Adhyaya 11

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । अहो महत्पुण्यतमा विशिष्टा क्षयं न याता इह या युगान्ते । तस्मात्सदा सेव्यतमा मुनीन्द्रैर्ध्यानार्चनस्नानपरायणैश्च

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்— ஆஹா! இது மிகப் புண்ணியமிக்கதும் விசேஷமுமானதும்; யுகாந்தத்திலும் இங்கு இது அழிவதில்லை. ஆகவே தியானம், ஆராதனை, தீர்த்தஸ்நானம் ஆகியவற்றில் ஈடுபடும் முனிவர்கள் இதை எப்போதும் சேவிக்கத் தக்கது.

Verse 2

यामाश्रित्य गता मोक्षमृषयो धर्मवत्सलाः । ये त्वयोक्तास्तु नियमा ऋषीणां वेदनिर्मिताः

எதனை ஆதாரமாகக் கொண்டு தர்மத்தை நேசிக்கும் ரிஷிகள் மோட்சத்தை அடைந்தார்களோ; மேலும் நீ கூறியவை ரிஷிகளின் வேதத்தால் அமைந்த நியமங்கள்—

Verse 3

मोक्षावाप्तिर्भवेद्येषां नियमैश्च पृथग्विधैः । दशद्वादशभिर्वापि षड्भिरष्टाभिरेव वा

பலவகை நியமங்களைப் பின்பற்றுவோருக்கு மோட்சப் பெறுதல் சாத்தியமாகும்—அவை பத்து ஆகட்டும், பன்னிரண்டு ஆகட்டும், அல்லது ஆறு ஆகட்டும், எட்டு ஆகட்டும்.

Verse 4

त्रिभिस्तथा चतुर्भिर्वा वर्षैर्मासैस्तथैव च । मुच्यन्ते कलिदोषैस्ते देवेशानसमर्चनात्

மூன்று அல்லது நான்கு ஆண்டுகளில்—அல்லது அதுபோல சில மாதங்களில்கூட—தேவேசனான ஈசானனை முறையாக ஆராதிப்பதால் அவர்கள் கலியின் குற்றங்களிலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 5

ब्रह्माणं वा सुरश्रेष्ठ केशवं वा जगद्गुरुम् । अर्चयन्पापमखिलं जहात्येव न संशयः

தேவர்களில் சிறந்தவனே! பிரம்மாவையோ உலககுரு கேசவனையோ வழிபடுபவன், ஐயமின்றி எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கிக் கொள்கிறான்।

Verse 6

एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ । यस्मिन्संसारगहने निमग्नाः सर्वजन्तवः । ते कथं त्रिदिवं प्राप्ता इति मे संशयो वद

பாவமற்றவரே! இவற்றையெல்லாம் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள். உலகவாழ்வெனும் அடர்ந்த காட்டில் எல்லா உயிர்களும் மூழ்கியிருக்க, அவர்கள் எவ்வாறு விண்ணுலகை அடைந்தனர்? என் ஐயத்தைத் தீர்க்கவும்।

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । जन्मान्तरैरनेकैस्तु मानुष्यमुपलभ्यते । भक्तिरुत्पद्यते चात्र कथंचिदपि शङ्करे

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பல பிறவிகளுக்குப் பின் மனிதப் பிறவி கிடைக்கிறது; இங்கே எப்படியோ சங்கரன் (சிவன்) மீது பக்தியும் எழுகிறது।

Verse 8

तीर्थदानोपवासानां यज्ञैर्देवद्विजार्चनैः । अवाप्तिर्जायते पुंसां श्रद्धया परया नृप

அரசே! தீர்த்தயாத்திரை, தானம், நோன்பு, யாகம், தேவர்கள் மற்றும் த்விஜர்களின் வழிபாடு—இவற்றின் உண்மையான பயன் மனிதருக்கு உன்னதமான ஸ்ரத்தையாலேயே உண்டாகிறது।

Verse 9

तस्माच्छ्रद्धा प्रकर्तव्या मानवैर्धर्मवत्सलैः । ईशोऽपि श्रद्धया साध्यस्तेन श्रद्धा विशिष्यते

ஆகவே தர்மத்தை நேசிக்கும் மனிதர்கள் ஸ்ரத்தையை வளர்க்க வேண்டும்; ஏனெனில் ஈசனும் ஸ்ரத்தையாலேயே அடையப்படுகிறார்—அதனால் ஸ்ரத்தையே சிறந்தது।

Verse 10

अन्यथा निष्फलं सर्वं श्रद्धाहीनं तु भारत । तस्मात्समाश्रयेद्भक्तिं रुद्रस्य परमेष्ठिनः

இல்லையெனில், ஓ பாரதா, நம்பிக்கையின்றி செய்யப்படும் அனைத்தும் பயனற்றதாகும். ஆகவே பரமேஸ்வரனான ருத்ரனின் பக்தியைச் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 11

। अध्याय

அத்தியாயக் குறி: ‘அத்தியாய’. இது பாடப் பிரிவைக் குறிக்கும் சொல்.

