Adhyaya 19

Verse 1

। । व्यास उवाच । इन्द्रसरे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा चेंद्रेश्वरं शिवम् । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

வ்யாசர் கூறினார்— இந்திரசரஸில் நீராடி, இந்திரேஸ்வர சிவனை தரிசித்தால் மனிதன் ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । केन चादौ निर्मितं तत्तीर्थं सर्वोत्तमोत्तमम् । यथावद्वर्णय त्वं मे भगवन्द्विजसत्तम

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்— அந்த மிகச் சிறந்த தீர்த்தத்தை முதலில் யார் நிறுவினார்? பகவனே, த்விஜசத்தமரே, எனக்கு அதை முறையாக முழுமையாக விளக்குங்கள்.

Verse 3

व्यास उवाच । इन्द्रेणैव महाराज तपस्तप्तं सुदुष्करम् । ग्रामादुत्तरदिग्भागे शतवर्षाणि तत्र वै

வியாசர் கூறினார்—மகாராஜா, குடியிருப்பின் வடதிசைப் பகுதியில் இந்திரன் தானே அங்கே நூறு ஆண்டுகள் மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்।

Verse 4

शिवोद्देशं महाघोरमेकांगुष्ठेन भारत । उर्द्ध्वबाहुर्महातेजाः सूर्यस्याभिमुखोऽभवत्

ஓ பாரதா, மிக அச்சமூட்டும் இலக்காகிய சிவனை மனத்தில் நிலைநிறுத்தி, பேரொளியுடன் சூரியனை நோக்கி, கைகளை உயர்த்தி, ஒரே கால் பெருவிரலில் சமநிலையாய் நின்றான்।

Verse 5

वृत्रस्य वधतो ज्ञातं यत्पापं तस्य नुत्तये । एकाग्रः प्रयतो भूत्वा शिवस्याराधने रतः

விருத்திரவதத்தால் ஏற்பட்ட பாவத்தை உணர்ந்து அதை நீக்கப் பிராயச்சித்தம் நாடி, ஒருமுகத்துடன் தூய ஒழுக்கம் கொண்டு சிவாராதனையில் ஈடுபட்டான்।

Verse 6

तपसा च तदा शंभुस्तोषितः शशिशे खरः । तत्राजगाम जटिलो भस्मांगो वृषभध्वजः

அப்போது அந்தத் தவத்தால் சம்பு மகிழ்ந்தார்; பின்னர் சந்திரசேகரனாகிய உக்கிரப் பெருமான்—ஜடாதாரி, பஸ்மம் பூசியவன், வृषபத்வஜன்—அங்கே வந்தார்।

Verse 7

खट्वांगी पंचवक्त्रश्च दशबाहुस्त्रिलोचनः । गंगाधरो वृषारूढो भूतप्रेतादिवेष्टितः

அவர் கட்டுவாங்கம் ஏந்தியவர், பஞ்சமுகன், தசபுஜன், திரிநேத்திரன்; கங்காதரன், வृषபாரூடன், பூத-பிரேதாதி கணங்களால் சூழப்பட்டவர்।

Verse 8

सुप्रसन्नः सुरश्रेष्ठः कृपालुर्वरदायकः । तदा हृष्टमना देवो देवेन्द्रमिदमूचिवान्

அப்போது தேவர்களில் சிறந்தவர், மிகுந்த பிரசன்னம் கொண்டவர், கருணையாளர், வரம் அருள்பவர் ஆகிய இறைவன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தேவேந்திரன் இந்திரனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 9

हर उवाच । यत्त्वं याचयसे देव तदहं प्रद दामि ते

ஹரன் (சிவன்) கூறினார்—ஓ தேவே! நீ எதை வேண்டுகிறாயோ, அதனை எல்லாம் நான் உனக்கு வரமாக அளிக்கிறேன்.

Verse 10

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश कृपासिंधो महेश्वर । ब्रह्महत्या हि मां देव उद्वेजयति नित्यशः

இந்திரன் கூறினான்—ஓ தேவேசா, கருணைக் கடலான மகேச்வரா! நீர் என்மேல் பிரசன்னமாயிருந்தால் அறியுங்கள், ஓ தேவா, பிரம்மஹத்தியா பாவம் என்னை நாள்தோறும் கலங்கச் செய்கிறது.

