Adhyaya 115
மார்கண்டேயர் அரசனிடம் நர்மதா கரையில் உள்ள பரம அங்காரக தீர்த்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; அது ரூபம்/அழகை அளிப்பதும் மக்களிடையே புகழ்பெற்றதும் ஆகும். அங்கே பூமியில் பிறந்த அங்காரகன் அளவற்ற ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்தான். தவத்தால் மகிழ்ந்த மகாதேவன் நேரில் தோன்றி, தேவர்களுக்கும் அரிதான வரத்தை அளிப்பதாகக் கூறினார். அங்காரகன் அழியாத நிலை வேண்டினான்—கிரகங்களிடையே எப்போதும் சஞ்சரிக்கும் உரிமை, மேலும் மலைகள், சூரியன்-சந்திரன், நதிகள், கடல்கள் நிலைக்கும் வரை அந்த வரம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று. சிவன் வரம் அளித்து புறப்பட்டார்; தேவர்கள்-அசுரர்கள் அவரைத் துதித்தனர். பின்னர் அங்காரகன் அந்த இடத்தில் சங்கரரை பிரதிஷ்டை செய்து, கிரக வரிசையில் தன் இடத்தை அடைந்தான். விதிப்படி, இத்தீர்த்தத்தில் நீராடி பரமேசுவரனை வழிபட்டு, கோபத்தை வென்று ஹோம-ஆஹுதி முதலிய அர்ப்பணங்கள் செய்பவன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெறுவான். அங்காரகச் சதுர்த்தி நாளில் முறையாக நீராடி கிரகபூஜை செய்தால் சுபபலன்கள், ரூபலாபம் மற்றும் நீடித்த நன்மை கிடைக்கும்; அங்கே மரணம்—தன்னிச்சையாலோ தற்செயலாகவோ—ருத்ர சான்னித்யமும் அவரது முன்னிலையில் ஆனந்தமும் தரும் என உரைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज तीर्थमङ्गारकं परम् । रूपदं सर्वलोकानां विश्रुतं नर्मदातटे
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மகாராஜா, அப்போது நர்மதா கரையில் புகழ்பெற்ற, எல்லா மக்களுக்கும் அழகும் மேன்மையும் அருளும் பரம அங்காரக தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।
Verse 2
अङ्गारकेण राजेन्द्र पुरा तप्तं तपः किल । अर्बुदं च निखर्वं च प्रयुतं वर्षसंख्यया
ஓ ராஜேந்திரா, முற்காலத்தில் அங்காரகன் அங்கே தவம் செய்தான் என்று கூறப்படுகிறது—வருடக் கணக்கில் அர்புதம், நிகர்வம், பிரயுதம் என அளவிட முடியாத நீண்ட காலம்।
Verse 3
ततस्तुष्टो महादेवः परया कृपया नृप । प्रत्यक्षदर्शी भगवानुवाच क्षितिनन्दनम्
அப்போது, ஓ அரசே, பரம கருணையால் மகிழ்ந்த மகாதேவன்—நேரில் தரிசனம் அளிக்கும் பகவான்—பூமியின் புதல்வனிடம் உரைத்தான்।
Verse 4
वरदोऽस्मि महाभाग दुर्लभं त्रिदशैरपि । वरं दास्याम्यहं वत्स ब्रूहि यत्ते विवक्षितम्
ஓ மகாபாகனே, நான் வரம் அளிப்பவன்; தேவர்களுக்கும் அரிதான வரத்தையும் அளிப்பேன். குழந்தையே, உன் விருப்பத்தைச் சொல்।
Verse 5
अङ्गारक उवाच । तव प्रसादाद्देवेश सर्वलोकमहेश्वर । ग्रहमध्यगतो नित्यं विचरामि नभस्तले
அங்காரகன் கூறினான்—தேவேசனே, எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரனே, உன் அருளால் நான் கிரகங்களின் நடுவில் நிலைத்து எப்போதும் ஆகாய வெளியில் சஞ்சரிக்கிறேன்।
Verse 6
यावद्धराधरो लोके यावच्चन्द्रदिवाकरौ । नद्यो नदाः समुद्राश्च वरो मे चाक्षयो भवेत्
உலகில் மலைகள் நிலைத்திருக்கும் வரையும், சந்திரன் சூரியன் நிலைக்கும் வரையும், நதிகள், ஆறுகள், கடல்கள் இருக்கும் வரையும்—என் இந்த வரம் அழியாததாக இருக்கட்டும்।
Verse 7
एवमस्त्विति देवेशो दत्त्वा वरमनुत्तमम् । जगामाकाशमाविश्य वन्द्यमानः सुरासुरैः
தேவேசன் “எவமஸ்து” என்று கூறி, ஒப்பற்ற வரத்தை அளித்தான்; பின்னர் ஆகாயத்தில் புகுந்து சென்றான், தேவர்கள் அசுரர்கள் அனைவராலும் வணங்கப்பட்டவனாய்।
Verse 8
भूमिपुत्रस्ततस्तस्मिन्स्थापयामास शङ्करम् । गतः सुरालये लोके ग्रहभावे निवेशितः
அப்போது பூமியின் புதல்வன் அந்த இடத்திலேயே சங்கரனை நிறுவினான். பின்னர் அவன் தேவருலகத்திற்குச் சென்று, கிரகதேவ நிலையிலே நியமிக்கப்பட்டான்।
Verse 9
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । हुतहोमो जितक्रोधः सोऽश्वमेधफलं लभेत्
அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பரமேஸ்வரனை வழிபட்டு, அக்னியில் ஆஹுதிகள் அளித்து ஹோமம் செய்து, கோபத்தை வென்றவன்—அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்।
Verse 10
चतुर्थ्यङ्गारके यस्तु स्नात्वा चाभ्यर्चयेद्ग्रहम् । अङ्गारकं विधानेन सप्तजन्मानि भारत
ஓ பாரதா! அங்காரக வாரம் (செவ்வாய்) வரும் சதுர்த்தி நாளில் நீராடி, விதிப்படி கிரகதேவன் அங்காரகனை அர்ச்சிப்பவன்—ஏழு பிறவிகளிலும் நன்மைமிகு பலனை அடைவான்।
Verse 11
दशयोजनविस्तीर्णे मण्डले रूपवान् भवेत् । तत्रैव ता मृतो जन्तुः कामतोऽकामतोऽपि वा । रुद्रस्यानुचरो भूत्वा तेनैव सह मोदते
பத்து யோஜனை விரிந்த அந்த மண்டலத்தில் இருப்பவன் அழகும் ரூபமும் பெறுவான். அங்கேயே யாரேனும் உயிர் விருப்பத்தாலோ விருப்பமின்றியோ இறந்தால், அவன் ருத்ரனின் சேவகனாகி அந்த ஆண்டவனோடு சேர்ந்து மகிழ்வான்।
Verse 115
। अध्याय
அத்தியாயம். (நூலில் அத்தியாய முடிவைக் குறிக்கும் குறிப்பு.)