Verse 12

तामसी सर्वलोकस्य त्रिविधं च फलं लभेत् । ते कर्मफलसंयोगादावर्तन्ते पुनःपुनः

தாமஸிக இயல்பினால் உலகின் உயிர்கள் மும்மடங்கு பலனை அடைகின்றன; கர்மபல இணைப்பால் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கின்றனர்.

Verse 13

जन्मान्तरशतैस्तेषां ज्ञानिनां देवयाजिनाम् । देवत्रये भवेद्भक्तिः क्षयात्पापस्य कर्मणः

தேவர்களை வழிபடும் அந்த ஞானிகளுக்கு, நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளுக்குப் பின், பாபகர்மம் க்ஷயமானால் தேவத்திரயத்தின் மீது பக்தி உண்டாகிறது.

Verse 14

ईशानात्तु पुनर्मोक्षो जायते छिन्नसंशयः । ये पुनर्नर्मदातीरमाश्रित्य द्विजपुंगवाः

ஆனால் ஈசானன் (சிவன்) மூலமே மோட்சம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் நர்மதா கரையைச் சரணடையும் த்விஜச் சிறந்தோர்…

Verse 15

त्रयीमार्गमसन्दिग्धास्ते यान्ति परमां गतिम् । एकाग्रमनसो ये तु शङ्करं शिवमव्ययम्

மூன்று வேதங்களின் மார்க்கத்தில் ஐயமின்றி நிலைத்தோர் பரமகதியை அடைவர். மேலும் ஒருமுக மனத்துடன் அழிவிலா சிவன்—சங்கரனைத் தியானிப்போர்…

Verse 16

अर्चयन्तीह निरताः क्षिप्रं सिध्यन्ति ते जनाः । कालेन महता सिद्धिर्जायतेऽन्यत्र देहिनाम्

இங்கே இடையறாது ஆராதனையில் ஈடுபடுவோர் விரைவில் சித்தியை அடைவர். வேறு இடங்களில் உடலுடையோர்க்குச் சித்தி நீண்ட காலத்திற்குப் பின் உண்டாகும்.

Verse 17

नर्मदायाः पुनस्तीरे क्षिप्रं सिद्धिरवाप्यते । षड्भिर्वर्षैस्तु सिध्यन्ति ये तु सांख्यविदो जनाः

நர்மதையின் அப்பால் கரையில் விரைவில் சித்தி கிடைக்கும். சாங்க்யம் அறிந்தவர்களும் அங்கே ஆறு ஆண்டுகளில் சித்தியடைவார்கள்.

Verse 18

वैष्णवा ज्ञानसम्पन्नास्तेऽपि सिध्यन्ति चाग्रतः । सर्वयोगविदो ये च समुद्रमिव सिन्धवः

ஞானம் நிறைந்த வைஷ்ணவரும் அங்கே முன்னதாகச் சித்தியடைவார். எல்லா யோகங்களையும் அறிந்தோர், நதிகள் கடலில் கலப்பதுபோல் நிறைவை அடைவர்.

Verse 19

एकीभवन्ति कल्पान्ते योगे माहेश्वरे गताः । सर्वेषामेव योगानां योगो माहेश्वरो वरः

மாஹேஸ்வர யோகத்தில் புகுந்தோர் கல்பாந்தத்தில் ஒன்றுபட்ட நிலையை அடைவர். எல்லா யோகங்களிலும் மாஹேஸ்வர யோகமே சிறந்தது என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 20

तमासाद्य विमुच्यन्ते येऽपि स्युः पापयोनयः । शिवमर्च्य नदीकूले जायन्ते ते न योनिषु

அந்தப் புனிதத் தலத்தை அடைந்தால், பாபயோனியில் பிறந்தவர்களும் விடுதலை பெறுவர். நதிக்கரையில் சிவனை அர்ச்சித்தால், அவர்கள் மீண்டும் சாதாரண யோனிகளில் பிறவியெடுக்கார்.

