Adhyaya 34

Verse 1

व्यास उवाच । एवं रामेण धर्मज्ञ जीर्णोद्धारः पुरा कृतः । द्विजानां च हितार्थाय श्रीमातुर्वचनेन च

வியாசர் கூறினார்—“இவ்வாறு தர்மத்தை அறிந்த ராமன் பழங்காலத்தில் சிதைந்ததைப் புதுப்பித்தான்; இருபிறப்போரின் நலனுக்காகவும், ஸ்ரீமாதாவின் வாக்கின்படியும்.”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कीदृशं शासनं ब्रह्मन्रामेण लिखितं पुरा । कथयस्व प्रसादेन त्रेतायां सत्यमंदिरे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“ஓ பிரம்மனே, ராமன் முன்னொரு காலத்தில் எத்தகைய அரசாணையை எழுதியான்? அருளுடன் கூறுவீராக—திரேதாயுகத்தில் சத்யமந்திரத்தில் (வெளியிடப்பட்ட) அதனை.”

Verse 3

व्यास उवाच । धर्मारण्ये वरे दिव्ये बकुलार्के स्वधिष्ठिते । शून्यस्वामिनि विप्रेंद्र स्थिते नारायणे प्रभौ

வ்யாசர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! தெய்வீகமும் உயர்ந்ததுமான தர்மாரண்யத்தில், பகுலார்க்கர் தம் பீடத்தில் நிறுவப்பட்டிருக்க, அங்கே சூன்யஸ்வாமின் க்ஷேத்திரத்தில் பரமன் நாராயணன் வீற்றிருந்தான்।

Verse 4

रक्षणाधिपतौ देवे सर्वज्ञे गुणनायके । भवसागर मग्नानां तारिणी यत्र योगिनी

அங்கே காவலின் அதிபதியான தேவன்—அனைத்தையும் அறிந்தவன், நற்குணங்களின் தலைவன்—வீற்றிருக்கிறான்; அங்கேயே ‘தாரிணீ’ எனும் யோகினி, பவசாகரத்தில் மூழ்கியவர்களை கரை சேர்க்கிறாள்।

Verse 5

शासनं तत्र रामस्य राघवस्य च नामतः । शृणु ताम्राश्रयं तत्र लिखितं धर्मशास्त्रतः

கேள்—அங்கே ராகவ ராமனின் நாமத்தால் வழங்கப்பட்ட ஆணை, தர்மசாஸ்திர விதிப்படி இயற்றப்பட்டு, செம்புத் தாளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 6

महाश्चर्यकरं तच्च ह्यनेकयुगसंस्थितम् । सर्वो धातुः क्षयं याति सुवर्णं क्षयमेति च

அது உண்மையிலே பேராச்சரியம்; பல யுகங்களாக நிலைத்திருக்கிறது. ஏனெனில் எல்லா உலோகங்களும் சிதைவடைகின்றன; பொன்னும் கூட குறைகிறது।

Verse 7

प्रत्यक्षं दृश्यते पुत्र द्विजशासनमक्षयम् । अविनाशो हि ताम्रस्य कारणं तत्र विद्यते

மகனே! கண்கூடாகவே காணப்படுகிறது—இது த்விஜர்களின் (பிராமணர்களின்) சாசனம் அழியாதது; ஏனெனில் அங்கே செம்பு அழியாமைக்கு காரணம் உள்ளது।

Verse 8

वेदोक्तं सकलं यस्माद्विष्णुरेव हि कथ्यते । पुराणेषु च वेदेषु धर्मशास्त्रेषु भारत

ஓ பாரதா! வேதத்தில் உரைக்கப்பட்ட அனைத்தும் உண்மையில் விஷ்ணுவே எனப் புகழப்படுகிறது; அதுபோல புராணங்களிலும், வேதங்களிலும், தர்மசாஸ்திரங்களிலும் இதுவே கூறப்படுகிறது.

