Adhyaya 171

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कथितं ब्राह्मणं द्रष्टुं शूले क्षिप्तं तपोधनैः । नारायणसमीपे तु गताः सर्वे महर्षयः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—கம்பத்தில் எறியப்பட்ட அந்தப் பிராமணனைப் பற்றிய செய்தி கேட்டு, தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர்கள் அனைவரும் அவனைத் தரிசிக்க நாராயணனின் அருகே சென்றனர்।

Verse 2

नारदो देवलो रैभ्यो यमः शातातपोऽङ्गिराः । वसिष्ठो जमदग्निश्च याज्ञवल्क्यो बृहस्पतिः

நாரதர், தேவலர், ரைப்யர், யமன், சாத்தாதபர், அங்கிரசர்; மேலும் வசிஷ்டர், ஜமதக்னி, யாஜ்ஞவல்க்யர், பிருஹஸ்பதி—

Verse 3

कश्यपोऽत्रिर्भरद्वाजो विश्वामित्रोऽरुणिर्मुनिः । वालखिल्यादयोऽन्ये च सर्वेऽप्यृषिगणान्वयाः

கஷ்யபர், அத்ரி, பரத்வாஜர், விஸ்வாமித்ரர், முனி அருணி; மேலும் வாலகில்யர் முதலான பிறரும்—இவர்கள் அனைவரும் ரிஷிகணங்களின் வம்சத் தொடரும் கூட்டமும் ஆவர்.

Verse 4

ददृशुः शूलमारूढं माण्डव्यमृषिपुंगवाः । प्रोचुर्नारायणं विप्रं किं कुर्मस्तव चेप्सितम्

ரிஷிகளில் சிறந்தோர் மாண்டவ்யரை கம்பத்தில் ஏற்றப்பட்டவராகக் கண்டனர். பின்னர் அவர்கள் பிராமண நாராயணரிடம், “நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? உமக்கு வேண்டியது என்ன?” என்று கேட்டனர்.

Verse 5

सर्वे ते तत्र सांनिध्यान्माण्डव्यस्य महात्मनः । संभ्रान्ता आगता ऊचुः किं मृतः किं नु जीवति

அவர்கள் அனைவரும் மகாத்மா மாண்டவ்யரின் அருகில் பதற்றத்துடன் வந்து, “அவர் இறந்தாரா, அல்லது இன்னும் உயிருடன் உள்ளாரா?” என்று கேட்டனர்.

Verse 6

अवस्थां तस्य ते दृष्ट्वा विषादमगमन्परम् । असहित्वा तु तद्दुःखं सर्वे ते मनसा द्विजाः

அவரின் நிலையைக் கண்ட அவர்கள் மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தனர். அந்த வேதனையைத் தாங்க இயலாமல், அந்த இருபிறப்பினர் ரிஷிகள் அனைவரும் உள்ளத்தால் கலங்கினர்.

Verse 7

पृच्छयतां यदि मन्येत राजानं भस्मसात्कुरु । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वाक्यं नारायणोऽब्रवीत्

கேள்வி எழுப்பிய அவர்கள், “உமக்கு உரியதெனத் தோன்றின் அரசனைச் சாம்பலாக்கிவிடு” என்றனர். அவர்களின் சொற்களை கேட்ட நாராயணர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 8

मयि जीवति मद्भ्राता ह्यवस्थामीदृशीं गतः । धिग्जीवितं च मे किंतु तपसो विद्यते फलम्

நான் உயிருடன் இருக்கும்போதே என் சகோதரன் இத்தகைய நிலையடைந்தான்! என் வாழ்வு நிந்தைக்குரியது; ஆயினும் தவத்தின் பலன் நிச்சயம் விளையும்.