Verse 21

गतिरेषा दुरारोहा सर्वपापक्षयंकरी । मुच्यन्ते मङ्क्षु संसाराद्रेवामाश्रित्य जन्तवः

இந்தக் கதி (பாதை) ஏறுவதற்கு கடினமானது; ஆயினும் அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. ரேவையைச் சரணடைந்த உயிர்கள் விரைவில் சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 22

तस्मात्स्नायी भवेन्नित्यं तथा भस्मविलेपनः । नर्मदातीरमासाद्य क्षिप्रं सिद्धिमवाप्नुयात्

ஆகையால் தினமும் நீராட வேண்டும்; புனித விபூதியையும் பூச வேண்டும். நர்மதா கரையை அடைந்தால் விரைவில் சித்தி (ஆன்மீக நிறைவு) பெறுவான்.

Verse 23

त्रिकालं पूजयेच्छान्तो यो नरो लिङ्गमादरात् । सर्वरोगविनिर्मुक्तः स याति परमां गतिम्

அமைதியான மனத்துடன் நாளின் மூன்று காலங்களிலும் பக்தியுடன் லிங்கத்தைப் பூஜிப்பவன், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரமகதியை அடைவான்.

Verse 24

षड्भिः सिध्यति मसैस्तु यद्यपि स्यात्स पापकृत् । ये पुनः शुद्धमनसो मासैः शुध्यन्ति ते त्रिभिः

அவன் பாவகர்மம் செய்தவனாக இருந்தாலும் ஆறு மாதங்களில் சித்தி பெறுவான். ஆனால் மனம் தூயவர்களோ மூன்று மாதங்களிலேயே தூய்மை அடைவர்.

Verse 25

यथा दिनकरस्पृष्टं हिमं शैलाद्विशीर्यन्ते । तद्वद्विलीयते पापं स्पृष्टं भस्मकणैः शुभैः

மலையில் உறைந்த பனி சூரியன் தொடுதலால் உருகுவது போல, புனிதமான விபூதி துகள்களின் நல்வரத் தொடுதலால் பாவம் கரைந்து மறையும்.

Verse 26

वैनतेयभयत्रस्ता यथा नश्यन्ति पन्नगाः । तद्वत्पापानि नश्यन्ति भस्मनाभ्युक्षितानि ह

வைநதேயன் (கருடன்) பயத்தால் நடுங்கும் பாம்புகள் அழிவதுபோல், விபூதியால் அப்யுக்ஷிதனாகும் போது பாவங்கள் அழிகின்றன.

Verse 27

नर्मदातोयपूतेन भस्मनोद्धूलयन्ति ये । सद्यस्ते पापसङ्घाच्च मुच्यन्ते नात्र संशयः

நர்மதா நீரால் தூய்மையாக்கப்பட்ட விபூதியை உடலில் பூசுவோர், உடனே பாவக் கூட்டத்திலிருந்து விடுபடுவர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 28

व्रतं पाशुपतं भक्तया यथोक्तं पालयन्ति ये । शूद्रान्नेन विहीनास्तु ते यान्ति परमां गतिम्

பக்தியுடன் பாசுபத விரதத்தை விதிப்படி கடைப்பிடித்து, சூத்ரான்னத்தைத் தவிர்ப்போர் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 29

अमृतं ब्राह्मणस्यान्नं क्षत्रियान्नं पयः स्मृतम् । वैश्यान्नमन्नमेव स्याच्छूद्रान्नं रुधिरं स्मृतम्

பிராமணனின் அன்னம் அமிர்தம் எனக் கருதப்படுகிறது; க்ஷத்திரியனின் அன்னம் பால் எனச் சொல்லப்படுகிறது; வைசியனின் அன்னம் அன்னமே; சூத்ரனின் அன்னம் இரத்தம் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 30

शूद्रान्नरससंपुष्टा ये म्रियन्ते द्विजोत्तमाः । ते तपोज्ञानहीनास्तु काका गृध्रा भवन्ति ते

சூத்ரன் அளித்த அன்னத்தின் சுவையால் போஷிக்கப்பட்டு இறக்கும் ‘த்விஜோத்தமர்’ தவமும் ஆத்மஞானமும் இழந்து, காகங்களாகவும் கழுகுகளாகவும் ஆகின்றனர்.

