Adhyaya 49

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । अन्धकं तु निहत्याथ देवदेवो महेश्वरः । उमया सहितो रुद्रः कैलासमगमन्नगम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அந்தகனை வதம் செய்த பின், தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் ருத்ரன், உமையுடன் கூடி, கைலாச மலைக்குச் சென்றான்।

Verse 2

आगताश्च ततो देवा ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । हृष्टास्तुष्टाश्च ते सर्वे प्रणेमुः पार्वतीपतिम्

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், இந்திரனுடன் சேர்ந்து, அங்கு வந்தனர். அனைவரும் மகிழ்ந்து நிறைவடைந்து பார்வதீபதி மகேஸ்வரனை வணங்கினர்.

Verse 3

ईश्वर उवाच । उपाविशन्तु ते सर्वे ये केचन समागताः । निहतो दानवो ह्येष गीर्वाणार्थे पितामह

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இங்கு கூடியுள்ள அனைவரும் அமருங்கள். ஓ பிதாமஹா! தேவர்களின் நலனுக்காகவே இந்த தானவன் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 4

रक्तेन तस्य मे शूलं निर्मलं नैव जायते । शुभव्रततपोजप्यरतो ब्रह्मन्मया हतः

அவனுடைய இரத்தத்தால் என் சூலம் எவ்விதமும் தூய்மையடைவதில்லை. ஓ பிரம்மனே! அவன் நல்விரதம், தவம், ஜபம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டிருந்தும் என் கையால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 5

कर्तुमिच्छाम्यहं सम्यक्तीर्थयानं चतुर्मुख । आगच्छन्तु मया सार्द्धं ये यूयमिह संगताः

ஓ நான்முகனே! நான் முறையாகத் தீர்த்தயாத்திரை செய்ய விரும்புகிறேன். இங்கு கூடியுள்ள நீங்கள் அனைவரும் என்னுடன் வாருங்கள்.

Verse 6

इत्युक्त्वा देवदेवेशः प्रभासं प्रतिनिर्ययौ । प्रभासाद्यानि तीर्थानि गङ्गासागरमध्यतः

இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் தேவேசன் பிரபாசத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். பின்னர் கங்கை மற்றும் கடலுக்கிடையிலுள்ள பிரபாசம் முதலிய தீர்த்தங்களைச் சென்று வழிபட்டு அனுபவித்தான்.

Verse 7

अवगाह्यापि सर्वाणि नैर्मल्यं नाभवन्नृप । नर्मदायां ततो गत्वा देवो देवैः समन्वितः

அரசே! எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடினாலும் தூய்மை உண்டாகவில்லை. பின்னர் தேவர்களுடன் கூடிய தேவாதிதேவன் நர்மதையிடம் சென்றான்.

Verse 8

उत्तरं दक्षिणं कूलमवागाहत्प्रियव्रतः । गतस्तु दक्षिणे कूले पर्वते भृगुसंज्ञितम्

பிரியவ்ரதன் வடக்கும் தெற்கும் ஆகிய இரு கரைகளிலும் நீராடினான். பின்னர் தென் கரையில் ‘பிருகு’ எனப்படும் மலையினை அடைந்தான்.

Verse 9

तत्र स्थित्वा महादेवो देवैः सह महीपते । भ्रान्त्वा भ्रान्त्वा चिरं श्रान्तो निर्विण्णो निषसाद ह

மன்னரே! அங்கே தேவர்களுடன் மகாதேவன் தங்கினான். மீண்டும் மீண்டும் அலைந்து நீண்ட காலத்திற்குப் பின் களைப்பும் வைராக்யமும் கொண்டு அமர்ந்தான்.

Verse 10

मनोहारि यतः स्थानं सर्वेषां वै दिवौकसाम् । तीर्थं विशिष्टं तन्मत्वा स्थितो देवो महेश्वरः

அந்த இடம் எல்லா விண்ணுலக வாசிகளுக்கும் மனம் கவர்வதாக இருந்ததால், அதனைச் சிறந்த தீர்த்தம் என அறிந்து மகேஸ்வரன் அங்கே நிலைத்தான்.

Verse 11

गिरिं विव्याध शूलेन भिन्नं तेन रसातलम् । निर्मलं चाभवच्छूलं न लेपो दृश्यते क्वचित्

அவர் திரிசூலத்தால் மலையைத் துளைத்தார்; அது ரசாதலம்வரை பிளந்தது. ஆயினும் திரிசூலம் களங்கமின்றி இருந்தது—எங்கும் மாசின் சுவடும் காணப்படவில்லை.

