Adhyaya 170

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कामप्रमोदिनीसख्यो नीयमानां च तेन तु । दृष्ट्वा ताश्चुक्रुशुः सर्वा निःसृत्य जलमध्यतः

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்— அவனால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த காமப்ரமோதினியைப் பார்த்து, நீரின் நடுவிலிருந்து வெளிவந்து அவளுடைய தோழியர் அனைவரும் அலறினர்।

Verse 2

गता राजगृहे सर्वाः कथयन्ति सुदुःखिताः । कामप्रमोदिनी राजन्हृता श्येनेन पक्षिणा

அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த துயரத்துடன் அரசமாளிகைக்குச் சென்று கூறினர்— ‘அரசே, காமப்ரமோதினியை ஷ்யேனப் பறவை தூக்கிச் சென்றது.’

Verse 3

क्रीडन्ती च जलस्थाने तडागे देवसन्निधौ । अन्वेष्या च त्वया राजंस्तस्य मार्गं विजानता

‘தெய்வத்தின் சன்னிதிக்கு அருகிலுள்ள குளத்தின் நீரிடத்தில் அவள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்; அரசே, வழிகளை அறிந்த நீங்களே அவளைத் தேட வேண்டும்.’

Verse 4

तासां तद्वचनं श्रुत्वा देवपन्नः सुदुःखितः । हाहेत्युक्त्वा समुत्थाय रुदमानो वरासनात्

அவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட அரசன் துரதிர்ஷ்டத்தால் தாக்கப்பட்டு மிகுந்த துயருற்றான்; ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று சொல்லி, உயர்ந்த ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து அழுதான்।

Verse 5

मन्त्रिभिः सहितस्तस्मिंस्तडागे जलसन्निधौ । न चिह्नं न च पन्थानं दृष्ट्वा दुःखान्मुमोह च

அமைச்சர்களுடன் அரசன் அந்த நீரருகிலுள்ள குளத்தினை அடைந்தான். அங்கே குறியோ வழியோ காணாது, துயரால் மயங்கி விழுந்தான்.

Verse 6

तस्य राज्ञस्तु दुःखेन दुःखितो नागरो जनः । क्षणेनाश्वासितो राजा मन्त्रिभिः सपुरोहितैः

அரசனின் துயரத்தால் நகர மக்கள் அனைவரும் துயருற்றனர். சிறிது நேரத்தில் அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் அரசனை ஆறுதல் கூறினர்.

Verse 7

किं कुर्म इत्युवाचेदमस्मिन्काले विधीयताम् । सर्वैस्तत्संविदं कृत्वा वाहिनीं चतुरङ्गिणीम्

அரசன் கூறினான்—“நாம் என்ன செய்வோம்? இக்காலத்திற்கு ஏற்றது செய்யப்படுக.” பின்னர் அனைவருடனும் ஆலோசித்து நான்கு அங்கங்களுடைய படையைத் தயாரித்தான்.

Verse 8

प्रेषयामि दिशः सर्वा हस्त्यश्वरथसंकुला । वादित्राणि च वाद्यन्ते व्याकुलीभूतसंकुले

அரசன் சொன்னான்—“யானை, குதிரை, தேர்கள் நிறைந்த படைகளை நான் எல்லாத் திசைகளுக்கும் அனுப்புவேன்.” கலங்கிய கூட்டத்திடையே வாத்தியங்கள் ஒலித்தன.

Verse 9

नाराचैस्तोमरैर्भल्लैः खड्गैः परश्वधादिभिः । राजा संनाहबद्धोऽभूद्गनं ग्रसते किल

அம்புகள், தோமரங்கள், ஈட்டிகள், வாள்கள், கோடாரிகள் முதலிய ஆயுதங்களால் அரசன் முழுமையாகச் சன்னத்தமாயினான்—எதிரிப் படையை விழுங்குவான் போல.

Verse 10

न देवो न च गन्धर्वो न दैत्यो न च राक्षसः । किं करिष्यति राजाद्य न जाने रोषनिष्कृतिम्

தேவரும் அல்ல, கந்தர்வரும் அல்ல, தைத்தியரும் அல்ல, இராட்சசரும் அல்ல—இன்று அரசனை எதிர்த்து யார் என்ன செய்ய முடியும்? அவன் கோபத்தின் முடிவை நான் அறியேன்.