Verse 31

दुष्कृतं हि मनुष्याणामन्नमाश्रित्य तिष्ठति । यो यस्यान्नं समश्नाति स तस्याश्नाति किल्बिषम्

மனிதரின் துஷ்கிருதம் அன்னத்தையே சார்ந்து நிற்கிறது. யார் யாருடைய அன்னத்தை உண்ணுகிறாரோ, அவர் உண்மையில் அவருடைய பாவத்தையும் உண்ணுகிறார்.

Verse 32

विशेषाद्यतिधर्मेण तपोलौल्यं समाश्रिताः । नरकं यान्त्यसन्दिग्धमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

சிறப்பாக யதி-தர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டும் தவத்தின் மீது ஆசை/லோபத்தில் பற்றிக்கொண்டோர், ஐயமின்றி நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்—என்று சங்கரர் உரைத்தார்.

Verse 33

ईदृग्रूपाश्च ये विप्राः पाशुपत्ये व्यवस्थिताः । ते महत्पापसंघातं दहन्त्येव न संशयः

இத்தகைய இயல்புடைய விப்ரர்கள் பாசுபத மார்க்கத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தால், அவர்கள் பெரும் பாவக்கூட்டத்தை எரித்தழிப்பர்—சந்தேகமில்லை.

Verse 34

विडम्बेन च संयुक्ता लौलुप्येन च पीडिताः । असंग्राह्या इत्येवं श्रुतिनोदना

வஞ்சகத்துடன் இணைந்து, பேராசையால் வாட்டப்படுவோர் ‘ஏற்கத் தகாதோர்’—இது ஸ்ருதியின் எச்சரிக்கை/உபதேசம்.

Verse 35

मातापितृकृतैर्दोषैरन्ये केचित्स्वकर्मजैः । नष्टा ज्ञानावलेपेन अहङ्कारेणऽपरे

சிலர் தாய்-தந்தையர் செய்த குற்றங்களால் அழிகின்றனர்; சிலர் தம் சொந்த கர்மத்தால் உண்டான குற்றங்களால். இன்னோர் சிலர் கல்வி-அகந்தையால், மற்றோர் சிலர் அகங்காரத்தால் நாசமடைகின்றனர்.

Verse 36

शाङ्करे प्रस्थिता धर्मे ये स्मृत्यर्थबहिष्कृताः । क्लिश्यमानास्तु कलेन ते यान्ति परमां गतिम्

சாங்கர தர்மப் பாதையில் சென்றோர்—ஸ்மிருதி விதிகளால் விலக்கப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும்—கலியின் துன்பத்தால் வாடினும் பரம நிலையைக் அடைகின்றனர்.

Verse 37

अश्रद्दधानाः पुरुषा मूर्खा दम्भविवर्धिताः । न सिध्यन्ति दुरात्मानः कुदृष्टान्तार्थकीर्तनाः

நம்பிக்கையற்ற, மூடர், பாசாங்கால் பெருகிய மனிதர்கள் சித்தி பெறார். திரிபான உதாரணங்களும் வளைந்த பொருள்களும் கூறும் தீய மனத்தோர் ஒருபோதும் ஆன்மிக நிறைவை அடையார்.

Verse 38

महाभाग्येऽपि तीर्थस्य शाङ्करं व्रतमास्थिताः । वियोनिं यान्त्यसन्दिग्धं लौलुप्येन समन्विताः

மிகப் பாக்கியமிக்க தீர்த்தத்தில்கூட, பேராசையுடன் சைவ (சாங்கர) விரதத்தை ஏற்றோர் நிச்சயமாக அயோக்ய யோனி—இழிந்த பிறவி—அடைகின்றனர்.

Verse 39

न तीर्थैर्न च दानैश्च दुष्कृतं हि विलुप्यते । अज्ञानाच्च प्रमादाच्च कृतं पापं विनश्यति

தீர்த்த யாத்திரையாலும் தானத்தாலும் மட்டும் தீச்செயல் உண்மையில் அழியாது. ஆனால் அறியாமை, அலட்சியம் காரணமாக செய்த பாவம்—விவேகம், கட்டுப்பாடு விழித்தால்—நாசமடையலாம்.

