समं समांसं सुस्निग्धं स्वामोदं वर्तुलं मुखम् । जनेतृवदनच्छायं धन्यानामिह जायते
samaṃ samāṃsaṃ susnigdhaṃ svāmodaṃ vartulaṃ mukham | janetṛvadanacchāyaṃ dhanyānāmiha jāyate
சமமாகவும் சதை நிறைந்தும் மென்மையாக ஒளிவிடவும் இயல்பான மணம் உடையதும் வட்டமுமான முகம், தாய்முகத்தின் மென்மையான கதிரொளியைத் தாங்கியதாக இருப்பது—இத்தகைய முகமே இங்கு பாக்கியவான்களுக்குரியது।
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda instructing Agastya)
Scene: Portrait-like focus on a symmetrical, rounded, lustrous face with a soft maternal radiance; floral elements suggest natural fragrance; Kāśī’s sacred-town atmosphere subtly present.
Auspiciousness is portrayed as harmony, softness, and purity—qualities that symbolically mirror inner well-being and good fortune.
The verse itself is not a tīrtha-praise; it sits within the Kāśīkhaṇḍa’s larger Kāśī-māhātmya framework.
None; it is descriptive (lakṣaṇa), not prescriptive (vidhi).