Verse 11

नागरोऽपि जनस्तत्र दृष्ट्वा चकितमानसः । चतुर्दशसहस्राणि दन्तिनां सृणिधारिणाम्

அங்கே நகரமக்களும் அதைக் கண்டு திகைத்து நின்றனர்—அங்குசம் ஏந்திய பதினான்கு ஆயிரம் யானைகள் இருந்தன.

Verse 12

अश्वारोहसहस्राणि ह्यशीतिः शस्त्रपाणिनाम् । रथानां त्रिसहस्राणि विंशतिर्भरतर्षभ

ஆயிரக்கணக்கான குதிரை வீரர்கள் இருந்தனர்; கைகளில் ஆயுதம் தாங்கிய எண்பது போர்வீரர்கள்; மேலும் மூவாயிரத்து இருபது தேர்கள் இருந்தன, ஓ பாரதச் சிறந்தவனே.

Verse 13

सङ्ग्रामभेरीनिनदैः खुररेणुर्नभोगता । एतस्मिन्नन्तरे तात रक्षको नगरस्य हि

போர்முரசுகளின் முழக்கத்தாலும் குதிரைக் குளம்புகளின் தூசியாலும் வானம் நிறைந்தது. இந்நேரத்தில், அன்பனே, நகரத்தின் காவலனும்…

Verse 14

गृहीत्वाभरणं तस्यास्त्वङ्गप्रत्यङ्गिकं तथा । कुण्डलाङ्गदकेयूरहारनूपुरझल्लरीः

அவளுடைய உடலும் அங்கங்களும் அணிந்த ஆபரணங்களையும் எடுத்தனர்—குண்டலம், அங்கதம், கேயூரம், மாலை, நூபுரம், ஒலிக்கும் அலங்காரங்கள்.

Verse 15

निवेद्याकथयद्राज्ञे मया दृष्टं त्ववेक्षणात् । तापसानामाश्रमे तु माण्डव्यो यत्र तिष्ठति

நிவேதனம் செய்து அவன் அரசனிடம் கூறினான்—நான் நேரில் கவனித்து கண்டது இதுவே: தவசிகளின் ஆசிரமத்தில், மाण्डவ்ய முனி தங்கியிருக்கும் இடத்தில்।

Verse 16

तापसैर्वेष्टितो यत्र ददृशे तत्र सन्निधौ । दण्डवासिवचः श्रुत्वा प्रत्यक्षाङ्गविभूषणम्

அங்கே அவன் முன்னிலையில், தவசிகள் சூழ்ந்திருப்பதை நான் கண்டேன். தண்டம் ஏந்திய காவலரின் சொற்களை கேட்டபின், உடல் அலங்காரங்களை நேரடி சாட்சியாகவும் கண்டேன்.

Verse 17

स क्रोधरक्तनयनो मन्त्रिणो वीक्ष्य नैगमान् । ईदृग्भूतसमाचारो ब्राह्मणो नगरे मम

அவன் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அமைச்சர்களையும் நகர மக்களையும் நோக்கி கூறினான்—‘இத்தகைய நடத்தை உடைய பிராமணன் என் நகரத்தில் எவ்வாறு இருக்க முடியும்?’

Verse 18

चौरचर्यां व्रतच्छन्नः परद्रव्यापहरकः । तेन कन्या हृता मेऽद्य तपस्विपापकर्मिणा

விரதத்தின் போர்வையில் அவன் திருட்டு செய்து, பிறருடைய செல்வத்தை அபகரிப்பவன்; அந்தப் பாவச் செயலுடைய தவசி இன்று என் மகளைக் கவர்ந்து சென்றான்.

Verse 19

शाकुन्तं रूपमास्थाय जलस्थो गगनं ययौ । पाखण्डिनो विकर्मस्थान् बिडालव्रतिकाञ्छठान्

பறவையின் வடிவம் ஏற்று, நீரில் இருந்தபோதும் அவன் வானில் பறந்து சென்றான். இத்தகைய பாசண்டிகள்—தீச்செயலில் ஈடுபடும்—பூனை-விரதக் கபடர்கள், வஞ்சகர்கள்.