Verse 40

एवं ज्ञात्वा तु विधिना वर्तितव्यं द्विजातिभिः । परं ब्रह्म जपद्भिश्च वार्तितव्यं मुहुर्मुहुः

இவ்வாறு அறிந்து இருபிறப்பினர் விதிப்படி நடக்க வேண்டும். பரப்ரஹ்மத்தை ஜபிப்போர் அதையே மீண்டும் மீண்டும் இடையறாது தியானித்து நினைக்க வேண்டும்.

Verse 41

ऊर्ध्वरूपं विरूपाक्षं योऽधीते रुद्रमेव च । ईशानं पश्यते साक्षात्षण्मासात्सङ्गवर्जितः

‘ஊர்த்வரூப’ ‘விரூபாக்ஷ’ ஸ்தோத்திரங்களையும், ருத்ரபாடத்தையும் பயின்று, பற்றற்றவனாய் இருப்பவன்—ஆறு மாதங்களில் நேரில் ஈசானன் (சிவன்) தரிசனம் பெறுவான்.

Verse 42

संहिताया दशावृत्तीर्यः करोति सुसंयतः । नर्मदातटमाश्रित्य स मुच्येत्सर्वपातकैः

நன்றாகக் கட்டுப்பாட்டுடன் நர்மதா கரையைச் சார்ந்து ஸம்ஹிதையை பத்து முறை பாராயணம் செய்பவன், எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 43

पुराणसंहितां वापि शैवीं वा वैष्णवीमपि । यः पठेन्नर्मदातीरे शिवाग्रे स शिवात्मकः

புராண ஸம்ஹிதையாயினும், ஷைவமாயினும், வைஷ்ணவமாயினும்—நர்மதா கரையில் சிவன் முன்னிலையில் அதை வாசிப்பவன் சிவஸ்வரூபனாகிறான்.

Verse 44

आ भूतसंक्षयं यावत्स्वर्गलोके महीयते । संसाख्यसनं हातुं पुरा प्रोक्तं तु नन्दिना

உயிர்களின் சிதைவு (பிரளயம்) வரையில் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுவான். ‘ஸம்ஸாக்யாஸனம்’—சம்ஸாரப் பந்தத்தை விடும் ஒழுக்கம்—முன்னர் நந்தி உபதேசித்தது.

Verse 45

देवर्षिसिद्धगन्धर्वसमवाये शिवालये । नन्दिगीतामिमां राजञ्छृणुष्वैकमनाः शुभाम्

சிவாலயத்தில் தேவऋஷி, சித்தர், கந்தர்வர் கூட்டத்தின் நடுவே, அரசே, ஒருமுக மனத்துடன் நந்தியின் இவ்வருள்மிகு பாடலைக் கேளும்।

Verse 46

स्वर्गमोक्षप्रदां पुण्यां संसारभयनाशिनीम्

இது புண்ணியமிக்கது; ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளிப்பது; சம்சாரப் பயத்தை அழிப்பது.

Verse 47

संसारगह्वरगुहां प्रविहातुमेतां चेदिच्छथ प्रतिपदं भवतापखिन्नाः । नानाविधैर्निजकृतैर्बहुकर्मपाशैर्बद्धाः सुखाय शृणुतैकहितं मयोक्तम्

ஒவ்வொரு அடியிலும் சம்சாரத் தாபத்தால் சோர்ந்து, இந்த ஆழ்ந்த சம்சாரக் குகையிலிருந்து வெளியேற விரும்பினால்—தங்களே செய்த பலவகைச் செயல்களின் பல கர்மப் பாசங்களால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும்—உங்கள் நன்மை, அமைதிக்காக நான் கூறும் இந்த ஒரே நலவுரையை கேளுங்கள்।

Verse 48

शक्र वक्रगतिं मा गा मा कृथा यम यातनाम् । चेतः प्रचेतः शमय लौलुप्यं त्यज वित्तप

ஓ சக்ரா, வளைந்த வழியில் செல்லாதே; யமலோக வேதனையை உனக்கே உண்டாக்காதே. ஓ மனமே, விழிப்புடன் இரு—அமைதியடை; ஓ செல்வநாதா, பேராசையை விடு।

Verse 49

दीनानाथविशिष्टेभ्यो धनं सर्वं परित्यज । यदि संसारजलधेर्वीचीप्रेङ्खोल्लनातुरः

சம்சாரக் கடலின் அலைகள் உன்னை அலைக்கழித்து துயருறச் செய்தால், துன்புற்றவர்களுக்கும் ஆதரவற்ற அனாதைகளுக்கும்—குறிப்பாக அத்தகையோர்க்கு—உன் செல்வமெல்லாம் தானமாக அளி।

