Adhyaya 2

Verse 1

स्कंद उवाच । गभस्तिमालिनिगते काशीं त्रैलोक्यमोहिनीम् । पुनश्चिंतामवापोच्चैर्मंदरस्थो मुने हरः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே! கபஸ்திமாலி (சூரியன்) மறைந்தபின், மந்தரமலையில் உறையும் ஹரன் மீண்டும் மூவுலகையும் மயக்கும் காசியைப் பற்றி ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 2

नाद्याप्यायांति योगिन्यो नाद्याप्यायाति तिग्मगुः । प्रवृत्तिरपि मे काश्याश्चित्रमत्यंत दुर्लभा

இன்னும் யோகினிகள் வரவில்லை; இன்னும் கூர்கதிர் சூரியனும் வரவில்லை; ஆயினும் காசியை நோக்கிய என் உந்துதல்—எத்தனை வியப்பு—மிகவும் அடக்க இயலாதது.

Verse 3

किमत्र चित्रं यत्काशी मदीयमपिमानसम् । निश्चलं चंचलयति गणना केतरेसुरे

இதில் வியப்பு என்ன? காசி என் நிலையான மனத்தையும் அசையச் செய்கிறது. அவளுக்கு ஒப்பான வேறு எந்த தெய்வவல்லமையை எண்ண இயலும்?

Verse 4

अधाक्षिपमहं कामं त्रिजगज्जित्त्वरंदृशा । अहो काश्यभिलाषोत्र मामेव दुनुयात्तराम्

மூவுலகையும் வெல்லும் காமனை நான் ஒரு பார்வையாலேயே அழித்தேன்; ஆனாலும்—அஹோ! காசியை நாடும் இந்த ஆசை என்னையே இன்னும் அதிகமாக வாட்டுகிறது.

Verse 5

काशीप्रवृत्तिमन्वेष्टुं कं वा प्रहिणुयामितः । ज्ञातुं क एव निपुणो यतः स चतुराननः

காசியில் நிகழும் உண்மையான நிகழ்வோட்டத்தை ஆராய இங்கிருந்து யாரை அனுப்புவேன்? அதை அறிய உண்மையில் யார் திறமையாளர்?—ஏனெனில் அவர் நான்முகன் பிரம்மாவே.

Verse 6

इत्याहूय विधातारं बहुमानपुरःसरम् । तत्रोपवेश्य श्रीकंठः प्रोवाच चतुराननम्

இவ்வாறு கூறி, விதாதா பிரம்மாவை மரியாதையுடன் அழைத்து, அங்கே அமரச் செய்து, ஸ்ரீகண்டன் (சிவன்) நான்முகனிடம் உரைத்தான்.

Verse 7

योगिन्यः प्रेषिताः पूर्वं प्रेषितोथ सहस्रगुः । नाद्यापि ते निवर्तंते काश्याः कलशसंभव

முன்னர் யோகினியர் அனுப்பப்பட்டனர்; பின்னர் சகஸ்ரகு (ஆயிரக் கண்களையுடையவன்) கூட அனுப்பப்பட்டான்; ஆனாலும் இன்றுவரை அவர்கள் காசியிலிருந்து திரும்பவில்லை, ஓ கலசசம்பவ (அகஸ்திய)ே!

Verse 8

सा समुत्सुकयेत्काशी लोकेश मम मानसम् । प्राकृतस्य जनस्येव चंचलाक्षीव काचन

உலகநாதனே! அந்தக் காசி என் மனத்தைத் துடிப்பாக்குகிறது—சாதாரண மனிதனின் உள்ளத்தைச் சஞ்சலக் கண்களையுடைய பெண் கலக்குவது போல.

Verse 9

मंदरेत्र रतिर्मे न भृशं सुंदरकंदरे । अनच्छतुच्छपानीये नक्रस्येवाल्पपल्वले

அழகிய குகைகள் கொண்ட மந்தரத்திலும் எனக்கு மிகுந்த இன்பம் இல்லை; மங்கலான, குறைந்த நீருள்ள சிறிய ஆழமற்ற குளத்தில் முதலைக்கு மகிழ்ச்சி இல்லாதது போல.

Verse 10

ना बाधिष्ट तथा मां स तापो हालाहलोद्भवः । काशीविरहजन्मात्र यथा मामतिबाधते

ஹாலாஹல விஷத்தால் எழுந்த அந்தத் தாபம் என்னை அவ்வளவு வாட்டவில்லை; காசி-வியோகத்தால் மட்டும் பிறந்த இந்தத் துயரமே என்னை மிகுந்து வதைக்கிறது.

Verse 11

शीतरश्मिः शिरःस्थोपि वर्षन्पीयूषसीकरैः । काशीविश्लेषजं तापं नाहो गमयितुं प्रभुः

குளிர்கதிர் நிலவு என் தலையில் இருந்தும் அமுதத் துளிகளைப் பொழிந்தும்—அய்யோ—காசி வியோகத்தால் எழும் எரிச்சலை அகற்ற இயலவில்லை.

Verse 12

विधे विधेहि मे कार्यमार्य धुर्य महामते । याहि काशीमितस्तूर्णं यतस्व च ममेहिते

விதியே (பிரம்மா), என் காரியத்தை நிறைவேற்று—ஆரியனே, முன்னோனே, பெருமதியே. இங்கிருந்து விரைந்து காசிக்குச் சென்று என் விருப்பம் நிறைவேற முயல்க.

Verse 13

ब्रह्मंस्त्वमेव तद्वेत्सि काशी त्यजनकारणम् । मंदोपि न त्यजेत्काशीं किमु यो वेत्ति किंचन

பிரம்மனே (பிரம்மா), காசியை விட்டு நீங்கிய காரணத்தை நீயே அறிவாய். மந்தபுத்தியுள்ளவனும் காசியை விடமாட்டான்; அறிவுள்ளவன் எப்படித் துறப்பான்!