Verse 11

वृत्रासुरस्य हनने जातं पापं सुरोत्तम । तत्पापं नाशय विभो मम दुःखप्रदं सदा

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே! வ்ருத்ராசுரன் வதத்தால் உண்டான பாவத்தை, ஓ விபோ, எப்போதும் எனக்கு துயரம் தரும் அந்தப் பாவத்தை அழித்தருளுங்கள்.

Verse 12

हर उवाच । धर्मारण्ये सुरपते ब्रह्महत्या न पीडयेत् । हत्या गवां द्विजातीनां बालस्य योषितामपि

ஹரன் கூறினார்—ஓ சுரபதே! தர்மாரண்யத்தில் பிரம்மஹத்தியாவின் துன்பம் ஒடுக்காது; பசு, இருபிறப்பினர், குழந்தை அல்லது பெண் கொலைக்குரிய பாவமும் அங்கே நிலைபெறாது.

Verse 13

वचनान्मम देवेंद्र ब्रह्मणः केशवस्य च । यमस्य वचनाज्जिष्णो हत्या नैवात्र तिष्ठति । प्रविश्य त्वं महाराज अतोत्र स्नानमाचर

ஓ தேவேந்திரா! என் வாக்கினாலும், பிரம்மா, கேசவா, யமன் ஆகியோரின் ஆணையினாலும், ஓ ஜிஷ்ணு, இங்கு ‘ஹத்த்யா’ பாவம் நில்லாது. ஆகவே, ஓ மகாராஜா, இங்கு நுழைந்து ஸ்நானம் செய்.

Verse 14

इन्द्र उवाच । यदि त्वं मम तुष्टोऽसि कृपासिंधो महेश्वर । मन्नाम्ना च महादेव स्थापितो भव शंकर

இந்திரன் கூறினான்—ஹே மகேஸ்வரா, கருணைக் கடலே! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், ஹே மகாதேவா, ஹே சங்கரா, என் நாமத்துடன் இங்கு பிரதிஷ்டை பெறுவாயாக.

Verse 15

तथेत्युक्त्वा महादेवः सुप्रसन्नो हरस्तदा । दर्शयामास तत्रैव लिंगं पापप्रणाशनम्

“அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி மகாதேவன் ஹரன் மிகுந்த பிரசன்னனாய், அங்கேயே பாவநாசக லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 16

कूर्मपृष्ठात्समुत्पाद्य आत्मयोगेन शंभुना । स्थितस्तत्रैव श्रीकण्ठः कालत्रयविदो विदुः

சம்பு தன் ஆத்மயோக சக்தியால் ஆமைப் பின்புறத்திலிருந்து அதனை உண்டாக்கி, அங்கேயே ஸ்ரீகண்டன் தங்கினான்—முக்காலம் அறிந்தோர் இதை அறிவர்.

Verse 17

वृत्रहत्यासमुत्त्रस्तदेवराजस्य सन्निधौ । इन्द्रेश्वरस्तदा तत्र धर्मा रण्ये स्थितो नृप

ஓ அரசே! வ்ருத்ரவதத்தின் பயத்தால் நடுங்கிய தேவராஜன் இந்திரனின் சன்னிதியில், தர்மாரண்யத்தில் அப்போது அங்கே இந்திரேஸ்வரன் பிரதிஷ்டை பெற்றான்.

Verse 18

सर्वपापविशुद्ध्यर्थं लोकानां हितकाम्यया । इन्द्रेश्वरं तु राजेंद्र पुष्पधूपादिकैः सदा

அரசேந்தரா! உலக நலன் வேண்டியும், எல்லாப் பாவங்களின் பரிசுத்திக்காகவும், மலர், தூபம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து இந்திரேஸ்வரரை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 19

पूजयेच्च नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां माघमासे विशेषतः

பக்தியுடன் வழிபடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—மிகவும் மாக மாதத்தில் அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில்.

