Adhyaya 15

Verse 1

व्यास उवाच । न पश्यंति तदा शीर्षं ब्रह्माद्यास्तु सुरास्तदा । किं कुर्म इति हेत्युक्त्वा ज्ञानिनस्ते व्यचिन्तयन्

வியாசர் கூறினார்—அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அந்தத் தலையை காண இயலவில்லை. ‘என்ன செய்வோம்?’ என்று கூறி அந்த ஞானிகள் ஆழ்ந்து சிந்தித்தனர்.

Verse 2

उवाच विश्वकर्माणं तदा ब्रह्मा सुरान्वितः

அப்போது தேவர்களுடன் கூடிய பிரம்மா விஸ்வகர்மாவை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विश्वकर्मस्त्वमेवासि कार्यकर्ता सदा विभो । शीघ्रमेव कुरु त्वं वै वक्त्रं सांद्रं च धन्विनः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ வல்லமைமிகு விஸ்வகர்மா! நீயே எப்போதும் காரியங்களை நிறைவேற்றுபவன். ஆகவே அந்த வில்லாளனுக்குத் திடமும் கனமுமுள்ள முகம் (தலை) விரைவில் அமைத்தருள்வாய்.

Verse 4

यज्ञकार्यं निवृत्याशु वदंति विविधाः सुराः

யாகச் செயல்களை விரைவில் நிறுத்தி, பல்வேறு தேவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்.

Verse 5

यज्ञभागविहीनं मां किं पुनर्वच्मि ते ऽग्रतः । यज्ञभागमहं देव लभेयैवं सुरैः सह

‘யாகப் பங்கின்றி நான் உன் முன்னிலையில் இன்னும் என்ன சொல்ல முடியும்? ஓ தேவா! தேவர்களுடன் சேர்ந்து நானும் இவ்விதம் என் யாகப் பங்கைப் பெறுவேனாக.’

Verse 6

ब्रह्मोवाच । दास्यामि सर्वयज्ञेषु विभागं सुरवर्द्धके । सोमे त्वं प्रथमं वीर पूज्यसे श्रुतिकोविदैः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களை வளர்ப்பவனே! எல்லா யாகங்களிலும் உனக்குரிய பங்கினை அளிப்பேன். சோமனே, வீரனே! வேதநிபுணர்களால் நீ முதலில் வணங்கப்படுவாய்.

Verse 7

तद्विष्णोश्च शिरस्तावत्संधत्स्वामरवर्द्धक । विश्वकर्माब्रवीद्देवानानयध्वं शिरस्त्विति

அப்போது (பிரம்மா)—தேவர்களை வளர்ப்பவனே! அந்தத் தலையை உடனே விஷ்ணுவின் உடலுடன் இணைத்திடு. விஸ்வகர்மா தேவர்களிடம்—“தலையை கொண்டு வாருங்கள்” என்றார்.

Verse 8

तन्नास्तीति सुराः सर्वे वदंति नृपसत्तम । मध्याह्ने तु समुद्भूते रथस्थो दिवि चांशुमान्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! எல்லாத் தேவர்களும்—“அது (தலை) இல்லை” என்றனர். ஆனால் மதியவேளை வந்தபோது, ரதத்தில் அமர்ந்த ஒளிமிகு சூரியன் வானில் தோன்றினான்.

Verse 9

दृष्टं तदा सुरैः सर्वै रथादश्वमथानयन् । छित्त्वा शीर्षं महीपाल कबंधाद्वाजिनो हरेः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் அதைக் கண்டனர்; ரதத்திலிருந்து குதிரையை கொண்டு வந்தனர். மன்னனே! ஹரியின் குதிரையின் உடற்பகுதியிலிருந்து அதன் தலையை வெட்டி (எடுத்தனர்).

Verse 10

कबंधे योजयामास विश्वकर्मातिचातुरः । दृष्ट्वा तं देवदेवेशं सुराः स्तुतिमकुर्वत

மிகுந்த திறமை கொண்ட விஸ்வகர்மா அதை உடற்பகுதியில் இணைத்தார். தேவர்களின் தேவேசனை கண்ட தேவர்கள் துதிப்பாடல்கள் பாடினர்.

Verse 11

देवा ऊचुः । नमस्तेऽस्तु जगद्बीज नमस्ते कमलापते । नमस्तेऽस्तु सुरेशान नमस्ते कमलेक्षण

தேவர்கள் கூறினர்— உலகின் விதையே! உமக்கு நமஸ்காரம். கமலாபதியே! உமக்கு நமஸ்காரம். தேவர்களின் ஈசனே! உமக்கு நமஸ்காரம். தாமரைநேத்திரனே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 12

त्वं स्थितिः सर्वभूतानां त्वमेव शरणं सताम् । त्वं हंता सर्वदुष्टानां हयग्रीव नमोऽस्तु ते

நீயே எல்லா உயிர்களையும் தாங்கும் நிலைத்திறன்; நீதிமான்களின் சரணம் நீயே. எல்லா துஷ்டர்களையும் அழிப்பவனும் நீயே— ஹயக்ரீவா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 13

त्वमोंकारो वषट्कारः स्वाहा स्वधा चतुर्विधा । आद्यस्त्वं च सुरेशान त्वमेव शरणं सदा

நீயே ஓங்காரம்; நீயே வஷட்காரம்; நீயே ஸ்வாஹா, ஸ்வதா— நான்கு வடிவங்களாக. தேவர்களின் ஈசனே! நீயே ஆதிமூலம்; நீயே எந்நாளும் சரணம்.