Verse 14

अद्यैव किं न गच्छेयं काशीं ब्रह्मन्स्वमायया । दिवोदासं स्वधर्मस्थं न तूल्लंघितुमुत्सहे

பிரம்மனே, என் தெய்வ மாயாசக்தியால் இன்று உடனே காசிக்குச் செல்லாதது ஏன்? ஆனால் தன் தர்மத்தில் நிலைத்த திவோதாசனை மீற எனக்கு துணிவு இல்லை.

Verse 15

विधे सर्वविधेयानि त्वमेव विदधासि यत् । इति चेति च वक्तव्यं त्वय्यपार्थमतोखिलम्

ஓ விதே! நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய அனைத்தையும் நீயே நிறைவேற்றுகின்றாய்; ஆகவே உன்னைப் பற்றி ‘இப்படியே’ அல்லது ‘இப்படி இருந்தால்’ என்று கூறுதல் உண்மையில் பொருளற்றது; எனவே அத்தகைய நிபந்தனைச் சொற்கள் வீணே.

Verse 16

अरिष्टं गच्छ पंथास्ते शुभोदर्को भवत्वलम् । आदायाज्ञां विधि मूर्ध्नि ययौ वाराणसीं मुदा

“விபத்தின்றி செல்; உன் பாதை நல்விளைவைக் கொடுக்கட்டும்.” என்று அருளி, அந்த ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று விதி மகிழ்வுடன் வாராணசியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 17

सितहंसरथस्तूर्णं प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । कृतकृत्यमिवात्मानममन्यत तदात्मभूः

வெண்மையான அன்னரதத்தில் விரைந்து வந்து ஆத்மபூ (பிரம்மா) வாராணசி நகரை அடைந்தார்; அப்போது தம்மை வாழ்வின் நோக்கம் நிறைவேறியதுபோல் எண்ணினார்.

Verse 18

हंसयानफलं मेद्य जातं काशीसमागमे । काशी प्राप्तौ यतः प्रोक्ता अंतरायाः पदेपदे

காசியைச் சந்தித்தபோது அன்னவாகனப் பயணத்தின் பலன் வெளிப்பட்டது; ஏனெனில் காசியை அடையும் வழியில் அடியடியாகத் தடைகள் எழும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 19

दृशि धातुरभूद्य मदृशो प्राप्य सान्वयः । स्पष्टं दृष्टिपथं प्राप्ता यदेषाऽनंदवाटिका

தாதா (படைத்தவன்) என்பவனின் பார்வை சரியாக நிலைபெற்றவுடன், இந்த ஆனந்தவாடிகை தெளிவாக அவன் பார்வை வட்டத்திற்குள் வந்தது.

Verse 20

स्वयं सिंचति या मद्भिः स्वाभिः स्वर्गतरंगिणी । यत्रानंदमया वृक्षा यत्रानंदमया जनाः

அங்கே விண்ணோடும் அலைநதி தன் சொந்த மந்தார-மேகங்களால் தானே நிலத்தை நனைக்கிறது. அங்கே மரங்கள் ஆனந்தமயமாகவும், அங்கே மக்கள் கூட ஆனந்தமயமாகவும் உள்ளனர்.

Verse 21

निर्विशंति सदा काश्यां फलान्यानंदवंत्यपि । सदैवानंदभूः काशी सदैवानंददः शिवः

காசியில் அவர்கள் எப்போதும் தன்னிலேயே ஆனந்தம் நிறைந்த கனிகளை அனுபவிக்கிறார்கள். காசி நித்திய ஆனந்தபூமி; சிவன் நித்திய ஆனந்ததாதா.

Verse 22

आनंदरूपा जायंते तेन काश्यां हि जंतवः । चरणौ चरितुं वित्तस्तावेव कृतिनामिह

ஆகையால் காசியில் உயிர்கள் ஆனந்தஸ்வரூபமாகவே பிறக்கின்றன. இங்கே உண்மையில் பாக்கியமான பாதங்கள் அவையே—இந்த இடத்தில் நடந்து உலாவ வல்லவை.

Verse 23

चरणौ विचरेतांयौ विश्वभर्तृ पुरी भुवि । तावेव श्रवणौ श्रोतुं संविदा ते बहुश्रुतौ

பூமியில் உலகத்தைத் தாங்கும் இறைவனின் நகரத்தில் உலாவத் தகுதியானவை அந்தப் பாதங்களே. மேலும் உணர்வோடு கேட்கும் செவிகளே கேட்கத் தகுதியானவை—அவர்களே உண்மையான பலகேள்வியாளர்.

Verse 24

इह श्रुतिमतां पुंसां याभ्यां काशी श्रुता सकृत् । तदेव मनुते सर्वं मनस्त्विह मनस्विनाम

இங்கே அறிவுடையோர் எந்தச் செவிகளால் காசியை ஒருமுறை கேட்டார்களோ, அந்த மனமுடையோரின் மனம் அதையே எல்லாமெனக் கருதி அதிலேயே நிலைபெறுகிறது.

Verse 25

येनानुमन्यते चैषा काशी सर्वप्रमाणभूः । बुद्धिर्बुध्यति सा सर्वमिह बुद्धिमतां सताम् । ययैतद्धूर्जटेर्धाम धृतं स्व विषयीकृतम्

எந்த தெய்வீக புத்தியால் எல்லாப் பிரமாணங்களின் ஆதாரமான காசி அங்கீகரிக்கப்படுகிறதோ, அதே புத்தியே இங்கு சான்றோரும் அறிவுடையோரும் அனைத்தையும் உணரச் செய்கிறது. அதே சக்தியாலே தூர்ஜடி (சிவன்) அவரின் இந்தத் தாமம் தாங்கப்பட்டு, அவருடைய சொந்த ஆளுமைப் பரப்பாக ஆக்கப்பட்டது.

