Adhyaya 34

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्रैव तु भवेदन्यदादित्यस्य महात्मनः । कीर्तयामि नरश्रेष्ठ यदि ते श्रवणे मतिः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ நரசிறந்தவனே! அதே இடத்தில் மகாத்மா ஆதித்யன் (சூரியன்) பற்றிய இன்னொரு புனித வரலாறு உள்ளது. உன் மனம் கேட்க விரும்பினால் அதை நான் கீர்த்திப்பேன்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं श्रुत्वा तव मुखोद्गतम् । विस्मयाद्धृष्टरोमाहं जातोऽस्मि मुनिसत्तम

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ முனிசிறந்தவரே! உமது வாயிலிருந்து வெளிவந்த இந்த ஒப்பற்ற அதிசயத்தை கேட்டு நான் வியப்பால் மெய்சிலிர்த்தேன்.

Verse 3

सहस्रकिरणो देवो हर्ता कर्ता निरञ्जनः । अवतारेण लोकानामुद्धर्ता नर्मदातटे

ஆயிரம் கதிர்களையுடைய தேவன்—தூயவன், நிரஞ்சனன், எடுப்பவனும் படைப்பவனும்—நர்மதா கரையில் அவதரித்து உலகங்களின் மீட்பனானான்.

Verse 4

पुरुषाकारो भगवानुताहो तपसः फलात् । कस्य गोत्रे समुत्पन्नः कस्य देवोऽभवद्वशी

பகவான் மனித வடிவம் எடுத்தாரோ—அல்லது அது தவத்தின் பயனோ? அவர் எந்த கோத்திரத்தில் பிறந்தார், மேலும் யாருடைய பக்திவசத்தால் அந்த தேவன் வசப்பட்டான்?

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कुलिकान्वयसम्भूतो ब्राह्मणो भक्तिमाञ्छुचिः । ईक्ष्यामीति रविं तत्र तीर्थे यात्राकृतोद्यमः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—குலிகா வம்சத்தில் பிறந்த, பக்தியால் நிறைந்த, தூய்மையான ஒரு பிராமணன் ‘ரவி (சூரியன்) தரிசனம் செய்வேன்’ என்று உறுதி கொண்டு, அந்த தீர்த்தத்தில் யாத்திரைக்காக ஆர்வமுடன் முயன்றான்।

Verse 6

योजनानां शतं साग्रं निराहारो गतोदकः । प्रस्थितो देवदेवेन स्वप्नान्ते वारितः किल

அவன் நூறு யோஜனங்களுக்கும் மேலாக, உணவின்றி நீர் தீர்ந்த நிலையிலும் புறப்பட்டுச் சென்றான்; ஆனால், கனவின் இறுதியில் தேவர்களின் தேவன் அவனைத் தடுத்து (வழி மாற்றி) வழிநடத்தினான் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 7

भोभो मुने महासत्त्व अलं ते व्रतमीदृशम् । सर्वं व्याप्य स्थितं पश्य स्थावरं जङ्गमं च माम्

ஓ முனிவரே, மகாசத்த்வரே! இத்தகைய விரதம் போதும். என்னைக் காண்க—நான் அனைத்திலும் வியாபித்து நிற்கிறேன்; அசையாததும் அசையும் உயிர்களிலும் நானே உள்ளேன்।

Verse 8

तपाम्यहं ततो वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च । न मृ तं चैव मृत्युं च यः पश्यति स पश्यति

நான் வெப்பமாகத் திகழ்ந்து எரிகிறேன்; பின்னர் மழையாக மாறுகிறேன்; அதைத் தடுத்து நிறுத்துவதும் விடுவிப்பதும் நானே. என்னைக் காண்பவனே உண்மையில் காண்பவன்—அவன் மரணத்தையும் இறந்ததையும் தனித்தனியாகக் காணான்।

Verse 9

वरं वरय भद्रं त्वमात्मनो यस्तवेप्सितम्

உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக—உனக்காக நீ விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்து கேள்।

Verse 10

ब्राह्मण उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव देयो यदि वरो मम । उत्तरे नर्मदाकूले सदा संनिहितो भव

பிராமணன் கூறினான்—ஓ தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், நர்மதையின் வடகரையில் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பாயாக।

Verse 11

ये भक्त्या परया देव योजनानां शते स्थिताः । स्मरिष्यन्ति जितात्मानस्तेषां त्वं वरदो भव

ஓ தேவா! நூறு யோஜனை தூரத்தில் இருப்பவர்களும், பரம பக்தியுடன்—தம்மை அடக்கி—உன்னை நினைத்தால், அவர்களுக்கு நீ வரதனாக இருப்பாயாக।

Verse 12

कुब्जान्धबधिरा मूका ये केचिद्विकलेन्द्रियाः । तव पादौ नमस्यन्ति तेषां त्वं वरदो भव