Verse 14

यज्ञो यज्ञपतिर्यज्वा द्रव्यं होता हुतस्तथा । त्वदर्थं हूयते देव त्वमेव शरणं सखा

நீயே யாகம்; நீயே யாகபதி; நீயே யஜமானன்; நீயே திரவியம், ஹோதா, ஆஹுதியும். தேவனே! உமக்காகவே ஹவி அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது; நண்பனே, நீயே சரணம்.

Verse 15

कालः करालरूपस्त्वं त्वं वार्क्कः शीतदीधितिः । त्वमग्निर्वरुणश्चैव त्वं च कालक्षयंकरः

நீயே காலம், பயங்கர வடிவுடையவன்; நீயே சூரியன், குளிர்ந்த கதிரொளியால் பிரகாசிப்பவன். நீயே அக்னி, வருணனும்; நீயே காலத்தின் முடிவை ஏற்படுத்துபவன்.

Verse 16

गुणत्रयं त्वमेवेह गुणहीनस्त्वमेव हि । गुणानामालयस्त्वं च गोप्ता सर्वेषु जंतुषु

இங்கே மும்முகுணங்கள் (சத்துவ-ரஜஸ்-தமஸ்) நீயே; உண்மையில் குணாதீதனும் நீயே. குணங்கள் தங்கும் ஆதாரமும் நீயே; எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் காவலனும் நீயே.

Verse 17

स्त्रीपुंसोश्च द्विधा त्वं च पशुपक्ष्यादिमानवैः । चतुर्विधं कुलं त्वं हि चतुराशीतिलक्षणः

நீ பெண்-ஆண் என இருவகை வடிவமாகவும் இருக்கிறாய். மிருகம், பறவை முதலியனவும் மனிதரும் ஆகியவற்றின் வழியாக நீயே உயிர்களின் நால்வகைத் தொகுப்பாக விளங்குகிறாய். உண்மையில் எண்பத்துநான்கு இலட்ச யோனிகளின் இலக்கணமாக நீயே இருக்கிறாய்.

Verse 18

दिनांतश्चैव पक्षांतो मासांतो हायनं युगम् । कल्पांतश्च महांतश्च कालांतस्त्वं च वै हरे

ஹே ஹரி! நீயே நாளின் முடிவு, பக்ஷத்தின் முடிவு, மாதத்தின் முடிவு, ஆண்டின் மாறுதல் மற்றும் யுகங்களின் நிறைவு. நீயே கல்பாந்தம், மகாசுழற்சிகளின் முடிவு; உண்மையில் காலத்தின் முடிவும் நீயே.

Verse 19

एवंविधैर्महादिव्यैः स्तूयमानः सुरैर्नृप । संतुष्टः प्राह सर्वेषां देवानां पुरतः प्रभुः

ஹே அரசே! இவ்வாறு மிகத் தெய்வீகமான ஸ்துதிகளால் தேவர்களால் போற்றப்பட்ட प्रभு மகிழ்ந்து, எல்லாத் தேவர்களின் முன்னிலையில் உரைத்தார்.

Verse 20

श्रीभगवानुवाच । किमर्थमिह संप्राप्ताः सर्वे देवगणा भुवि । किमेतत्कारणं देवाः कि नु दैत्यप्रपीडिताः

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்— ‘தேவகணங்களே! நீங்கள் அனைவரும் பூமியில் இங்கே எதற்காக வந்தீர்கள்? தேவர்களே, இதற்குக் காரணம் என்ன? தைத்தியர்களால் நீங்கள் துன்புறுத்தப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டீர்களா?’

