Adhyaya 45

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एष एव पुरा प्रश्नः परिपृष्टो महेश्वरम् । राज्ञा चोत्तानपादेन ऋषिदेवसमागमे

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—இதே கேள்வியை முன்பு முனிவர்-தேவர்கள் கூடிய மகாசபையில் அரசன் உத்தானபாதன் மகேஸ்வரரிடம் கேட்டான்।

Verse 2

उत्तानपाद उवाच । इदं तीर्थं महापुण्यं सर्वदेवमयं परम् । गुह्याद्गुह्यतरं स्थानं न दृष्टं न श्रुतं हर

உத்தானபாதன் கூறினான்—இந்தத் தீர்த்தம் மகாபுண்ணியமானது, பரமமானது, எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்தது. ஹரா! இது மறைவிலும் மறைவான இடம்; நான் இதைக் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை।

Verse 3

शूलभेदं कथं जातं केनैवोत्पादितं पुरा । माहात्म्यं तस्य तीर्थस्य विस्तराच्छंस मे प्रभो

சூலபேதம் எவ்வாறு தோன்றியது, பழங்காலத்தில் யார் அதை உருவாக்கினார்? பிரபுவே, அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

ईश्वर उवाच । आसीत्पुरा महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । मर्त्ये न तादृशः कश्चिद्विक्रमेण बलेन वा

ஈஸ்வரர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் வலத்தின் அகந்தையால் மயங்கிய ஒரு மகாவீர தானவன் இருந்தான். மனிதர்களில் வீரத்திலும் வலிமையிலும் அவனுக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை।

Verse 5

सूनुर्ब्रह्मसुतस्यायमन्धको नाम दुर्मदः । निजस्थाने वसन् पापः कुर्वन् राज्यमकण्टकम्

இவன் பிரம்மாவின் புதல்வனின் புதல்வன்; ‘அந்தகன்’ எனப்படும் துர்மதன். தன் நாட்டிலேயே தங்கி, அந்தப் பாவி தடையின்றி ஆட்சி செய்தான்।

Verse 6

हृष्टपुष्टो वसन्मर्त्ये स सुरैर्नाभिभूयते । भवनं तस्य पापस्य वह्नेरुपवनं यथा

மர்த்தியுலகில் வாழ்ந்த அவன் மகிழ்ச்சியுடனும் வலிமையுடனும் செழித்தான்; தேவர்களாலும் அவனை வெல்ல இயலவில்லை. அந்தப் பாபியின் இல்லம் தீயின் தோட்டம்போல் அணுக முடியாததும் அச்சமூட்டுவதுமாய் இருந்தது.

Verse 7

एतस्मिन्नन्धकः काले चिन्तयामास भारत । तोषयामि महादेवं येन सानुग्रहो भवेत्

அந்நேரத்தில், ஓ பாரதா, அந்தகன் சிந்தித்தான்—“மகாதேவரை நான் திருப்திப்படுத்துவேன்; அப்பொழுது அவர் எனக்கு அருள்புரிவார்.”

Verse 8

प्रार्थयामि वरं दिव्यं यो मे मनसि वर्तते । परं स निश्चयं कृत्वा सोऽन्धको निर्गतो गृहात्

“என் மனத்தில் நிலைத்துள்ள தெய்வீக வரத்தையே நான் வேண்டுவேன்.” என்று உறுதியான தீர்மானம் செய்து அந்தகன் இல்லத்தை விட்டு புறப்பட்டான்.

Verse 9

रेवातटं समासाद्य दानवस्तपसि स्थितः । उग्रं तपश्चचारासौ दारुणं लोमहर्षणम्

ரேவா நதிக்கரையை அடைந்து அந்த தானவன் தவத்தில் நிலைத்தான். அவன் கடுமையான தவத்தைச் செய்தான்—மிகக் கொடுமையும் மெய்சிலிர்க்கச் செய்வதுமாய்.

Verse 10

दिव्यं वर्षसहस्रं स निराहारोऽभवत्ततः । द्वितीयं तु सहस्रं स न्यवसद्वारिभोजनः

ஒரு ஆயிரம் தெய்வீக ஆண்டுகள் அவன் உணவின்றி இருந்தான். பின்னர் இரண்டாம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீரையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 11

तृतीयं तु सहस्रं स धूमपानरतोऽभवत् । चतुर्थं वर्षसाहस्रं योगाभ्यासेन संस्थितः

மூன்றாம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் தூமபான விரதத்தில் பராயணனானான். நான்காம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் யோகாப்யாச ஒழுக்கத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தான்.