Verse 50

जन्मोद्विग्नं मृतेस्त्रस्तं ग्रस्तं कामादिभिर्नरम् । स्रस्तं यो न यमादिभ्यः पिनाकी पाति पावनः

பிறப்பின் அச்சத்தால் கலங்கியும், மரணப் பயத்தால் நடுங்கியும், காமம் முதலிய ஆசைகளால் பற்றப்பட்ட மனிதனைப் புனிதமான பினாகி சிவபெருமான் யமன் முதலியோரின் கைகளில் விழாமல் காத்தருள்கிறார்।

Verse 51

मा धेहि गर्वं कीनाश हास्यं यास्यसि पीडयन् । प्राणिनं सर्वशरणं तद्भावि शरणं तव

ஓ கஞ்சனே, அகந்தை கொள்ளாதே; உயிரினத்தைத் துன்புறுத்தினால் நீ நகைப்புக்குரியவனாவாய். எல்லா உயிர்களுக்கும் சரணானவர் இறுதியில் உனக்கும் சரணமாவார்।

Verse 52

कालः करालको बालः को मृत्युः को यमाधमः । शिवविष्णुपराणां हि नराणां किं भयं भवेत्

சிவன்-விஷ்ணுவில் பராயணமாயுள்ள மனிதர்க்கு கொடிய காலமும் குழந்தைபோல் ஆகிறது; அப்படியிருக்க மரணம் என்ன, அந்தத் தாழ்ந்த யமன் என்ன? அவர்களுக்கு பயம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 53

भवभारार्तजन्तूनां रेवातीरनिवासिनाम् । भर्गश्च भगवांश्चैव भवभीतिविभेदनौ

சம்சாரப் பாரத்தால் துயருறும் உயிர்களுக்கு, குறிப்பாக ரேவா கரையில் வாழ்வோர்க்கு, பರ್ಗன் (சிவன்) மற்றும் பகவான் (விஷ்ணு) — இவ்விருவரும் சம்சாரப் பயத்தைப் பிளந்து நீக்குவோர்.

Verse 54

शिवं भज शिवं ध्याय शिवं स्तुहि शिवं यज । शिवं नम वराक त्वं ज्ञानं मोक्षं यदीच्छसि

சிவனை வழிபடு, சிவனைத் தியானி, சிவனைப் போற்று, சிவனுக்கே யாகம் செய்; ஓ ஏழையே, சிவனுக்கு வணங்கு—ஞானமும் மோட்சமும் வேண்டினால்.

Verse 55

पठ पञ्चाननं शास्त्रं मन्त्रं पञ्चाक्षरं जप । धेहि पञ्चात्मकं तत्त्वं यज पञ्चाननं परम्

பஞ்சானனப் பெருமானின் சாஸ்திரத்தைப் படி; பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபி; பஞ்சாத்மகத் தத்துவத்தைத் தியானி; பரம பஞ்சானன சிவனை வழிபடு।

Verse 56

किं तैः कर्मगणैः शोच्यैर्नानाभावविशेषितैः । यदि पञ्चाननः श्रीमान् सेव्यते सर्वथा शिवः

எண்ணற்ற நோக்கங்களால் வேறுபட்ட அந்த இரங்கத்தக்க கர்மக் கூட்டங்கள் எதற்கு? ஸ்ரீமான் பஞ்சானன சிவனை எல்லாவிதமாகவும் பக்தியுடன் சேவித்தால் போதும்।

Verse 57

किं संसारगजोन्मत्तबृंहितैर्निभृतैरपि । यदि पञ्चाननो देवो भावगन्धोपसेवितः

உலகமெனும் உன்மத்த யானையின் கர்ஜனையை மட்டும் ஒலிக்கச் செய்யும் கட்டுப்பட்ட, கனமான சொற்கள் எதற்கு—பஞ்சானன தேவனை உள்ளார்ந்த பக்தியின் மணத்துடன் வழிபடாவிட்டால்?