Verse 21

देवा ऊचुः । न दैत्यस्य भयं जातं यज्ञ कर्मोत्सुका वयम् । त्वद्दर्शनपराः सर्वे पश्यामो वै दिशो दश

தேவர்கள் கூறினர்—தைத்தியனுக்குப் பயம் எமக்கு இல்லை; யாகக் கிரியைகளை நடத்த ஆவலுடன் உள்ளோம். உமது தரிசனமே எங்கள் நோக்கம்; உமது மங்களப் பிரகடனத்தை நாடி பத்து திசைகளிலும் நோக்குகிறோம்।

Verse 22

त्वन्मायामोहिताः सर्वे व्यग्रचित्ता भयातुराः । योगारूढस्वरूपं च दृष्टं तेऽस्माभिरुत्तमम्

உமது மாயையால் மயங்கிய நாம் அனைவரும் மனம் கலங்கி அச்சத்தால் துயருற்றோம். ஆனால் இப்போது, உயர்ந்தவரே, யோகத்தில் நிலைபெற்ற உமது பரம ரூபத்தை நாம் தரிசித்தோம்।

Verse 23

वम्री च नोदितास्माभिर्जागराय तवेश्वर । ततश्चापूर्वमभवच्छिरश्छिन्नं बभूव ते

ஏ ஈசுவரா! எங்களால் தூண்டப்பட்ட அந்த எறும்பும் உம்மை விழிப்பிக்க முயன்றது. அப்போது முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒன்று நிகழ்ந்தது—உமது தலை துண்டிக்கப்பட்டது; மஸ்தகம் பிரிந்தது।

Verse 24

सूर्याश्वशीर्षमानीय विश्व कर्मातिचातुरः । समधत्त शिरो विष्णो हयग्रीवोऽस्यतः प्रभो

அப்போது வல்லமைமிகு ஹயக்ரீவர் சூரியனின் குதிரையின் தலை கொண்டு வந்தார்; மிகுந்த கைவினைத் திறன் கொண்ட விஸ்வகர்மா அதை விஷ்ணுவின் தலைஸ்தானத்தில் பொருத்தினார்।

Verse 25

विष्णुरुवाच । तुष्टोऽहं नाकिनः सर्वे ददाम्रि वरमीप्सितम् । हयग्रीवोऽस्म्यहं जातो देवदेवो जगत्पतिः

விஷ்ணு கூறினார்—வானுலக வாசிகளே! நான் திருப்தியடைந்தேன்; நீங்கள் விரும்பிய வரத்தை அளிக்கிறேன். நான் ஹயக்ரீவ ரூபமாக வெளிப்பட்டேன்—தேவர்களின் தேவன், உலகத்தின் ஆண்டவன்।

Verse 26

न रौद्रं न विरूपं च सुरैरपि च सेवितम् । जातोऽहं वरदो देवा हयाननेति तोषितः

நான் ரௌத்ரனும் அல்ல, விரூபனும் அல்ல; தேவர்களால் மட்டும் சேவிக்கப்படுபவனும் அல்ல. தேவர்களே! ‘ஹயானன’ என்ற நாமத்தால் மகிழ்ந்து நான் வரதனாக வெளிப்பட்டேன்।

Verse 27

व्यास उवाच । कृते सत्रे ततो वेधा धीमान्सन्तुष्टचेतसा । यज्ञभागं ततो दत्त्वा वम्रीभ्यो विश्वकर्मणे

வ்யாசர் கூறினார்—சத்திர யாகம் நிறைவுற்றபின் ஞானமிகு வேதா (பிரம்மா) மனமகிழ்ந்தார். அப்போது யாகப் பங்கினை நிர்ணயித்து விஸ்வகர்மனுக்காக வம்ரீகளுக்கு அளித்தார்।

Verse 28

यज्ञांते च सुरश्रेष्ठं नमस्कृत्य दिवं ययौ । एतच्च कारणं विद्धि हयाननो यतो हरिः

யாகத்தின் முடிவில் தேவர்களில் சிறந்தவரை வணங்கி அவர் விண்ணுலகம் சென்றார். இதுவே காரணம்—அதனால் ஹரி ‘ஹயானன’ என அழைக்கப்படுகிறார் என்று அறிக।

Verse 29

युधिष्ठिर उवाच । येनाक्रांता मही सर्वा क्रमेणैकेन तत्त्वतः । विवरे विवरे रोम्णां वर्तंते च पृथक्पृथक्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஒரே அடியால் உண்மையிலே முழு பூமியையும் ஆவிர்த்தியவன்; அவன் முடியின் ஒவ்வொரு ரோமரந்த்ரத்திலும் அவை (உலகங்கள்) தனித்தனியாகப் பிரிந்து நிலைகொள்கின்றன।

Verse 30

ब्रह्मांडानि सहस्राणि दृश्यंते च महाद्युते । न वेत्ति वेदो यत्पारं शीर्षघातो हि वै कथम्

மிகுந்த ஒளியுடையவரே! ஆயிரக்கணக்கான பிரம்மாண்டங்கள் காணப்படுகின்றன. யாருடைய எல்லையை வேதமும் அறியாதோ, அவரிடத்தில் ‘சிரோகாதம்’—அதாவது இறுதி எல்லையை அடைதல்—எப்படி இயலும்?