Verse 26

वरं तृणानि धान्यानि तानि वात्याहतान्यपि । काश्यां यान्या पतंतीह न जनाः काश्यदर्शनाः

காற்றால் அடிபட்டு சிதறும் புல்லின்துண்டுகளும் சிதறிய தானியமணிகளும் கூட மேன்மை உடையவை; ஆனால் காசிக்கு வந்து காசியை உண்மையாகத் தரிசிக்காத மக்கள் அல்ல.

Verse 27

अद्य मे सफलं चायुः परार्धद्वय संमितम् । यस्मिन्सति मया प्रापि दुष्प्रापा काशिका पुरी

இன்று என் ஆயுள்—இரண்டு பரார்த்த அளவினதாக இருந்தாலும்—பலனடைந்தது; ஏனெனில் உயிருடன் இருக்கும்போதே நான் அரிதாகக் கிடைக்கும் காசிகா புரியை அடைந்தேன்।

Verse 28

अहो मे धर्मसंपत्तिरहोमे भाग्यगौरवम् । यदद्राक्षिषमद्याहं काशीं सुचिर चिंतिताम्

அஹோ, என் தர்மச் செல்வம் எத்தனை உயர்ந்தது; அஹோ, என் பாக்கியத்தின் பெருமை எத்தனை—இன்று நீண்டநாள் மனத்தில் நினைத்த காசியை நான் தரிசித்தேன்.

Verse 29

अद्य मे स्वतपो वृक्षो मनोरथफलैरलम् । शिवभक्त्यंबुना सिक्तः फलितोति बृहत्तरैः

இன்று என் தவத்தின் மரம் மனோரதப் பழங்களால் நிறைந்தது; சிவபக்தியின் நீர்வழியால் பாசனமடைந்து, அது மிகப் பெரிய பலன்களைத் தந்துள்ளது।

Verse 30

मया व्यधायि बहुधा सृष्टिः सृष्टिं वितन्वता । परमन्यादृशी काशी स्वयं विश्वेश निर्मितिः

படைப்பை விரிவாக்கும் போது நான் பலவகை படைப்புகளை அமைத்தேன்; ஆனால் காசி முற்றிலும் வேறுபட்டது—அது தாமே விஸ்வேஸ்வரர் (சிவன்) அருளால் உருவாக்கிய புனித நகரம்।

Verse 31

इति हृष्टमना वेधा दृष्ट्वा वाराणसीं पुरीम् । वृद्धब्राह्मणरूपेण राजानं च ददर्श ह

இவ்வாறு மகிழ்ந்த மனத்துடன் வேதா (பிரம்மா) வாராணசி நகரைத் தரிசித்து, முதிய பிராமணர் வடிவம் கொண்டு அரசனையும் கண்டார்।

Verse 32

जलार्द्राक्षतपाणिश्च स्वस्त्युक्त्वा पृथिवीभुजे । कृतप्रणामो राज्ञाथ भेजे तद्दत्तमासनम्

நீரால் நனைந்த அக்ஷதங்களை கையில் கொண்டு, பூமிபதிக்கு ஸ்வஸ்தி கூறி, வணங்கி, அரசன் அளித்த ஆசனத்தில் அவர் அமர்ந்தார்।

Verse 33

कृतमानो नृपतिना सोभ्युत्थानासनादिभिः । विप्रो व्यजिज्ञपद्भूपं पृष्टागमनकारणम्

அரசன் எழுந்து வரவேற்று, ஆசனம் முதலிய மரியாதைகளால் அவரை மதித்தான்; பின்னர் பிராமணர், அரசன் கேட்ட வருகையின் காரணத்தை விளக்கினார்।

Verse 34

ब्राह्मण उवाच । भूपाल बहुकालीनोस्म्यहमत्र चिरंतनः । त्वं तु मां नैव जानासि जाने त्वां हि रिपुंजयम्

பிராமணர் கூறினார்—ஓ அரசே! நான் இங்கே நீண்ட காலமாக, பழமையானவனாய் வாழ்ந்து வருகிறேன். ஆனால் நீ என்னை அறியவில்லை; நான் உன்னை ‘ரிபுஞ்ஜய’—பகைவரை வென்றவன்—என்று அறிவேன்।

Verse 35

परःशता मया दृष्टा राजानो भूरिदक्षिणाः । विजितानेकसंग्रामा यायजूका जितेंद्रियाः

நான் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அரசர்களைக் கண்டேன்—அவர்கள் தானத்தில் பெருந்தாராளர்கள், பல போர்களில் வெற்றியாளர்கள், யாகங்களில் ஈடுபட்டவர்கள், இந்திரியங்களை வென்றவர்கள்.

Verse 36

विनिष्कृतारिषड्वर्गाः सुशीलाः सत्त्वशालिनः । श्रुतस्यपारदृश्वानो राजनीतिविचक्षणाः

அவர்கள் உள்ளத்தின் அறுபகை பகைவர்களிலிருந்து தூய்மையடைந்தவர்கள்; நல்லொழுக்கம் உடையவர்கள், சத்துவம் நிறைந்தவர்கள்; வேத-சாஸ்திர அறிவில் தேர்ந்தவர்கள், அரசியல் நெறியில் நிபுணர்கள்.

Verse 37

दयादाक्षिण्यनिपुणाः सत्यव्रतपरायणाः । क्षमया क्षमयातुल्या गांभीर्यजितसागराः

அவர்கள் கருணை மற்றும் தாராளத்திலே நிபுணர்கள், சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்தவர்கள்; பொறுமையில் ஒப்பற்றவர்கள், தம் ஆழ்ந்த குணத்தால் கடலையும் மிஞ்சியவர்கள்.