Verse 12

कोपीह नेदृश चक्रे तपः परमदारुणम् । अस्थिचर्मावशेषोऽसौ यावत्तिष्ठति भारत

எவரும் எங்கும் இத்தகைய மிகக் கொடுமையான தவத்தைச் செய்ததில்லை. அவன் எலும்பும் தோலும் மட்டுமே எஞ்சினான்; ஆயினும் எத்தனை காலம் உறுதியாக நின்றானோ—ஓ பாரதா!

Verse 13

तस्य मूर्ध्नि ततो राजन् धूमवार्त्तिर्विनिःसृता । देवलोकमतीत्यासौ कैलासं व्याप्य संस्थिता

அப்போது, ஓ அரசே, அவன் தலைச்சிகரத்திலிருந்து புகையின் பெரும் சுழல் வெடித்தெழுந்தது. அது தேவருலகங்களைத் தாண்டி கைலாசத்தைப் பரவி அங்கேயே நிலைத்தது.

Verse 14

तावद्देवसमीपस्था उमा वचनमब्रवीत् । कोऽस्त्ययं मानुषे लोके तपसोग्रेण संस्थितः

அந்நேரம் ஆண்டவனருகே நின்ற உமா கூறினாள்—“மனித உலகில் இத்தகைய கடும் தவத்தில் நிலைத்திருப்பவன் யார்?”

Verse 15

चतुर्वर्षसहस्राणि व्यतीयुः परमेश्वर । न केनापीदृशं तप्तं तपो दृष्टं श्रुतं तथा

“ஓ பரமேஸ்வரா! நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன; இத்தகைய தவம் எவராலும் காணப்படவில்லை, கேட்கப்படவும் இல்லை—இவ்வளவு தீவிரமாக யாரும் செய்ததில்லை.”

Verse 16

अवज्ञां कुरुषे देव किमत्र नियमान्विते । सर्वस्य दत्से शीघ्रं त्वमल्पेन तपसा विभो

ஓ தேவா! நியமங்களில் உறுதியாய் நிற்கும் இவனை இங்கே ஏன் அவமதிக்கிறாய்? ஓ விபோ! சிறிது தவத்திற்கே நீ எல்லோருக்கும் விரைவில் வரங்களை அளிக்கிறாய்.

Verse 17

नाक्षक्रीडां करिष्येऽद्य त्वया सह महेश्वर । यावन्नोत्थाप्यते ह्येष दानवो भक्तवत्सल

ஓ மகேஸ்வரா, பக்தவத்ஸலனே! இந்த தானவனை எழுப்பி (அவனது வேண்டுதலுக்கு மறுமொழி அளித்து) ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை இன்று நான் உன்னுடன் சூதாட்டம் ஆடமாட்டேன்.

Verse 18

ईश्वर उवाच । साधु साधु महादेवि सर्वलक्षणलक्षिते । अहं तं न विजानामि क्लिश्यन्तं दानवेश्वरम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்— நன்று, நன்று, ஓ மகாதேவி! எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் விளங்குபவளே! துன்புறும் அந்த தானவேஸ்வரனை நான் இன்னும் அறியவில்லை.

Verse 19

योगाभ्यासे स्थितो भद्रे ध्यायंस्तत्परमं पदम् । तत्रागच्छ मया सार्द्धं यत्र तप्यत्यसौ तपः

ஓ பத்திரே! நான் யோகப் பயிற்சியில் நிலைத்து அந்த பரமப் பதத்தைத் தியானிக்கிறேன். என்னுடன் அங்கே வா; அவன் தவம் செய்கிற இடத்திற்கே.

Verse 20

उमया सहितो देवो गतस्तत्र महेश्वरः । अस्थिचर्मावशेषस्तु दृष्टो देवेन शम्भुना

அப்போது உமையுடன் கூடிய மகேஸ்வரன் அங்கே சென்றான்; அங்கே சம்பு தேவர் ஒருவரை எலும்பும் தோலும் மட்டுமே எஞ்சிய நிலையில் கண்டார்.