Verse 31

व्यास उवाच । शृणु त्वं पांडवश्रेष्ठ कथां पौराणिकीं शुभाम् । ईश्वरस्य चरित्रं हि नैव वेत्ति चराचरे

வியாசர் கூறினார்—பாண்டவரில் சிறந்தவனே, இந்த மங்களமான புராணக் கதையை கேள். உண்மையில், ஈசுவரனின் திருவிளையாடல்கள் சராசர எல்லா உயிர்களுக்கும் முழுமையாக அறியப்படுவதில்லை.

Verse 32

एकदा ब्रह्मसभायां गता देवाः सवासवाः । भूर्लोकाद्याश्च सर्वे हि स्थावराणि चराणि च

ஒருமுறை இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் பிரம்மாவின் சபைக்கு சென்றனர். பூலோகம் முதலான அனைத்தும்—அசைவற்றதும் அசைவதும்—அங்கே இருந்தன.

Verse 33

देवा ब्रह्मर्षयः सर्वे नमस्कर्तुं पितामहम् । विष्णुरप्यागतस्तत्र सभायां मंत्रकारणात्

பிதாமகன் பிரம்மாவை வணங்க எல்லா தேவர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் வந்தனர். தெய்வ மந்திர ஆலோசனையின் காரணமாக விஷ்ணுவும் அந்தச் சபையில் வந்தார்.

Verse 34

ब्रह्मा चापि विगर्विष्ठ उवाचेदं वचस्तदा । भोभो देवाः शृणुध्वं कस्त्रयाणां कारणं महत्

அப்போது அகந்தையுடன் இருந்த பிரம்மா கூறினார்—‘ஓ தேவர்களே, கேளுங்கள்! மூன்றின் (மூன்று உலகங்கள்/திரயம்) மகத்தான காரணம் யார்?’

Verse 35

सत्यं ब्रुवंतु वै देवा ब्रह्मेशविष्णुमध्यतः । तां वाचं च समाकर्ण्य देवा विस्मयमागताः

‘தேவர்கள் உண்மையையே கூறட்டும்—பிரம்மா, ஈசன், விஷ்ணு இவர்களின் நடுவில்.’ அந்தச் சொல் கேட்ட தேவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 36

ऊचुश्चैव ततो देवा न जानीमो वयं सुराः । ब्रह्मपत्नी तदोवाच विष्णुं प्रति सुरेश्वरम् । त्रयाणामपि देवानां महांतं च वदस्व मे

அப்போது தேவர்கள் கூறினர்—“நாங்கள் சுரர்கள் அறியோம்.” பின்னர் பிரம்மாவின் துணைவி தேவேசனான விஷ்ணுவை நோக்கி—“மூன்று தேவர்களிலும் உண்மையில் மகத்தானவர் யார்? எனக்குச் சொல்வீராக” என்றாள்.

Verse 37

विष्णुरुवाच । विष्णुमायाबलेनैव मोहितं भुवनत्रयम् । ततो ब्रह्मोवाच चेदं न त्वं जानासि भो विभोः

விஷ்ணு கூறினார்—“விஷ்ணுவின் மாயாபலத்தாலேயே மூவுலகமும் மயங்கியது.” அப்போது பிரம்மா சொன்னார்—“ஓ வியாபகனே, நீ (உண்மையை) அறியாதாயோ?”

Verse 38

नैव मुह्यति ते मायाबलेन नैवमेव च । गर्वहिंसापरो देवो जगद्भर्ता जगत्प्रभुः

“அவன் உன் மாயாபலத்தால் சிறிதும் மயங்குவதில்லை—நிச்சயமாக இல்லை. அகந்தை, வன்முறை ஆகியவற்றில் ஈடுபட்ட அந்த தேவன் (தன்னை) உலகைத் தாங்குபவன், பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவன் எனக் கருதுகிறான்.”

Verse 39

ज्येष्ठं त्वां न विदुः सर्वे विष्णुमायावृताः खिलाः । ततो ब्रह्मा स रोषेण क्रुद्धः प्रस्फुरिताननः

“விஷ்ணுவின் மாயையால் மூடப்பட்ட அனைவரும் உன்னை மூத்தவன் (உயர்ந்தவன்) என அறியார்.” அப்போது பிரம்மா கோபத்தால் கொதித்தார்; அவரது முகம் நடுங்கியது.

Verse 40

उवाच वचनं कोपाद्धे विष्णो शृणु मे वचः । येन वक्त्रेण सभायां वचनं समुदीरितम्

கோபத்துடன் அவர் கூறினார்—“ஓ விஷ்ணுவே, என் சொற்களைக் கேள். சபையில் அந்த வாக்கு எந்த வாயால் உச்சரிக்கப்பட்டதோ—”

Verse 41

तच्छीर्षं पततादाशु चाल्पकालेन वै पुनः । ततो हाहाकृतं सर्वं सेंद्राः सर्षिपुरोगमाः