Verse 38

जितरोषरयाः शूराः सौम्यसौंदर्यभूमयः । इत्यादि गुणसंपन्नाः सुसंचितयशोधनाः

அவர்கள் கோபத்தின் வேகத்தை வென்ற வீரர்கள்; மென்மையுடையவர்கள், அழகின் தளமாகத் திகழ்ந்தவர்கள். இத்தகைய குணங்களால் நிறைந்து, நற்புகழ் எனும் செல்வத்தைச் சேர்த்திருந்தார்கள்.

Verse 39

परं द्वित्राः पवित्रा ये राजर्षे तव सद्गुणाः । तेष्वेषु राजसु मम प्रायशो न दृशं गताः

ஆனால், அரசரிஷியே, உமது இப்புனித நற்குணங்கள் மிக அரிது—ஒருவர் இருவரிடமே காணப்படும். அந்த அரசர்களிடத்தில் நான் அவற்றை பெரும்பாலும் காணவில்லை.

Verse 40

प्रजानिजकुटुंबस्त्वं त्वं तु भूदेवदैवतः । महातपः सहायस्त्वं पथानान्ये तथा नृपाः

நீ மக்கள் அனைவரையும் உன் குடும்பம்போல் காத்து ஆள்கிறாய்; பிராமணர்களுக்கு நீ உண்மையிலே தெய்வமே. நீ மகாதபஸ்விகளுக்கு துணை; பிற அரசர்கள் உலகியல்பாதைகளுக்கே துணையர்.

Verse 41

धन्यो मान्योसि च सतां पूजनीयोसि सद्गुणैः । देवा अपि दिवोदास त्वत्त्रासान्न विमार्गगाः

நீ பாக்கியவான்; நல்லோரிடையே மதிக்கப்படுபவன்; உன் நற்குணங்களால் வணக்கத்திற்குரியவன். ஓ திவோதாசா! தேவர்கள்கூட உன் அச்சத்தால் நேர்வழியை விட்டு விலகார்.

Verse 42

किं नः स्तुत्या तव नृप द्विजानामस्पृहावताम् । किं कुर्मस्त्वद्गुणग्रामाः स्तावकान्नः प्रकुर्वते

அரசே! ஆசையற்ற பிராமணர்களான எங்கள் புகழ்ச்சி உனக்கு என்ன பயன்? ஆயினும் எம்மால் என்ன செய்ய முடியும்—உன் குணங்களின் பெருக்கே எங்களை உன் புகழ்பாடிகளாக்குகிறது.

Verse 43

गोष्ठी तिष्ठत्वियं तावत्प्रस्तुतं स्तौमि सांप्रतम् । यष्टुकामोस्म्यहं राजंस्त्वां सहायमतो वृणे

இந்த உரையாடல் இப்போது சிறிது நிற்கட்டும்; இப்போது உரியதைப் புகழ்கிறேன். அரசே! நான் யாகம் செய்ய விரும்புகிறேன்; ஆகவே உன்னை உதவியாளனாகத் தேர்கிறேன்.

Verse 44

त्वया राजन्वती चैषाऽवनिः सर्वर्धिभाजनम् । अहं चास्तिधनो राजन्न्यायोपात्तमहाधनः

அரசே! நீ அரசனாக இருப்பதால் இந்த நிலம் எல்லா செழிப்பிற்கும் பாத்திரமாகிறது. நானும் செல்வவான்—நீதிமுறையில் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் உடையவன்.

Verse 46

संचितं यद्धनं पुंभिर्नयसन्मार्गगामिभिः । तत्काश्यां विनियुज्येत क्लेशायेतरथा भवेत्

நல்ல வழி செல்லாதோர் சேர்த்த செல்வத்தை காசியில் தர்மப் பணிக்காகச் செலவிட வேண்டும்; இல்லையெனில் அதே செல்வமே துன்பத்திற்குக் காரணமாகும்.

Verse 47

महिमानं परं काश्याः कोपि वेद न भूपते । ऋते त्रिनयनाच्छंभोः सर्वज्ञानप्रदायिनः

அரசே, காசியின் உன்னத மகிமையை யாரும் உண்மையாக அறியார்; அனைத்தறிவையும் அருளும் முக்கண்ணன் சம்புவைத் தவிர.

Verse 48

मन्ये धन्यतरोसि त्वं बहुजन्मशतार्जितैः । सुकृतैः पासि यत्काशीं विश्वभर्तुः परां तनुम्

நீ மிகப் பாக்கியவான் என நான் கருதுகிறேன்; பல நூறு பிறவிகளில் ஈட்டிய புண்ணியத்தால் உலகைத் தாங்கும் இறைவனின் உன்னத உடலான காசியை நீ தரிசிக்கிறாய்.

Verse 49

इयं च राजधानी ते कर्मभूमावनुत्तमा । यस्यां कृतानां कार्याणां संवर्तेपि न संक्षयः

உன் இந்த ராஜநகரம் கர்மபூமியில் ஒப்பற்றது; இங்கு செய்த செயல்கள் பிரளயத்திலும் அழியாது.

Verse 50

विश्वेशानुग्रहेणैव त्वयैषा पाल्यते पुरी । एकस्याप्यवनात्काश्यां त्रैलोक्यमवितं भवेत्

விச்வேஸ்வரரின் அருளாலேயே நீ இந்த நகரை காக்கிறாய்; காசியில் ஒருவரைக் கூட காப்பது, மும்முலகையும் காத்ததுபோல் ஆகும்.

