Adhyaya 2

Verse 1

। व्यास उवाच पृथ्वीपुरंध्यास्तिलकं ललाटे लक्ष्मीलतायाः स्फुटमालवालम् । वाग्देवताया जलकेलिरम्यं नोहेरकं संप्रति वर्णयामि

வியாசர் கூறினார்—இப்போது நான் நோஹேரகத்தை வர்ணிக்கிறேன்—அது பூமி-ரூபிணி இல்லத்தரசியின் நெற்றியில் திலகம்போல் ஒளிர்கிறது; லக்ஷ்மீ லதைக்கு தெளிவான, வளமான ஆலவாலம் (தோட்டக் குளம்/பாத்தி) போல உள்ளது; வாக்தேவியின் நீர்விளையாட்டைப் போல இனிமையானது—புண்ணியமும் அழகும் நிறைந்த தலம்।

Verse 2

साधु पृष्टं त्वया राजन्वाराणस्यधिकाधिकम् । धर्मारण्यं नृपश्रेष्ठ श्रृणुष्वावहितो भृशम्

அரசே, வாராணசியின் மேலும் மேலும் உயர்கின்ற மகிமையைப் பற்றி நீ நல்ல கேள்வி கேட்டாய். அரசர்களில் சிறந்தவனே, இப்போது தர்மாரண்யத்தை நான் உரைக்கிறேன்—மிகுந்த கவனத்துடன் கேள்।

Verse 3

सर्वतीर्थानि तत्रैव ऊषरं तेन कथ्यते । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यैरिंद्राद्यैः परिसेवितम्

அங்கே எல்லா தீர்த்தங்களும் ஒன்றாகவே உள்ளன; ஆகையால் அது ‘ஊஷர’ என அழைக்கப்படுகிறது. பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் மற்றும் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அங்கே முறையாகச் சேவிக்கின்றனர்।

Verse 4

लोकपालैश्च दिक्पालैर्मातृभिः शिवशक्तिभिः । गंधर्वैश्वाप्सरोभिश्च सेवितं यज्ञकर्मभिः

அது லோகபாலர்கள், திக்பாலர்கள், மாத்ருகணங்கள் மற்றும் சிவசக்திகள், மேலும் கந்தர்வர்கள், அப்ஸரஸ்கள் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுகிறது; அங்கே யாககாரியங்களாலும் புனிதச் செயல்களாலும் அது போற்றப்படுகிறது।

Verse 6

तदाद्यं च नृपस्थानं सर्वसौख्यप्रदुं तथा । यज्ञैश्च बहुभिश्चैव सेवितं मुनिसत्तमैः

அது முதன்மையான அரச இருக்கை; எல்லா இன்பங்களையும் அளிப்பது. பல யாகங்களாலும் முனிவர்களில் சிறந்தோர் செய்யும் சேவையாலும் அது புனிதமாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 7

सिंहव्याघ्रैर्द्विपैश्चैव पक्षिभिर्विविधैस्तथा । गोमहिष्यादिभिश्चैव सारसैर्मृगशूकरैः

அவ்விடம் சிங்கம், புலி, யானை முதலியவைகளாலும் பலவகைப் பறவைகளாலும் நிறைந்தது; மேலும் பசு, எருமை முதலியன, சாரசப் பறவைகள், மான் மற்றும் காட்டுப்பன்றிகளாலும் நிரம்பியுள்ளது।

Verse 8

सेवितं नृपशार्दूल श्वापदैवैर्विविधैरपि । तत्र ये निधनं प्राप्ताः पक्षिणः कीटकादयः

அரசர்களில் புலியே! அவ்விடம் பலவகைச் ச்வாபதங்கள் (கொடுமையான வேட்டையாடும் விலங்குகள்) கூடச் சூழ்ந்து உலாவும். அங்கே பறவைகள், பூச்சிகள் முதலியவை மரணமடைந்தால்…

Verse 9

भूतवेतालशाकिनीग्रहदेवाधिदेवतैः । ऋतुभिर्मासपक्षैश्च सेव्यमानं सुरासुरेः

அவ்விடம் பூதம், வேதாளம், சாகினி, கிரகங்கள், தேவர்கள் மற்றும் அதிதேவர்கள் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுகிறது; மேலும் பருவங்கள், மாதங்கள், பக்ஷங்களாலும்—தேவர், அசுரர் இருவரும் அங்கே வந்து சேர்கின்றனர்।

Verse 10

एकोत्तरशतैः सार्द्धं मुक्तिस्तेषां हि शाश्वती । ते सर्वे विष्णुलोकांश्च प्रयांत्येव न संशयः