Verse 20

चाटुतस्करदुर्वृत्तान् हन्यान्नस्त्यस्य पातकम् । न द्रष्टव्यो मया पापः स्तेयी कन्यापहारकः

இத்தகைய புகழ்ச்சிப் பேசி திரியும் திருடர்களையும் தீயொழுக்கத்தாரையும் கொன்றாலும் அதில் பாவம் இல்லை. இந்தப் பாவி—திருடன், கன்னியைக் கடத்துபவன்—என் பார்வைக்கே உரியவன் அல்ல।

Verse 21

शूलमारोप्यतां क्षिप्रं न विचारस्तु तस्य वै । स च वध्यो मया दुष्टो रक्षोरूपी तपोधनः

இவனை உடனே கூர்மரத்தில் (சூலம்) ஏற்றுங்கள்; இவனைப் பற்றி ஆலோசனை வேண்டாம். தவத்தின் நிதி எனும் வேடம் பூண்ட இந்தத் தீயவன் உண்மையில் ராட்சசச் சாயல் உடையவன்; இவன் என் கையாலேயே வதைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 22

एवं ब्रुवंश्चलन्क्रोधादादिश्य दण्डवासिनम् । कार्याकार्यं न विज्ञाय शूलमारोपयद्द्विजम्

இவ்வாறு கூறி, கோபத்தால் நடுங்கியபடி, அரசன் தண்ட அதிகாரியிடம் ஆணையிட்டான்; செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என அறியாமல் அந்தத் த்விஜனை (பிராமணனை) சூலத்தில் ஏற்றினான்।

Verse 23

पौरा जानपदाः सर्वे अश्रुपूर्णमुखास्तदा । हाहेत्युक्त्वा रुदन्त्यन्ये वदन्ति च पृथक्पृथक्

அப்போது நகரரும் நாட்டாரும் அனைவரின் முகமும் கண்ணீரால் நிரம்பியது. ‘அய்யோ!’ என்று கூறி சிலர் அழுதனர்; மற்றவர்கள் தத்தம் விதமாக வேறுவேறு குரலில் பேசினர்।

Verse 24

कुत्सितं च कृतं कर्म राज्ञा चण्डालचारिणा । ब्राह्मणो नैव वध्यो हि विशेषेण तपोवृतः

சண்டாளன் போல் நடந்த அரசன் அருவருப்பான செயலைச் செய்தான். பிராமணனை ஒருபோதும் கொல்லக் கூடாது—குறிப்பாக தவமும் விரதமும் கொண்டவரை।

Verse 25

यदि रोषसमाचारो निर्वास्यो नगराद्बहिः । न जातु ब्राह्मणं हन्यात्सर्वपापेऽप्यवस्थितम्

ஒருவன் கோபவசமாக நடப்பானாயின் அவனை நகரத்துக்கு வெளியே துரத்த வேண்டும்; ஆனால் எல்லாப் பாவங்களிலும் சிக்கியிருந்தாலும் பிராமணனை ஒருபோதும் கொல்லக் கூடாது।

Verse 26

राष्ट्रादेनं बहिष्कुर्यात्समग्रधनमक्षतम् । नाश्नाति च गृहे राजन्नाग्निर्नगरवासिनाम् । सर्वेऽप्युद्विग्नमनसो गृहव्याप्तिविवर्जिताः

அவனை நாட்டிலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும்; அவனுடைய செல்வம் முழுவதும் சேதமின்றி இருக்கட்டும். அரசே, நகரவாசிகளின் இல்லங்களில் அக்னி ‘உண்ணாது’ (ஹவிஸை ஏற்காது); அனைவரும் மனக்கலக்கத்துடன், இல்லற வாழ்வின் நிலையான நிறைவிலிருந்து விலகியுள்ளனர்।

Verse 170

। अध्याय

அத்தியாயம்—(இது அத்தியாயக் குறி/தலைப்பு சுட்டி).