Verse 58

रे मूढ किं विषादेन प्राप्य कर्मकदर्थनाम् । भवानीवल्लभं भीमं जप त्वं भयनाशनम्

ஏ மூடனே! உன் கர்மங்களால் வந்த இழிவை அடைந்து ஏன் மனச்சோர்வு? பவானியின் வல்லபன், பயநாசகன் பீமனை ஜபி।

Verse 59

नर्मदातीरनिलयं दुःखौघविलयंकरम् । स्वर्गमोक्षप्रदं भर्गं भज मूढ सुरेश्वरम्

ஏ மயங்கியவனே! நர்மதா கரையில் உறையும், துயரப் பெருக்கை கரைக்கும், ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அருளும் தேவேசன் பர்கனை வழிபடு।

Verse 60

विहाय रेवां सुरसिन्धुसेव्यां तत्तीरसंस्थं च हरं हरिं च । उन्मत्तवद्भावविवर्जितस्त्वं क्व यासि रे मूढ दिगन्तराणि

தேவர்களால் போற்றப்படும் ரேவா நதியையும், அதன் கரையில் உறையும் ஹரன் மற்றும் ஹரியையும் கைவிட்டு, ஓ மூடனே! பிதற்றியவனைப் போல உணர்வின்றி எத்திசையில் செல்கிறாய்?

Verse 61

भज रेवाजलं पुण्यं यज रुद्रं सनातनम् । जप पञ्चाक्षरीं विद्यां व्रज स्थानं च वाञ्छितम्

புனிதமான ரேவா நதி நீரைப் போற்று, சனாதன ருத்ரனை வழிபடு, பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபித்து விரும்பிய பதவியை அடைவாயாக.

Verse 62

क्लेशयित्वा निजं कायमुपायैर्बहुभिस्तु किम् । भज रेवां शिवं प्राप्य सुखसाध्यं परं पदम्

பல வழிகளில் உன் உடலை வருத்துவதால் என்ன பயன்? ரேவாவையும் சிவபெருமானையும் வழிபட்டு, எளிதில் அடையக்கூடிய பரம்பொருளை அடைவாயாக.

Verse 63

एवं कैलासमासाद्य नदीं स शिवसन्निधौ । जगौ यल्लोकपालानां तन्मयोक्तं तवाधुना

இவ்வாறு கைலாயத்தை அடைந்து, சிவபெருமானின் முன்னிலையில் அந்த நதி (நர்மதை) லோகபாலர்களிடம் கூறியதை, நான் இப்போது உனக்கு உரைத்தேன்.

Verse 64

मार्कण्डेय उवाच । स्नानदानपरो यस्तु नित्यं धर्ममनुव्रतः । नर्मदातीरमाश्रित्य मुच्यते सर्वपातकैः

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்: நர்மதை நதிக்கரையைச் சரணடைந்து, நித்தம் நீராடல், தானம் மற்றும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர், அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.

Verse 65

विधिहीनो जपेन्नित्यं वेदान्सर्वाञ्छतं समाः । मृत्युलाङ्गलजाप्येन समो योऽप्यधिको गुणैः

விதிமுறை இன்றியும் ஒருவர் தினமும் நூறு ஆண்டுகள் எல்லா வேதங்களையும் ஜபித்தாலும், ‘ம்ருத்யு-லாங்கல’ மந்திர ஜபத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியத்துக்கு சமமட்டுமே ஆகும்; உண்மையில் அந்த ஜபம் குணங்களில் மேலும் உயர்ந்தது।

Verse 66

बीजयोन्यविशुद्धस्तु यथा रुद्रं न विन्दति । तथा लाङ्गलमन्त्रोऽपि न तिष्ठति गतायुषि

விதைவும் குலமும் அசுத்தமானவன் ருத்ரனை அடையாதது போல, ஆயுள்/ஆன்மிக வலிமை சோர்ந்தவனிடத்தில் லாங்கல மந்திரமும் நிலைபெறாது; பலன் தராது।

Verse 67

गायत्रीजपसंयुक्तः संयमी ह्यधिको गुणैः । अग्निमीडे इषेत्वो वा अग्न आयाहि नित्यदा

காயத்ரீ ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, கட்டுப்பாடுடன் இருப்பவன் குணங்களில் உயர்வான். அல்லது ‘அக்னிமீளே’, ‘இஷேத்வோ’, ‘அக்ன ஆயாஹி’ போன்ற வேத மந்திரங்களையும் தினமும் ஜபிக்க வேண்டும்—இது நாள்தோறும் செய்யத்தக்கது।

Verse 68

शन्नो देवीति कूलस्थो जपेन्मुच्येत किल्बिषैः

ஆற்றங்கரையில் நின்று ‘ஶம் நோ தேவீ…’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; அதனால் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 69