Verse 9

सर्वत्र गीयते विष्णुर्नाना भावसमाश्रयः । नानादेशेषु धर्मेषु नानाधर्मनिषेविभिः

எங்கும் விஷ்ணுவின் புகழ் பாடப்படுகிறது—பலவகை உணர்வுகளைத் தழுவி; பல தேசங்களின் பல தர்மங்களில், பல தர்மநெறிகளைப் பின்பற்றுவோரால்.

Verse 10

नानाभेदैस्तु सर्वत्र विष्णुरेवेति चिंत्यते । अवतीर्णः स वै साक्षात्पुराणपुरुषो त्तमः

பல வேறுபாடுகளால் அவர் சிந்திக்கப்படினும், எங்கும் இதுவே உறுதி—‘விஷ்ணுவே.’ புராணங்கள் போற்றும் அந்த புருஷோத்தமன் தானே நேரடியாக அவதரித்தான்.

Verse 11

देववैरिविनाशाय धर्मसंरक्षणाय च । तेनेदं शासनं दत्तमविनाशात्मकं सुत

தேவர்களின் பகைவரை அழிக்கவும், தர்மத்தைப் பாதுகாக்கவும், மகனே! இந்த ஆணை வழங்கப்பட்டது—இது இயல்பிலேயே அழிவற்றது.

Verse 12

यस्य प्रतापादृषद स्तारिता जलमध्यतः । वानरैर्वेष्टिता लंका हेलया राक्षसा हताः

அவரது பராக்கிரமத்தால் நீரின் நடுவே பாறைகளும் மிதந்தன; வானரர்கள் லங்கையைச் சூழ்ந்தனர்; ராட்சசர்கள் எளிதில் வதைக்கப்பட்டனர்.

Verse 13

मुनिपुत्रं मृतं रामो यमलोकादुपानयत् । दुंदुभिर्निहतो येन कबंधोऽभिहतस्तथा

ராமன் முனிவரின் இறந்த மகனை யமலோகத்திலிருந்தும் மீட்டுக் கொண்டுவந்தான். அவனாலேயே துந்துபி கொல்லப்பட்டான்; கபந்தனும் அவ்வாறே வீழ்த்தப்பட்டான்.

Verse 14

निहता ताडका चैव सप्तताला विभेदिताः । खरश्च दूषणश्चैव त्रिशिराश्च महासुरः

தாடகையும் கொல்லப்பட்டாள்; ஏழு தாளமரங்களும் துளைத்துப் பிளக்கப்பட்டன. கரனும் தூஷணனும் அழிந்தனர்; மகா அசுரன் திரிசிரனும் வீழ்ந்தான்.

Verse 15

चतुर्दशसहस्राणि जवेन निहता रणे । तेनेदं शासनं दत्तमक्षयं न कथं भवेत्

போரில் பதினான்கு ஆயிரம் பேர் விரைவாகக் கொல்லப்பட்டனர். அத்தகையவரால் அளிக்கப்பட்ட இந்த ஆணை எவ்வாறு அழியாததாக இல்லாமல் இருக்கும்?

Verse 16

स्ववंशवर्णनं तत्र लिखित्वा स्वयमेव तु । देशकालादिकं सर्वं लिलेख विधिपूर्वकम्

அங்கே அவன் தன் வம்ச வரலாற்றைத் தானே எழுதி, இடம்-காலம் முதலிய அனைத்தையும் முறையோடு பதிவு செய்தான்.

Verse 17

स्वमुद्राचिह्नितं तत्र त्रैविद्येभ्यस्तथा ददौ । चतुश्चत्वारिंशवर्षो रामो दशरथात्मजः

அங்கே தன் முத்திரைச் சின்னம் பதித்த அதனைத் திரிவேதப் பண்டிதர்களுக்கு அளித்தான். தசரதன் புதல்வன் ராமன் நாற்பத்து நான்கு வயதுடையவன்.

Verse 18

तस्मिन्काले महाश्चर्यं संदत्तं किल भारत । तत्र स्वर्णोपमं चापि रौप्योपमम थापि च

அந்நேரத்தில், ஓ பாரதா, உண்மையிலே ஒரு மாபெரும் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. அங்கே பொன்னினைப் போன்றதும், வெள்ளியினைப் போன்றதும் ஆகிய அற்புதங்கள் தோன்றின.

