Adhyaya 12

Verse 1

व्यास उवाच । ततो देवैर्नृपश्रेष्ठ रक्षार्थं सत्यमंदिरम् । स्थापितं तत्तदाद्यैव सत्याभिख्या हि सा पुरी

வியாசர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அப்போது தேவர்கள் பாதுகாப்பிற்காக ‘சத்தியமந்திரம்’ நிறுவினர்; அதே காலத்திலிருந்து அந்த நகரம் ‘சத்யா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது।

Verse 2

पूर्वं धर्मेश्वरो देवो दक्षिणेन गणाधिपः । पश्चिमे स्थापितो भानुरुत्तरे च स्वयंभुवः

கிழக்கில் தர்மேஸ்வரர் தேவன், தெற்கில் கணாதிபன் (கணேசன்), மேற்கில் பானு (சூரியன்), வடக்கில் ஸ்வயம்பூ நிறுவப்பட்டனர்।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । गणेशः स्थापितः केन कस्मात्स्थापितवानसौ । किं नामासौ महाभाग तन्मे कथय मा चिरम्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—கணேசரை யார் நிறுவினார்? எந்த காரணத்தால் அவர் அவரை நிறுவினார்? மகாபாகனே! அவருடைய பெயர் என்ன? தாமதமின்றி சொல்லுங்கள்।

Verse 4

व्यास उवाच । अधुनाहं प्रवक्ष्यामि गणेशोत्पत्तिकारणम्

வியாசர் கூறினார்—இப்போது கணேசரின் தோற்றத்தின் (உற்பத்தியின்) காரணத்தை நான் விளக்குவேன்।

Verse 5

समये मिलिताः सर्वे देवता मातरस्तथा । धर्मारण्ये महाराज स्थापितश्चंडिकासुतः

அந்நேரத்தில் எல்லா தேவர்களும் மாத்ருகைகளும் கூடினர். ஓ மகாராஜா, தர்மாரண்யத்தில் சண்டிகையின் புதல்வன் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டான்.

Verse 6

आदौ देवैर्नृपश्रेष्ठ भूमौ वै सत्ययोषिताम् । प्राकारश्चाभवत्तत्र पताकाध्वजशोभितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே, முதலில் தேவர்கள் சத்தியயோஷிதைகளின் நிலத்தில் அங்கு ஒரு பிராகாரத்தை அமைத்தனர்; அது கொடிகளும் த்வஜங்களும் கொண்டு அழகுற்றது.

Verse 7

ब्राह्मणायतने तत्र प्राकारमण्डलान्तरे । तन्मध्ये रचितं पीठमिष्टकाभिः सुशोभितम्

அங்கு பிராமணாயதனத்தில், பிராகார மண்டலத்தின் உள்ளே, நடுவில் ஒரு பீடம் கட்டப்பட்டது; அது இஷ்டகைகளால் (செங்கற்களால்) அழகுபெற்றது.

Verse 8

प्रतोल्यश्च चतस्रो वै शुद्धा एव सतोरणाः । पूर्वे धर्मेश्वरो देवो दक्षिणे गणनायकः

அங்கு நான்கு தூய வாயில்கள் இருந்தன; ஒவ்வொன்றிலும் அழகிய தோரணம். கிழக்கில் தர்மேஸ்வர தேவர், தெற்கில் கணநாயகர் (கணேசர்) இருந்தார்.

Verse 9

पश्चिमे स्थापितो भानुरुत्तरे च स्वयंभुवः । धर्मेश्वरोत्पत्तिवृत्तमाख्यातं तत्तवाग्रतः

மேற்கில் பானு (சூரியன்) பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டார்; வடக்கில் ஸ்வயம்பூ. மேலும் தர்மேஸ்வரரின் தோற்ற வரலாறு உன் முன்னிலையில் கூறப்பட்டது.

Verse 10

अधुनाहं प्रवक्ष्यामि गणेशोत्पत्तिहेतुकम् । कदाचित्पार्वती गात्रोद्वर्त्तनं कृतवत्यभूत्

இப்போது கணேசரின் தோற்றத்திற்கான காரணத்தை உரைக்கிறேன். ஒருமுறை பார்வதிதேவி தம் உடலில் உப்தனம் பூசி உரசி சுத்திகரித்தாள்.

