Adhyaya 12

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचो राजन्संहृष्टा ऋषयोऽभवन् । नर्मदां स्तोतुमारब्धाः कृताञ्जलिपुटा द्विजाः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, இவ்வசனத்தை கேட்டவுடன் முனிவர்கள் மிக மகிழ்ந்தனர். கைகூப்பி அந்த இருபிறப்பினர் நர்மதையைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினர்.

Verse 2

नमोऽस्तु ते पुण्यजले नमो मकरगामिनि । नमस्ते पापमोचिन्यै नमो देवि वरानने

புனித நீருடையவளே, உனக்கு வணக்கம்; மகர ஓட்டமெனச் செல்லுபவளே, உனக்கு வணக்கம். பாவம் போக்குபவளே, உனக்கு வணக்கம்; அழகிய முகத்தையுடைய தேவியே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 3

नमोऽस्तु ते पुण्यजलाश्रये शुभे विशुद्धसत्त्वं सुरसिद्धसेविते । नमोऽस्तु ते तीर्थगणैर्निषेविते नमोऽस्तु रुद्राङ्गसमुद्भवे वरे

புனித நீரின் தங்குமிடமான சுபமயியே, முற்றிலும் தூய இயல்புடையவளே, தேவர்கள் மற்றும் சித்தர்கள் பணியும் தேவியே—உனக்கு வணக்கம். தீர்த்தக் கூட்டங்கள் நாடி வரும் உனக்கு வணக்கம். ருத்ரனின் அங்கத்திலிருந்து தோன்றிய உத்தம தேவியே—உனக்கு வணக்கம்.

Verse 4

नमोऽस्तु ते देवि समुद्रगामिनि नमोऽस्तु ते देवि वरप्रदे शिवे । नमोऽस्तु लोकद्वयसौख्यदायिनि ह्यनेकभूतौघसमाश्रितेऽनघे

கடலை நோக்கி ஓடும் தேவியே, உனக்கு வணக்கம். வரம் அருளும் சிவமயி தேவியே, உனக்கு வணக்கம். இவ்வுலகமும் மறுலகமும் நலமளிப்பவளே, எண்ணற்ற உயிர்க்கூட்டங்களுக்கு அடைக்கலமான பாவமற்றவளே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 5

सरिद्वरे पापहरे विचित्रिते गन्धर्वयक्षोरगसेविताङ्गे । सनातनि प्राणिगणानुकम्पिनि मोक्षप्रदे देवि विधेहि शं नः

நதிகளில் சிறந்தவளே, பாவம் போக்குபவளே, வியத்தகு அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே, கந்தர்வர்-யக்ஷர்-நாகர் பணியும் கரையுடையவளே—சனாதனியே, உயிர்கள்மேல் அருள்கூரும் மோக்ஷம் அருளும் தேவியே, எங்களுக்கு நலத்தை அருள்வாயாக.

Verse 6

महागजैर्घमहिषैर्वराहैः संसेविते देवि महोर्मिमाले । नताः स्म सर्वे वरदे सुखप्रदे विमोचयास्मान्पशुपाशबन्धात्

பெரிய அலைமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே, மகா யானைகள், வலிய எருமைகள், வராகங்கள் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுபவளே, தேவியே! வரமளிப்பவளே, இன்பம் தருபவளே, நாங்கள் அனைவரும் வணங்குகிறோம்; பசுபாசப் பந்தத்திலிருந்து எங்களை விடுவிப்பாயாக.

Verse 7

पापैरनेकैरशुभैर्विबद्धा भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्याः । महानिलोद्भूततरङ्गभूतं यावत्तवाम्भो हि न संस्पृशन्ति

பல தீய பாவங்களால் கட்டுண்ட மனிதர்கள், பெருங்காற்றால் எழுந்த அலைவடிவமாய் தோன்றும் உன் நீரைத் தொடாதவரை, நரகங்களில் அலைந்து திரிவார்கள்.

Verse 8

अनेकदुःखौघभयार्दितानां पापैरनेकैरभिवेष्टितानाम् । गतिस्त्वमम्भोजसमानवक्रे द्वन्द्वैरनेकैरपि संवृतानाम्

பல துயரப் பெருக்குகளின் அச்சத்தால் வாடி, எண்ணற்ற பாவங்களால் சூழப்பட்டு, பல இரட்டைகளால் (த்வந்த்வங்களால்) மூடப்பட்டவர்களுக்கு—தாமரை போன்ற முகமுடைய தேவியே—நீயே வழி, நீயே அடைக்கலம்.

Verse 9

नद्यश्च पूता विमला भवन्ति त्वां देवि सम्प्राप्य न संशयोऽत्र । दुःखातुराणामभयं ददासि शिष्टैरनेकैरभिपूजितासि

தேவியே, பிற நதிகளும் உன்னை அடைந்து தூய்மையும் நிர்மலத்தையும் பெறுகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. துயரால் வாடுபவர்களுக்கு நீ அபயம் அளிக்கிறாய்; பல சிஷ்டர்களால் நீ வழிபடப்படுகிறாய்.