“அந்தத் தலை விரைவில் விழுக—ஆம், குறுகிய காலத்திலேயே!” என. அப்போது இந்திரன் உட்பட தேவர்கள், முன்நிலையில் ரிஷிகளை வைத்துக் கொண்டு, அனைவரும் அச்சத்தால் ‘ஹா ஹா’ என்று அலறினர்।

Verse 42

ब्रह्माणं क्षमयामासुर्विष्णुं प्रति सुरोत्तमाः । विष्णुश्च तद्वचः श्रुत्वा सत्यंसत्यं भविष्यति

மிகச் சிறந்த தேவர்கள் பிரம்மாவை சமாதானப்படுத்த முயன்று விஷ்ணுவை நோக்கினர். விஷ்ணு அந்தச் சொற்களை கேட்டுத்—“உண்மை, உண்மை; அது நிச்சயம் நிகழும்” என்றார்।

Verse 43

ततो विष्णुर्महातेजास्तीर्थस्योत्पादनेन च । तपस्तेपे तु वै तत्र धर्मारण्ये सुरेश्वरः । अश्वशीर्ष मुखं दृष्ट्वा हयग्रीवो जनार्द्दनः

அப்போது பேரொளி கொண்ட விஷ்ணு—திர்த்தம் தோன்றுவதற்காகவும்—தர்மாரண்யத்தில் தேவேசுவரனாய் தவம் செய்தார். குதிரைத் தலை முகத்தை கண்டதும் ஜனார்தனன் ஹயக்ரீவ ரூபமாக வெளிப்பட்டார்।

Verse 44

तपस्तेपे महाभाग विधिना सह भारत । न शक्यं केनचित्कर्त्तुमात्मनात्मैव तुष्टवान्

மகாபாக்யமான பாரதா, அவர் விதாதா (பிரம்மா) உடன் சேர்ந்து தவம் செய்தார். இதை வேறு யாராலும் செய்ய இயலாது; தன் ஆத்மச్వరூபத்தாலேயே அவர் திருப்தி (சுயநிறைவு) அடைந்தார்।

Verse 45

ब्रह्मापि तपसा युक्तस्तेपे वर्षशतत्रयम् । तिष्ठन्नेव पुरो विष्णोर्विष्णुमायाविमोहितः

பிரம்மாவும் தவத்தால் நிறைந்தவராய் மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்—விஷ்ணுவின் முன் நின்றபோதும், விஷ்ணுமாயையால் மயங்கி மயக்கத்திலேயே இருந்தார்।

Verse 46

यज्ञार्थमवदत्तुष्टो देवदेवो जगत्पतिः । ब्रह्मंस्ते मुक्तताद्यास्ति मम मायाप्यदुःसहा

யாகத்திற்காக அர்ப்பணித்த தானத்தால் மகிழ்ந்த தேவர்களின் தேவன், உலகநாதன் கூறினான்— “ஓ பிரம்மனே! உனக்கு மோக்ஷம் முதலியவை உண்டு; ஆயினும் என் மாயை தாங்க அரிது।”

Verse 47

ततो लब्धवरो ब्रह्मा हृष्टचित्तो जनार्द्दनः । उवाच मधुरां वाचं सर्वेषां हितकारणात्

அப்போது வரம் பெற்ற பிரம்மாவும், உள்ளம் மகிழ்ந்த ஜனார்தனனும், அனைவரின் நலனுக்காக இனிய சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 48

अत्राभवन्महाक्षेत्रं पुण्यं पापप्रणाशनम् । विधिविष्णुमयं चैतद्भवत्वेतन्न संशयः

இங்கே ஒரு மகா-க்ஷேத்திரம் தோன்றுக; அது புனிதமும் பாபநாசகமும் ஆகுக. இவ்விடம் விதி (பிரம்மா) மற்றும் விஷ்ணு மயமாக விளங்குக— இதில் ஐயமில்லை।

Verse 49

तीर्थस्य महिमा राजन्हयशीर्षस्तदा हरिः । शुभाननो हि संजातः पूर्वेणैवा ननेन तु

அரசே! இத்தீர்த்தத்தின் மகிமை இவ்வாறு: அப்போது ஹரி ஹயசீர்ஷன் (ஹயக்ரீவன்) ஆனான்; முன் காரணத்தாலும், இத்தீர்த்தத்தின் தாக்கத்தாலும் அவன் முகம் மங்களமாகத் தோன்றியது।

Verse 50

कंदर्पकोटिलावण्यो जातः कृष्णस्तदा नृप । ब्रह्मापि तपसा युक्तो दिव्यं वर्षशतत्रयम्

அரசே! அப்போது கிருஷ்ணன் கோடி கோடி மன்மதர்களின் அழகை உடையவனாகப் பிறந்தான்; பிரம்மாவும் தவத்தில் ஈடுபட்டு மூன்று நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்।

Verse 51

सावित्र्या च कृतं यत्र विष्णुमाया न बाधते । मायया तु कृतं शीर्षं पंचमं शार्दुलस्य वा

சாவித்ரியுடன் சேர்ந்து விதிப்படி செயல் நிகழ்ந்த இடத்தில் விஷ்ணுமாயை துன்புறுத்தாது. ஆனால் மாயையால் புலியின் (சார்தூலன்) ஐந்தாம் தலை போல ஒரு தலை உருவாக்கப்பட்டது.