Verse 12

देवैराह्वानिता तत्र महापुण्या च भारती । पर्वतान्निःसृता तत्र महापुण्या सरस्वती

அங்கே தேவர்களின் அழைப்பினால் மகாபுண்யமான பாரதி வெளிப்பட்டாள்; மேலும் மலையிலிருந்து மகாபுண்யமான சரஸ்வதி வெளிவந்து ஓடினாள்।

Verse 13

द्वितीयः सङ्गमस्तत्र यथा वेण्यां सितासितः । तत्र ब्रह्मा स्वयं देवो ब्रह्मेशं लिङ्गमुत्तमम्

அங்கே இரண்டாம் சங்கமம் உள்ளது—பிரயாகத்தின் வேணியில் வெண்மையும் கருமையும் கலப்பதுபோல். அதே இடத்தில் தானே தேவன் பிரம்மா ‘பிரம்மேச’ எனும் உத்தம லிங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 14

संस्थापयामास पुण्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । तस्य याम्ये दिशो भागे स्वयं देवो जनार्दनः

அவர் அந்த மிகப் புனிதமான, எல்லாத் துயரையும் அழிக்கும் உத்தம லிங்கத்தை நிறுவினார். அதன் தெற்குப் பகுதியில் தானே தேவன் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) நிலைகொண்டுள்ளார்।

Verse 15

तिष्ठते च सदा तत्र विष्णुपादाग्रसंस्थिता । अम्भसो न भवेन्मार्गः कुण्डमध्यस्थितस्य च

அங்கே அது எப்போதும் விஷ்ணுவின் திருவடிகளின் முன்பகுதியில் நிலைத்திருக்கிறது. குண்டத்தின் நடுவில் நிற்பவனுக்கு நீர் வெளியே செல்ல வழி இல்லை।

Verse 16

शूलाग्रेण कृता रेखा ततस्तोयं वहेन्नृप । तत्तोयं च गतं तत्र यत्र रेवा महानदी

அரசே! திரிசூலத்தின் முனையால் ஒரு கோடு இழுக்கப்பட்டது; அதிலிருந்து நீர் ஓடத் தொடங்கியது. அந்த நீர் மகாநதி ரேவா ஓடும் இடத்தை அடைந்தது।

Verse 17

जललिङ्गं महापुण्यं चकतीर्थं नृपोत्तम । शूलभेदे च देवेशः स्नानं कुर्याद्यथाविधि

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஜலலிங்கம் மிகப் புண்ணியமளிப்பது—அது சகதீர்த்தம். மேலும் சூலபேதத்தில் தேவேசனை விதிப்படி வழிபட்டு, முறையின்படி நீராட வேண்டும்.

Verse 18

आत्मानं मन्यते शुद्धं न किंचित्कल्मषं कृतम् । तस्यैवोत्तरकाष्ठायां देवदेवो जगद्गुरुः

அவன் தன்னைத் தூயவன் என எண்ணுகிறான்; எவ்விதப் பாவமும் செய்ததே இல்லை எனப் போல். அதே தீர்த்தத்தின் வடபுறத்தில் தேவர்களின் தேவன், உலககுரு வீற்றிருக்கிறார்.

Verse 19

आत्मना देवदेवेशः शूलपाणिः प्रतिष्ठितः । सर्वतीर्थेषु तत्तीर्थं सर्वदेवमयं परम्

அங்கே தேவர்களின் தேவேசன், சூலபாணி சிவன் தன் தெய்வீக ஆற்றலால் நிறுவப்பட்டுள்ளார். எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் அந்தத் தீர்த்தமே உத்தமம்; அது அனைத்துத் தேவர்களாலும் நிறைந்தது.

Verse 20

सर्वपापहरं पुण्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । तत्र तीर्थे प्रतिष्ठाप्य देवदेवं जगद्गुरुः

அந்தத் தீர்த்தம் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவது; மிகப் புண்ணியமானது; எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்கும் உத்தமம். அங்கே அந்தத் தீர்த்தத்தில் உலககுரு தேவர்களின் தேவனை பிரதிஷ்டை செய்தார்.

Verse 21

रक्षापालांस्ततो मुक्त्वा शतं साष्टविनायकान् । क्षेत्रपालाः शतं साष्टं तद्रक्षन्ति प्रयत्नतः

பின்னர் காவல்-பாலர்களை நியமித்து நூற்றெட்டு விநாயகர்களை அமைத்தார். நூற்றெட்டு க்ஷேத்ரபாலர்கள் அந்தப் புனிதத் தலத்தை முயற்சியுடன் காக்கின்றனர்.