Verse 51

अन्यच्च ते हितं वच्मि यदि ते रोचतेऽनघ । प्रीणनीयः सदैवैको विश्वेशः सर्वकर्मभिः

அனகா! உனக்கு விருப்பமாயின் உன் நலனுக்காக இன்னொரு அறிவுரையைச் சொல்கிறேன்—உன் எல்லாக் கருமங்களாலும் எப்போதும் ஒரே விஸ்வேஸ்வரரையே திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 52

अन्यदेवधिया राजन्विश्वेशं पश्य मा क्वचित् । ब्रह्मविष्ण्विंद्र चंद्रार्का क्रीडेयं तस्य धूर्जटेः

அரசே! விஸ்வேஸ்வரரை ‘வேறு ஒரு தெய்வம்’ என்ற எண்ணத்துடன் எப்போதும் பார்க்காதே. பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், சந்திரன், சூரியன்—அந்த ஜடாமுடி ஆண்டவனின் விளையாட்டுப் பொருள்களே.

Verse 53

विप्रैरुदर्कमिच्छद्भिः शिक्षणीया यतो नृपाः । अतस्तव हितं ख्यातं किं वा मे चिंतयानया

ஏனெனில் உயர்ந்த நன்மையை நாடும் விப்ரர்களால் அரசர்கள் போதிக்கப்பட வேண்டும். ஆகவே உன் நலம் அறிவிக்கப்பட்டது; இனி இதைப்பற்றி எனக்கு என்ன கவலை?

Verse 54

इति जोषं स्थितं विप्रं प्रत्युवाच नृपोत्तमः । सर्वं मया हृदि धृतं यत्त्वयोक्तं द्विजोत्तम

இவ்வாறு விப்ரர் மௌனமாக நின்றபோது அரசர்களில் சிறந்தவன் கூறினான்—‘த்விஜோத்தமா! நீ கூறிய அனைத்தையும் நான் என் இதயத்தில் உறுதியாகப் பதித்துக் கொண்டேன்.’

Verse 55

राजोवाच । अहं यियक्षमाणस्य तव साहाय्यकर्मणि । दासोस्मि यज्ञसंभारान्नयमेको शतोऽखिलान्

அரசன் கூறினான்—‘நீங்கள் யாகம் செய்ய முனைந்துள்ளீர்கள்; அதில் உதவிசெய்வதில் நான் உங்கள் அடியேன். யாகத்திற்கான எல்லாச் சாமான்களையும்—நூற்றுக்கணக்கானவற்றையும்—நான் ஒருவனே முழுமையாகக் கொண்டு வருவேன்.’

Verse 56

यदस्ति मेखिलं तत्र सप्तांगेपि भवान्प्रभुः । यजस्वैकमनाब्रह्मन्सिद्धं मन्यस्व वांछितम्

என்னிடம் உள்ள அனைத்தும்—அரசின் சப்தாங்கங்களுடன்—முழுதும் உங்கள் அதிகாரத்திலேயே உள்ளது. ஓ பிராமணரே, ஒருமுக மனத்துடன் யாகம் செய்யுங்கள்; வேண்டியது நிறைவேறிவிட்டதாக எண்ணுங்கள்.

Verse 57

राज्यं करोमि यद्ब्रह्मन्स्वार्थं तन्न मनागपि । पुत्रैः कलत्रैर्देहेनपरोपकृतये यते

ஓ பிராமணரே, நான் அரசாட்சியை நடத்துவது சிறிதளவும் என் சுயநலத்திற்காக அல்ல. மகன்கள், மனைவி, என் உடல் ஆகியவற்றுடன் நான் பிறர்நலத்திற்கே முயல்கிறேன்.

Verse 58

राज्ञां क्रतुक्रियाभ्योपि तीर्थेभ्योपि समंततः । प्रजापालनमेवैको धर्मः प्रोक्तो मनीषिभिः

அரசர்களுக்கு யாகச் செயல்களைவிடவும், எல்லாத் திசைகளிலும் தீர்த்த யாத்திரைகளைவிடவும் மேலான ஒரே முதன்மைத் தர்மம்—மக்களைப் பேணிப் பாதுகாப்பதே—என்று ஞானிகள் கூறினர்.

Verse 59

प्रजासंतापजोवह्निर्वज्राग्नेरपि दारुणः । द्वित्रान्दहति वज्राग्निः पूर्वो राज्यं कुलं तनुम्

மக்களின் துயரத்திலிருந்து எழும் தீ, இடியின்தீயைவிடவும் கொடுமையானது. இடியின்தீ இரண்டு மூவரை மட்டுமே எரிக்கும்; ஆனால் அந்தத் தீ அரசையும் குலத்தையும் அரசனின் உடலையும் சாம்பலாக்கும்.

Verse 60

यदावभृथसिस्रासुर्भवेयं द्विजसत्तम । तदा विप्रपदांभोभिरभिषेकं करोम्यहम्

ஓ த்விஜசிறந்தவரே, நான் அவப்ருத ஸ்நானத்திற்குச் செல்லும் போது, பிராமணர்களின் பாதம் கழுவிய நீராலேயே நான் என் அபிஷேக ஸ்நானத்தைச் செய்கிறேன்.