கூனர்கள், குருடர்கள், செவிடர்கள், ஊமைகள் அல்லது எவ்விதமான புலன்குறைவுடையவர்களாயினும்—உன் திருவடிகளை வணங்கினால், அவர்களுக்கு நீ வரதனாக இருப்பாயாக।

Verse 13

शीर्णघ्राणा गतधियो ह्यस्थिचर्मावशेषिताः । तेषां त्वं करुणां देव अचिरेण कुरुष्व ह

மூக்குணர்வு சிதைந்தவர்கள், அறிவு தளர்ந்தவர்கள், எலும்பும் தோலும் மட்டுமே எஞ்சியவர்கள்—ஓ தேவா! அவர்கள்மேல் விரைவில் கருணை செய்।

Verse 14

येऽपि त्वां नर्मदातोये स्नात्वा तत्र दिने दिने । अर्चयन्ति जगन्नाथ तेषां त्वं वरदो भव

நர்மதையின் நீரில் தினந்தோறும் நீராடி அங்கேயே உன்னை வழிபடுவோர்—ஓ ஜகந்நாதா! அவர்களுக்கு நீ வரதனாக இருப்பாயாக।

Verse 15

प्रभाते ये स्तविष्यन्ति स्तवैर्वैदिकलौकिकैः । अभिप्रेतं वरं देव तेषां त्वं दद भोच्युत

விடியற்காலையில் வேதிகமும் உலகியலும் ஆகிய ஸ்தோத்திரங்களால் உம்மைத் துதிப்போர் அனைவருக்கும், ஹே அச்யுத தேவா, அவர்கள் விரும்பும் வரத்தை அருள்வாயாக।

Verse 16

तवाग्रे वपनं देव कारयन्ति नरा भुवि । स्वामिंस्तेषां वरो देय एष मे परमो वरः

ஹே தேவா! பூமியில் உம்முன் மொட்டை (வபனம்) செய்யும் மனிதர்களுக்கு, ஹே ஸ்வாமி, வரம் அருளப்படுக; இதுவே என் உயர்ந்த வரம்.

Verse 17

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा मुनिं करुणया पुनः । शतभागेन राजेन्द्र स्थित्वा चादर्शनं गतः

“அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி, கருணையுடன் அந்த முனிவரை மீண்டும் உரைத்து, ஹே ராஜேந்திரா, அவர் நூற்றில் ஒரு பங்கு நேரம் மட்டும் அங்கே இருந்து பின்னர் கண்களுக்கு மறைந்தார்।

Verse 18

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या गत्वा स्नानं समाचरेत् । तर्पयेत्पितृदेवांश्च सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

அந்த தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் சென்று நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; அவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 19

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । द्योतयन्वै दिशः सर्वा अग्निलोकं स गच्छति

ஹே நராதிபா! அந்த தீர்த்தத்தில் யார் அக்னியில் பிரவேசம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்து அக்னிலோகத்தை அடைவார்।

Verse 20

यस्तत्तीर्थं समासाद्य त्यजतीह कलेवरम् । स गतो वारुणं लोकमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

அந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்து அங்கேயே உடலைத் துறப்பவன் வருணலோகத்தை அடைவான்—என்று சங்கரர் உரைத்தார்.

Verse 21

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्संन्यासेन तनुं त्यजेत् । षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

அந்தத் தீர்த்தத்தில் யாரேனும் சன்னியாசம் ஏற்று உடலைத் துறந்தால், அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 22

अप्सरोगणसंकीर्णे दिव्यशब्दानुनादिते । उषित्वायाति मर्त्ये वै वेदवेदाङ्गविद्भवेत्

அப்சரக் கூட்டங்கள் நிறைந்தும் தெய்வீக ஒலிகள் முழங்கியும் இருக்கும் அங்கே தங்கி, அவன் மீண்டும் மর্ত்யலோகத்துக்கு வந்து வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்தவனாகிறான்.

Verse 23

व्याधिशोकविनिर्मुक्तो धनकोटिपतिर्भवेत् । पुत्रदारसमोपेतो जीवेच्च शरदः शतम्

அவன் நோயும் துயரும் நீங்கி கோடிக்கணக்கான செல்வத்தின் அதிபதியாகிறான்; மகனும் மனைவியுமுடன் நூறு சரத்கள் (நூறு ஆண்டுகள்) வாழ்வான்.

Verse 24

प्रातरुत्थाय यस्तत्र स्मरते भास्करं तदा । आजन्मजनितात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

அங்கே விடியற்காலையில் எழுந்து அப்போது பாஸ்கரனை (சூரியனை) நினைவு கூர்வவன், பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 34

। अध्याय

இதி அத்தியாயம்.