Verse 19

उवाह सलिलं तीर्थे देवर्षिपितृतृप्तिदम् । स्ववंशनायकस्याग्रे सूर्येण कृतमेव तत्

தீர்த்தத்தில் நீர் பெருகி ஓடியது; அது தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் அனைவரையும் திருப்திப்படுத்தியது. அது சூரியன் தன் வம்சத் தலைவனின் முன்னிலையில் செய்த செயலே.

Verse 20

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रामो विष्णुं प्रपूज्य च । रामलेखविचित्रैस्तु लिखितं धर्मशासनम्

அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்த ராமன் விஷ்ணுவை வழிபட்டான்; பின்னர் ராமனின் வியத்தகு எழுத்துருவில் தர்ம விதி எழுதப்பட்டது.

Verse 21

यद्दृष्ट्वाथ द्विजाः सर्वे संसारभयबंधनम् । कुर्वते नैव यस्माच्च तस्मान्निखिलरक्षकम्

இதைக் கண்டதும் எல்லா த்விஜர்களும் சம்சாரப் பயத்தால் உண்டாகும் பந்தத்தை இனி உருவாக்கார். ஆகவே இது அனைவருக்கும் காவலாகும்.

Verse 22

ये पापिष्ठा दुराचारा मित्रद्रोहरताश्च ये । तेषां प्रबोधनार्थाय प्रसिद्धिमकरोत्पुरा

மிகப் பாவிகள், தீய நடத்தையினர், நண்பர் துரோகத்தில் ஈடுபடுவோர்—அவர்களை விழிப்பூட்டுவதற்காக அவர் முன்பே இதை பரவலாகப் பிரசித்தி செய்தார்.

Verse 23

रामलेखविचित्रैस्तु विचित्रे ताम्रपट्टके । वाक्यानीमानि श्रूयंते शासने किल नारद

ஓ நாரதா! ராமரேகை அலங்காரங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட அந்த விசித்திர தாமிரப்பட்டச் சாசனத்தில் இவ்வாக்கியங்கள் மரபாகக் கேட்கப்படுகின்றன.

Verse 24

आस्फोटयंति पितरः कथयंति पितामहाः । भूमिदोऽस्मत्कुले जातः सोऽस्मान्संतारयिष्यति

பித்ருக்கள் மகிழ்ச்சியால் கைத்தட்டுகின்றனர்; பிதாமஹர்கள் கூறுகின்றனர்—‘எங்கள் குலத்தில் நிலதானம் செய்பவன் பிறந்தான்; அவன் எங்களைத் தாரிப்பான்.’

Verse 25

बहुभिर्बहुधा भुक्ता राजभिः पृथिवी त्वियम् । यस्ययस्य यदा भूमिस्तस्यतस्य तदा फलम्

இந்தப் பூமி பல அரசர்களால் பலவிதமாக அனுபவிக்கப்பட்டது; எந்த நேரத்தில் யாருடைய நிலமோ, அந்த நேரத்தில் அதன் பலன் அவருக்கே உரியது.

Verse 26

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे वसति भूमिदः । आच्छेत्ता चानुमंता च तान्येव नरकं व्रजेत्

நிலதானம் செய்பவன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் ஸ்வர்க்கத்தில் வாழ்வான்; ஆனால் அதை பறிப்பவனும், அந்தப் பறிப்பிற்கு சம்மதிப்பவனும் அதே காலம் நரகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 27

संदंशैस्तुद्यमानस्तु मुद्गरैर्विनिहत्य च । पाशैः सुबध्यमानस्तु रोरवीति महास्वरम्

பிடிப்புக் கருவிகளால் வேதனைப்பட்டு, முத்துகரங்களால் அடிக்கப்பட்டு, பாசங்களால் இறுக்கக் கட்டப்பட்டு, அவன் ரோரவ நரகத்தில் பேரொலியுடன் அலறுகிறான்.

