Adhyaya 131

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले नागतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धा महानागा भये जाते ततो नृप

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நர்மதையின் தென் கரையில் ஒப்பற்ற நாகதீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே সিদ্ধியான மகாநாகர்கள், அரசே, பயம் எழும்போது (அடைக்கலம் கொள்கின்றனர்/செயல்படுகின்றனர்).

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । महाभयानां लोकस्य नागानां द्विजसत्तम । कथं जातं भयं तीव्रं येन ते तपसि स्थिताः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஹே இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! உலகிற்கு மிகப் பயமளிக்கும் நாகர்களுக்கு அந்தக் கடும் பயம் எவ்வாறு உண்டாயிற்று? அதனால் அவர்கள் தவத்தில் உறுதியாக நிலைத்தனர்.

Verse 3

भूतं भव्यं भविष्यच्च यत्सुरासुरमानवे । तात ते विदितं सर्वं तेन मे कौतुकं महत्

தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் தொடர்பான கடந்த, நிகழ், எதிர்காலம்—ஹே தாதா! அவையெல்லாம் உமக்குத் தெரிந்தவை; ஆகவே என் ஆவல் மிகப் பெரிது.

Verse 4

मम संतापजं दुःखं दुर्योधनसमुद्भवम् । तव वक्त्राम्बुजौघेन प्लावितं निर्वृतिं गतम्

துரியோதனனால் எழுந்த என் எரிச்சல்பிறந்த துயரம், உமது தாமரைமுகத்திலிருந்து பொழிந்த வாக்கோடைப் பெருக்கால் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, இப்போது அமைதியும் நிவாரணமும் அடைந்தது.

Verse 5

श्रुत्वा तव मुखोद्गीतां कथां पापप्रणाशनीम् । भूयो भूयः स्मृतिर्जाता श्रवणे मम सुव्रत

ஹே நல்விரதனே! உமது வாயிலிருந்து பாடப்பட்ட பாபநாசினி கதையை கேட்டபின், கேட்கக் கேட்க என் நினைவு மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறது.

Verse 6

न क्लेशत्वं द्विजे युक्तं न चान्यो जानते फलम् । विद्यादानस्य महतः श्रावितस्य सुतस्य च

ஹே இருபிறப்போரே! பதிலளிப்பதில் தயக்கம் அல்லது சிரமம் உகந்ததல்ல; ஏனெனில் மாபெரும் கல்வியளிப்பின் பலனையும், கேள்வியால் நன்கு பயிற்றப்பட்ட மகனின் பலனையும் வேறு யாரும் உண்மையாக அறியார்.

Verse 7

एवं ज्ञात्वा यथान्यायं यः प्रश्नः पृच्छितो मया । कथा तु कथ्यतां विप्र दयां कृत्वा ममोपरि

இவ்வாறு அறிந்து முறையின்படி நான் கேட்ட கேள்விக்குத்—ஓ விப்ரரே, என்மேல் கருணை கொண்டு அந்தப் புனிதக் கதையை உரைக்கவும்.

Verse 8

मार्कण्डेय उवाच । यथा यथा त्वं नृप भाषसे च तथा तथा मे सुखमेति भारती । शैथिल्यभावाज्जरयान्वितस्य त्वत्सौहृदं नश्यति नैव तात

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே, நீ பேசப் பேச என் வாக்கு மேலும் மேலும் மகிழ்ச்சி அடைகிறது. முதுமையின் தளர்ச்சியால் நான் சூழப்பட்டிருந்தாலும், அன்புக் குழந்தையே, உன் நட்பு சிறிதும் மங்குவதில்லை.

Verse 9

कथयामि यथावृत्तमितिहासं पुरातनम् । कथितं पूर्वतो वृद्धैः पारम्पर्येण भारत

ஓ பாரதா, நடந்ததுபோலவே அந்தப் பழமையான இதிஹாசத்தை நான் கூறுகிறேன்; அது முன்னோர் மூத்தவர்கள் பரம்பரையாக உரைத்தது.