Verse 61

हवनं ब्राह्मणमुखे यत्करोमि द्विजोत्तम । मन्ये क्रतुक्रियाभ्योपि तद्विशिष्टं महामते

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே! பிராமணனின் வாயில் நான் செலுத்தும் ஹோம ஆஹுதி, ஓ மகாமதியே, மகா யாகங்களின் கிரியைகளினும் மேலானது என நான் கருதுகிறேன்।

Verse 62

अभिलाषेषु सर्वेषु जागर्त्येको हृदीह मे । अद्यापि मार्गणः कोपि द्रष्टव्यः स्वतनोरपि

என் எல்லா ஆசைகளிலும் என் இதயத்தில் ஒன்றே விழித்திருக்கிறது—இன்றும் என் உடலுக்கே உரிய தகுதியுள்ள ஒருவரைத் தேடி, அவருக்கு அளிக்க வேண்டும் என்பதே அது।

Verse 63

अहो अहोभिर्बहुभिः फलितो मे मनोरथः । यत्त्वं मेद्य गृहे प्राप्तः किंचित्प्रार्थयितुं द्विज

‘அஹோ! அஹோ!’ எனப் பலமுறை உரைத்த பின் என் மனோரதம் கனிந்தது—ஓ இருபிறப்பே, இன்று நீ என் இல்லத்திற்கு ஏதோ வேண்டிக் கேட்க வந்தாய்।

Verse 64

एकाग्रमानसो विप्र यज्ञान्विपुलदक्षिणान् । बहून्यजकृतं विद्धि साहाय्यं सर्ववस्तुषु

ஓ விப்ரரே! ஒருமுக மனத்துடன் பெரும் தக்ஷிணையுடன் பல யாகங்களைச் செய்; எல்லா பொருள்களிலும் காரியங்களிலும் நான் துணை நிற்பேன் என அறிக।

Verse 65

इति राज्ञो महाबुद्धेर्धर्मशीलस्य भाषितम् । श्रुत्वा तुष्टमनाः स्रष्टा क्रतुसंभारमाहरत्

தர்மநிஷ்டை கொண்ட மகாபுத்தி அரசனின் சொற்களை கேட்டுச் சிருஷ்டிகரன் (பிரம்மா) உள்ளம் மகிழ்ந்து யாகத்திற்கான தேவையான பொருட்களை கொண்டு வந்தான்।

Verse 66

साहाय्यं प्राप्य राजर्षेर्दिवोदासस्य पद्मभूः । इयाज दशभिः काश्यामश्वमेधैर्महामखैः

அரசரிஷி திவோதாசரின் துணை பெற்ற பத்மபூ பிரம்மன் காசியில் பத்து அச்வமேத—மகாமக யாகங்களை—மிகச் சிறப்பாகச் செய்தான்।

Verse 67

अद्यापि होमधूमोघैर्यद्व्याप्तं गगनांतरम् । तदा प्रभृति न व्योम नीलिमानं जहात्यदः

இன்றும் அங்கேயுள்ள ஆகாயவெளி ஹோமத் தூமத்தின் அடர்ந்த மேகங்களால் நிறைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது; அந்நாளிலிருந்து அந்த வானம் தன் ஆழ்ந்த நீலநிறத்தை விடுவதில்லை।

Verse 68

तीर्थं दशाश्वमेधाख्यं प्रथितं जगतीतले । तदा प्रभृति तत्रासीद्वाराणस्यां शुभप्रदम्

அப்போது அந்த தீர்த்தம் பூமியெங்கும் ‘தசாஸ்வமேத’ எனப் புகழ்பெற்றது; அந்நாளிலிருந்து வாராணசியில் அது மங்களம் அளிப்பதாக நிலைத்துள்ளது।

Verse 69

पुरा रुद्रसरो नाम तत्तीर्थं कलशोद्भव । दशाश्वमेधिकं पश्चाज्जातं विधिपरिग्रहात्

கலசோத்பவ அகஸ்தியரே! முன்பு அந்தத் தீர்த்தம் ‘ருத்ரசரஸ்’ என அழைக்கப்பட்டது; பின்னர் விதாதா பிரம்மனின் விதிப்பூர்வமான ஏற்பாட்டால் அது ‘தசாஸ்வமேதிகம்’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 70

स्वर्धुन्यथ ततः प्राप्ता भगीरथसमागमात् । अतीव पुण्यवज्जातमतस्तत्तीर्थमुत्तमम्

பின்னர் பகீரதனின் வருகை மற்றும் முயற்சியால் ஸ்வர்துனி கங்கை அங்கே வந்தடைந்தாள்; ஆகவே அந்தத் தீர்த்தம் மிகுந்த புண்ணியமுடையதாக, உண்மையிலே உத்தமமாக ஆனது।

Verse 71

विधिर्दशाश्वमेधेशं लिंगं संस्थाप्य तत्र वै । स्थितवान्न गतोद्यापि क्वापि काशीं विहाय तु

விதி (பிரம்மா) அங்கே ‘தசாஷ்வமேதேஷ’ எனும் லிங்கத்தை நிறுவி அங்கேயே தங்கினார். இன்றுவரை காசியை விட்டு எங்கும் செல்லவில்லை.

Verse 72

राज्ञो धर्मरतेस्तस्य च्छिद्रं नावाप किंचन । अतः पुरारेः पुरतो व्रजित्वा किं वदेद्विधिः

தர்மத்தில் மகிழும் அந்த அரசனில் பிரம்மாவுக்கு எந்தக் குறையும் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே புராரி (சிவன்) முன்னே சென்று விதி என்ன சொல்ல இயலும்?

Verse 73

क्षेत्रप्रभावं विज्ञाय ध्यायन्विश्वेश्वरं शिवम् । ब्रह्मेश्वरं च संस्थाप्य विधिस्तत्रैव संस्थितः

க்ஷேத்திரம் (காசி) என்பதின் மகிமையை உணர்ந்து, விஸ்வேஸ்வர சிவனைத் தியானித்தவாறே, விதி ‘பிரம்மேஸ்வர’ லிங்கத்தை நிறுவி அங்கேயே தங்கினார்.