Verse 9

दृष्ट्वा शूलस्थितं ज्येष्ठं मन्मनो नु विदीर्यते । परं किं तु करिष्यामि येन राष्ट्रं सराजकम्

மூத்தவரை கம்பத்தில் ஏற்றியதைக் கண்டு என் மனம் பிளக்கிறது. ஆனால் அரசனோடு கூடிய நாட்டை எவ்வாறு கையாள நான் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 10

भस्मसाच्च करोम्यद्य भवद्भिः क्षम्यतामिह । एवमुक्त्वा गृहीत्वासौ करस्थमभिमन्त्रयेत्

இன்றே அவனைச் சாம்பலாக்குவேன்—இங்கே நீங்கள் என்னை மன்னியுங்கள். இவ்வாறு சொல்லி, கையில் இருந்ததை எடுத்துக் கொண்டு மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 11

क्रोधेन पश्यते यावत्तावद्धुंकारकोऽभवत् । तेन हुङ्कारशब्देन ऋषयो विस्मितास्तदा

கோபத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவன் கடும் ‘ஹும் கார’ ஒலியை எழுப்பினான்; அந்த ‘ஹும் கார’ சத்தத்தால் அப்போது முனிவர்கள் வியந்தனர்.

Verse 12

माण्डव्यस्य समीपे तु ह्यपृच्छंस्ते द्विजोत्तमाः । निवारयसि किं विप्र शापं नृपजिघांसनम्

மாண்டவ்யரின் அருகில் அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பினர் கேட்டனர்—ஓ பிராமணரே, அரசனை அழிக்கும் சாபத்தை நீ ஏன் தடுக்கிறாய்?

Verse 13

अपापस्य तु येनेह कृतमस्य जिघांसनम् । ऋषीणां वचनं श्रुत्वा कृच्छ्रान्माण्डव्यकोऽब्रवीत्

“இந்தப் பாவமற்றவரைக் கொல்ல முயன்றது இங்கே யார்?” ஋ஷிகளின் சொற்களை கேட்ட மாண்டவ்ய முனி வேதனையால் கஷ்டமாக உரைத்தார்.

Verse 14

अभिवन्दामि वो मूर्ध्ना स्वागतं ऋषयः सदा । अर्घ्यसन्मानपूजार्हाः सर्वेऽत्रोपविशन्तु ते

மாண்டவ்யர் கூறினார்—“தலையால் உங்களை வணங்குகிறேன். ஹே ஋ஷிகளே, வருக; எப்போதும் அர்க்யம், மரியாதை, பூஜைக்கு உரியவர்கள் நீங்கள். நீங்கள் அனைவரும் இங்கே அமருங்கள்.”

Verse 15

निविष्टैकाग्रमनसा सर्वान्माण्डव्यकोऽब्रवीत्

ஒருமுகச் சிந்தையுடன் அமர்ந்த மாண்டவ்ய முனி அனைவரையும் நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 16

प्राप्तं दुःखं मया घोरं पूर्वजन्मार्जितं फलम् । मा विषादं कुरुध्वं भोः कृतं पापं तु भुज्यते

எனக்கு வந்த இந்தக் கடும் துயரம் முன்ஜென்மத்தில் சேர்த்த கர்மத்தின் பலன். ஹே மதிப்பிற்குரியவர்களே, வருந்தாதீர்; செய்த பாவம் அதன் பலனாக அனுபவிக்கப்படவேண்டும்.

Verse 17

ऋषय ऊचुः । केन कर्मविपाकेन इह जात्यन्तरं व्रजेत् । दानधर्मफलेनैव केन स्वर्गं च गच्छति

஋ஷிகள் கூறினர்—“எந்தக் கர்மவிபாகத்தால் உயிர் இங்கே மற்றொரு பிறவிக்குச் செல்கிறது? மேலும் தானம், தர்மம் ஆகியவற்றின் எந்தப் பலனால் அவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறான்?”

Verse 18

माण्डव्य उवाच । अदत्तदाना जायन्ते परभाग्योपजीविनः । न स्नानं न जपो होमो नातिथ्यं न सुरार्चनम्

மாண்டவ்யர் கூறினார்—தானம் செய்யாதோர் பிறரின் பாக்கியத்தைச் சார்ந்து பிறக்கின்றனர். அவர்கள் புனித நீராடல் இல்லை, ஜபம் இல்லை, ஹோமம் இல்லை; அதிதி உபசாரம் இல்லை, தேவர் ஆராதனையும் இல்லை.