Verse 10

द्वे भार्ये कश्यपस्यास्तां सर्वलोकेष्वनुत्तमे । गरुत्मतो वै विनता सर्पाणां कद्रुरेव च

கश्यபருக்கு உலகமெங்கும் ஒப்பற்ற இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர்—கருடனின் தாய் விநதை, பாம்புகளின் தாய் கதிரூ.

Verse 11

अश्वसंदर्शनात्ताभ्यां कलिरूपं व्यवस्थितम् । प्रभातकाले राजेन्द्र भास्कराकारवर्चसम्

அவ்விருவரும் குதிரையைப் பார்த்ததனால் கலியெனும் சச்சரவுரு நிலை உருவாயிற்று—ஓ ராஜேந்திரா, விடியற்காலையில், சூரியன் போன்ற ஒளியால் பிரகாசித்தது.

Verse 12

तं दृष्ट्वा विनता रूपमश्वं सर्वत्र पाण्डुरम् । अथ तां कद्रूमवोचत्सा पश्य पश्य वरानने

எங்கும் பாண்டுரமாகிய அந்தக் குதிரையைப் பார்த்து விநதை அதன் உருவத்தை நோக்கினாள். அப்போது கத்ரூ அவளிடம்—“பார், பார், ஓ அழகுமுகியே!” என்று சொன்னாள்.

Verse 13

उच्चैःश्रवसः सादृश्यं पश्य सर्वत्र पाण्डुरम् । धावमानमविश्रान्तं जवेन पवनोपमम्

“பார், இது உச்சைஃஸ்ரவஸுக்கு ஒப்பானது—எங்கும் பாண்டுரம். ஓய்வின்றி ஓடுகிறது; வேகத்தில் காற்றைப் போன்றது.”

Verse 14

तं दृष्ट्वा सहसा यान्तमीर्ष्याभावेन मोहिता । कृष्णं मत्वा तथाजल्पत्तया सह नृपोत्तम

அவன் திடீரென அணுகுவதைப் பார்த்து அவள் பொறாமைமயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். அவனை கருமை என எண்ணி அவ்வாறே பேசினாள்; அந்தச் சிறந்த அரசன் அவளுடன் உரையாடினான்.

Verse 15

विनते त्वं मृषा लोके नृशंसे कुलपांसनि । कृष्णं चैनं वद श्वेतं नरकं यास्यसे परम्

“விநதை, நீ உலகின் முன் பொய் பேசுகிறாய்—ஓ கொடியவளே, குலக்கழிவே! இதை வெள்ளை அல்ல, கருமை என்று சொல்; இல்லையெனில் நீ கொடிய நரகத்திற்குச் செல்வாய்.”

Verse 16

विनतोवाच । सत्यानृते तु वचने पणोऽयं ते ममैव तु । सहस्रं वत्सरान्दासी भवेयं तव वेश्मनि

விநதை கூறினாள்—“வாக்கின் உண்மை-பொய் குறித்து உனக்கும் எனக்கும் இடையில் இந்தப் பந்தயம். நான் தோற்றால், உன் இல்லத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பணிப்பெண்ணாக இருப்பேன்.”

Verse 17

तथेति ते प्रतिज्ञाय रात्रौ गत्वा स्वकं गृहम् । परित्यज्य उभे ते तु क्रोधमूर्छितमूर्छिते

‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, அவர்கள் இருவரும் இரவில் தங்கள் இல்லத்திற்குச் சென்றனர். கோபத்தால் மயங்கி, இருவரும் மூர்ச்சைபோல் ஆனார்கள்.

Verse 18

बन्धुगर्वस्य गत्वा तु कथयामास तं पणम् । कद्रूर्विनतया सार्द्धं यद्वृत्तं प्रमदालये

பின்னர் கத்ரூ பந்துகர்வனிடம் சென்று அந்தப் பந்தயத்தைச் சொன்னாள்—அந்தப்புரத்தில் விநதையுடன் நடந்த நிகழ்வை விவரித்தாள்.

