप्यामरावतीं शक्रस्ततो दिविषदां पुरः । धर्मपीठस्य माहात्म्यं महत्काश्यामवर्णयत्

அமராவதியை அடைந்த சக்கிரன் (இந்திரன்) தேவர்களின் சபையின் முன் காசியிலுள்ள தர்மபீடத்தின் மாபெரும் மகிமையை உரைத்தான்।

Verse 40

आगत्य पुनरप्यत्र शंभोरानंदकानने । मुनिवृंदारकैः सार्धं लिंगमस्थापयद्धरिः

மீண்டும் இங்கு, சம்புவின் ஆனந்தகானனத்திற்கு வந்து, ஹரி முனிவர்களின் கூட்டத்துடன் சேர்ந்து லிங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 41

तारकेशात्पश्चिमत इंद्रेश्वरमितीरितम् । तस्य संदर्शनात्पुंसामैंद्रलोको न दूरतः

தாரகேசத்தின் மேற்கில் ‘இந்திரேஸ்வரம்’ எனப் புகழப்படும் தலம் உள்ளது. அதனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதர்க்கு இந்திரலோகம் தொலைவில் இல்லை।

Verse 42

तद्दक्षिणे शचीशश्च स्वयं शच्या प्रतिष्ठितः । शचीशार्चनतः स्त्रीणां सौभाग्यमतुलं भवेत्

அதன் தெற்கில் சசீசர் உள்ளார்; அவரைச் சசீதேவி தாமே நிறுவினாள். சசீசரை வழிபட்டால் பெண்களுக்கு ஒப்பற்ற சௌபாக்கியமும் தாம்பத்திய வளமும் உண்டாகும்।

Verse 43

तत्समीपेस्ति रंभेशो बहुसौख्यसमृद्धिदः । इंद्रेश्वरस्य परितो लोकपालेश्वरो परः

அருகில் ரம்பேசர் உள்ளார்; அவர் மிகுந்த இன்பமும் செல்வச் செழிப்பும் அருள்வார். மேலும் இந்திரேஸ்வரனைச் சூழ்ந்து பரம லோகபாலேஸ்வரர் விளங்குகிறார்।

Verse 44

तदर्चनात्प्रसीदंति लोकपालाः समृद्धिदाः । धर्मेशात्पश्चिमाशायां धरणीशः प्रकीर्तितः । तद्दर्शनेन धैर्यं स्याद्राज्ये राजकुलादिषु

அவரை அர்ச்சிப்பதால் உலகபாலர்கள் மகிழ்ந்து செழிப்பை அளிப்பர். தர்மேசரின் மேற்குத் திசையில் ‘தரணீச’ எனப்படும் லிங்கம் புகழ்பெற்றது. அதன் தரிசனமட்டுமே அரசாட்சி, அரசகுலம் மற்றும் பொதுவாழ்வில் திடமான துணிவை உண்டாக்கும்.

Verse 45

धर्मेशाद्दक्षिणे पूज्यं तत्त्वेशाख्यं परं नरैः । तत्त्वज्ञानं प्रवर्तेत तल्लिंगस्य समर्चनात्

தர்மேசரின் தெற்கில் ‘தத்த்வேச’ எனும் பரம லிங்கம் மனிதர்களால் வழிபடத்தக்கது. அந்த லிங்கத்தை பக்தியுடன் அர்ச்சிப்பதால் வாழ்வில் தத்துவஞானம் எழுச்சி பெறும்.

Verse 46

धर्मेशात्पूर्वदिग्भागे वैराग्येशं समर्चयेत् । निवृत्तिश्चेतसस्तस्य लिंगस्य स्पर्शनादपि

தர்மேசரின் கிழக்குத் திசையில் ‘வைராக்யேச’னை வழிபட வேண்டும். அந்த லிங்கத்தைத் தொடுவதால்கூட மனம் உலகப் பற்றிலிருந்து விலகி நிவ்ருத்தி பெறும்.

Verse 47

ज्ञानेश्वरं तथैशान्यां ज्ञानदं सर्वदेहिनाम् । ऐश्वर्येशमुदीच्यां च लिंगाद्धर्मेश्वराच्छुभात्

வடகிழக்கில் ‘ஞானேசுவர’ லிங்கம் உள்ளது; அது எல்லா உடலுடையோருக்கும் ஞானம் அளிப்பது. மேலும் வடதிசையில் ‘ஐசுவர்யேச’ உள்ளது—இவ்விரண்டும் மங்களமான தர்மேசுவர லிங்கத்துடன் தொடர்புற்று விளங்குகின்றன.