Verse 19

न पर्वणि पितृश्राद्धं न दानं द्विजसत्तमाः । व्रजन्ति नरके घोरे यान्ति ते त्वन्त्यजां गतिम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! புனிதப் பர்வங்களில் பித்ரு ஸ்ராத்தம் செய்யாதவரும் தானம் அளிக்காதவரும் கொடிய நரகத்தில் வீழ்ந்து, இறுதியில் அந்த்யஜ நிலையை அடைவர்.

Verse 20

पुनर्दरिद्राः पुनरेव पापाः पापप्रभावान्नरके वसन्ति । तेनैव संसरिणि मर्त्यलोके जीवादिभूते कृमयः पतङ्गाः

அவர்கள் மீண்டும் வறியவர்களாகிறார்கள்; மீண்டும் பாவிகளாகிறார்கள். பாவத்தின் வலிமையால் நரகத்தில் வாழ்கிறார்கள்; அதே காரணத்தால் இந்தச் சஞ்சார மর্ত்யலோகத்தில் புழுக்கள், பூச்சிகள் போன்ற கீழ் உயிர்களாகப் பிறக்கிறார்கள்.

Verse 21

ये स्नानशीला द्विजदेवभक्ता जितेन्द्रिया जीवदयानुशीलाः । ते देवलोकेषु वसन्ति हृष्टा ये धर्मशीला जितमानरोषाः

புனித நீராடலில் நிஷ்டையுடையோர், இருபிறப்பினருக்கும் தேவர்களுக்கும் பக்தியுடையோர், இந்திரியங்களை அடக்கியோர், உயிர்களிடம் கருணை பயில்வோர்—அத்தகைய தர்மநிஷ்டர்கள், அகந்தை-கோபம் வென்றவர்கள், மகிழ்வுடன் தேவலோகங்களில் வாழ்வர்.

Verse 22

विद्याविनीता न परोपतापिनः स्वदारतुष्टाः परदारवर्जिताः । तेषां न लोके भयमस्ति किंचित्स्वभावशुद्धा गतकल्मषा हि ते

கல்வியால் பணிவுடையோர், பிறரைத் துன்புறுத்தாதோர், தம் மனைவியிலேயே திருப்தியுடையோர், பரஸ்த்ரீ விலகியோர்—அவர்களுக்கு உலகில் எங்கும் அச்சமில்லை; ஏனெனில் அவர்களின் இயல்பு தூய்மை, பாவக்கறைகள் நீங்கியுள்ளன.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । पूर्वजन्मनि विप्रेन्द्र किं त्वया दुष्कृतं कृतम् । येन कष्टमिदं प्राप्तं सन्धानं शूलगर्हितम्

ரிஷிகள் கூறினர்: ஓ அந்தணரே! முற்பிறவியில் நீர் என்ன பாவம் செய்தீர்? எதனால் உமக்குக் கழுவேற்றப்படும் இத்தகைய கொடிய துன்பம் நேர்ந்தது?

Verse 24

शूलस्थं त्वां समालक्ष्य ह्यागताः सर्व एव हि । जीवन्तं त्वां प्रपश्याम त्वन्तरन्नवतारयन् । रुजासंतापजं दुःखं सोढ्वापि त्वमवेदनः

உம்மைக் கழுமரத்தில் கண்டு நாங்கள் அனைவரும் வந்தோம். கழுமரம் துளைத்தப்போதும் நீர் உயிருடன் இருப்பதைப் பார்க்கிறோம். வலியையும் வேதனையையும் தாங்கிக்கொண்டும் நீர் துன்பமற்றவர் போலக் காணப்படுகிறீர்.

Verse 25

माण्डव्य उवाच । स्वयमेव कृतं कर्म स्वयमेवोपभुज्यते । सुकृतं दुष्कृतं पूर्वे नान्ये भुञ्जन्ति कर्हिचित्

மாண்டவ்யர் கூறினார்: தான் செய்த வினையைத் தானே அனுபவிக்க வேண்டும். முன்பு செய்த நல்வினையோ தீவினையோ, வேறு எவரும் ஒருபோதும் அனுபவிப்பதில்லை.

Verse 26

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् । तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमुपगच्छति

ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களுக்கு இடையில் கன்று தன் தாயைக் கண்டறிவது போல, முன்பு செய்த வினையானது அதைச் செய்தவனைச் சென்றடைகிறது.