Verse 74

परातनुरियं काशी विश्वेशस्येति निश्चितम् । अस्याः संसेवनाच्छंभुर्न कुप्यति पुरो मयि

‘இந்த காசியே விஸ்வேஸ்வரனின் பரம உடலே’ என்பது உறுதி. அவளை பக்தியுடன் சேவிப்பதால், சம்பு என் மீது தம் முன்னிலையில் கோபமடையார்.

Verse 75

कः प्राप्य काशीं दुर्मेधाः पुनस्त्यक्तुमिहेह ते । अनेकजन्मजनितकर्मनिर्मूलनक्षमाम्

பல பிறவிகளில் சேர்த்த கர்மங்களை வேரறுக்கும் வல்லமை கொண்ட இந்தக் காசியை அடைந்த பின், எந்த மந்தபுத்தி மனிதன் மீண்டும் அவளை விட்டுவிட விரும்புவான்?

Verse 76

विश्वसंतापसंहर्तुः स्थाने विश्वपतेस्तनुः । संताप्यतेतरां काश्या विश्लेषज महाग्निना

உலகின் தாபங்களை நீக்கும் இறைவனின் தாமமே ஆன காசியில், உலகநாதனின் உடல்மயமான தத்துவம் பிரிவால் எழும் மகாநெருப்பால் மிகுந்து வெந்து தபிக்கிறது.

Verse 77

प्राप्य काशीं त्यजेद्यस्तु समस्ताघौघनाशिनीम् । नृपशुः स परिज्ञेयो महासौख्यपराङमुखः

அனைத்து பாபப் பெருக்கையும் அழிக்கும் காசியை அடைந்து அதை விட்டுவிடுபவன் ‘நிருபசு’ என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் பரம ஆனந்தத்திலிருந்து முகம் திருப்புகிறவன்.

Verse 78

निर्वाणलक्ष्मीं यः कांक्षेत्त्यक्त्वा संसारदुर्गतिम् । तेन काशी न संत्याज्या यद्याप्तैशादनुग्रहात्

சம்சாரத்தின் துன்பப் பாதையைத் துறந்து நிர்வாண-லக்ஷ்மியை நாடுபவன், இறைவன் அருளால் காசி கிடைத்திருந்தால், அவளை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது.

Verse 79

यः काशीं संपरित्यज्य गच्छेदन्यत्र दुर्मतिः । तस्य हस्ततलाद्गच्छेच्चतुर्वर्गफलोदयः

காசியை விட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்லும் தீயமதி உடையவனின் கைத் தளத்திலிருந்தே நான்கு புருஷார்த்தங்களின் பலன் எழுதல் விலகிச் செல்கிறது.

Verse 80

निबर्हणी मधौघस्य सुपुण्य परिबृंहिणीम् । कः प्राप्य काशीं दुर्मेधास्त्यजेन्मोक्षसुखप्रदाम्

இனிய போகப் பிரலோபங்களின் பெருக்கை அழித்து புண்ணியத்தைப் பெருக்கும், மோட்ச ஆனந்தம் அளிக்கும் காசியை அடைந்தபின் எந்த மந்தபுத்தி அவளை கைவிடுவான்?

Verse 81

सत्यलोके क्व तत्सौख्यं क्व सौख्यं वैष्णवे पदे । यत्सौख्यं लभ्यते काश्यां निमेषार्धनिषेवणात्

சத்தியலோகத்தில் அந்த ஆனந்தம் எங்கே? வைஷ்ணவ பதத்திலும் அந்த இன்பம் எங்கே? காசியில் அரை நிமிஷம் சேவித்தாலே கிடைக்கும் பேரின்பத்துடன் ஒப்பிடின்.

Verse 82

वाराणसीगुणगणान्निर्णीय द्रुहिणस्त्विति । व्यावृत्य मंदरगिरिं न पुनः प्रत्यगान्मुने

வாரணாசியின் குணக்கூட்டத்தைத் தீர்மானித்துத் த்ருஹிணன் (பிரம்மா) ‘அப்படியே’ என்று கூறி, மந்தரகிரியை விட்டு திரும்பி, ஓ முனிவரே, மீண்டும் அங்கு செல்லவில்லை.

Verse 83

स्कंद उवाच । मित्रावरुणयोः पुत्र महिमानं ब्रवीमि ते । काश्यां दशाश्वमेधस्य सर्वतीर्थशिरोमणेः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மித்ரன், வருணன் ஆகியோரின் புதல்வனே! காசியில் உள்ள தசாஷ்வமேதத்தின்—அனைத்து தீர்த்தங்களின் சிரோமணியான—மகிமையை உனக்கு உரைக்கிறேன்.

Verse 84

दशाश्वमेधिकं प्राप्य सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम् । यत्किंचित्क्रियते कर्म तदक्षयमिहेरितम्

தசாஷ்வமேதத்தை—அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் உத்தமோத்தமமானதை—அடைந்தபின், அங்கே செய்யப்படும் எந்தக் கர்மமும் இங்கு அక్షயப் பலன் தரும் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 85

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो दे वतार्चनम् । संध्योपास्तिस्तर्पणं च श्राद्धं पितृसमर्चनम्

ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், தேவதார்ச்சனை; சந்த்யோபாசனை, தர்ப்பணம், ஸ்ராத்தம் மற்றும் பித்ருக்களின் பக்தியுடனான ஆராதனை—

Verse 86

दृष्ट्वा दशाश्वमेधेशं सर्वपापैः प्रमुच्यते

தசாஶ்வமேதேஸரை தரிசித்த மாத்திரத்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 87

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे प्राप्य प्रतिपदं तिथिम् । दशाश्वमेधिके स्नात्वा मुच्यते जन्मपातकैः

ஜ்யேஷ்ட மாத சுக்லபக்ஷ பிரதிபதா திதியில் தசாஶ்வமேதிகையில் நீராடினால் பிறவிப் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 88

ज्येष्ठे शुक्ल द्वितीयायां स्नात्वा रुद्रसरोवरे । जन्मद्वयकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

ஜ்யேஷ்ட சுக்ல த்விதீயையில் ருத்ரசரோவரத்தில் நீராடினால் இரு பிறவிகளின் பாவம் அந்தக் கணமே அழியும்.