Verse 11

मलं तज्जनितं दृष्ट्वा हस्ते धृत्वा स्वगात्रजम् । प्रतिमां च ततः कृत्वा सुरूपं च ददर्श ह

அதனால் உண்டான, தன் உடலிலிருந்து வந்த மாசை கண்டு அவள் அதை கையில் எடுத்தாள். பின்னர் அதனால் ஒரு உருவத்தைச் செய்து அழகிய வடிவத்தை கண்டாள்.

Verse 12

जीवं तस्यां च संचार्य उदतिष्ठत्तदग्रतः । मातरं स तदोवाच कि करोमि तवाज्ञया

அந்த உருவில் உயிரைச் செலுத்தி அவன் அவள்முன் எழுந்து நின்றான். பின்னர் தாயை நோக்கி—“உமது ஆணைப்படி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றான்.

Verse 13

पार्वत्युवाच । यावत्स्नानं करिष्यामि तावत्त्वं द्वारि तिष्ठ मे । आयुधानि च सर्वाणि परश्वादीनि यानि तु

பார்வதி கூறினாள்—“நான் நீராடும் வரை நீ என் வாசலில் நில். கோடரி முதலிய எல்லா ஆயுதங்களையும் ஏந்திக் கொள்.”

Verse 14

त्वयि तिष्ठति मद्द्वारे कोऽपि विघ्नं करोतु न । एवमुक्तो महादेव्या द्वारेऽतिष्ठत्स सायुधः

“நீ என் வாசலில் நின்றிருக்கையில் யாரும் தடையுண்டாக்கக் கூடாது.” என்று மகாதேவி கூற, அவன் ஆயுதங்களுடன் வாசலில் நின்றான்.

Verse 16

द्वारस्थेन गणेशेन प्रवेशोदायि तस्य न । ततः क्रुद्धो महादेवः परस्परमयुध्यत

வாசலில் நின்ற கணேசன் அவருக்கு உள்ளே நுழைய அனுமதி அளிக்கவில்லை. அப்போது கோபமுற்ற மகாதேவன் அவருடன் பரஸ்பரம் போரிட்டான்.

Verse 17

युद्धं कृत्वा ततश्चोभौ परस्परवधैषिणौ । परशुं जघ्निवान्देव ललाटे परमे शुभम्

போரிட்ட பின் இருவரும் ஒருவரையொருவர் வீழ்த்த விரும்பினர். அப்போது தேவன் பரசுவால் அவன் நெற்றியில் அடித்தான்—விளைவு கடுமையாயினும் அது பரம சுபம் எனப்பட்டது.

Verse 18

ततो देवो महादेवः शूलमुद्यम्य चाहनत् । शिरश्चिच्छेद शूलेन तद्भूमौ निपपात ह

பின்னர் மகாதேவன் திரிசூலத்தை உயர்த்தி தாக்கினான். திரிசூலத்தால் தலை துண்டிக்கப்பட்டது; அது தரையில் விழுந்தது.

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे देवो महादेवो जगाम ह । आभ्यंतरे प्रवेष्टुं च मतिं दध्रे महेश्वरः

இந்நேரத்தில் மகாதேவன் முன்னே சென்றான். மகேஸ்வரன் உள்ளே நுழையத் தீர்மானித்தான்.

Verse 20

पार्वतीं विकलां दृष्ट्वा देवदेवो महेश्वरः । चिंतयामास देवोऽपि किं कृतं वा मुधा मया

பார்வதியை கலங்கியவளாகக் கண்ட தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் சிந்தித்தான்—“நான் என்ன செய்தேன்? இதை ஏன் வீணாகச் செய்தேன்?”

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे तत्र गजासुरमपश्यत । तं दृष्ट्वा च महादैत्यं सर्वलोकैकपूजितः

அந்த வேளையில் அங்கே அவர் கஜாசுரனை கண்டார். அந்த மாபெரும் அசுரனைப் பார்த்ததும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் பகவான் செயலில் இறங்கத் துணிந்தார்.

