Adhyaya 76

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पारेश्वरमनुत्तमम् । पराशरो महात्मा वै नर्मदायास्तटे शुभे

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் ஒப்பற்ற பாரேஸ்வரத் திருத்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு புனித நர்மதா கரையில் மகாத்மா பராசரர் (தவம்/புண்யச் செயல்கள் செய்தார்)।

Verse 2

तपश्चचार विपुलं पुत्रार्थं पाण्डुनन्दन । हिमवद्दुहिता तेन गौरी नारायणी नृप

பாண்டுவின் மகனே! மகன் பெறுவதற்காக அவர் பெருந்தவம் செய்தார்; அரசே! அந்த தவத்தால் ஹிமவானின் மகளான கௌரி நாராயணி பிரசன்னமடைந்து/ஆஹ்வானிக்கப்பட்டாள்।

Verse 3

तोषिता परया भक्त्या नर्मदोत्तरके तटे । तस्य तुष्टा महादेवी शङ्करार्धाङ्गधारिणी

நர்மதையின் வடகரையில் அவனுடைய பரம பக்தியால் தேவி மகிழ்ந்தாள்; சங்கரனின் அர்த்தாங்கத்தைத் தாங்கும் மகாதேவி அவன்மேல் திருப்தியடைந்தாள்।

Verse 4

भोभो ऋषिवर श्रेष्ठ तुष्टाहं तव भक्तितः । वरं याचय मे विप्र पराशर महामते

தேவி கூறினாள்— ஓ சிறந்த முனிவரே! உன் பக்தியால் நான் மகிழ்ந்தேன். ஓ விப்ரா, ஓ மகாமதி பராசரா! என்னிடமிருந்து வரம் கேள்।

Verse 5

पराशर उवाच । परितुष्टासि मे देवि यदि देयो वरो मम । देहि पुत्रं भगवति सत्यशौचगुणान्वितम्

பராசரர் கூறினார்— ஓ தேவி, நீ என்மேல் திருப்தியடைந்து வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஓ பகவதி! சத்தியமும் தூய்மையும் உடைய ஒரு மகனை எனக்கு அருள்வாயாக।

Verse 6

वेदाभ्यसनशीलं हि सर्वशास्त्रविशारदम् । तीर्थे चात्र भवेद्देवि सन्निधानवरेण तु

(அத்தகைய மகனை) அருள்வாயாக—வேதப் பயில்வில் ஈடுபட்டு, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவனாக. மேலும், ஓ தேவி, உன் சன்னிதான வரத்தால் இத்தீர்த்தத்தில் உன் நிலையான அருள்நிலை விளங்கட்டும்।

Verse 7

लोकोपकारहेतोश्च स्थीयतां गिरिनन्दिनि । पराशराभिधानेन नर्मदादक्षिणे तटे

உலக நலனுக்காக, ஓ கிரிநந்தினி! நர்மதையின் தென் கரையில் ‘பராசரா’ என்ற நாமத்துடன் இங்கே நிலைத்துத் திகழ்வாயாக।

Verse 8

श्रीदेव्युवाच । एवं भवतु ते विप्र तत्रैवान्तरधीयत । पराशरो महात्मा वै स्थापयामास पार्वतीम्

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—ஓ விப்ரரே, அவ்வாறே ஆகுக; நான் இங்கேயே அந்தர்தானம் அடைவேன். பின்னர் மகாத்மா பராசரர் அங்கே பார்வதியை நிறுவினார்.

Verse 9

शङ्करं स्थापयामास सुरासुरनमस्कृतम् । अच्छेद्यमप्रतर्क्यं च देवानां तु दुरासदम्

அவர் தேவர்-அசுரர் வணங்கும் சங்கரனை நிறுவினார்—அச்சேத்யன், அதர்க்கியன், தேவர்களுக்கும் அணுக இயலாத மகிமையுடையவன்।

Verse 10

पराशरो महात्मा वै कृतार्थो ह्यभवन्नृप

ஓ அரசே, மகாத்மா பராசரர் நிச்சயமாகக் கृतார்த்தரானார்.

Verse 11

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या शुचिः प्रयतमानसः । स्त्र्यथवा पुरुषो वापि कामक्रोधविवर्जितः

அந்த தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் செல்பவன்—தூய்மையுடன், கட்டுப்பட்ட மனத்துடன்—பெண்ணாயினும் ஆணாயினும், காமம் கோபம் அற்றவனாய்,

Verse 12

माघे चैत्रेऽथ वैशाखे श्रावणे नृपनन्दन । मासि मार्गशिरे चैव शुक्लपक्षे तु सर्वदा

ஓ அரசகுமாரனே, மாகம், சைத்ரம், வைசாகம், ஸ்ராவணம் ஆகிய மாதங்களில்—மார்கசீர்ஷ மாதத்திலும்—எப்போதும் சுக்லபக்ஷத்தில் (விசேஷமாக),