Verse 27

न माता न पिता भ्राता न भार्या न सुताः सुहृत् । न कस्य कर्मणां लेपः स्वयमेवोपभुज्यते

தாய், தந்தை, சகோதரன், மனைவி, மக்கள், நண்பன் என எவரும் ஒருவரின் கர்மவினையைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது; அவனவனே அதை அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 28

श्रूयतां मम वाक्यं च भवद्भिः पृच्छितो ह्यहम् । पूर्वे वयसि भो विप्रा मलस्नानकृतक्षणः

அந்தணர்களே, என் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்; நீங்கள் என்னைக் கேட்டதால் சொல்கிறேன். என் இளமைப் பருவத்தில், நான் நீராடிக் கொண்டிருந்த வேளையில்...

Verse 29

अज्ञानाद्बालभावेन यूका कण्टेऽधिरोपिता । तैलाभ्यक्तशिरोगात्रे मया यूका घृता न हि

அறியாமை மற்றும் சிறுபிள்ளைத்தனத்தால், நான் ஒரு பேனை கழுத்தில் வைத்தேன். என் தலையிலும் உடலிலும் எண்ணெய் தடவியிருந்தாலும், நான் அந்தப் பேனைக் கொல்லவில்லை.

Verse 30

कङ्कतीं रोप्य केशेषु सासा कण्टेऽधिरोपिता । तेषु पापं कृतं सद्यः फलमेतन्ममाभवत्

தலைமுடியில் சீப்பை வைத்து, அந்தப் பேன் கழுத்தில் வைக்கப்பட்டது. அந்தச் செயலில் செய்யப்பட்ட பாவத்தின் பலன் இப்போது எனக்குக் கிடைத்துள்ளது.

Verse 31

किंचित्कालं क्षपित्वाहं प्राप्स्ये मोक्षं निरामयम् । भवन्तस्त्विह सन्तापं मां कुरुध्वं महर्षयः

சிறிது காலம் கழித்து, நான் நோயற்ற மோட்சத்தை அடைவேன். ஓ மகரிஷிகளே, நீங்கள் இங்கே எனக்குத் துன்பம் கொடுக்காதீர்கள்.

Verse 32

इमामवस्थां भुक्त्वाहं कंचिच्छपे न चोच्चरे । अहनि कतिचिच्छूले क्षपयिष्यामि किल्बिषम्

இந்த நிலையை அனுபவித்து, நான் யாரையும் சபிக்க மாட்டேன், கடுஞ்சொல் பேச மாட்டேன். கழுமரத்தில் சில நாட்கள் இருந்து என் பாவத்தைப் போக்குவேன்.

Verse 33

प्राक्तनं कर्म भुञ्जामि यन्मया संचितं द्विजाः । क्षन्तव्यमस्य राज्ञोऽथ कोपश्चैव विसर्ज्यताम्

ஓ த்விஜர்களே, நான் என்னால் சேர்த்த முன்னைய கர்மத்தின் பயனையே அனுபவிக்கிறேன். ஆகவே அரசனை மன்னித்து, கோபத்தை விட்டு விடுங்கள்.

Verse 34

श्रुत्वा तु तस्य तद्वाक्यं माण्डव्यस्य महर्षयः । प्रहर्षमतुलं लब्ध्वा साधु साध्वित्यपूजयन्

மாண்டவ்யரின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகரிஷிகள் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்து, ‘சாது! சாது!’ என்று கூறி அவரை போற்றினர்.

Verse 35

नारायण उवाच । इदं जलं मन्त्रपूतं कस्मिन्स्थाने क्षिपाम्यहम् । येन राजा भवेद्भस्म सराष्ट्रः सपुरोहितः

நாராயணன் கூறினார்—இந்த நீர் மந்திரங்களால் புனிதமாக்கப்பட்டது; இதை நான் எந்த இடத்தில் வீசினால், அரசன் தன் நாட்டுடனும் அரசகுருவுடனும் சேர்ந்து சாம்பலாகிவிடுவான்?