Verse 28

ताड्यमानः शिरे दंडैः समालिंग्य विभावसुम् । क्षुरिकया छिद्यमानो रोरवीति महास्वनम्

தண்டுகளால் தலைமேல் அடிக்கப்படவும், எரியும் அக்னியை அணைக்கத் தள்ளப்படவும், கத்தரிக்கத்தியால் வெட்டப்படவும் செய்து, அவன் ரோரவ நரகத்தில் பேரொலியுடன் அலறிக் கதறுகிறான்।

Verse 29

यमदूतैर्महाघोरैर्ब्रह्मवृत्तिविलोपकः । एवंविधैर्महादुष्टैः पीड्यंते ते महागणैः

பிராமணனின் வாழ்வாதாரத்தை அழிப்பவன், யமனின் மிகக் கொடிய தூதர்களால்—இத்தகைய மகாதுஷ்ட வேதனையாளர்களின் பெருங்கூட்டத்தால்—கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்படுகிறான்।

Verse 30

ततस्तिर्यक्त्वमाप्नोति योनिं वा राक्षसीं शुनीम् । व्यालीं शृगालीं पैशाचीं महाभूतभयंकरीम्

அதன்பின் அவன் திரியக் (விலங்கு) பிறவியடைகிறான்—அல்லது ராட்சசி, நாய்ப்பிறவி, நாகினி, நரிப்பிறவி, பிசாசி போன்ற யோனிகளில்—மகாபூதம் போல் அச்சமூட்டுவதாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 31

भूमेरंगुलहर्ता हि स कथं पापमाचरेत् । भूमेरंगुलदाता च स कथं पुण्यमाचरेत्

நிலத்தின் ஒரு விரல் அளவையாவது திருடுபவன் பாவம் செய்யாமல் எப்படியிருப்பான்? நிலத்தின் ஒரு விரல் அளவையாவது தானம் செய்பவன் புண்ணியம் செய்யாமல் எப்படியிருப்பான்?

Verse 32

अश्वमेधसहस्राणां राजसूयशतस्य च । कन्याशतप्रदानस्य फलं प्राप्नोति भूमिदः

நிலதானம் செய்பவன் ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்கள், நூறு ராஜசூய யாகங்கள், மேலும் நூறு கன்யாதானங்களுக்குச் சமமான பலனை அடைகிறான்।

Verse 33

आयुर्यशः सुखं प्रज्ञा धर्मो धान्यं धनं जयः । संतानं वर्द्धते नित्यं भूमिदः सुखमश्मुते

நிலத்தைத் தானம் செய்பவனுக்கு ஆயுள், புகழ், இன்பம், ஞானம், தர்மம், தானியம், செல்வம், வெற்றி ஆகியவை நாள்தோறும் பெருகும்; சந்ததியும் எப்போதும் வளர்ச்சி பெறும். நிலதானி நிச்சயமாக நலன் அடைவான்.

Verse 34

भूमेरंगुलमेकं तु ये हरंति खला नराः । वंध्याटवीष्वतोयासु शुष्ककोटरवासिनः । कृष्णसर्पाः प्रजायंते दत्तदायापहारकाः

நிலத்தில் ஒரு விரல் அகலமாவது கவரும் தீயவர்கள், அளிக்கப்பட்ட உரிமைப் பங்கைக் கவர்ந்த பாவத்தால் மீண்டும் கருஞ்சர்ப்பங்களாகப் பிறக்கின்றனர்; பாழ் காடுகள், நீரற்ற வனாந்தரங்கள், உலர்ந்த பொத்தல் மரங்களில் வாழ்வர்.

Verse 35

तडागानां सहस्रेण अश्वमेधशतेन वा । गवां कोटिप्रदानेन भूमिहर्त्ता विशुध्यति

நிலத்தை அபகரித்தவன், ஆயிரம் குளங்கள் அமைத்த புண்ணியத்தாலோ, நூறு அசுவமேத யாகப் புண்ணியத்தாலோ, அல்லது ஒரு கோடி பசுதானத்தாலோ மட்டுமே தூய்மையடைவான்.

