Adhyaya 112
மார்கண்டேயர் அரச உரையாடுபவரை நர்மதையின் வடகரையில் உள்ள ஆங்கிரச தீர்த்தத்திற்குச் செல்லுமாறு வழிநடத்தி, அதை ‘சர்வபாபவிநாசனம்’ எனும் உலகமெங்கும் பாவநாசகப் புனிதத் தலமாகப் புகழ்கிறார். பின்னர் அந்தத் தீர்த்தத்தின் காரணக் கதையைச் சொல்கிறார்—வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமண முனிவர் அங்கிரசர் யுகத்தின் தொடக்கத்தில் புத்திரப் பேற்றிற்காக நீண்ட தவம் செய்தார். திரிஷவண ஸ்நானம், நித்திய தேவஜபம், மகாதேவ பூஜை, க்ரிச்ச்ரம்–சாந்திராயணம் போன்ற விரதநியமங்களால் சிவனை ஆராதித்தார். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தவத்திற்குப் பின் சிவன் திருப்தியடைந்து வரம் அளிக்க முன்வந்தார். அங்கிரசர் வேதவித்தை உடைய, ஒழுக்கநெறி கொண்ட, பல சாஸ்திரங்களில் நிபுணமான, தேவர்களின் அமைச்சரைப் போன்ற உயர்வும், எங்கும் மதிப்பும் பெற்ற சிறந்த புத்திரனை வேண்டினார். சிவன் அருள, ப்ருஹஸ்பதி பிறந்தார். நன்றியுடன் அங்கிரசர் அங்கே சங்கரரை பிரதிஷ்டை செய்தார். பலனுரையாக—இந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி சிவபூஜை செய்தால் பாவங்கள் நீங்கும்; வறியோர்க்கு செல்வமும், சந்தானமில்லோர்க்கு சந்தானமும் கிடைக்கும்; விருப்பங்கள் நிறைவேறும்; பக்தன் ருத்ரலோகத்தை அடைவான் என்று கூறப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थमाङ्गिरसस्य तु । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापविनाशनम्
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசேந்திரா, நர்மதையின் வடகரையில் உள்ள எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ஆங்கிரஸ தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।
Verse 2
पुरासीदङ्गिरानाम ब्राह्मणो वेदपारगः । पुत्रहेतोर्युगस्यादौ चचार विपुलं तपः
பண்டைக் காலத்தில் யுகத்தின் தொடக்கத்தில் வேதங்களில் தேர்ந்த ஆங்கிரா என்னும் ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; மகன் வேண்டி அவர் பெரும் தவம் செய்தார்।
Verse 3
नित्यं त्रिषवणस्नायी जपन्देवं सनातनम् । पूजयंश्च महादेवं कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः
அவர் தினமும் மூன்று சந்திகளிலும் நீராடி, சனாதன தேவனை ஜபித்து, மகாதேவனைப் பூஜித்து, க்ருச்சிரம்–சாந்திராயணம் போன்ற கடும் விரதங்களை மேற்கொண்டார்।
Verse 4
द्वादशाब्दे ततः पूर्णे तुतोष परमेश्वरः । वरेण छन्दयामास द्विजमाङ्गिरसं वरम्
இவ்வாறு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது பரமேஸ்வரன் மகிழ்ந்தார்; வரம் அளித்து அந்தச் சிறந்த ஆங்கிரஸ பிராமணனை மகிழ்வித்தார்।
Verse 5
वव्रे स तु महादेवं पुत्रं पुत्रवतां वरम् । वेदविद्याव्रतस्नातं सर्वशास्त्रविशारदम्
அவர் மகாதேவனிடம் வரம் வேண்டினார்—மகனுடையோரில் சிறந்த மகனாக, வேதவித்தையும் விரதங்களிலும் பரிபூரணமாகி, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவனாக இருக்க வேண்டும் என்று।
Verse 6
देवानां मन्त्रिणं राजन् सर्वलोकेषु पूजितम् । ब्रह्मलक्ष्म्याः सदावासमक्षयं चाव्ययं सुतम्
அரசே, தேவர்களின் அமைச்சனாகவும் எல்லா உலகங்களிலும் போற்றப்படுபவனாகவும், பிரம்ம-லக்ஷ்மியின் நித்திய வாசஸ்தலமாகவும், அழிவற்ற அவ்யயனாகவும் இருக்கும் ஒரு மகனை எனக்கு அருள்வாயாக।
Verse 7
तथाभिलषितः पुत्रः सर्वविद्याविशारदः । भविष्यति न सन्देहश्चैवमुक्त्वा ययौ हरः
அப்படியே ஆகும்—நீ விரும்பிய மகன் எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ந்தவனாக இருப்பான்; இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு கூறி ஹரன் (சிவன்) புறப்பட்டான்।
Verse 8
वरैरङ्गिरसश्चापि बृहस्पतिरजायत । यथाभिलषितः पुत्रो वेदवेदाङ्गपारगः
அந்த வரங்களின் பயனால் அங்கிரசருக்கு பிருஹஸ்பதி பிறந்தார்—விரும்பிய அந்த மகன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவன்।
Verse 9
जाते पुत्रेऽङ्गिरास्तत्र स्थापयामास शङ्करम् । हृष्टतुष्टमना भूत्वा जगामोत्तरपर्वतम्
மகன் பிறந்தபோது அங்கிரசர் அங்கே சங்கரரை நிறுவினார்; பின்னர் மகிழ்ச்சியும் நிறைவு பெற்ற மனமும் கொண்டு வடக்கு மலையை நோக்கிச் சென்றார்।
Verse 10
तत्र चाङ्गिरसे तीर्थे यः स्नात्वा पूजयेच्छिवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति
அங்கே அங்கிரச தீர்த்தத்தில் நீராடி சிவனை வழிபடுகிறவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்।
Verse 11
अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । इच्छते यश्च यं कामं स तं लभति मानवः
மகப்பேறு இல்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் அடைவான். மனிதன் எதை எதை விரும்புகிறானோ, இப்புண்ணியப் பயனால் அதையே பெறுவான்॥
Verse 112
। अध्याय
“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாய முடிவைக் குறிக்கும் உரைப்பகுதி॥