Verse 10

स्पृष्टं करैश्चन्द्रमसो रवेश्च तदैव दद्यात्परमं पदं तु । यत्रोपलाः पुण्यजलाप्लुतास्ते शिवत्वमायान्ति किमत्र चित्रम्

சந்திரன், சூரியன் ஆகியோரின் கதிர்கரங்கள் அதைத் தொடினால், அது உடனே பரமபதத்தை அளிக்கும். எங்கே உன் புண்ணிய நீரில் நனைந்த கற்கள்கூட சிவத்துவத்தை அடைகின்றனவோ—இதில் வியப்பு என்ன?

Verse 11

भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्या दुःखातुराः पापपरीतदेहाः । महानिलोद्भूततरङ्गभङ्गं यावत्तवाम्भो न हि संश्रयन्ति

பாவம் சூழ்ந்த உடலுடன் துயரால் வாடும் மனிதர்கள், உன் நீரின் அடைக்கலத்தை அடையாதவரை நரகங்களில் அலைந்து திரிவர்; பெருங்காற்றால் எழும் அலைமுறிவுகள் கொண்ட உன் புனித நீரே அவர்க்கு சரணம்।

Verse 12

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாய முடிவைக் குறிக்கும் குறிப்பு.

Verse 13

सरांसि नद्यः क्षयमभ्युपेता घोरे युगेऽस्मिन् हि कलौ प्रदूषिते । त्वं भ्राजसे देवि जलौघपूर्णा दिवीव नक्षत्रपथे च गङ्गा

இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில் ஏரிகளும் நதிகளும் சுருங்கி மாசடைந்தபோது, தேவியே, நீர் வெள்ளத்தால் நிறைந்த நீயே ஒளிர்கிறாய்—வானின் நட்சத்திரப் பாதையில் பிரகாசிக்கும் தெய்வீக கங்கையைப் போல।

Verse 14

तव प्रसादाद्वरदे वरिष्ठे कालं यथेमं परिपालयित्वा । यामोऽथ रुद्रं तव सुप्रसादाद्वयं तथा त्वं कुरु वै प्रसादम्

வரங்களை அருள்வோரில் சிறந்தவளே, உன் அருளால் இந்தக் காலத்தை முறையாகக் காத்து நடத்தி நாம் கடக்கட்டும். பின்னர் உன் பேரருளால் ருத்ரனை அடையட்டும்—ஆகையால் நீயும் எம்மேல் அருள் புரிவாயாக।

Verse 15

गतिस्त्वमम्बेव पितेव पुत्रांस्त्वं पाहि नो यावदिमं युगान्तम् । कालं त्वनावृष्टिहतं सुघोरं यावत्तरामस्तव सुप्रसादात्

நீயே எங்கள் அடைக்கலம்—தாய்போலும் தந்தைபோலும். இந்த யுகத்தின் முடிவுவரை எம்மை பிள்ளைகளெனக் காத்தருள்வாயாக; உன் பேரருளால் வறட்சியால் தாக்கப்பட்ட இந்த மிகக் கொடிய காலத்தை நாம் கடக்கட்டும்।

Verse 16

पठन्ति ये स्तोत्रमिदं द्विजेन्द्राः शृण्वन्ति ये चापि नराः प्रशान्ताः । ते यान्ति रुद्रं वृषसंयुतेन यानेन दिव्याम्बरभूषिताश्च

இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்யும் சிறந்த த்விஜர்களும், அமைதியான மனத்துடன் கேட்பவர்களும், தெய்வீக ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காளை இணைக்கப்பட்ட திவ்ய விமானத்தில் ருத்ரனை அடைகின்றனர்।

Verse 17

ये स्तोत्रमेतत्सततं पठन्ति स्नात्वा तु तोये खलु नर्मदायाः । अन्ते हि तेषां सरिदुत्तमेयं गतिं विशुद्धामचिराद्ददाति

நர்மதையின் நீரில் நீராடி இந்த ஸ்தோத்திரத்தை இடையறாது பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு, வாழ்வின் இறுதியில் அந்தச் சிறந்த நதி விரைவில் தூய்மையான புனித கதியை அருள்கிறது।

Verse 18

प्रातः समुत्थाय तथा शयानो यः कीर्तयेतानुदिनं स्तवं च । स मुक्तपापः सुविशुद्धदेहः समाश्रयं याति महेश्वरस्य

காலையில் எழுந்தோ அல்லது படுத்த நிலையிலேயே தினமும் இந்த ஸ்தவத்தைப் பாடுபவன், பாவமின்றி மிகத் தூய்மையடைந்து மகேஸ்வரனின் சரணத்தை அடைகிறான்।