நூற்று ஒன்றுடன் சேர்ந்து அவர்களுக்கு நிலையான முக்தி கிடைக்கிறது. அவர்கள் அனைவரும் ஐயமின்றி விஷ்ணுலோகங்களை நோக்கி செல்கின்றனர்।

Verse 11

संतारयति पूर्वज्ञान्दश पूर्वान्दशापरान् । यवव्रीहितिलैः सर्पिर्बिल्वपत्रैश्च दूर्वया

யவம், அரிசி, எள், நெய், வில்வ இலைகள் மற்றும் தூர்வா புல் ஆகியவற்றால் அர்ப்பணம் செய்து, அவன் தன் பித்ருக்களை—முன்னோர் பத்து, பின்வோர் பத்து—அனைவரையும் கரை சேர்க்கிறான்।

Verse 12

गुडैश्चैवोदकैर्नाथ तत्र पिंडं करोति यः । उद्धरेत्सप्त गोत्राणि कुलमेकोत्तरं शतम्

ஓ நாதா! அங்கே வெல்லமும் நீரும் கொண்டு பிண்டதானம் செய்பவன் ஏழு கோத்திரங்களை उद्धரித்து, குலத்தின் நூற்று ஒன்று தலைமுறைகளையும் உயர்த்துவான்।

Verse 13

वृक्षैरनेकधा युंक्ते लतागुल्मैः सुशोभितम् । सदा पुण्यप्रदं तच्च सदा फलसमन्वितम्

பலவகை மரங்களால் நிறைந்ததும், கொடிகள் புதர்களால் அழகுபெற்றதும் அந்தத் தலம். அது எப்போதும் புண்ணியம் அளிப்பதும், எப்போதும் கனிகளால் செழிப்பதும் ஆகும்।

Verse 16

महानंदमयं दिव्यं पावनात्पावनं परम् । कलकंठः कलोत्कंठमनुगुंजति कुंजगः

அது தெய்வீகமானது, பேரானந்தம் நிறைந்தது—புனிதமானவற்றிலும் மிகப் பரமப் புனிதம். அங்கே குஞ்சங்களில் வாழும் குயில் இனிய, ஏக்கமிகு குரலில் ஒலிக்கிறது।

Verse 17

ध्यानस्थः श्रोष्यति तदा पारावत्येति वार्य्यते । केकः कोकीं परित्यज्य मौनं तिष्ठति तद्भयात्

தியானத்தில் அமர்ந்தவன் அப்போது ‘பாராவதீ!’ என்ற அழைப்பை கேட்கிறான். அந்தத் தெய்வப் புனிதத்திற்கான அச்ச-மரியாதையால் மயில் தன் துணையை விட்டு மௌனமாக நிற்கிறது।

Verse 18

चकोरश्चंद्रिकाभोक्ता नक्तव्रतमिवास्थितः । पठंति सारिकाः सारं शुकं संबोधयत्यहो

சகோரப் பறவை நிலவொளியை அருந்தி, இரவு விரதம் அனுஷ்டிப்பதுபோல் நிலைக்கிறது. மைனாக்கள் சாரத்தைப் பாடுகின்றன; ஆச்சரியம்—கிளி உபதேசிப்பதுபோல் போதிக்கிறது।

Verse 19

भेकोऽहिना क्रीडते च मानुषा राक्षसैः सह । निर्भयं वसते तत्र धर्म्मारण्यं च भूतले

அங்கே தவளையும் பாம்புடன் விளையாடுகிறது; மனிதரும் ராக்ஷசர்களுடன் கூட வாழ்கிறார்கள். பூமியிலுள்ள அந்த தர்ம்மாரண்யத்தில் அனைவரும் அச்சமின்றி வசிக்கின்றனர்।

Verse 20

अश्वमेधाधिको धर्मस्तस्य स्याच्च पदेपदे । शापानुग्रहसंयुक्ता ब्राह्मणास्तत्र संति वै

அங்கே ஒவ்வொரு அடியிலும் அச்வமேத யாகத்தைக் காட்டிலும் மேலான தர்மப் பயன் உண்டாகிறது. மேலும் சாபமும் அருளும் சக்தியுடன் கூடிய பிராமணர்கள் அங்கே நிச்சயமாக வாழ்கிறார்கள்।

Verse 21

अष्टादशसहस्राणि पुण्यकार्येषु निर्मिताः । षट्त्रिंशत्तु सहस्राणि भृत्यास्ते वणिजो भुवि