Verse 48

तद्दर्शनाद्भवेन्नृणामैश्वर्यं मनसेप्सितम् । पंचवक्त्रस्य रूपाणि लिंगान्येतानि कुंभज

இவற்றின் தரிசனமட்டுமே மனிதர்க்கு மனம் விரும்பிய ஐசுவர்யமும் ஆட்சிச் செல்வமும் கிடைக்கும். ஓ கும்பஜ (அகஸ்தியரே), இவ்விலிங்கங்கள் பஞ்சவக்த்ர சிவபெருமானின் ரூபங்களே.

Verse 49

एतान्यवश्यं संसेव्य नरः प्राप्नोति शाश्वतम् । अन्यत्तत्रैव यद्वृत्तं तदाख्यामि मुने शृणु

இந்த லிங்கங்களை பக்தியுடன் இடையறாது சேவிப்பவன் நிச்சயமாக நித்தியமான பதத்தை அடைகிறான். முனிவரே, அதே இடத்தில் நிகழ்ந்த மற்றொரு நிகழ்வை இப்போது நான் உரைக்கிறேன்; கேளுங்கள்.

Verse 50

यच्छ्रुत्वापि नरो घोरे संसाराब्धौ न मज्जति । कदंबशिखरो नाम विंध्यपादो महानिह

இதைச் செவிமடுத்தாலும் மனிதன் கொடிய சம்சாரக் கடலில் மூழ்கமாட்டான். இங்கு ‘கதம்பசிகர’ன் எனப் பெயருடைய ஒரு மகான் இருந்தான்; அவன் மகாபலன் ‘விந்த்யபாத’ன்.

Verse 51

दमस्य पुत्रस्तत्रासीद्दुर्दमो नाम पार्थिवः । पितर्युपरते राज्यं संप्राप्याविजितेंद्रियः

அங்கே தமன் என்பவனின் மகன் ‘துர்தம’ன் எனும் அரசன் இருந்தான். தந்தை மறைந்த பின் அரசை அடைந்தும் அவன் புலன்களை வெல்லாதவனாய் இருந்தான்.

Verse 52

हरेत्पुरंध्रीः प्रसभं पौराणां काममोहितः । असाधवः प्रियास्तस्य साधवोऽप्रियतां ययुः

காம மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, அவன் நகர மக்களின் பெண்களை வலுக்கட்டாயமாகக் கடத்தினான். தீயோர் அவனுக்கு அன்பானவர்களாயினர்; நல்லோர் அவனுக்கு வெறுப்பானவர்களாயினர்.

Verse 53

अदंड्यान्दंडयांचक्रे दंड्येष्वासीत्पराङमुखः । सदैव मृगयाशीलः सोऽभून्मृगयु संगतः

தண்டிக்கத் தகாதவர்களை அவன் தண்டித்தான்; தண்டிக்கத் தகுதியானவர்களிடம் அவன் முகம் திருப்பினான். எப்போதும் வேட்டையில் ஆசை கொண்டு, வேட்டைக்காரர்களோடு சேர்ந்து வாழ்ந்தான்.

Verse 54

विवासिताः स्वविषयात्तेन सन्मतिदायिनः । धर्माधिकारिणः शूद्रा ब्राह्मणाः करदीकृताः

அவன் தம் தம் நாட்டிலிருந்த நல்லறிவு வழங்கும் ஆலோசகர்களைத் துரத்தினான்; சூத்ரர்களைத் தர்ம அதிகாரத் தீர்ப்பாளர்களாக்கி, பிராமணர்களை வரி செலுத்தும் குடிமக்கள் நிலைக்கு இழித்தான்।

Verse 55

परदारेषुसंतुष्टः स्वदारेषु पराङ्मुखः । आनर्च जातुचिन्नैव देवौ दुःखांतकारिणौ

பிறர் மனைவியரிடம் மகிழ்ந்து, தன் மனைவியரிடம் முகம் திருப்பியவன்; துயரத்தை முடிவுறச் செய்யும் அந்த இரு தேவர்களையும் ஒருபோதும் வழிபடவில்லை।

Verse 56

हारिणौ सर्वपापानां सर्ववांछितदायिनौ । सर्वेषां जगतीसारौ श्रीकंठश्रीपतीपती

அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவோர், எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வோர்—அனைவருக்கும் உலகின் சாரம்: ஸ்ரீகண்டன் (சிவன்) மற்றும் ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு), இரு ஆண்டவர்கள்।

Verse 57

स्वप्रजास्वेक उदितो धूमकेतुरिवापरः । दुर्दमो नाम भूपालः क्षयाया कांड एव हि

தன் குடிகளிடையே புகைக்கோள் போல இன்னொன்று எழுந்தது—துர்தமன் என்னும் அரசன்; அவன் உண்மையிலேயே அழிவின் முன்னறிவிப்பாக இருந்தான்।