Verse 22

जघ्निवांस्तच्छिरो गृह्य पार्वत्या कृतमर्भकम् । उत्तस्थौ सगणस्तत्र महादेवस्य सन्निधौ

அவனை வதைத்து அவன் தலையை எடுத்துக் கொண்டு, பார்வதி உருவாக்கிய அந்தக் குழந்தை அங்கே மகாதேவரின் சன்னிதியில் கணங்களுடன் எழுந்தான்.

Verse 23

ततो नाम चकारास्य गजानन इति स्फुटम् । सुराः सर्वे च संपृक्ता हर्षिता मुनयस्तथा

பின்னர் அவர் தெளிவாக அவனுக்கு ‘கஜானனன்’ என்று பெயரிட்டார். எல்லா தேவர்களும் கூடினர்; முனிவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 24

स्तुवंति स्तुतिभिः शश्वत्कुटुम्बकुशलंकरम् । विक्रीणाति कुटुम्बं यो मोदकार्थं समर्चके

அவர்கள் எப்போதும் ஸ்தோத்திரங்களால் குடும்ப நலத்தை அருள்பவரைத் துதிக்கின்றனர். ஆனால் மோதகத்திற்காக வழிபாட்டிலேயே தன் இல்லத்தைக் ‘விற்றுவிடும்’வன் தவறு செய்கிறான்.

Verse 25

दक्षिणस्यां प्रतोल्यां तमेकदंतं च पीवरम् । आर्चयच्च महादेवं स्वयंभूः सुरपूजितम्

தெற்கு வாயிலில் அவர் அந்தப் பெருந்தோற்றமுடைய ஒற்றைத்தந்தனை வழிபட்டார்; மேலும் தேவர்களால் வணங்கப்படும் சுயம்பு மகாதேவரையும் ஆராதித்தார்.

Verse 26

जटिलं वामनं चैव नागयज्ञोपवीतकम् । त्र्यक्षं चैव महाकायं करध्वजकुठारकम्

ஜடையுடையவன், வாமன வடிவன், நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்தவன்; மும்முகக் கண்களுடையவன், மாபெரும் உருவன், கையில் கொடியும் கோடாரியும் தாங்கியவன்—என்று ஆண்டவன் வர்ணிக்கப்பட்டான்.

Verse 27

दधानं कमलं हस्ते सर्वविप्रविनाशनम् । रक्षणाय च लोकानां नगराद्दक्षिणाश्रितम्

கையில் தாமரையைத் தாங்கி, பிராமணர்களுக்கு அழிவை உண்டாக்குவனவற்றை அழிப்பவன்; உலகங்களின் காவலுக்காக நகரத்தின் தெற்கில் தங்கித் திகழ்கிறான்.

Verse 28

सुप्रसन्नं गणाध्यक्षं सिद्धिबुद्धिनमस्कृतम् । सिंदूराभं सुरश्रेष्ठं तीव्रांकुशधरं शुभम्

மிகவும் பிரசன்னமான கணாதிபதி, சித்தி-புத்தி வணங்கும் பெருமான்; சிந்தூர நிறமுடையவன், தேவர்களில் சிறந்தவன், மங்களமானவன், கூரிய அங்குசம் தாங்கியவன்.

Verse 29

शतपुष्पैः शुभैः पुष्पैरर्चितं ह्यमराधिपः । प्रणम्य च महाभक्त्या तुष्टुवु स्तं सुरास्ततः

அமரர்களின் அதிபதி நூறு மங்களப் பூக்களால் அவரை அர்ச்சித்தான். பின்னர் தேவர்கள் மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கி அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 30

देवा ऊचुः । नमस्तेस्तु सुरेशाय गणानां पतये नमः । गजानन नमस्तुभ्यं महादेवाधिदैवत

தேவர்கள் கூறினர்—தேவேசா, உமக்கு நமஸ்காரம்; கணங்களின் பதியே, உமக்கு நமஸ்காரம். கஜானனா, உமக்கு நமஸ்காரம்—நீர் மகாதேவனின் அதிதெய்வம், பரம தெய்வீக சக்தி.