Verse 20

सर्वपापविशुद्ध्यर्थं शिवलोके महीयते । नीलोत्सर्गं तु यो मर्त्यः करोति च तदग्रतः

எல்லாப் பாவங்களின் பரிசுத்திக்காக அவன் சிவலோகத்தில் போற்றப்படுவான்; மேலும் அந்த (தெய்வம்/தீர்த்தம்) முன்னிலையில் ‘நீலோத்ஸர்க’ அர்ப்பணம் செய்பவன் அதே புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 21

उद्धरेत्सप्त गोत्राणि कुलमेकोत्तरं शतम् । सांगरुद्रजपं यस्तु चतुर्द्दश्यां करोति वै

சதுர்தசி நாளில் உண்மையாக சாங்க-ருத்ர ஜபம் செய்பவன் ஏழு கோத்திரங்களை உயர்த்தி, நூற்று ஒன்று குலங்களைத் தாரகன் ஆக்குவான்.

Verse 22

सर्वपाविशुद्धात्मा लभते परमं पदम्

எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து பரிசுத்தமான ஆன்மா பரம பதத்தை அடையும்.

Verse 23

सौवर्णनयनं कृत्वा मध्ये रत्नसमन्वितम् । यो ददाति द्विजातिभ्य इन्द्रतीर्थे तथोत्तमे

நடுவில் ரத்தினம் பதித்த பொன்னால் ஆன கணை உருவாக்கி, மிகச் சிறந்த இந்திரதீர்த்தத்தில் இருமுறை பிறந்தோர்க்கு தானம் செய்பவன்—அடுத்ததாக உரைக்கப்படும் புகழ்பெற்ற பலனை அடைவான்.

Verse 24

अन्धता न भवे त्तस्य जन्मानि षष्टिसंख्यया । निर्मलत्वं सदा तेषां नयनेषु प्रजायते । महारोगास्तथा चान्ये स्नात्वा यांति तदग्रतः

அவனுக்கு அறுபது பிறவிகள் வரை குருட்தனம் ஏற்படாது; அவன் கண்களில் எப்போதும் தூய்மை பிறக்கும். அதுபோலக் கடும் நோய்களாலும் பிற வியாதிகளாலும் பீடிக்கப்பட்டோர் நீராடி, அந்தப் புனித சன்னிதியின் முன்பிருந்து நோய்நீங்கி புறப்படுவர்.

Verse 25

पूजिते चैकचित्ते न सर्वरोगात्प्रमुच्यते । स्नात्वा कुण्डे नरो यस्तु संतर्पयति यः पितॄन्

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் (தெய்வத்தை) வழிபட்டால் மனிதன் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். மேலும் குண்டத்தில் நீராடி பித்ருக்களை தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்தும் மனிதன்…

Verse 26

तस्य तृप्ताः सदा भूप पितरश्च पितामहाः । ये वै ग्रस्ता महारोगैः कुष्ठाद्यैश्चैव देहिनः

அரசே! அவனுடைய பிதாக்களும் பிதாமகர்களும் எப்போதும் திருப்தியடைவார்கள். மேலும் குஷ்டம் முதலான கடும் நோய்களால் பற்றப்பட்ட உடலுடையோர்…

Verse 27

स्नानमात्रेण संशुद्धा दिव्यदेहा भवंति ते । ज्वरादिकष्टमापन्ना नराः स्वात्महिताय वै

நீராடுதல் மட்டுமே அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, தெய்வீக உடலை அடையச் செய்கிறது. காய்ச்சல் முதலான துன்பங்களால் வாடும் மக்கள் இதைத் தம் ஆத்ம நலனுக்காகவே செய்கின்றனர்.

Verse 28

स्नान मात्रेण संशुद्धा दिव्यदेहा भवंति ते । स्नात्वा च पूजयेद्देवं मुच्यते ज्वरबन्धनात्

ஸ்நானம் மட்டும் செய்தாலே அவர்கள் தூய்மையடைந்து திவ்ய தேகத்தை அடைகிறார்கள். ஸ்நானம் செய்து இறைவனைப் பூஜித்தால் ஜ்வரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 29

एकाहिकं द्व्याहिकं च चातुर्थं वा तृतीयकम् । विषमज्वरपीडा च मासपक्षादिकं ज्वरम्

ஒருநாள் ஜ்வரமோ, இருநாள் ஜ்வரமோ, நான்காம் நாளில் வரும் சதுர்த்த ஜ்வரமோ, மூன்றாம் நாளில் வரும் திருதியக ஜ்வரமோ; விஷம ஜ்வர வேதனையோ, மாதம்‑பக்ஷம் முதலிய இடைவெளியில் மீளும் ஜ்வரமோ—எல்லாம்.