Verse 22

विघ्नास्तस्योपजायन्ते यस्तत्र स्थातुमिच्छति । केचित्कुटुम्बात्ततासु व्याग्राः केचित्कृषीषु च

அங்கே தங்க விரும்புவோர்க்கு தடைகள் எழுகின்றன. சிலருக்கு குடும்பத்தால் துன்பம், சிலருக்கு நதிக்கரைகளில் புலி போன்ற அச்சம், இன்னோருக்கு உழவு‑வயல்கள் காரணமாக இடையூறுகள் உண்டாகின்றன.

Verse 23

केचित्सभां प्रकुर्वन्ति केचिद्द्रव्यार्जने रताः । परोक्षवादं कुर्वन्ति केऽपि हिंसारताः सदा

சிலர் சபைகளிலும் வாதவிவாதங்களிலும் மூழ்குவர்; சிலர் செல்வச் சேர்க்கையில் ஆசைபடுவர். சிலர் மறைமுகப் பழிச்சொல் பேசுவர்; சிலர் எப்போதும் வன்முறையில் ஈடுபடுவர்.

Verse 24

परदाररताः केचित्केचिद्वृत्तिविहिंसकाः । अन्ये केचिद्वदन्त्येवं कथं तीर्थेषु गम्यते

சிலர் பிறரின் மனைவியரிடம் ஆசை கொள்வர்; சிலர் தம் நேர்மையான வாழ்வாதாரத்தையே அழிப்பர். இன்னோர் இவ்வாறு சொல்வர்—‘தீர்த்தங்களுக்கு செல்லவே எப்படி முடியும்?’

Verse 25

क्षुधया पीड्यते भार्या पुत्रभृत्यादयस्तदा । मोहजालेषु योज्यन्ते एवं देवगणैर्नराः

அப்போது மனைவி, பிள்ளைகள், பணியாளர்கள் முதலியோர் பசியால் வாடுவர். இவ்வாறு மனிதர் மோக வலையில் கட்டப்படுகின்றனர்—இது தேவர்களின் கூட்டத்தால் (தடுப்பாக) நிகழ்த்தப்படுகிறது.

Verse 26

पापाचाराश्च ये मर्त्याः स्नानं तेषां न जायते । संरक्षन्ति च तत्तीर्थं देवभृत्यगणाः सदा

பாவச் செயல்களில் ஈடுபடும் மனிதர்க்கு அங்கே ஸ்நானப் பலன் உண்டாகாது. மேலும் தேவபிரத்தியக் கூட்டம் அந்தத் தீர்த்தத்தை எப்போதும் காக்கிறது.

Verse 27

धन्याः पुण्याश्च ये मर्त्यास्तेषां स्नानं प्रजायते । सरस्वत्या भोगवत्या देवनद्या विशेषतः

தன்யரும் புண்ணியவான்களுமான மனிதர்க்கு அங்கே ஸ்நானம் நிச்சயமாகச் சாத்தியமாகிறது—விசேஷமாக சரஸ்வதி, போகவதி, தேவநதி ஆகிய புனித நதிகளில்।

Verse 28

अयं तु सङ्गमः पुण्यो यथा वेण्यां सितासितः । दृष्ट्वा तीर्थं तु ते सर्वे गीर्वाणा हृष्टचेतसः

இந்த சங்கமம் புண்ணியமானது—வேணியில் வெண்மையும் கருமையும் கலப்பதுபோல். அந்த தீர்த்தத்தைத் தரிசித்தவுடன் எல்லா கீர்வாணரும் (தேவர்கள்) மகிழ்ச்சியுற்றனர்।

Verse 29

देवस्य सन्निधौ भूत्वा वर्णयामासुरुत्तमम् । इदं तीर्थं तु देवेश गयातीर्थेन ते समम्

இறைவனின் சன்னிதியில் நின்று அவர்கள் அந்த உத்தம மகிமையைப் புகழ்ந்தனர்—“தேவேசா! இந்த தீர்த்தம் புண்ணியப் பயனில் புகழ்பெற்ற கயா-தீர்த்தத்துக்கு சமம்.”