Verse 19

तच्छ्रुत्वा बान्धवाः सर्वे कद्रूपुत्रास्तथैव च । न मन्यन्ते हितं कार्यं कृतं मात्रा विगर्हितम्

இதைக் கேட்ட எல்லா உறவினரும்—கத்ரூவின் புதல்வர்களும் கூட—இதை நன்மையான செயல் என்று எண்ணவில்லை; ஏனெனில் தாயால் செய்யப்பட்ட செயல் பழிக்கத்தக்கது.

Verse 20

अकृष्णः कृष्णतामम्ब कथं गच्छेद्धयोत्तमः । दासत्वं प्राप्स्यसे त्वं हि पणेनानेन सुव्रते

‘அம்மா, கருப்பல்லாத அந்தச் சிறந்த குதிரை எப்படிக் கருப்பாகும்? ஓ சுவிரதையே, இந்தப் பந்தயத்தால் நீ நிச்சயமாக அடிமைத்தனத்தை அடைவாய்.’

Verse 21

कद्रूरुवाच । भवेयं न यथादासी तत्कुरुध्वं हि सत्वरम् । विशध्वं रोमकूपेषु तस्याश्वस्य मतिर्मम

கத்ரூ கூறினாள்—‘நான் அடிமையாவதில்லை எனும்படி நீங்கள் விரைவாக இதைச் செய்யுங்கள். அந்தக் குதிரையின் ரோமக்கூப்புகளில் புகுங்கள்; இதுவே என் யோசனை.’

Verse 22

क्षणमात्रं कृते कार्ये सा दासी च भवेन्मम । ततः स्वस्थोरगाः सर्वे भविष्यथ यथासुखम्

அந்தச் செயல் ஒரு கணப்பொழுது செய்யப்பட்டால், அவள் என் அடிமையாவாள்; அதன் பிறகு நீங்கள் அனைத்து பாம்புகளும் பாதுகாப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பீர்கள்.

Verse 23

सर्पा ऊचुः । यथा त्वं जननी देवि पन्नगानां मता भुवि । तथापि सा विशेषेण वञ्चितव्या न कर्हिचित्

பாம்புகள் கூறின: 'தேவியே! பூமியில் நீங்கள் பாம்புகளின் தாயாகக் கருதப்பட்டாலும், அவளை ஒருபோதும் ஏமாற்றக்கூடாது.'

Verse 24

कद्रूरुवाच । मम वाक्यमकुर्वाणा ये केचिद्भुवि पन्नगाः । हव्यवाहमुखं सर्वे ते यास्यन्त्यविचारिताः

கத்ரு கூறினாள்: 'பூமியில் என் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாத பாம்புகள் எவையாயினும், அவை அனைத்தும் சிந்திக்காமல் அக்னி தேவனின் வாயில் விழும்.'

Verse 25

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं घोरं मातृमुखोद्भवम् । केचित्प्रविष्टा रोमाणि तथान्ये गिरिसंस्थिताः

தாயின் வாயிலிருந்து வந்த அந்தப் பயங்கரமான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, சிலர் (குதிரையின்) ரோமங்களுக்குள் நுழைந்தனர், மற்றவர்கள் மலைகளில் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

Verse 26

केचित्प्रविष्टा जाह्नव्यामन्ये च तपसि स्थिताः

சிலர் ஜான்னவியில் (கங்கையில்) நுழைந்தனர், மற்றவர்கள் தவத்தில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 27

ततो वर्षसहस्रान्ते तुतोष परमेश्वरः । महादेवो जगद्धाता ह्युवाच परया गिरा

அப்போது ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில், உலகைத் தாங்கும் பரமேஸ்வரன் மகாதேவன் மகிழ்ந்து, தெய்வீக வாக்கால் உரைத்தான்.