Verse 30

इन्द्रेश्वरप्रसादाच्च नश्यते नात्र संशयः । विज्वरो जायते नूनं सत्यंसत्यं च भूपते

இந்திரேஸ்வரனின் அருளால் அது அழிகிறது—இதில் ஐயமில்லை. நிச்சயமாக ஜ்வரமற்றவன் ஆகிறான்; இது உண்மை, உண்மையே, அரசே.

Verse 31

वन्ध्या च दुर्भगा नारी काकवन्ध्या मृतप्रजा । मृतवत्सा महादुष्टा स्नात्वा कुण्डे शिवाग्रतः । पूजयेदेकचित्तेन स्नानमात्रेण शुद्ध्यति

மலட்டுத்தன்மையுடையவள், துர்பாக்கியவள், ‘காகவந்த்யா’ என அழைக்கப்படுபவள், பிள்ளைகளை இழந்தவள், பால் குழந்தையை இழந்தவள், மிகப் பாவினியாயினும்—சிவன் முன்னிலையில் உள்ள குண்டத்தில் ஸ்நானம் செய்து ஒருமனத்துடன் பூஜிக்க வேண்டும்; ஸ்நானம் மட்டும் செய்தாலே அவள் தூய்மையடைகிறாள்.

Verse 32

एवंविधाश्च बहुशो वरान्दत्त्वा पिनाकधृक् । गतोऽसौ स्वपुरं पार्थ सेव्यमानः सुरासुरैः

இவ்வாறு பலமுறை பல வரங்களை அளித்த பினாகதாரி (சிவன்) தன் நகரத்திற்குச் சென்றான், பார்தா; தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் சூழ்ந்து சேவித்தபடி.

Verse 33

ततः शक्रो महातेजा गतो वै स्वपुरं प्रति । जयंतेनापि तत्रैव स्थापितं लिंगमुत्तमम्

பின்னர் மஹாதேஜஸ்ஸுடைய சக்ரன் (இந்திரன்) நிச்சயமாகத் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான். அங்கேயே ஜயந்தனும் சிறந்த சிவலிங்கத்தை நிறுவினான்.

Verse 34

जयंतस्य हरस्तुष्टस्तस्मिल्लिंगे स्तुतः सदा । त्रिकालं पुत्रसंयुक्तः पूजनार्थं सुरेश्वरः

ஜயந்தனில் மகிழ்ந்த ஹரன் (சிவன்) அந்த லிங்கத்தில் எப்போதும் போற்றப்படுகிறார். தேவர்களின் ஈசன் இந்திரன் மகனுடன் மூன்று காலங்களிலும் பூஜைக்காக வருகிறான்.

Verse 35

आयाति च महाबाहो त्यक्त्वा स्थानं स्वकं हि वै । एतत्सर्वं समाख्यातं सर्वसौख्यप्रदायकम्

மஹாபாஹோ, அவன் தன் இடத்தை விட்டும் அங்கே வருகிறான். இவை அனைத்தும் கூறப்பட்டது—எல்லாச் சுகங்களையும் அளிப்பது.

Verse 36

इन्द्रेश्वरं तु यत्पुण्यं जयंतेशस्य पूज नात् । तदेवाप्नोति राजेन्द्र सत्यंसत्यं न संशयः

ஜயந்தேசனைப் பூஜிப்பதால் இந்திரேசுவரனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம் எதுவோ, அதையே அரசே, பக்தனும் பெறுவான்; உண்மை உண்மை, ஐயமில்லை.

Verse 37

स्नात्वा कुण्डे महाराज संपूज्यैकाग्रमानसः । सर्वपापविशुद्धात्मा इन्द्रलोके महीयते

மகாராஜா, குண்டத்தில் நீராடி ஒருமனத்துடன் பூஜை செய்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து தூய்மையடைந்தவன் இந்திரலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 38

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । सर्वान्कामानवाप्नोति जयंतेशप्रमादतः

பக்தியுடன் கேட்கும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; ஜயந்தேசரின் அருள்பலத்தால் அவன் விரும்பிய அனைத்தையும் அடைவான்.