Verse 36

यानीह दत्तानि पुनर्धनानि दानानि धर्मार्थयशस्कराणि । औदार्यतो विप्रनिवेदितानि को नाम साधुः पुनराददीत

இங்கே தர்மம், செல்வம், புகழ் தரும் தானங்களாகவும் செல்வங்களாகவும், மனமுவந்து பிராமணர்க்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவற்றை—எந்த சாது மீண்டும் திரும்ப எடுப்பான்?

Verse 37

चलदलदललीलाचंचले जीवलोके तृणलवलघुसारे सर्वसंसारसौख्ये । अपहरति दुराशः शासनं ब्राह्मणानां नरकगहनगर्त्तावर्तपातोत्सुको यः

அசையும் தாமரை இதழ்களின் விளையாட்டுபோல் இந்த ஜீவலோகம் நிலையற்றது; சம்சார இன்பங்கள் அனைத்தும் புல்லின் நுனிபோல் அற்பம். துராசையால் பிராமணரின் சாசனப் பத்திரத்தை (தானப்பத்திரம்) அபகரிப்பவன், நரகத்தின் ஆழ்ந்த குழியின் சுழற்படுகையில் விழத் துடிக்கிறான்.

Verse 38

ये पास्यंति महीभुजः क्षितिमिमां यास्यंति भुक्त्वाखिलां नो याता न तु याति यास्यति न वा केनापि सार्द्धं धरा । यत्किंचिद्भुवि तद्विनाशि सकलं कीर्तिः परं स्थायिनी त्वेवं वै वसुधापि यैरुपकृता लोप्या न सत्कीर्तयः

அரசர்கள் இப்பூமியைப் பாதுகாத்து, முழுதும் அனுபவித்து விட்டு நீங்குவர்; ஆனால் தரணி யாருடனும் செல்லாது—சென்றவனுடனும் அல்ல, செல்பவனுடனும் அல்ல, செல்லவிருப்பவனுடனும் அல்ல. உலகில் உள்ள அனைத்தும் நாசமுடையது; கீர்த்தி மட்டுமே பரம நிலைத்தது. ஆகவே வஸுதைக்கு நன்மை செய்தவர்களின் நற்கீர்த்தி எந்நாளும் அழியாது।

Verse 39

एकैव भगिनी लोके सर्वेषामेव भूभुजाम् । न भोज्या न करग्राह्या विप्रदत्ता वसुंधरा

உலகில் எல்லா அரசர்களுக்கும் ஒரே சகோதரி வஸுதரையே. பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்கப்பட்ட நிலம் தனக்கென அனுபவிக்கத் தகுதியல்ல; வரியாகவும் பெறத் தகுதியல்ல।

Verse 40

दत्त्वा भूमिं भाविनः पार्थिवेशान्भूयोभूयो याचते रामचन्द्रः । सामान्योऽयं धर्मसेतुर्नृपाणां स्वे स्वे काले पालनीयो भवद्भिः

நிலத்தைத் தானமாக அளித்த பின், ராமச்சந்திரன் வருங்கால பூபதிகளை மீண்டும் மீண்டும் வேண்டுகிறார்—‘இது அரசர்களுக்குப் பொதுவான தர்மப் பாலம்; உங்கள் உங்கள் காலத்தில் இதை காத்திடுங்கள்।’

Verse 41

अस्मिन्वंशे क्षितौ कोपि राजा यदि भविष्यति । तस्याहं करलग्नोस्मि मद्दत्तं यदि पाल्यते

இந்த வம்சத்தில் பூமியில் யாரேனும் அரசன் தோன்றினால், நான் அவன் கைக்குப் பிணைந்தவன்—நான் அளித்த தானம் முறையாகப் பாதுகாக்கப்பட்டால்.