Verse 89

एवं सर्वासु तिथिषु क्रमस्नायी नरोत्तमः । आशुक्लपक्षदशमि प्रतिजन्माघमुत्सृजेत्

இவ்வாறு எல்லா திதிகளிலும் முறையாக நீராடும் நரோத்தமன், சுக்லபக்ஷ தசமி வரை ஒவ்வொரு பிறவியின் பாவத்தையும் விலக்குவான்.

Verse 90

तिथिं दशहरां प्राप्य दशजन्माघहारिणीम् । दशाश्वमेधिके स्नातो यामीं पश्येन्न यातनाम्

பத்து பிறவிப் பாவங்களை அகற்றும் தசஹரா திதியை அடைந்து, தசாஶ்வமேதிகையில் நீராடியவன் யமனின் வேதனைகளை காணான்.

Verse 91

लिंगं दशाश्वमेधेशं दृष्ट्वा दशहरा तिथौ । दशजन्मार्जितैः पापैस्त्यज्यते नात्र संशयः

தசஹரா திதியில் தசாஷ்வமேதேஷ லிங்கத்தை தரிசித்தால், பத்து பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்கள் நீங்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 92

स्नातो दशहरायां यः पूजयेल्लिंगमुत्तमम् । भक्त्या दशाश्वमेधेशं न तं गर्भदशा स्पृशेत्

தசஹராவில் நீராடி, பக்தியுடன் உத்தம லிங்கமான தசாஷ்வமேதேஷனை வழிபடுவோரைக் கர்ப்பவாச நிலை மீண்டும் தொடாது।

Verse 93

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे पक्षं रुद्रसरे नरः । कुर्वन्वै वार्षिकीं यात्रां न विघ्नैरभिभूयते

ஜ்யேஷ்ட மாத சுக்லபட்சத்தில் ருத்ரசரத்தில் பதினைந்து நாள் ஆண்டு யாத்திரை-விரதம் செய்பவன் தடைகளால் வெல்லப்படான்।

Verse 94

दशाश्वमेधावभृथैर्यत्फलं सम्यगाप्यते । दशाश्वमेधे तन्नूनं स्नात्वा दशहरा तिथौ

தசஹரா திதியில் தசாஷ்வமேதத்தில் நீராடுவதால் கிடைக்கும் பலன், பத்து அஷ்வமேத யாகங்களின் அவப்ருத ஸ்நானத்தால் முழுமையாகப் பெறும் பலனே ஆகும்।

Verse 95

स्वर्धुन्याः पश्चिमे तीरे नत्वा दशहरेश्वरम् । न दुर्दशामवाप्नोति पुमान्पुण्यतमः क्वचित्

தெய்வீக கங்கையின் மேற்கு கரையில் தசஹரேஸ்வரனை வணங்கும் மிகப் புண்ணியவான் எக்காலத்திலும் துர்தசையில் விழமாட்டான்।

Verse 96

यत्काश्यां दक्षिणद्वारमंतर्गेहस्य कीर्त्यते । तत्र ब्रह्मेश्वरं दृष्ट्वा ब्रह्मलोके महीयते

காசியில் அந்தர்கிருஹத்தின் தெற்குவாயிலாகப் புகழ்பெற்ற இடத்தில் பிரம்மேஸ்வரரை தரிசித்தால், பிரம்மலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।

Verse 97

इति ब्राह्मणवेषेण वाराणस्यां महाधिया । द्रुहिणेन स्थितं तावद्यावद्विश्वेश्वरागमः

இவ்வாறு பிராமண வேடம் கொண்டு, பேரறிவுடைய த்ருஹிணன் (பிரம்மா) வாராணசியில் விஸ்வேஸ்வரன் (சிவன்) வரும்வரை தங்கியிருந்தான்।

Verse 98

दिवोदासोपि राजेंद्रो वृद्धब्राह्मणरूपिणे । ब्रह्मणे कृतयज्ञाय ब्रह्मशालामकल्पयत्

அரசர்களின் தலைவன் திவோதாசனும், முதிய பிராமண ரூபம் கொண்ட பிரம்மாவுக்கு யாகம் செய்ய மனமகிழ் பிரம்மசாலையை அமைத்தான்।

Verse 99

ब्रह्मेश्वरसमीपे तु ब्रह्मशाला मनोहरा । ब्रह्मा तत्रावसद्व्योम ब्रह्मघोषैर्निनादयन्

பிரம்மேஸ்வரரின் அருகில் அழகிய பிரம்மசாலை இருந்தது; அங்கே பிரம்மா வேதகோஷங்களாலும் பிரம்மஸ்துதிகளாலும் வானத்தை முழங்கச் செய்து தங்கினான்।

Verse 100

इति ते कथितो ब्रह्मन्महिमातिमहत्तरः । दशाश्वमेधतीर्थस्य सर्वाघौघविनाशनः

ஓ பிராமணரே! இவ்வாறு தசாஷ்வமேத தீர்த்தத்தின் அளவற்ற மகிமையை நான் கூறினேன்; அது எல்லாப் பாவக் கூட்டத்தையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 101

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं श्रावयित्वा तथैव च । ब्रह्मलोकमवाप्नोति श्रद्धया मानवोत्तमः

இந்தப் புண்ணியமான அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்து, அதேபோல் பிறருக்கும் பக்தியுடன் கேட்கச் செய்தால், மனிதரில் சிறந்தவன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்.