Verse 21

प्रत्युवाच प्रसन्नोऽसौ देवदेवो महेश्वरः । भोभोः कष्टं कृतं भीमं दारुणं लोमहर्षणम्

மகிழ்ந்த தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் கூறினார்— “அய்யோ, அய்யோ! நீ மிகப் பயங்கரமும் கொடுமையும் ரோமாஞ்சமூட்டும் கடுந்தவத்தை மேற்கொண்டாய்।”

Verse 22

ईदृशं च तपो घोरं कस्माद्वत्स त्वया कृतम् । वरं दास्याम्यहं वत्स यस्ते मनसि वर्तते

“அன்புக் குழந்தையே, இத்தகைய கடுந்தவத்தை ஏன் செய்தாய்? உன் மனத்தில் நிலைக்கும் வரத்தைச் சொல்; அதை நான் உனக்குத் தருவேன்।”

Verse 23

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरदो यदि शङ्कर । सुरान् सर्वान् विजेष्यामि त्वत्प्रसादान्महेश्वर

அந்தகன் கூறினான்— “தேவா! நீ என்மேல் மகிழ்ந்திருந்தால், வரதனான சங்கரா—உன் அருளால், மகேஸ்வரா, நான் எல்லாத் தேவர்களையும் வெல்வேன்।”

Verse 24

ईश्वर उवाच । स्वप्नेऽपि त्रिदशाः सर्वे न योद्धव्याः कदाचन । असंभाव्यं न वक्तव्यं मनसो यन्न रोचते

ஈசுவரன் கூறினார்— “கனவில்கூட முப்பத்துமூன்று தேவர்களையெல்லாம் எதிர்த்து யுத்தம் செய்யக் கூடாது. இயலாததைச் சொல்ல வேண்டாம்; மனம் ஏற்காததையும் உரைக்க வேண்டாம்।”

Verse 25

अन्यं किमपि याचस्व यस्ते मनसि वर्तते । स्वर्गे वा यदि वा मर्त्ये पातालेषु च संस्थितान्

“வேறொன்றை வேண்டு—உன் மனத்தில் இருப்பதை; அது சொர்க்கத்தில் இருப்போரையோ, மண்ணுலகத்தையோ, அல்லது பாதாளங்களில் நிலைபெற்றோரையோ பற்றியதாக இருந்தாலும் சரி।”

Verse 26

मर्त्येषु विविधान् भोगान् भोक्ष्यसि त्वं यथेप्सितान् । कुरु निष्कण्टकं राज्यं स्वर्गे देवपतिर्यथा

மர்த்திய உலகில் நீ விரும்பியபடி பலவகை இன்பங்களை அனுபவிப்பாய். விண்ணில் தேவர்களின் அதிபதிபோல் முள்ளற்ற (இடையூறற்ற) அரசை நிறுவு.

Verse 27

देवस्य वचनं श्रुत्वा सोऽन्धको विमनाः स्थितः । वृथा क्लेशश्च मे जातो न किंचित्साधितं मया

தேவனின் வாக்கைக் கேட்ட அంధகன் மனம் தளர்ந்து நின்றான். “என் துன்பம் வீணாயிற்று; நான் எதையும் சாதிக்கவில்லை” என்றான்.

Verse 28

निश्वासं परमं मुक्त्वा निपपात धरातले । मूलच्छिन्नो यथा वृक्षो निरुच्छ्वासस्तदाभवत्

ஆழ்ந்த மூச்சை விட்டுவிட்டு அவன் தரையில் விழுந்தான். வேர் அறுக்கப்பட்ட மரம்போல் அப்போது மூச்சற்றும் அசைவற்றும் ஆனான்.

Verse 29

मूर्च्छापन्नं ततो दृष्ट्वा देवी वचनमब्रवीत् । यं कामं कामयत्येष तमस्मै देहि शङ्कर

அவனை மயக்கமடைந்தவனாகக் கண்ட தேவியார் கூறினார்—“ஓ சங்கரா, இவன் விரும்பும் அந்த ஆசையையே இவனுக்கு அருள்வாயாக.”

Verse 30

भक्तानुपेक्षमाणस्य तवाकीर्तिर्भविष्यति

பக்தனை அலட்சியம் செய்தால் உமக்கு அபகீர்த்தி உண்டாகும்.