Verse 31

भक्तिप्रियाय देवाय गणाध्यक्ष नमोस्तु ते । इत्येतैश्च शुभैः स्तोत्रैः स्तूयमानो गणाधिपः । सुप्रीतश्च गणाध्यक्षः तदाऽसौ वाक्यमब्रवीत्

பக்திக்கு அருள்புரியும் தேவனே, ஹே கணாத்யக்ஷா! உமக்கு நமஸ்காரம். இவ்விதமான மங்கள ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்பட்ட கணாதிபன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு, அப்போது இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 32

गणाध्यक्ष उवाच । तुष्टोऽहं वो सुरा ब्रूत वांछितं च ददामि वः

கணாத்யக்ஷன் கூறினான்—ஹே தேவர்களே! நான் உங்களால் திருப்தியடைந்தேன். சொல்லுங்கள்; நீங்கள் விரும்பியதை நான் உங்களுக்கு அருள்வேன்.

Verse 33

देवा ऊचुः । त्वमत्रस्थो महाभाग कुरु कार्यं च नः प्रभो । धर्मारण्ये च विप्राणां वणिग्जननिवासिनाम्

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே மகாபாக்யவானான பிரபுவே! நீர் இங்கே தங்கி எங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்றுவீராக. தர்மாரண்யத்தில் வாழும் பிராமணர்களுக்கும் வணிகர்களுக்கும் அருளுடன் காவலனாக இருப்பீராக.

Verse 34

ब्रह्मचर्यादियुक्तानां धार्मिकाणां गणेश्वर । वर्णाश्रमेतराणां च रक्षिता भव सर्वदा

ஹே கணேஸ்வரா! பிரம்மச்சரியம் முதலிய நியமங்களில் நிலைத்த தர்மநிஷ்டர்களுக்கும், வர்ண-ஆச்ரம ஒழுங்கிற்கு அப்பால் உள்ளவர்களுக்கும் கூட, நீர் எப்போதும் காவலனாக இருப்பீராக.

Verse 35

त्वत्प्रसादान्महाभाग धनसौख्ययुता द्विजाः । भवंतु सर्वे सततं वणिजश्च महाबलाः

ஹே மகாபாக்யவானே! உமது அருளால் எல்லா த்விஜர்களும் எப்போதும் செல்வமும் சுகமும் பெற்றிருப்பாராக; வணிகர்களும் என்றும் பெரும் வலிமையுடனும் செழிப்புடனும் இருப்பாராக.

Verse 36

रक्षितव्यास्त्वया देव यावच्चंद्रार्कमेदिनी । एवमस्त्विति सोवादीद्गणनाथो महेश्वरः

தேவனே! சந்திரன் சூரியன் உடன் பூமி நிலைக்கும் வரையில் இவர்களை நீயே காக்க வேண்டும். அப்போது கணநாத மகேஸ்வரன் “ஏவமஸ்து” என்று அருளினார்.

Verse 37

देवाश्च हर्षमापन्नाः पूजयंति गणाधिपम् । ततो देवा मुदा युक्ताः पुष्पधूपादितर्पणैः

தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து கணாதிபனை வழிபட்டனர். பின்னர் ஆனந்தத்துடன் மலர்கள், தூபம் முதலிய தார்ப்பண அர்ப்பணங்களைச் செய்தனர்.

Verse 38

ये चान्ये मनुजा लोके निर्विघ्नार्थं च पूजयन्

மேலும் இவ்வுலகில் தடையின்மை பெறுவதற்காக (அவரை) வழிபடும் பிற மனிதர்கள்—

Verse 39

विवाहोत्सवयज्ञेषु पूर्वमाराधितो भवेत् । धर्मारण्योद्भवानां च प्रसन्नो भव सर्वदा

திருமணம், விழா, யாகம் ஆகியவற்றில் முதலில் அவரையே ஆராதிக்க வேண்டும். மேலும் தர்மாரண்யத்தில் பிறந்த (அல்லது அதனைச் சார்ந்த) மக்களிடம் நீ எப்போதும் அருளுடன் இருப்பாயாக.