Verse 42

लिखित्वा शासनं रामश्चातुर्वेद्यद्विजोत्तमान् । संपूज्य प्रददौ धीमान्वसिष्ठस्य च सन्निधौ

தானச் சாசனத்தை எழுதி, நான்கு வேதங்களில் தேர்ந்த சிறந்த பிராமணர்களை முறையாகப் பூஜித்து, ஞானமிக்க ராமன் வசிஷ்டரின் சன்னிதியில் அந்தத் தானத்தை விதிப்படி அளித்தான்।

Verse 43

ते वाडवा गृहीत्वा तं पट्टं रामाज्ञया शुभम् । ताम्रं हैमाक्षरयुतं धर्म्यं धर्मविभूषणम्

ராமனின் திருவாணையை ஏற்று அந்த வாடவர்கள் அந்தப் புனிதப் பட்டத்தை எடுத்தனர்—செம்புப் பலகை, பொன்னெழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்டது—தர்மமயமும் தர்மத்தின் அணிகலனுமாய் இருந்தது।

Verse 44

पूजार्थं भक्तिकामार्थास्तद्रक्षणमकुर्वत । चंदनेन च दिव्येन पुष्पेण च सुगन्धिना

பூஜைக்காகவும், பக்தி மற்றும் சேவை விருப்பத்தாலும் அவர்கள் அதைக் காத்தனர்; தெய்வீக சந்தனமும் மணமிகு மலர்களும் கொண்டு வழிபட்டனர்।

Verse 45

तथा सुवर्णपुष्पेण रूप्यपुष्पेण वा पुनः । अहन्यहनि पूजां ते कुर्वते वाडवाः शुभाम्

அதேபோல் பொன் மலர்களாலோ, மீண்டும் வெள்ளி மலர்களாலோ, அந்த வாடவர்கள் நாள்தோறும் மங்கலமான பூஜையைச் செய்தனர்।

Verse 46

तदग्रे दीपकं चैव घृतेन विमलेन हि । सप्तवर्तियुतं राजन्नर्घ्यं प्रकुर्वते द्विजाः

அரசே! அதன் முன் தூய நெய்யால் ஏழு திரிகளுடன் விளக்கை வைத்தனர்; இருமுறை பிறந்தோர் விதிப்படி அர்க்யத்தை அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 47

नैवेद्यं कुर्वते नित्यं भक्तिपूर्वं द्विजोत्तमाः । रामरामेति रामेति मन्त्रमप्युच्चरंति हि

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்கள் தினமும் பக்தியுடன் நைவேத்யம் படைத்தனர்; மேலும் ‘ராம ராம’ என்ற மந்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரித்தனர்।

Verse 48

अशने शयने पाने गमने चोपवेशने । सुखे वाप्यथवा दुःखे राममन्त्रं समुच्चरेत्

உண்ணும் போது, உறங்கும் போது, குடிக்கும் போது, நடக்கும் போது, அமரும் போது—இன்பமோ துன்பமோ—எப்போதும் ராமமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 49

न तस्य दुःखदौर्भाग्यं नाधिव्याधिभयं भवेत् । आयुः श्रियं बलं तस्य वर्द्धयंति दिने दिने

அத்தகையவருக்கு துயரும் துர்பாக்கியமும் இல்லை; மனவேதனை-நோய் பயமும் இல்லை; அவரின் ஆயுள், செல்வம், வலிமை நாள்தோறும் பெருகும்।

Verse 50

रामेति नाम्ना मुच्येत पापाद्वै दारुणादपि । नरकं नहि गच्छेत गतिं प्राप्नोति शाश्वतीम्

‘ராம’ என்ற நாமத்தாலே கொடிய பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்; நரகத்திற்குச் செல்லாமல், நித்திய கதியை அடைவான்।

Verse 51

व्यास उवाच । इति कृत्वा ततो रामः कृतकृत्यममन्यत । प्रदक्षिणीकृत्य तदा प्रणम्य च द्विजान्बहून्

வியாசர் கூறினார்—இவ்வாறு செய்து ராமன் தன்னை நிறைவேற்றியவன் என எண்ணினான்; பின்னர் பிரதட்சிணை செய்து பல இருபிறப்போர்க்கு வணங்கினான்।