Verse 28

भो भोः सर्पा निवर्तध्वं तपसोऽस्य महत्फलम् । यमिच्छथ ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा

“ஹோ ஹோ, ஓ நாகங்களே! தவத்தை நிறுத்துங்கள்; இத்தவத்திற்கு மாபெரும் பலன் உண்டாயிற்று. நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ அதை இன்று அளிக்கிறேன்; இங்கே தயக்கம் வேண்டாம்.”

Verse 29

सर्पा ऊचुः । कद्रूशापभयाद्भीता देवदेव महेश्वर । तव पार्श्वे वसिष्यामो यावदाभूतसम्प्लवम्

நாகங்கள் கூறின—“தேவர்களின் தேவனே, மகேஸ்வரா! கதிரூவின் சாபப் பயத்தால் அஞ்சுகிறோம்; மாப்ரளயம் வரையில் உமது அருகில் வாசிப்போம்.”

Verse 30

देवदेव उवाच । एकश्चायं महाबाहुर्वासुकिर्भुजगोत्तमः । मम पार्श्वे वसेन्नित्यं सर्वेषां भयरक्षकः

தேவர்களின் தேவன் உரைத்தான்—“மிகுந்த வலிமையுடைய நாகங்களில் சிறந்த வாசுகி எப்போதும் என் அருகில் வாசிக்கட்டும்; அனைவருக்கும் அச்சநீக்கிப் பாதுகாவலனாக இருக்கட்டும்.”

Verse 31

अन्येषां चैव सर्पाणां भयं नास्ति ममाज्ञया । आप्लुत्य नर्मदातोये भुजगास्ते च रक्षिताः

“மற்ற நாகங்களுக்கும் என் ஆணையால் அச்சம் இல்லை. நர்மதையின் நீரில் மூழ்கிய அவர்கள் நாகர்கள் பாதுகாக்கப்பட்டனர்.”

Verse 32

नास्ति मृत्युभयं तेषां वसध्वं यत्र चेप्सितम् । कद्रूशापभयं नास्ति ह्येष मे विस्तरः परः

அவர்களுக்கு மரணப் பயம் இல்லை; விரும்பிய இடமெல்லாம் வாசியுங்கள். கத்ரூவின் சாபத்திற்கும் அஞ்ச வேண்டாம்—இதுவே என் பரம உறுதி, காவல்.

Verse 33

एवं दत्त्वा वरं तेषां देवदेवो महेश्वरः । जगामाकाशमाविश्य कैलासं धरणीधरम्

இவ்வாறு அவர்களுக்கு வரம் அளித்த தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் ஆகாயத்தில் புகுந்து, பூமியைத் தாங்கும் கைலாச மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 34

गते चादर्शनं देवे वासुकिप्रमुखा नृप । स्थापयित्वा तथा जग्मुर्देवदेवं महेश्वरम्

அரசே, இறைவன் கண்முன்னே மறைந்தபின், வாசுகி முதலிய நாகர்கள் அங்கே முறையாக நிறுவி, தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரனை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

Verse 35

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पञ्चम्यामर्चयेच्छिवम् । तस्य नागकुलान्यष्टौ न हिंसन्ति कदाचन

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் பஞ்சமி நாளில் சிவனை வழிபடுகிறாரோ, அவரை நாகர்களின் எட்டு குலங்களும் எந்நேரமும் தீங்கு செய்யாது.

Verse 36

मृतः कालेन महता तत्र तीर्थे नरेश्वर । शिवस्यानुचरो भूत्वा वसते कालमीप्सितम्

மனிதர்களின் தலைவனே, அவன் காலம் வந்தபோது அத்தீர்த்தத்தில் இறந்தால், சிவனின் அனுசரனாகி, விரும்பிய காலமளவும் சிவலோகத்தில் வாழ்வான்.

Verse 131

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