புண்ணியச் செயல்களுக்காக பதினெட்டு ஆயிரம் பேர் நிறுவப்பட்டுள்ளனர். மேலும் பூமியில் முப்பத்தாறு ஆயிரம் பணியாளர்கள்—அவர்கள் வணிகர்கள் (வணிஜர்) ஆகவும் உள்ளனர்।

Verse 22

द्विजभक्तिसमायुक्ता ब्रह्मण्यास्ते त्वयोनिजाः । पुराणज्ञाः सदाचारा धार्मिकाः शुद्धबुद्धयः । स्वर्गे देवाः प्रशंसंति धर्म्मारण्यनिवासिनः

அந்த அயோனிஜர்கள் இருமுறை பிறந்தோரின் பக்தியுடன், பிரம்மநிஷ்டையுடன் உள்ளவர்கள். அவர்கள் புராணங்களை அறிந்தோர், நல்லொழுக்கமுடையோர், தர்மநெறியினர், தூய அறிவுடையோர். சுவர்க்கத்தில் தேவர்கள் தர்ம்மாரண்ய வாசிகளைப் புகழ்கிறார்கள்।

Verse 23

युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्येति त्रिदशैः कदा नाम प्रतिष्ठितम् । पावनं भूतले जातं कस्मात्तेन विनिर्मितम्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—தேவர்கள் ‘தர்ம்மாரண்ய’ என்ற பெயரால் இதை எப்போது நிறுவினர்? இந்தப் புனிதத் தலம் பூமியில் எந்தக் காரணத்தால் தோன்றியது, எந்த நோக்கத்தால் உருவாக்கப்பட்டது?

Verse 24

तीर्थभूतं हि कस्माच्च कारणात्तद्वदस्व मे । ब्राह्मणाः कतिसं ख्याकाः केन वै स्थापिताः पुरा

எந்த காரணத்தால் இவ்விடம் தீர்த்தமாக ஆனது? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். இங்கே பிராமணர்கள் எத்தனை பேர் இருந்தனர், பழங்காலத்தில் அவர்களை யார் இங்கு நிறுவினார்?

Verse 25

अष्टादशसहस्राणि किमर्थं स्थापितानि वै । कस्मिन्नंशे समुत्पन्ना ब्राह्मणा ब्रह्म सत्तमाः

பதினெட்டு ஆயிரம் பிராமணர்கள் இங்கே எதற்காக நிறுவப்பட்டனர்? பிரம்மஞானத்தில் சிறந்த அந்தப் பிராமணர்கள் எந்த அಂசத்திலிருந்து தோன்றினர்?

Verse 26

सर्वविद्यासु निष्णाता वेदवेदांगपारगाः । ऋग्वेदेषु च निष्णाता यजुर्वेदकृतश्रमाः

அவர்கள் எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ந்தவர்கள்; வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் கரை கடந்தவர்கள். ரிக் வேதத்தில் நிபுணர்கள்; யஜுர்வேதத்தின் கடுமையான பயிற்சியால் பக்குவமடைந்தவர்கள்.

Verse 27

सामवेदांगपारज्ञास्त्रैविद्या धर्म वित्तमाः । तपोनिष्ठा शुभाचाराः सत्यव्रतपरायणाः

அவர்கள் சாமவேதமும் அதன் அங்கங்களும் கரை கடந்தவர்கள்; திரைவித்யையில் தேர்ந்தவர்கள்; தர்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்கள். தவத்தில் நிலைத்தவர்கள், நற்குண நெறியுடையவர்கள், சத்திய விரதத்தில் ஈடுபட்டவர்கள்.

Verse 28

मासोपवासैः कृशितास्तथा चांद्रायणादिभिः । सदाचाराश्च ब्रह्मण्याः केन नित्यो पजीविनः । तत्सर्वमादितः कृत्स्नं ब्रूहि मे वदतां वर

மாதநீண்ட உபவாசங்களாலும் சாந்திராயண முதலிய விரதங்களாலும் அவர்கள் மெலிந்தனர். அவர்கள் நன்னடத்தையுடையவர்களும் பிரம்மநிஷ்டையுடையவர்களும்; ஆனால் தினசரி வாழ்வாதாரத்தை எவ்வாறு நடத்தினர்? சொல்லில் சிறந்தவரே, தொடக்கம் முதல் அனைத்தையும் முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 29

दानवास्तत्र दैतेया भूतवेतालसंभवाः । राक्षसाश्च पिशाचाश्च उद्वेजंते कथं न तान्

அங்கு தானவர்கள், தைத்யர்கள், பூதங்கள், வேதாளங்கள், ராக்ஷசர்கள் மற்றும் பிசாசுகள் அவர்களை (அந்தணர்களை) ஏன் அச்சுறுத்துவதில்லை?