Verse 52

दत्त्वा दानं भूरितरं गवाश्वमहिषीरथम् । ततः सर्वान्निजांस्तांश्च वाक्यमेतदुवाच ह

மாடுகள், குதிரைகள், எருமைகள், தேர்கள் முதலியவற்றை மிகுதியாக தானம் செய்து, பின்னர் தன் மக்களையெல்லாம் நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 53

अत्रैव स्थीयतां सर्वैर्यावच्चंद्रदिवाकरौ । यावन्मेरुर्महीपृष्ठे सागराः सप्त एव च

சந்திரனும் சூரியனும் நிலைத்திருக்கும் வரை, பூமிப் பரப்பில் மேரு நிலைத்து நிற்கும் வரை, ஏழு சமுத்திரங்களும் இருக்கும் வரை—நீங்கள் அனைவரும் இங்கேயே தங்கியிருங்கள்।

Verse 54

तावदत्रैव स्थातव्यं भवद्भिर्हि न संशयः । यदा हि शासनं विप्रा न मन्यंते नृपा भुवि

ஆகையால் நீங்கள் நிச்சயமாக இங்கேயே இருக்க வேண்டும்; ஹே விப்ரர்களே, பூமியில் அரசர்கள் தர்மமான ஆணையை மதிக்காதபோது குறிப்பாக।

Verse 55

अथवा वणिजः शूरा मदमायाविमोहिताः । मदाज्ञां न प्रकुर्वंति मन्यंते वा न ते जनाः

அல்லது துணிவுள்ள வணிகர்கள் மதமும் மாயையும் மயக்கத்தில் அகப்பட்டு என் ஆணையை நிறைவேற்றாமல் போகலாம்; அல்லது அந்த மக்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமலும் இருக்கலாம்।

Verse 56

तदा वै वायुपुत्रस्य स्मरणं क्रियतां द्विजाः । स्मृतमात्रो हनूमान्वै समागत्य करिष्यति

அப்போது, ஹே த்விஜர்களே, வாயுபுத்திரனை நினைவுகூருங்கள்; ஹனுமான் நினைவு வந்த மாத்திரத்தில் அவர் நிச்சயமாக வந்து வேண்டியதை நிறைவேற்றுவார்।

Verse 57

सहसा भस्म तान्सत्यं वचनान्मे न संशयः । य इदं शासनं रम्यं पालयिष्यति भूपतिः

ஒரே கணத்தில் அவர் அவர்களைச் சாம்பலாக்குவார்—இது உண்மை; என் வாக்கில் ஐயமில்லை. மேலும் இந்த இனிய ஒழுங்கை எந்த அரசன் காக்கிறானோ…

Verse 58

वायुपुत्रः सदा तस्य सौख्यमृद्धिं प्रदास्यति । ददाति पुत्रान्पौत्रांश्च साध्वीं पत्नीं यशो जयम्

வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் அவனுக்கு எப்போதும் இன்பமும் செல்வவளமும் அருள்வான். மகன்கள், பேரன்கள், சத்வி மனைவி, புகழ், வெற்றியையும் வழங்குவான்.

Verse 59

इत्येवं कथयित्वा च हनुमंतं प्रबोध्य च । निवर्तितो रामदेवः ससैन्यः सपरिच्छदः

இவ்வாறு கூறி ஹனுமானுக்கு அறிவுறுத்தி, ஸ்ரீ ராமதேவன் தன் சேனையுடனும் அனைத்துப் பரிவாரத்துடனும் மீண்டும் திரும்பினார்.

Verse 60

वादित्राणां स्वनैर्विष्वक्सूच्यमानशुभागमः । श्वेतातपत्रयुक्तोऽसौ चामरैर्वी जितो नरैः । अयोध्यां नगरीं प्राप्य चिरं राज्यं चकार ह

இசைக்கருவிகளின் ஒலியால் எங்கும் அவரது மங்கள வருகை அறிவிக்கப்பட்டது. வெண்குடை சூடியவராய், பணியாளர்கள் சாமரங்களால் விசிற, அவர் அயோத்தி நகரை அடைந்து நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்தார்.