Verse 58

स कदाचिन्मृगयुभिः पापर्धि व्यसनातुरः । सार्धं विवेशारण्यानि गृष्टिपृष्ठानुगो हयी

ஒருமுறை பாவமிகு வேட்டையின் பழக்கத்தால் துயருற்றவன், வேட்டையாடிகளுடன் காடுகளில் நுழைந்தான்; கூட்டத்தின் பின்னே நெருங்கிப் பின்தொடரும் குதிரையில் அவன் ஏறியிருந்தான்।

Verse 59

एकाकी दैवयोगेन दुर्दमः सोऽवनीपतिः । धन्वी तुरंगमारुढोऽविशदानंदकाननम्

அப்போது தெய்வயோகத்தால் துர்தம மன்னன் தனித்தனியாக ஆனான். வில்லைக் கையில் ஏந்தி, குதிரைமேல் ஏறி, ஆனந்தகானனம்—ஆனந்தத்தின் வனம்—உள்நுழைந்தான்.

Verse 60

स विलोक्याथ सर्वत्र पादपा नवकेशिनः । सुच्छायांश्च सुविस्तारान्गतश्रम इवाभवत्

அவன் எங்கும் நோக்கினான்; புதிதாய் முளைத்த இலைகளால் அலங்கரித்த மரங்கள் எங்கும் இருந்தன. இனிய நிழலுடன் விரிந்த அவற்றைக் கண்டு அவன் சோர்வு நீங்கியதுபோல் ஆனான்.

Verse 62

केवलं मृगया जातस्तत्खेदो न व्यपाव्रजत् । आजन्मजनितः खेदो निरगात्तद्वनेक्षणात्

வேட்டையால் வந்த சோர்வு மட்டும் நீங்கவில்லை; ஆனால் பிறவி பிறவியாக உண்டான துயரம் அந்த வனத்தைத் தரிசித்ததனால் அகன்றது.

Verse 63

सुगंधेन सुशीतेन सुमदेन सुवायुना । क्षणं संवीजितो राजा पल्लवव्यजनैः कुजैः

மணமிக்க, குளிர்ந்த, மகிழ்வூட்டும் மென்மையான காற்றால், மன்னன் சிறிதுநேரம் மரங்களின் இலை-விசிறிகளால் விசிறப்பட்டதுபோல் ஆனான்.

Verse 64

अथावरुह्य तुरगात्स भूपालोतिविस्मितः । धर्मेशमंडपं प्राप्य स्वात्मानं प्रशशंस ह

பின்னர் மன்னன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி மிகுந்த வியப்புற்றான். தர்மேசனின் மண்டபத்தை அடைந்து அங்கே தன்னைத் தானே புகழத் தொடங்கினான்.

Verse 65

धन्योस्म्यहं प्रसन्नोस्मि धन्ये मेद्य विलोचने । धन्यमद्यतनं चाहर्यदपश्यमिमां भुवम्

நான் பாக்கியவான்; என் உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது. இன்று என் கண்கள் பாக்கியமானவை. பாக்கியமானது இன்றைய நாள்—இந்தப் புனித காசி-பூமியை நான் தரிசித்த நாள்।

Verse 66

पुनर्निनिंद चात्मानं धर्मपीठ प्रभावतः । धिङ्मां दुर्जनसंसर्गं त्यक्तसज्जनसंगमम्

தர்மபீடத்தின் தாக்கத்தால் அவன் மீண்டும் தன்னைத் தானே கண்டித்தான்—“அயோ எனக்கு! தீயோருடன் பழகி, நல்லோரின் சத்சங்கத்தை விட்டுவிட்டேன்.”

Verse 67

जंतूद्वेगकरं मूढं प्रजापीडनपंडितम् । परदारपरद्रव्यापहृत्यासुखमानिनम्

“நான் மூடன்; உயிர்களுக்கு துன்பம் விளைவிப்பவன்; குடிகளை ஒடுக்குவதிலே ‘பண்டிதன்’; பிறர் மனைவியும் பிறர் செல்வமும் பறிப்பதிலே இன்பம் என்று எண்ணியவன்.”

Verse 68

अद्ययावन्मम गतं वृथाजन्माल्पमेधस । धर्मस्थानानीदृशानि यद्दृष्टानि न कुत्रचित्

“இன்றுவரை நான் வாழ்ந்த வாழ்வு வீணாயிற்று—என் அறிவு எவ்வளவு சிறியது! இத்தகைய தர்மத் தலங்களை நான் எங்கும் கண்டதில்லை.”

