Adhyaya 52

Verse 1

ईश्वर उवाच । अन्यदाख्यानकं वक्ष्ये पुरा वृत्तं नराधिप । सकुटुम्बो गतः स्वर्गं मुनिर्यत्र महातपाः

ஈசுவரன் கூறினான்—அரசே, இன்னொரு பழம்பெரும் வரலாற்றைச் சொல்கிறேன். அந்தப் புனித இடத்தில் மகாதபஸ்வி முனிவர் குடும்பத்துடன் சொர்க்கம் அடைந்தார்॥

Verse 2

उत्तानपाद उवाच । कथं नाकं गतो विप्रः सकुटुम्बो महानृषिः । कौतुकं परमं देव कथयस्व मम प्रभो

உத்தானபாதன் கூறினான்—தேவா, அந்த மகரிஷி பிராமணர் குடும்பத்துடன் எவ்வாறு சொர்க்கம் சென்றார்? பிரபுவே, இது என் மிகுந்த ஆச்சரியம்; கூறுவாயாக॥

Verse 3

ईश्वर उवाच । चित्रसेन इति ख्यातः काशीराजः पुराभवत् । शूरो दाता सुधर्मात्मा सर्वकामसमृद्धिमान्

ஈசுவரன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் காசியின் அரசன் ‘சித்ரசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன். அவன் வீரன், தானவான், சத்தர்மத்தில் நிலைத்தவன், எல்லாக் காம்ய வளங்களும் உடையவன்॥

Verse 4

सा पुरी जनसंकीर्णा नानारत्नोपशोभिता । वाराणसीति विख्याता गङ्गातीरमुपाश्रिता

அந்நகரம் மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி, பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ‘வாராணசி’ எனப் புகழ்பெற்று, கங்கையின் கரையைச் சார்ந்து இருந்தது.

Verse 5

शरच्चन्द्रप्रतीकाशा विद्वज्जनविभूषिता । इन्द्रयष्टिसमाकीर्णा गोपगोकुलसंवृता

அது சரத்கால நிலவுபோல் ஒளிவீசி, பண்டிதர் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. உயர்ந்த இந்திரயஷ்டிகளால் நிரம்பி, கோபர்களும் கோமந்தைகளும் சூழ்ந்திருந்தன.

Verse 6

बहुध्वजसमाकीर्णा वेदध्वनिनिनादिता । वणिग्जनैर्बहुविधैः क्रयविक्रयशालिनी

அது பல கொடிகளால் நிரம்பி, வேத ஓசையின் முழக்கத்தால் எதிரொலித்தது. பலவகை வணிகர்களால் செழித்து, வாங்கல்–விற்பனை வளத்தால் விளங்கியது.

Verse 7

यन्त्रादानैः प्रतोलीभिरुच्चैश्चान्यैः सुशोभिता । देवतायतनैर्दिव्यैराश्रमैर्गहनैर्युता

அது உயர்ந்த வாயில்தோరణங்களாலும் பிற பிரமாண்ட அமைப்புகளாலும் மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது. தெய்வீக தேவாலயங்களும், தனிமையான ஆழ்ந்த ஆசிரமங்களும் அதில் இருந்தன.

Verse 8

नानापुष्पफलैर्रम्या कदलीखण्डमण्डिता । पनसैर्बकुलैस्तालैरशोकैराम्रकैस्तथा

அது பலவகை மலர்-கனிகளால் இனிமைமிகுந்ததாக இருந்து, வாழைத் தோப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. பலாப்பழம், பகுளம், பனை, அசோகம், மாமரம் ஆகியவையும் அங்கு செழித்தன.