Verse 52

धर्मारण्ये कृतं रम्यं हरेण च्छेदितं पुरा । तस्मै दत्त्वा वरं विष्णुर्जगामादर्शनं ततः

தர்மாரண்யத்தில் முன்பு ஹரி அங்கே உருவாக்கப்பட்ட அந்த இனிய (பொருள்/தோட்டம்) ஒன்றை வெட்டி அகற்றினார். பின்னர் அவனுக்கு வரம் அளித்து விஷ்ணு மறைந்து சென்றார்.

Verse 53

स्थापयित्वा विधिस्तत्र तीर्थं चैव त्रिलोचनम् । मुक्तेशं नाम देवस्य मोक्षतीर्थमरिंदम

அப்போது விதி (பிரம்மா) அங்கே ஒரு தீர்த்தத்தையும், திரிலோசனன் (சிவன்) திருத்தலத்தையும் நிறுவினார். பகைவரை அடக்கும் வீரனே! ‘முக்தேச’ தேவனுடைய அது ‘மோக்ஷ தீர்த்தம்’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 54

गतः सोऽपि सुरश्रेष्ठः स्वस्थानं सुरसेवितम् । तत्र प्रेता दिवं यांति तर्पणेन प्रतर्पिताः

அந்த தேவர்களில் சிறந்தவரும் தேவர்கள் சேவிக்கும் தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார். அங்கே தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைந்த பிரேதாத்மாக்கள் விண்ணுலகை அடைகின்றனர்.

Verse 55

अश्वमेधफलं स्नाने पाने गोदानजं फलम् । पुष्कराद्यानि तीर्थानि गंगाद्याः सरितस्तथा

இங்கே நீராடினால் அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்; இந்நீரை அருந்தினால் கோதானத்தின் பலன் பெறலாம். இது புஷ்கர முதலிய தீர்த்தங்களுக்கும், கங்கை முதலிய நதிகளுக்கும் ஒப்பானது.

Verse 56

स्नानार्थमत्रागच्छंति देवताः पितरस्तथा । कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगे मुक्तेशं पूजयेत्तु यः

இங்கு புனித நீராடலுக்காக தேவர்களும் பித்ருக்களும் கூட வருகின்றனர். கார்த்திக மாதத்தில் கிருத்திகா யோகத்தில் முக்தேசனை வழிபடுவோர், இத்தீர்த்தத்தின் விசேஷப் புண்ணியத்தை அடைவார்.

Verse 57

स्नात्वा देवसरे रम्ये नत्वा देवं जनार्द्दनम् । यः करोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

அழகிய தேவசரஸில் நீராடி, ஜனார்தனனை வணங்கி, பக்தியுடன் வழிபடுகிற மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 58

भुक्त्वा भोगा न्यथाकामं विष्णुलोकं स गच्छति । अपुत्रा काकवंध्या च मृतवत्सा मृतप्रजा

விரும்பியபடி இன்பங்களை அனுபவித்து அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான். மகன் இல்லாதவள், கருவுறாதவள், குழந்தை இறந்தவள், சந்ததி அழிவுறுபவள் ஆகியோருக்கும் இவ்விதி துயர்-தோஷம் நீக்கும் என கூறப்படுகிறது.

Verse 59

एकांबरेण सुस्नातौ पतिपत्न्यौ यथाविधि । तद्दोषं नाशयेन्नूनं प्रजाप्तिप्रतिबन्धकम्

கணவன்-மனைவி ஒரே ஆடை அணிந்து விதிப்படி நன்றாக நீராடினால், அது சந்ததி பெறுதலைத் தடுக்கும் தோஷத்தை நிச்சயமாக அழிக்கும்.

Verse 60

मोक्षेश्वरप्रसादेन पुत्रपौत्रादि वर्द्धयेत् । दद्याद्वैकेन चित्तेन फलानि सत्यसंयुता

மோக்ஷேஸ்வரரின் அருளால் மகன்-பேரன் முதலிய வம்சம் வளரும். சத்தியநிஷ்டையுடன் ஒருமுகச் சிந்தையால் பழங்களைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 61

निधाय वंशपात्रेऽपि नारी दोषात्प्रमुच्यते । प्राप्नुवंति च देवाश्च अग्निष्टोमफलं नृप

குலப் பாத்திரத்தில்கூட அந்த ஹவியை வைத்தாலே பெண் தோஷத்திலிருந்து விடுபடுவாள். அரசே! தேவர்களும் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அடைவர்.