Verse 31

ईश्वर उवाच । यदि दास्ये वरं देवि इच्छाभूतं कदाचन । ततो न मंस्यते विष्णुं न ब्रह्माणं न मामपि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, நான் ஒருபோதும் அவன் விருப்பத்திற்கேற்ப வரம் அளித்தால், பின்னர் அவன் விஷ்ணுவையும் மதிக்கமாட்டான்; பிரம்மாவையும் மதிக்கமாட்டான்; என்னையும் கூட மதிக்கமாட்டான்।

Verse 32

उच्चत्वमाप्तो देवेशि अन्यानपि सुरासुरान्

தேவேசி, உயர்ந்த வல்லமை அடைந்தவுடன் அவன் பிற தேவர்களையும் அசுரர்களையும் கூட இகழ்ந்து அவமதிப்பான்।

Verse 33

देव्युवाच । कमप्युपायमाश्रित्य उत्थापय महेश्वर । विष्णुवर्जं सुरान्सर्वाञ्जयस्वेति वरं वद

தேவி கூறினாள்—மகேஸ்வரா, ஏதோ ஒரு உபாயத்தை நாடி அவனை உயர்த்தி மீட்டருள்வாயாக. அவனுக்கு இவ்வரம் அளிப்பாயாக—‘விஷ்ணுவைத் தவிர்த்து எல்லாத் தேவர்களையும் வெல்லுவாயாக.’

Verse 34

ईश्वर उवाच । उपायः शोभनो देवि यो मे मनसि वर्तते । तमेवास्मै प्रदास्यामि यस्त्वया कथितो वरः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, என் மனத்தில் ஒரு நன்று உபாயம் தோன்றியுள்ளது. நீ கூறிய அதே வரத்தையே நான் அவனுக்கு அருள்வேன்।

Verse 35

ततोऽमृतेन संसिक्तः स्वस्थोऽभूत्तत्क्षणादयम् । तथा पुनर्नवो जातः सर्वावयवशोभितः

பின்னர் அமிர்தம் தெளிக்கப்பட்டவுடன் அவன் அந்தக் கணமே நலமடைந்தான்; உண்மையில் புதிதாய் பிறந்தவனைப் போல, எல்லா அங்கங்களின் அழகாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டான்।

Verse 36

शृणुष्वैकमना भूत्वा गृहाण वरमुत्तमम् । विष्णुवर्जं प्रदास्यामि यत्तवाभिमतं प्रियम्

ஒருமுகச் சிந்தையுடன் கேள்; இந்த உத்தம வரத்தை ஏற்றுக் கொள். விஷ்ணுவை விலக்கி, உனக்கு விருப்பமும் பிரியமும் ஆனதை நான் அருள்வேன்.

Verse 37

सर्वं च सफलं तुभ्यं मा धर्मस्तेऽन्यथा भवेत् । ददामीति वरं तुभ्यं मन्यसे यदि चासुर

உனக்கெல்லாம் பலனளிக்கட்டும்; உன் தர்மம் வழிமாறாதிருக்கட்டும். ஓ அசுரா, நீ ஏற்றுக்கொண்டால், இந்த வரத்தை நான் உனக்கு அளிக்கிறேன்.

Verse 38

विष्णुवर्जं सुरान् सर्वाञ्जेष्यसि त्वं च मां विना

விஷ்ணுவை விலக்கி, நீ எல்லா தேவர்களையும் வெல்வாய்—அதுவும் என் துணையின்றியே.

Verse 39

अन्धक उवाच । भवत्वेवमिति प्राह बलमास्थाय केवलम् । विष्णुवर्जं विजेष्येऽहं स्वबलेन महेश्वर

அந்தகன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகட்டும்.” தன் வலிமை ஒன்றையே சார்ந்து அவன் சொன்னான்—“ஓ மகேஸ்வரா, விஷ்ணுவை விலக்கி, என் சொந்த வலத்தால் எல்லாரையும் வெல்வேன்.”

Verse 40

कृतार्थोऽहं हि संजात इत्युक्त्वा प्रणतिं गतः । गच्छ देवोमयासार्द्धं कैलासशिखरं वरम्

“நான் நிச்சயமாகக் குறிக்கோளை அடைந்தேன்,” என்று சொல்லி அவன் வணங்கி தலைவணங்கினான். (அப்போது இறைவன் கூறினார்:) “வா, தேவச்வரூபனே, என்னுடன் கைலாசத்தின் சிறந்த சிகரத்திற்குச் செல்.”

Verse 41

वृषपुंगवमारुह्य देवोऽसावुमया सह । वरं दत्त्वा स तस्यैवं तत्रैवान्तरधीयत

காளையின் மேல் ஏறி, உமையுடன் கூடிய அந்தத் தேவன் அவனுக்கு வரம் அளித்து, அங்கேயே மறைந்தருளினார்।

Verse 45

। अध्याय

“அத்தியாயம்” — இது அத்தியாயத்தைச் சுட்டும் பகுதி/உபசம்ஹாரக் குறி.