अशने शयने पाने गमने चोपवेशने । सुखे वाप्यथवा दुःखे राममन्त्रं समुच्चरेत्
aśane śayane pāne gamane copaveśane | sukhe vāpyathavā duḥkhe rāmamantraṃ samuccaret
உண்ணும் போது, உறங்கும் போது, குடிக்கும் போது, நடக்கும் போது, அமரும் போது—இன்பமோ துன்பமோ—எப்போதும் ராமமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।
Vyāsa (contextual narration; explicit speaker appears at Śloka 51)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A serene forest-āśrama in Dharmāraṇya: a sādhaka or royal figure keeps repeating “Rāma” while performing ordinary actions—walking with a kamaṇḍalu, sitting near sages, taking water—suggesting uninterrupted remembrance.
Unbroken remembrance of the divine name sanctifies every state—ordinary life, joy, and suffering alike.
Rather than naming a single tirtha, the Dharmāraṇya-khaṇḍa frames a universal practice whose merit is praised within this sacred-region narrative.
Continuous japa of the Rāma-mantra in all activities and circumstances.