Verse 36

माण्डव्य उवाच । इदं जलं च रक्षस्व कालकूटविषोपमम् । समुद्रे क्षिपयिष्यामि देवकार्यं समुत्थितम्

மாண்டவ்யர் கூறினார்—இந்த நீரை காத்தருளுங்கள்; இதன் வல்லமை காலகூட விஷத்துக்கு ஒப்பானது. தெய்வப் பணி எழுந்ததால் இதை நான் கடலில் வீசுவேன்.

Verse 37

अथ ते मुनयः सर्वे माण्डव्यं प्रणिपत्य च । आमन्त्रयित्वा हर्षाच्च कश्यपाद्या गृहान्ययुः

பின்னர் அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மாண்டவ்யருக்கு வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் விடைபெற்று, காச்யபர் முதலியோர் தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 38

गच्छमानास्तु ते चोक्ताः पञ्चमेऽहनि तापसाः । आगन्तव्यं भवद्भिश्च मत्सकाशं प्रतिज्ञया

புறப்பட்டுச் சென்ற அந்தத் தபஸ்விகளிடம் கூறப்பட்டது— “ஐந்தாம் நாளில் உங்கள் உறுதிமொழிப்படி என்னிடம் மீண்டும் வரவேண்டும்.”

Verse 39

तथेति ते प्रतिज्ञाय नारदाद्या अदर्शनम् । गतेषु विप्रमुख्येषु शाण्डिली च तपोधना

“அப்படியே,” என்று அவர்கள் உறுதிமொழி செய்தனர்; பின்னர் நாரதர் முதலியோர் கண் முன்னிருந்து மறைந்தனர். அந்த முதன்மை பிராமணர்கள் சென்றபின், தவவளமிக்க சாண்டிலியும் அங்கேயே இருந்தாள்.

Verse 40

द्वितीयेऽह्नि समायाता न तु बुद्ध्वाथ तं ऋषिम् । भर्तारं शिरसा धार्य रात्रौ पर्यटते स्म सा

இரண்டாம் நாளில் அவள் வந்தாள்; ஆனால் அந்த முனிவரை அறியவும் காணவும் முடியவில்லை. கணவனைத் தலையில் தாங்கியவளாய் அவள் இரவில் அலைந்தாள்.

Verse 41

न दृष्टः शूलके विप्रो भराक्रान्त्या युधिष्ठिर । स्खलिता तस्य जानुभ्यां शूलस्थस्य पतिव्रता

யுதிஷ்டிரா! பெரும் சுமையால் கம்பத்தில் இருந்த பிராமணன் அவளுக்குப் புலப்படவில்லை; கம்பத்தில் நிலைத்திருந்த கணவனின் முழங்கால்களில் மோதித் தவறி விழுந்தாள் அந்தப் பதிவிரதை.

Verse 42

सर्वाङ्गेषु व्यथा जाता तस्याः प्रस्खलनान्मुनेः । ईदृशीं वर्तमानां च ह्यवस्थां पूर्वदैविकीम्

முனிவர்மேல் தடுமாறியதனால் அவளுடைய உடலெங்கும் வலி எழுந்தது; முன்வினையால் உருவான விதியின் பயனாக அத்தகைய நிலை அப்போது நிகழ்ந்தது.

Verse 43

पुनः पापफलं किंचिद्धा कष्टं मम वर्तते । व्यथितोऽहं त्वया पापे किमर्थं सूनकर्मणि

அய்யோ! மீண்டும் பாவத்தின் கசப்பான பலன் என்மேல் வந்து சேர்ந்தது. ஓ பாவினியே, உன்னால் நான் வேதனைப்படுகிறேன்—நீ ஏன் சுனகர்மம், அதாவது கொலைகாரன்/கசாப்புக் காரியத்தில் ஈடுபட்டாய்?

Verse 44

स्वैरिणीं त्वां प्रपश्यामि राक्षसी तस्करी नु किम् । एवमुक्त्वा क्षणं मोहात्क्रन्दमानो मुहुर्मुहुः

நான் உன்னை சுயேச்சைமிக்கவளாகவே காண்கிறேன்—நீ ராக்ஷசியா, அல்லது திருடியா? என்று சொல்லி, அவன் ஒரு கணம் மயக்கத்தால் மீண்டும் மீண்டும் அழுதான்.