Verse 62

वेधा हरिर्हरश्चैव तप्यंते परमं तपः । धर्मारण्ये त्रिसंध्यं च स्नात्वा देवसरस्यथ

வேதா பிரம்மா, ஹரி, ஹரன்—இவர்களே உன்னதத் தவத்தை மேற்கொள்கிறார்கள். தர்மாரண்யத்தில் தேவசரஸில் மூன்று சந்திகளிலும் (விடியல், நண்பகல், மாலை) நீராடினால் அந்தப் புனித ஒழுக்கம் நிறைவேறும்.

Verse 63

तत्र मोक्षेश्वरः शंभुः स्थापितो वै ततः सुरैः । तत्र सांगं जपं कृत्वा न भूयः स्तनपो भवेत्

அங்கே தேவர்கள் சம்புவை ‘மோக்ஷேஸ்வரர்’ என உறுதியாக நிறுவினர். அங்கே சாங்கமாக (நியம-உபாங்கங்களுடன்) ஜபம் செய்தால் மீண்டும் பாலுண்ணும் குழந்தையாய் ஆக வேண்டாம்—அதாவது மறுபிறவி இல்லை.

Verse 64

एवं क्षेत्रं महाराज प्रसिद्धं भुवनत्रये । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पितॄणां श्रद्धयान्वितः

மகாராஜா! இவ்விதமாக இந்தத் தலம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. யார் அங்கே பித்ருக்களுக்காக பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ—

Verse 65

उद्धरेत्सप्त गोत्राणि कुलमेकोत्तरं शतम् । देवसरो महारम्यं नानापुष्पैः समन्वितम् । श्यामं सकलकल्हारैर्विविधैर्जलजंतुभिः

அவன் ஏழு கோத்திரங்களை உயர்த்தி, நூற்று ஒன்றுக் குலங்களைத் தாரைபோலக் கரை சேர்ப்பான். தேவசரஸ் மிக இனிமையானது; பலவகைப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; எல்லா வகை கல்ஹாரத் தாமரைகளால் கருமைத் தோற்றமுடையது; பலவகை நீர்வாழ் உயிர்களால் நிறைந்தது.

Verse 66

ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यैः सेवितं सुरमानुषैः । सिद्धैर्यक्षैश्च मुनिभिः सेवितं सर्वतः शुभम्

இந்த சரோவரம் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் முதலிய தேவர்களால் வணங்கப்பட்டு சேவிக்கப்படுகிறது. தேவர்–மனிதர், சித்தர், யக்ஷர், முனிவர் அனைவரும் வருகை தருவர்; இது எங்கும் மங்களகரமும் புண்ணியகரமும் ஆகும்.

Verse 67

युधिष्ठिर उवाच । कीदृशं तत्सरः ख्यातं तस्मि न्स्थाने द्विजोत्तम । तस्य रूपं प्रकारं च कथयस्व यथातथम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஹே த்விஜோத்தமா! அந்த இடத்தில் புகழ்பெற்ற அந்த சரோவரம் எத்தகையது? அதன் உருவமும் இயல்பும் எப்படியோ அப்படியே எனக்கு உரைக்கவும்.

Verse 68

व्यास उवाच । साधुसाधु महाप्राज्ञ धर्मपुत्र युधिष्ठिर । यस्य संकीर्तनान्नूनं सर्वपापैः प्रमुच्यते

வியாசர் கூறினார்—நன்று, நன்று! ஹே மகாப்ராஜ்ஞனே, தர்மபுத்திர யுதிஷ்டிரா, நீ கேட்டது மிகச் சிறப்பு. உண்மையாகவே அதன் சங்கீர்த்தனமாத்திரத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 69

अतिस्वछतरं शीतं गंगोदकसमप्रभम् । पवित्रं मधुरं स्वादु जलं तस्य नृपोत्तम

ஹே நரபோத்தமா! அந்த சரோவரத்தின் நீர் மிகத் தெளிவும் குளிர்ச்சியும் உடையது; கங்கையின் நீரைப் போல ஒளிவிடும். அது புனிதம், இனிமைமிக்கது, சுவையிலும் மனம்கவர்வது.

Verse 70

महाविशालं गंभीरं देवखातं मनोरमम् । लहर्यादिभिर्गंभीरः फेनावर्तसमाकुलम्

அது மிகப் பெரிதும் ஆழமுமாக உள்ளது; தேவர்கள் தோண்டியதுபோல மனம்கவரும் குண்டம். அலைகளால் அது மேலும் ஆழமாய் தோன்றுகிறது; நுரைமிகு சுழல்களால் நிரம்பியுள்ளது.