Verse 69

एवं बहु विनिंद्य स्वं नत्वा धर्मेश्वरं विभुम् । आरुह्याश्वं ययौ राजा दुर्दमो विषयं स्वकम्

இவ்வாறு நீண்ட நேரம் தன்னைத் தானே கண்டித்து, வல்லமைமிகு தர்மேஸ்வரரை வணங்கி, அரசன் துர்தமன் குதிரை ஏறி தன் நாட்டிற்கு மீண்டான்।

Verse 70

ततोमात्यान्समाहूय क्रमायातांश्चिरंतनान् । नवीनान्परिनिर्वास्य पौरांश्चापि समाह्वयत्

பின்பு அவன் தன் அமைச்சர்களை அழைத்தான்—பழமையான, காலத்தால் சோதிக்கப்பட்டவர்களை. புதிதாக நியமிக்கப்பட்டவர்களை நீக்கி, நகரப் பௌரர்களையும் கூட அழைத்தான்.

Verse 71

ब्राह्मणांश्चनमस्कृत्य तेभ्यो वृत्तीः प्रदाय च । पुत्रे राज्यं समारोप्य प्रजाधर्मे निवेश्य च

அவன் பிராமணர்களுக்கு வணங்கி, அவர்களுக்கு உரிய வாழ்வாதாரத்தை அளித்தான். பின்னர் மகனை அரசில் அமர்த்தி, மக்களை தர்மநெறியில் உறுதியாக நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 72

परिदंड्य च दंडार्हान्साधूंश्च परितोष्य च । दारानपि परित्यज्य विषयेषु पराङ्मुखः

தண்டனைக்குரியவர்களைத் தண்டித்து, சாதுக்களைத் திருப்திப்படுத்தினான். இல்லறப் பந்தங்களையும் துறந்து, விஷய இன்பங்களிலிருந்து முகம் திருப்பினான்.

Verse 73

समागच्छदथैकाकी काशीं श्रेयोविकासिनीम् । धर्मेश्वरं समाराध्य कालान्निर्वाणमाप्तवान्

பின்னர் அவன் தனியாக, உயர்ந்த நன்மையை மலரச் செய்யும் காசிக்கு வந்தான். பக்தியுடன் தர்மேஸ்வரனை ஆராதித்து, காலப்போக்கில் நிர்வாணம் (இறுதி விடுதலை) அடைந்தான்.

Verse 74

धर्मेशदर्शनान्नित्यं तथाभूतः स दुर्दमः । बभूव दमिनां श्रेष्ठः प्रांते मोक्षं च लब्धवान्

தர்மேசனின் நித்திய தரிசனத்தால் துர்தமன் அவ்வாறே மாற்றமடைந்தான். அவன் தம்மியர்களில் சிறந்தவனாகி, இறுதியில் மோட்சத்தையும் பெற்றான்.

Verse 76

इदं धर्मेश्वराख्यानं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । आजन्मसंचितात्पापात्स मुक्तो भवति क्षणात्

தர்மேஸ்வரரின் இப் புனித ஆக்யானத்தைச் செவிமடுக்கும் சிறந்த மனிதன், பிறவி பிறவியாகச் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து கணநேரத்தில் விடுபடுவான்।

Verse 77

श्राद्धकाले विशेषेण धर्मेशाख्यानमुत्तमम् । श्रावयेद्ब्राह्मणान्धीमान्पितॄणां तृप्तिकारणम्

சிராத்த காலத்தில் சிறப்பாக, தர்மேசரின் இச் சிறந்த ஆக்யானத்தை அறிவுடையோர் பிராமணர்களுக்குக் கேட்கச் செய்ய வேண்டும்; அது பித்ருக்களின் திருப்திக்குக் காரணமாகும்।

Verse 78

धर्माख्यानमिदं शृण्वन्नपि दूरस्थितः सुधीः । सर्वपापर्विनिर्मुक्तो गंतांते शिवमंदिरम्

இந்த தர்ம ஆக்யானத்தைச் செவிமடுக்கும் சான்றோர், தூரத்தில் இருந்தாலும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, இறுதியில் சிவாலயம்/சிவதாமத்தை அடைவார்।

Verse 79

इत्थं धर्मेश माहात्म्यं मया स्वल्पं निरूपितम् । धर्मपीठस्य माहात्म्यं सम्यक्को वेद कुंभज

இவ்வாறு தர்மேசரின் மகிமையை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன்; ஆனால், ஓ கும்பஜா! தர்மபீடத்தின் உண்மையான மகிமையை முழுமையாக யார் அறிய வல்லார்?

Verse 81

इति श्रीस्कांदे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंडे उत्तरार्धे धर्मेश्वराख्याननामैकाशीतितमोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் நான்காம் காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘தர்மேஸ்வர ஆக்யானம்’ எனப்படும் எண்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।