Verse 45

तपस्विनोऽथ ऋषयः सर्वे संत्रस्तमानसाः । पश्यमाना मुनेः कष्टं पृच्छन्ते ते युधिष्ठिर

அப்போது எல்லா தவசு செய்த ரிஷிகளும் அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், அந்த முனியின் துன்பத்தைப் பார்த்து—ஓ யுதிஷ்டிரா—அவரை வினவினர்.

Verse 46

पर्यटसे किमर्थं त्वं निशीये वहनं नु किम् । क्षिप्तं तु झोलिकाभारं किंवागमनकारणम् । व्यथामुत्पाद्य ऋषये दुःखाद्दुःखविलासिनि

நீ இரவில் எதற்காக அலைகிறாய்? நீ என்னைச் சுமக்கிறாய்? உன் மூட்டையின் பாரத்தை ஏன் கீழே வீசினாய்? இங்கே வந்த காரணம் என்ன—ஒரு ரிஷிக்கு வேதனை உண்டாக்கி, ஓ துன்பத்தின் மேல் துன்பத்தில் விளையாடுபவளே!

Verse 47

शाण्डिल्युवाच । नासुरीं न च गन्धर्वीं न पिशाचीं न राक्षसीम् । पतिव्रतां तु मां सर्वे जानन्तु तपसि स्थिताम्

சாண்டிலி கூறினாள்—நான் அசுரி அல்ல, கந்தர்வி அல்ல, பிசாசி அல்ல, ராக்ஷசி அல்ல. நீங்கள் அனைவரும் என்னை தவத்தில் நிலைத்த பத்திவிரதையாகவே அறியுங்கள்.

Verse 48

न मे कामो न मे क्रोधो न वैरं न च मत्सरः । अज्ञानाद्दृष्टिमान्द्याच्च स्खलनं क्षन्तुमर्हथ

எனக்குள் காமமும் இல்லை, கோபமும் இல்லை; பகையும் இல்லை, பொறாமையும் இல்லை. ஏதேனும் தவறு நிகழ்ந்திருந்தால் அது அறியாமை மற்றும் பார்வை மந்தத்தால்—அருள்கூர்ந்து மன்னியருளுங்கள்.

Verse 49

वहनं भर्तृसौख्याय दिवा सम्पीड्यते रुजा । अयं भर्ता विजानीथ झोलिकासंस्थितः सदा

இந்தச் சுமத்தல் என் கணவரின் நலனுக்காகவே; ஆனால் பகலில் வலி என்னை வாட்டுகிறது. அறிந்துகொள்ளுங்கள்—இவரே என் கணவர்; எப்போதும் இந்தப் பையில் தங்கியிருப்பவர்.

Verse 50

भरणं पानं वस्त्रं च ददाम्येतस्य रोगिणः । ऋषिः शौनकमुख्योऽसौ शाण्डिलीं मां विजानत

இந்த நோயுற்றவருக்கு நான் உணவும், நீரும், ஆடையும் அளிக்கிறேன். இவர் சௌனகனைப் போன்ற முதன்மை முனிவர்; என்னை சாண்டிலி என்று அறியுங்கள்.

Verse 51

स्वभर्तृधर्मिणीं कोपं मा कुरुष्वातिथिं कुरु । सतां समीपं सम्प्राप्तां सर्वं मे क्षन्तुमर्हथ

நான் கணவன்-தர்மத்தைப் பேணுபவள்; என்மேல் கோபம் கொள்ளாதீர், விருந்தினியாக ஏற்றருளுங்கள். சத்புருஷர்களின் அருகே வந்துள்ளேன்—என் அனைத்தையும் மன்னியருளுங்கள்.

Verse 52

ऋषय ऊचुः । परव्यथां न जानीषे व्यचरन्ती यदृच्छया । प्रभातेऽभ्युदिते सूर्ये तव भर्ता मरिष्यति

முனிவர்கள் கூறினர்—நீ விருப்பம்போல் அலைந்து பிறரின் வேதனையை அறியவில்லை. விடியற்காலையில் சூரியன் உதித்தவுடன் உன் கணவர் இறப்பார்.

