Adhyaya 36

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र दारुतीर्थमनुत्तमम् । दारुको यत्र संसिद्ध इन्द्रस्य दयितः पुरा

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்பு, அரசர்களின் தலைவனே! ஒப்பற்ற ‘தாருதீர்த்தம்’ எனும் புனிதத் துறைக்கு செல்ல வேண்டும்; அங்கே முன்பு இந்திரனுக்குப் பிரியமான தாருகன் சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । दारुकेण कथं तात तपश्चीर्णं पुरानघ । विधानं श्रोतुमिच्छामि त्वत्सकाशाद्द्विजोत्तम

யுதிஷ்டிரன் கூறினார்—தாதா! பழமையான பாவமற்ற மகாத்மாவே! தாருகன் எவ்வாறு தவம் செய்தான்? இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அதன் விதியை உம்மிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । हन्त ते कथयिष्यामि विचित्रं यत्पुरातनम् । वृत्तं स्वर्गसभामध्ये ऋषीणां भावितात्मनाम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அருளோனே, உனக்கு நான் ஒரு அதிசயமான பழம்பெரும் வரலாற்றைச் சொல்கிறேன். சுவர்க சபையின் நடுவில், தம்மைத் தாமே அடக்கின முனிவர்களிடையே நிகழ்ந்ததை கேள்।

Verse 4

सूतो वज्रधरस्येष्टो मातलिर्नाम नामतः । स पुत्रं शप्तवान्पूर्वं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

வஜ்ரதரன் (இந்திரன்) நேசித்த தேரோட்டி ‘மாதலி’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டான். ஒருசமயம், ஏதோ காரணத்தால், அவன் முன்பு தன் மகனைச் சபித்தான்।

Verse 5

शापाहतो वेपमान इन्द्रस्य चरणौ शुभौ । प्रपीड्य मूर्ध्ना देवेशं विज्ञापयति भारत

சாபத்தால் தாக்கப்பட்டு நடுங்கிய அவன், இந்திரனின் புனிதப் பாதங்களில் தலையை வைத்து வணங்கி, ஓ பாரதா, தேவேசனிடம் தன் வேண்டுதலை அறிவித்தான்।

Verse 6

तमुवाचाभिशप्तं चाप्यनाथं च सुरेश्वरः । कर्मणा केन शापस्य घोरस्यान्तो भविष्यति

சபிக்கப்பட்டும் ஆதரவற்றும் இருந்த அவனைச் சுரேஸ்வரன் கூறினார்—‘எந்தக் கர்மத்தால் இந்தக் கொடிய சாபத்திற்கு முடிவு வரும்?’

Verse 7

नर्मदातटमाश्रित्य तोषयन्वै महेश्वरम् । तिष्ठ यावद्युगस्यान्तं पुनर्जन्म ह्यवाप्स्यसि

நர்மதையின் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவரை முறையாகத் திருப்திப்படுத்தி, யுக முடிவு வரை அங்கேயே நிலைத்திரு; பின்னர் நீ நிச்சயமாக மறுபிறவி பெறுவாய்।

Verse 8

पुनर्भूत्वा तु पूतस्त्वं दारुको नाम विश्रुतः । संसेव्य परमं देवं शङ्खचक्रगदाधरम्

மறுபிறப்பில் தூய்மையடைந்து நீ ‘தாருகன்’ எனப் புகழ்பெறுவாய்; சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்தும் பரமதேவனை பக்தியுடன் சேவித்து உயர்ந்த கதியை அடைவாய்.

Verse 9

मानुषं भावमापन्नस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि । एवमुक्तस्तु देवेन सहस्राक्षेण धीमता

மனித நிலையைக் பெற்ற பின் நீ சித்தியை அடைவாய்—என்று ஞானமிக்க சகஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அவனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 10

प्रणम्य शिरसा भूमिमागतोऽसौ ह्यचेतनः । नर्मदातटमाश्रित्य कर्षयन्निजविग्रहम्

தலையால் பூமியை வணங்கி, உணர்விழந்தவன் போல் அங்கே வந்தான்; நர்மதா கரையை அடைந்து, தன் உடலை இழுத்துக்கொண்டு சென்றான்.

Verse 11

व्रतोपवाससंखिन्नो जपहोमरतः सदा । महादेवं महात्मानं वरदं शूलपाणिनम्

விரதமும் உபவாசமும் தளர்த்தினாலும், அவன் எப்போதும் ஜப-ஹோமங்களில் ஈடுபட்டான்; வரம் அருளும், சூலபாணி, மகாத்மா மகாதேவனை வழிபட்டான்.

Verse 12

भक्त्या तु परया राजन्यावदाभूतसम्प्लवम् । अंशावतरणाद्विष्णोः सूतो भूत्वा महामतिः

அரசே, பரம பக்தியுடன்—ஆபூத-ஸம்ப்லவம் (பிரளயம்) வரையிலும்—விஷ்ணுவின் அಂசாவதாரத்தால் அந்த மகாமதி ‘சூதன்’ (தேரோட்டி/பாடகர்) ஆனான்.

Verse 13

तोषयन् वै जगन्नाथं ततो यातो हि सद्गतिम्

ஜகன்னாதரை உண்மையாய் திருப்திப்படுத்தி, அவர் பின்னர் நிச்சயமாக நல்வழி எனும் சுப சத்கதியை அடைந்தார்।

Verse 14

एष तत्सम्भवस्तात दारुतीर्थस्य सुव्रत । कथितोऽयं मया पूर्वं यथा मे शङ्करोऽब्रवीत्

அன்பரே, நல்விரதனே! இதுவே தாருதீர்த்தத்தின் தோற்றக் காரணம்; சங்கரர் எனக்குச் சொன்னபடியே இதனை முன்பே நான் உரைத்தேன்।

Verse 15

ततो युधिष्ठिरः श्रुत्वा विस्मयं परमं गतः । भ्रात्ःन् विलोकयामास हृष्टरोमा मुहुर्मुहुः

அப்போது யுதிஷ்டிரர் இதைக் கேட்டு பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார்; மெய்சிலிர்த்து, மீண்டும் மீண்டும் தம் சகோதரர்களை நோக்கினார்।

Verse 16

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिपूर्वं नरेश्वर । उपास्य संध्यां देवेशमर्चयेद्यश्च शङ्करम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—மனுநாதனே! அந்த தீர்த்தத்தில் விதிப்படி நீராடி, சந்த்யா உபாசனையைச் செய்து, தேவேசனான சங்கரரை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 17

वेदाभ्यासं तु तत्रैव यः करोति समाहितः । सोऽश्वमेधफलं राजंल्लभते नात्र संशयः

அங்கேயே ஒருமனத்துடன் வேதப் பயிற்சி செய்பவன், அரசனே, ஐயமின்றி அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 18

तस्मिंस्तीर्थे तु यो भक्त्या भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुचिः । स तु विप्रसहस्रस्य लभते फलमुत्तमम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் தூய்மையுடன் பக்தியால் பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிப்பவன், ஆயிரம் வேதியர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ததற்குச் சமமான உத்தமப் புண்ணியப் பலனை அடைவான்।

Verse 19

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । यत्कृतं शुद्धभावेन तत्सर्वं सफलं भवेत्

ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், தேவதார்ச்சனை—தூய உள்ளத்துடன் எது செய்தாலும் அது அனைத்தும் நிச்சயமாகப் பலன் தரும்।