Verse 30

गुह्याद्गुह्यतमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । शूलपाणिः समभ्यर्च्य इन्द्राद्यैरप्सरोगणैः

இது மறைவினும் மிக மறைவான தீர்த்தம்; முன்பு இல்லை, இனியும் இருக்காது. அங்கே சூலபாணி (சிவன்) இந்திரன் முதலியோரும் அப்சரா கணங்களும் முறையாக வழிபடுகின்றனர்।

Verse 31

यक्षकिन्नरगन्धर्वैर्दिक्पालैर्लोकपैरपि । नृत्यगीतैस्तथा स्तोत्रैः सर्वैश्चापि सुरासुरैः

யட்சர், கின்னரர், கந்தர்வர்; திக்பாலர், லோகபாலரும்—நடனம், பாடல், ஸ்தோத்திரங்களால்—தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் (அங்கே அவரை வணங்குகின்றனர்)।

Verse 32

पूज्यमानो गणैः सर्वैः सिद्धैर्नागैर्महेश्वरः । देवेन भेदितं तत्र शूलाग्रेण नराधिप

ஓ நராதிபா! எல்லா கணங்களும், சித்தர்களும், நாகர்களும் மகேஸ்வரனைப் பூஜித்துக் கொண்டிருக்கையில், அங்கே தேவன் தன் திரிசூலத்தின் முனையால் அந்த இடத்தைப் பிளந்தான்।

Verse 33

त्रिधा यत्रेक्ष्यतेऽद्यापि ह्यावर्तः सुरपूरितः । कुण्डत्रयं नरव्याघ्र महत्कलकलान्वितम्

அங்கே இன்றும் தெய்வச் சாந்னித்யம் நிறைந்த அந்தச் சுழல் மூன்று வகையாகக் காணப்படுகிறது; ஓ மனிதப் புலியே! அங்கே பெரும் கலகல ஒலியுடன் மூன்று குண்டங்கள் உள்ளன।

Verse 34

सर्वपापक्षयकरं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नाति उपवासपरायणः

அந்தத் தீர்த்தம் மிகச் சிறந்தது—எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதும், எல்லாத் துயரங்களையும் நீக்குவதும். அங்கே உபவாசத்தில் நிலைத்து நீராடுபவன் அந்தப் பலனை அடைவான்।

Verse 35

दीक्षामन्त्रविहीनोऽपि मुच्यते चाब्दिकादघात् । ये पुनर्विधिवत्स्नान्ति मन्त्रैः पञ्चभिरेव च

தீட்சையும் மந்திரங்களும் இல்லாதவரும் அங்கே ஒரு ஆண்டில் சேரும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். ஆனால் விதிப்படி, துல்லியமாக ஐந்து மந்திரங்களுடன் மீண்டும் நீராடுவோர் சிறப்புப் பலனை அடைவர்।

Verse 36

वेदोक्तैः पञ्चभिर्मन्त्रैः सहिरण्यघटैः शुभैः । अक्षरैर्दशभिश्चैव षड्भिर्वा त्रिभिरेव वा

வேதத்தில் கூறிய ஐந்து மந்திரங்களுடன், மங்களமான பொற்கலசங்களோடு; மேலும் தசாக்ஷரி, ஷடாக்ஷரி அல்லது த்ர்யக்ஷரி மந்திரங்களாலும் இந்த விதி நிறைவேற்றப்படுகிறது।

Verse 37

पृथग्भूतैर्द्विजातीनां तीर्थे कार्यं नराधिप । ब्रह्मक्षत्रविशां वापि स्त्रीशूद्राणां तथैव च

ஓ நராதிபா! தீர்த்தத்தில் த்விஜர்களின் கருமங்கள் தனித்தனியாகச் செய்யப்பட வேண்டும்; அதுபோல பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—மேலும் அதேபடி பெண்கள் மற்றும் சூத்ரர்களுக்கும்।

Verse 38

पुरुषाणां त्रयीं ध्यात्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि । दशाक्षरेण मन्त्रेण ये पिबन्ति जलं नराः

ஆண்கள் வேதத் திரயத்தைத் தியானித்து விதிப்படி நீராட வேண்டும்; தசாக்ஷரி மந்திரத்துடன் நீரை அருந்தும் ஆண்கள் சாஸ்திரசம்மதமாகச் செய்கின்றனர்।

Verse 39

ते गच्छन्ति परं लोकं यत्र देवो महेश्वरः । केदारे च यथा पीतं रुद्रकुण्डे तथैव च

அவர்கள் பரம லோகத்தை அடைகின்றனர்; அங்கு தேவன் மகேஸ்வரன் உறைகின்றான். கேதாரத்தில் நீர் அருந்திய புண்ணியம் போலவே ருத்ரகுண்டத்திலும் அதேபடி।