Verse 53

आत्मदुःखात्परं दुःखं न जानासि कुलाधमे । तेन वाक्येन घोरेण शाण्डिली विमनाभवत्

ஏ குலத்திற்குக் களங்கமே! உன் துயரத்தைத் தவிர வேறு பெரிய துயரை நீ அறியாய். அந்தக் கொடிய சொற்களால் சாண்டிலி மனம் தளர்ந்தாள்.

Verse 54

परं विषादमापन्ना क्षणं ध्यात्वाब्रवीद्वचः । कोपात्संरक्तनयना निरीक्षन्ती मुनींस्तदा

மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்த அவள் ஒரு கணம் சிந்தித்து உரைத்தாள். கோபத்தால் அவள் கண்கள் சிவந்தன; அப்போது முனிவர்களை நோக்கினாள்.

Verse 55

सतां गेहे किल प्राप्ता भवतां चापकारिणी । सामेनातिथिपूजायां शिष्टे च गृहमागते

சத்புருஷர்களின் இல்லத்துக்கு வந்தும் நான் உங்களுக்குத் தீங்கு செய்தவளானேன். நீங்கள் மென்மையுடன் விருந்தோம்பல் செய்து, நற்பண்புடைய இல்லறத்தாராய் இருந்தும், நான் தவறாகப் பதிலளித்தேன்.

Verse 56

भवद्भिरीदृगातिथ्यं कृतं चैव ममैव तु । स्वर्गापवर्गधर्मश्च भवद्भिर्न निरीक्षितम्

நீங்கள் எனக்கு இத்தகைய விருந்தோம்பலைச் செய்தீர்கள்; ஆனால் என்னை அணுகிய முறையில் சுவர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) அளிக்கும் தர்மத்தை நீங்கள் கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

Verse 57

प्राजापत्यामिमां दृष्ट्वा मां यथा प्राकृताः स्त्रियः । भवन्तः स्त्रीबलं मेऽद्य पश्यन्तु दिवि देवताः

இந்தப் பிராஜாபத்ய நிலையிலுள்ள என்னைக் கண்டு, சாதாரண பெண்கள் பார்ப்பதுபோல் நீங்கள் என்னைப் பார்த்தீர்கள். இன்று என் ஸ்த்ரீ-பலத்தை நீங்கள் காணுங்கள்—வானிலுள்ள தேவர்களும் அதைக் காணட்டும்.

Verse 58

मरिष्यति न मे भर्ता ह्यादित्यो नोदयिष्यति । अन्धकारं जगत्सर्वं क्षीयते नाद्य शर्वरी

என் கணவர் இறக்கமாட்டார்; இன்று சூரியன் உதயமாவதில்லை. உலகமெங்கும் இருள் நிறையட்டும்; இன்றைய இரவு கழிந்துவிடாதிருக்கட்டும்।

Verse 59

एवमुक्ते तया वाक्ये स्तम्भितेऽर्के तमोमयम् । न च प्रजायते सर्वं निर्वषट्कारसत्क्रियम्

அவள் அவ்வாறு கூறியதும் சூரியன் தடைபட்டு நின்று, எங்கும் இருள் பரவியது. அப்போது எதுவும் முறையாக நடக்கவில்லை—‘வஷட்’ ஒலி இல்லை, யாகாதி நற்கிரியை இல்லை।

Verse 60

स्वाहाकारः स्वधाकारः पञ्चयज्ञविधिर्नहि । स्नानं दानं जपो नास्ति सन्ध्यालोपव्यतिक्रमः । षण्मासं च तदा पार्थ लुप्तपिण्डोदकक्रियम्

‘ஸ்வாஹா’ அழைப்பும் இல்லை, ‘ஸ்வதா’ அழைப்பும் இல்லை; பஞ்சமஹாயஜ்ஞ விதியும் இல்லை. நீராடல், தானம், ஜபம் இல்லை; சந்த்யாவந்தனம் கெட்டு மறைந்தது. அப்போது, ஓ பார்த்தா, ஆறு மாதங்கள் பித்ருக்களுக்கான பிண்ட-உதக கிரியையும் தடைபட்டது।

Verse 171

अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயக் குறிப்பு சொல்)