Verse 71

झषमंडूककमठैर्मकरैश्च समाकुलम् । शंखशुक्त्यादि भिर्युक्तं राजहंसैः सुशोभितम्

அச்சரஸ் மீன்கள், தவளைகள், ஆமைகள், மகரங்கள் ஆகியவற்றால் நிறைந்தது; சங்குகள், சிப்பிகள் முதலியவற்றால் செழித்து, ராஜஹம்சங்களால் மிக அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 72

वटप्लक्षैः समायुक्तमश्वत्थाम्रैश्च वेष्टितम् । चक्रवाकसमोपतं बकसारसटिट्टिभैः

அது ஆலமரம், பிளக்ஷ மரங்களால் நிறைந்தது; அரசமரம், மாமரங்களால் சூழப்பட்டது; சக்கரவாகப் பறவைகள், கொக்குகள், சாரசங்கள், டிட்டிபப் பறவைகள் ஆகியவற்றால் அழகுறப் பொலிகிறது.

Verse 73

कमनीय प्रगन्धाच्छच्छत्रपत्रैः सुशोभितम् । सेव्यमानं द्विजैः सर्वैः सारसाद्यैः सुशोभितम्

அது இனிய மணத்தால் கவர்ச்சியுடன் விளங்குகிறது; குடைபோன்ற அகன்ற இலைகளால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது. எல்லா த்விஜர்களும் நாடி வர, சாரசம் முதலிய பறவைகள் மேலும் பொலிவூட்டுகின்றன.

Verse 74

सदेवैर्मुनिभिश्चैव विप्रैर्मत्यैश्च भूमिप । सेवितं दुःखहं चैव सर्वपापप्रणाशनम्

ஓ பூமிபா! அந்தச் சரஸை தேவர்கள், முனிவர்கள், விப்ரர்கள் மற்றும் மனிதர்களும் சேவிக்கின்றனர்; அது துயரத்தை அகற்றும், எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்யும்.

Verse 75

अनादिनिधनोदंतं सेवितं सिद्धमंडलैः । स्नानादिभिः सर्वदैव तत्सरो नृपसत्तम

ஓ நற்பசத்தமா! அந்தச் சரஸ் ஆதியற்ற, அழிவற்ற புகழுடையது; சித்தமண்டலங்களால் சேவிக்கப்படுகிறது; ஸ்நானம் முதலிய தேவகாரிய அனுஷ்டானங்களுக்காக எப்போதும் நாடப்படுகிறது.

Verse 76

विधिना कुरुते यस्तु नीलोत्सर्गं च तत्तटे । प्रेता नैव कुले तस्य यावदिंद्राश्चतुर्दश

விதிப்படி அந்தத் துறையில் நீலோத்ஸர்கம் செய்பவனுடைய குலத்தில் பதினான்கு இந்திரர் காலம்வரை பேய் (பிரேதம்) எழாது।

Verse 77

कन्यादानं च ये कुर्युर्विधिना तत्र भूपते । ते तिष्ठन्ति ब्रह्मलोके यावदाभूतसंप्लवम्

அரசே! அங்கே விதிப்படி கன்யாதானம் செய்பவர்கள், ஆபூதஸம்ப்லவம் (பிரளயம்) வரையில் பிரம்மலோகத்தில் தங்குவர்।

Verse 78

महिषीं गृहदासीं च सुरभीं सुतसंयुताम् । हेम विद्यां तथा भूमिं रथांश्च गजवाससी

எருமை, வீட்டுப் பணிப்பெண், கன்றுடன் பால் தரும் பசு, பொன், கல்வி, நிலம், தேர்கள், யானைகள், ஆடைகள்—இவையே கூறப்பட்ட தானங்கள்।

Verse 79

ददाति श्रद्धया तत्र सोऽक्षयं स्वर्गमश्नुते । देवखातस्य माहात्म्यं यः पठेच्छिवसन्निधौ । दीर्घमायुस्तथा सौख्यं लभते नात्र संशयः

அங்கே நம்பிக்கையுடன் தானம் செய்பவன் அழியாத சுவர்க்கத்தை அடைவான். சிவன் சன்னிதியில் தேவகாதத்தின் மஹாத்மியத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் நீண்ட ஆயுளும் சுகமும் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 80

यः शृणोति नरो भक्त्या नारी वा त्विदमद्भुतम् । कुले तस्य भवेच्छ्रेयः कल्पांतेऽपि युधिष्ठिर

யுதிஷ்டிரா! ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும், பக்தியுடன் இந்த அற்புத வரலாற்றைக் கேட்பவரின் குலத்தில் கல்பாந்தம் வரையிலும் நன்மையும் ஆன்மிகச் சிறப்பும் உண்டாகும்।

Verse 81

एतत्सर्वं मयाख्यातं हयग्रीवस्य कारणम् । प्रभास्तस्य तीर्थस्य सर्वपापायनुत्तये

ஹயக்ரீவனைச் சார்ந்த காரணத்துடன் இவை அனைத்தையும் நான் உரைத்தேன். அந்தத் தீர்த்தத்தின் ஒளி-மகிமையால் எல்லாப் பாவங்களும் உன்னதமாக நீங்கும்.