Verse 40

पञ्चरेफसमायुक्तं क्षकारं सुरपूजितम् । ओङ्कारेण समायुक्तमेतद्वेद्यं प्रकीर्तितम्

ஐந்து ‘ர’களுடன் இணைந்த, தேவர்களால் வணங்கப்படும் ‘க்ஷ’ எழுத்து—ஓங்காரத்துடன் சேர்ந்தது—இதுவே அறியத்தக்க புனித மந்திரமாகப் புகழப்படுகிறது।

Verse 41

यस्तत्र कुरुते स्नानं विधियुक्तो जितेन्द्रियः । तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः

அங்கு விதிப்படி, இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் நீராடுபவன், எள்ளு கலந்த நீரால் பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 42

कुलानां तारयेद्विंशं दशपूर्वान्दशापरान् । गयादिपञ्चस्थानेषु यः श्राद्धं कुरुते नरः

கயா முதலிய ஐந்து புனிதத் தலங்களில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவர் தம் குலத்தின் இருபது தலைமுறைகளைத் தரிப்பார்—பத்து முன்னோர், பத்து பின்வோர்।

Verse 43

स तत्र फलमाप्नोति शूलभेदे न संशयः । यस्तत्र विधिना युक्तो दद्याद्दानानि भक्तितः

அவன் அங்கே சூலபேதத்தில் அந்தப் பலனை உறுதியாக அடைவான்—சந்தேகம் இல்லை. மேலும் அங்கே விதிமுறையுடன் பக்தியால் தானம் அளிப்பவனும் புண்ணியப் பயனைப் பெறுவான்.

Verse 44

तुदक्षयं फलं तत्र सुकृतं दुष्कृतं तथा । गयाशिरो यथा पुण्यं पितृकार्येषु सर्वदा

அங்கே பலன் அழியாதது—நற்கருமங்களால் உண்டானதாயினும், தீக்கருமங்களுக்குப் பரிகாரமாகினும். பித்ருகாரியங்களில் கயாசிரம் எப்போதும் புண்ணியமானதுபோல், இத்தலமும் அப்படியே.

Verse 45

शूलभेदं तथा पुण्यं स्नानदानादितर्पणैः । भक्त्या ददाति यस्तत्र काञ्चनं गां महीं तिलान्

நீராடல், தானம், தர்ப்பணம் முதலியவற்றால் சூலபேதமும் மிகப் புண்ணியமானது. அங்கே பக்தியுடன் பொன், பசு, நிலம் அல்லது எள் தானம் செய்பவன் மகாபுண்ணியம் அடைவான்.

Verse 46

आसनोपानहौ शय्यां वराश्वान् क्षत्रियस्तथा । वस्त्रयुग्मं च धान्यं च गृहं पूर्णं प्रयत्नतः

முயற்சியுடன் ஆசனம், பாதுக்கை, படுக்கை, சிறந்த குதிரைகள், மேலும் க்ஷத்திரியன் (சேவகர்/அனுசரன்) ஆகியவற்றையும்; அதோடு ஒரு ஜோடி ஆடைகள், தானியம், நிறைவாக அமைந்த இல்லம் ஆகியவற்றையும் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

सयोक्त्रं लाङ्गलं दद्यात्कृष्टां चैव वसुंधराम् । दानान्येतानि यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे

யோக்திரத்துடன் கூடிய நுகம், உழவு (நாங்கல்) மற்றும் உழுத பயிரிடப்பட்ட நிலத்தையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும். வேதபாரங்கதனான பிராமணனுக்கு இத்தானங்களை அளிப்பவன் மாபெரும் புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 48

श्रोत्रिये कुलसम्पन्ने शुचिष्मति जितेन्द्रिये । श्रुताध्ययनसम्पन्ने दम्भहीने क्रियान्विते । त्रयोदशाहःस्वेकैकं त्रयोदशगुणं भवेत्

குலமிக்க, தூய்மையுள்ள, இந்திரியங்களை அடக்கிய, ஸ்ருதி-அத்தியயனத்தில் நிறைந்த, தம்பமற்ற, நற்கிரியைகளில் நிலைத்த ஸ்ரோத்ரியனுக்கு—திரயோதசாஹ விதியில் அளிக்கும் ஒவ்வொரு தானமும் பலனில் பதின்மூன்று மடங்காகும்.

Verse 49

। अध्याय

அத்தியாயம்—(இது அத்தியாயக் குறி/மாற்றுச் சுட்டி).