Verse 9

राजवृक्षकपित्थैश्च दाडिमैरुपशोभिता । वेदाध्ययननिर्घोषैः पवित्रीकृतमङ्गला

அது ராஜவிருக்ஷம், கபித்தம், தாடிமம் (மாதுளை) மரங்களால் மேலும் அழகுபெற்றது; வேதஅத்தியயனத்தின் இடையறாத முழக்கத்தால் அதன் மங்களம் புனிதமாயிற்று।

Verse 10

तस्या उत्तरदिग्भागे आश्रमोऽभूत्सुशोभनः । तन्मन्दारवनं नाम त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

அதன் வடதிசைப் பகுதியில் மிக அழகிய ஆசிரமம் இருந்தது; அந்த வனம் ‘மந்தாரவனம்’ என மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 11

बहुमन्दारसंयुक्तं तेन मन्दारकं विदुः । विप्रो दीर्घतपा नाम सर्वदा तत्र तिष्ठति

மந்தார மரங்கள் மிகுதியாக இருப்பதால் அது ‘மந்தாரகம்’ என அறியப்படுகிறது; அங்கே ‘தீர்கதபஸ்’ என்னும் ஒரு விப்ரர் எப்போதும் தங்குகிறார்।

Verse 12

तपस्तपति सोऽत्यर्थं तेन दीर्घतपाः स्मृतः । स तिष्ठति सपत्नीकः ससुतः सस्नुषस्तथा

அவர் மிகுந்த தீவிரத்துடன் தவம் செய்கிறார்; அதனால் ‘தீர்கதபஸ்’ என நினைக்கப்படுகிறார்; அவர் மனைவியுடன், மகன்களுடன், மருமகள்களுடனும் அங்கேயே வாழ்கிறார்।

Verse 13

शुश्रूषन्ति सदा तस्य पुत्राः पञ्च प्रयत्नतः । तस्य पुत्रः कनीयांस्तु ऋक्षशृङ्गो महातपाः

அவருடைய ஐந்து மகன்களும் எப்போதும் முயற்சியுடன் அவரைச் சேவிக்கின்றனர்; அவர்களில் இளையவன் ‘ருக்ஷச்ருங்க’ என்னும் மகாதபஸ்வி ஆவான்।

Verse 14

वेदाध्ययनसम्पन्नो ब्रह्मचारी गुणान्वितः । योगाभ्यासरतो नित्यं कन्दमूलफलाशनः

அவன் வேதஅధ్యயனத்தில் தேர்ந்தவன், பிரம்மச்சாரி, நற்குணங்களால் நிறைந்தவன். தினமும் யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு கிழங்குகள், வேர்கள், பழங்களையே உணவாகக் கொண்டான்.

Verse 15

तिष्ठते मृगरूपेण मृगयूथचरस्तदा । दिनान्ते च दिनान्ते च मातापित्रोः समीपगः

அப்போது அவன் மான் வடிவம் கொண்டு மான்களின் கூட்டத்துடன் உலாவினான். ஒவ்வொரு நாளின் முடிவிலும் தாய்‑தந்தையரின் அருகே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 16

अभिवादयते नित्यं भक्तिमान्मुनिपुत्रकः । पुनर्गच्छति तत्रैव कानने गिरिगह्वरे

பக்தியுள்ள அந்த முனிவரின் மகன் தினமும் வணங்கி வணக்கம் செலுத்தினான். பின்னர் அதே காட்டிற்கும், மலைக் குகை‑பள்ளத்தாக்குகளுக்கும் மீண்டும் சென்றான்.

Verse 17

क्रीडन्बालमृगैः सार्द्धं प्रत्यहं स मुनेः सुतः । कदाचिद्दैवयोगेन ऋक्षशृङ्गो ममार सः

அந்த முனிவரின் மகன் தினந்தோறும் இளம் மான்களுடன் விளையாடினான். ஒருநாள் விதியின் திருப்பால் அந்த ருக்ஷஶ்ருங்கன் மரணமடைந்தான்.

Verse 52

। अध्याय

இது ஐம்பத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் முடிவைக் குறிக்கும் குறியீடு—‘அத்தியாயம்’ (அதிகாரம்-நிறைவு).