Verse 13

तत्र गत्वा शुभे स्थाने नर्मदादक्षिणे तटे

அங்கே சென்று நர்மதையின் தென் கரையிலுள்ள அந்த மங்களமான இடத்தை அடைய வேண்டும்।

Verse 14

उपोष्य परया भक्त्या व्रतमेतत्समाचरेत् । रात्रौ जागरणं कृत्वा दीपदानं स्वशक्तितः

உயர்ந்த பக்தியுடன் உபவாசம் இருந்து இவ்விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; இரவில் ஜாகரணம் செய்து தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தீபதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

गीतं नृत्यं तथा वाद्यं कामक्रोधविवर्जितः । प्रभाते विमले प्राप्ते द्विजाः पूज्याः स्वशक्तितः

காமம், கோபம் இன்றிக் கீதம், நடனம், வாத்தியங்களுடன்; தூய காலை வந்தபோது தன் ஆற்றலுக்கேற்ப த்விஜர்களை (பிராமணர்களை) பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 16

सम्पूज्य ब्राह्मणान् पार्थ धनदानहिरण्यतः । वस्त्रेण छत्रदानेन शय्याताम्बूलभोजनैः

ஓ பார்த்தா, பிராமணர்களை முறையாகப் பூஜித்து, செல்வமும் பொன்னும், ஆடை, குடைதானம், படுக்கை, தாம்பூலம், உணவு ஆகியவற்றைத் தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

प्रीणयेन्नर्मदातीरे ब्राह्मणाञ्छंसितव्रतान् । श्राद्धं कार्यं नृपश्रेष्ठ आमैः पक्वैर्जलेन च

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, நர்மதா கரையில் புகழப்பட்ட விரதங்களில் நிலைத்த பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; மேலும் சமைக்காததும் சமைத்ததும், நீரும் கொண்டு ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

स्त्रीणां चैव तु शूद्राणामामश्राद्धं प्रशस्यते । आमं चतुर्गुणं देयं ब्राह्मणानां युधिष्ठिर

பெண்களுக்கும் சூத்ரர்களுக்கும் ஆமம் (சமைக்காத) ஸ்ராத்த தானம் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. ஆனால் பிராமணர்களுக்கு, யுதிஷ்டிரா, அந்த ஆம தானம் நான்கு மடங்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 19

वेदोक्तेन विधानेन द्विजाः पूज्याः प्रयत्नतः । हस्तमात्रैः कुशैश्चैव तिलैश्चैवाक्षतैर्नृप

வேதத்தில் கூறிய விதிப்படி இருபிறப்பாளர்களை முயற்சியுடன் பூஜிக்க வேண்டும். அரசே, ஒரு கைப்பிடி குசை, எள், அக்ஷதை (உடைந்தாத அரிசி) மட்டுமாலும் அவர்களை மதிக்கலாம்.

Verse 20

विप्रा उदङ्मुखाः कार्याः स्वयं वै दक्षिणामुखः । दर्भेषु निक्षिपेदन्नमित्युच्चार्य द्विजाग्रतः

பிராமணர்களை வடக்கு நோக்க அமரச் செய்ய வேண்டும்; செய்பவர் தாமே தெற்கு நோக்க இருக்க வேண்டும். இருபிறப்பாளரின் முன் தர்பையில் உணவை வைத்து ‘நான் உணவை வைக்கிறேன்’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 21

प्रेता यान्तु परे लोके तीर्थस्यास्य प्रभावतः । पापं मे प्रशमं यातु एतु वृद्धिं शुभं सदा

‘இந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் பிரேதர்கள் மேலுலகத்திற்குச் செல்லட்டும். என் பாவம் தணியட்டும்; எப்போதும் மங்களமான செல்வவளம் பெருகட்டும்.’

Verse 22

वृद्धिं यातु सदा वंशो ज्ञातिवर्गो द्विजोत्तम । एवमुच्चार्य विप्राय दानं देयं स्वशक्तितः

‘இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, எங்கள் வம்சமும் உறவினரும் எப்போதும் வளர்ச்சி பெறட்டும்.’ என்று கூறி, பிராமணருக்கு தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 23

गोभूतिसहिरण्यादि चान्नं वस्त्रं स्वशक्तितः । दातव्यं पाण्डवश्रेष्ठ पारेश्वरवराश्रमे

பாண்டவச் சிறந்தவனே! பாரேஸ்வரரின் சிறந்த ஆசிரமத்தில் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பசு, நிலம், பொன் முதலியனவும், அன்னமும் ஆடையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 24

ये शृण्वन्ति परं भक्त्या मुच्यन्ते सर्वपातकैः

இதை உன்னத பக்தியுடன் கேட்பவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்।

Verse 76

। अध्याय

அத்தியாயம் (முடிவைக் குறிக்கும் தலைப்பு).