साङ्गोपाङ्गांस्तथा वेदाञ्जपन्नित्यं समाहितः । न तत्फलमवाप्नोति गायत्र्या संयमी यथा

அங்க-உபாங்கங்களுடன் வேதங்களை தினமும் ஒருமுகமாக ஜபித்தாலும், காயத்ரீயில் தன்னடக்கம் கொண்டவன் பெறும் பலனுக்கு இணையான பலன் கிடைக்காது।

Verse 70

रुद्राध्यायं सकृज्जप्त्वा विप्रो वेदसमन्वितः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

வேதஞானம் உடைய பிராமணன் ருத்ராத்யாயத்தை ஒருமுறை ஜபித்தாலே, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்।

Verse 71

अन्यद्वै जप्यसंस्थानं सूक्तमारण्यकं तथा । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

அதேபோல், பிற நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஜபப் பாடங்கள்—வேத சூக்தங்கள் மற்றும் ஆரண்யகப் பகுதிகள்—ஜபித்தாலும் பாவமெல்லாம் நீங்கி விஷ்ணுலோகம் அடைவான்।

Verse 72

यत्किंचित्क्रियते जाप्यं यच्च दानं प्रदीयते । नर्मदाजलमाश्रित्य तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

எந்த ஜபம் செய்தாலும், எந்த தானம் அளித்தாலும்—நர்மதா நீரைச் சார்ந்து செய்தால்—அவை அனைத்தும் அழியாத புண்ணியமாகும்।

Verse 73

एवंविधैर्व्रतैर्नित्यं नर्मदां ये समाश्रिताः । ते मृता वैष्णवं यान्ति पदं वा शैवमव्ययम्

நித்தமும் நர்மதையைச் சரணடைந்து இத்தகைய விரதங்களை முறையாகக் கடைப்பிடிப்போர், மரணத்திற்குப் பின் அழியாத பதம்—வைஷ்ணவமோ அல்லது ஷைவமோ—அடைவார்।

Verse 74

सत्यलोकं नराः केचित्सूर्यलोकं तथापरे । अप्सरोगणसंवीता यावदाभूतसम्प्लवम्

சிலர் சத்தியலோகத்தை அடைகின்றனர்; மற்றவர்கள் சூரியலோகத்தை அடைகின்றனர்; அப்சரஸ்களின் கூட்டம் சூழ, பிரளய காலம் வரை அங்கே தங்குவர்।

Verse 75

एवं वै वर्तमानेऽस्मिंल्लोके तु नृपपुंगव । ऋषीणां दशकोट्यस्तु कुरुक्षेत्रनिवासिनाम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வுலகம் இவ்வாறே நடைபெற்று கொண்டிருந்தாலும், குருக்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்கும் ரிஷிகள் பத்து கோடி எனப் புகழ்ந்து சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 76

मया सह महाभाग नर्मदातटमाश्रिताः । फलमूलकृताहारा अर्चयन्तः स्थिताः शिवम्

மகாபாகனே! அவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து நர்மதா கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, பழம்-வேர் உணவாகக் கொண்டு, அங்கேயே தங்கி சிவனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 77

तच्च वर्षशतं दिव्यं कालसंख्यानुमानतः । षड्विंशतिसहस्राणि तानि मानुषसंख्यया

தெய்வீக காலக் கணக்கின்படி அந்த நூறு ஆண்டுகள், மனிதக் கணக்கில் இருபத்தாறு ஆயிரம் ஆண்டுகளாகும்.

Verse 78

ततस्तस्यामतीतायां सन्ध्यायां नृपसत्तम । शेषं मानुष्यमेकं तु काले वर्षशतं स्थितम्

பின்னர், அரசர்களில் உத்தமனே! அந்த சந்தியைக் காலம் கடந்தபின் ஒரு மனிதக் காலமே மீதமிருந்தது; ஆனால் காலத்தின் ஓட்டத்தில் அது நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்தது.

Verse 79

ततोऽभवदनावृष्टिर्लोकक्षयकरी तदा । यया यातं जगत्सर्वं क्षयं भूयो हि दारुणम्

அதன்பின் உலகங்களை அழிக்கும் வறட்சி ஏற்பட்டது; அதன் காரணமாக முழு ஜகத்தும் மீண்டும் மிகக் கொடிய அழிவின் பாதைக்கு நகர்ந்தது.

Verse 80

ये पूर्वमिह संसिद्धा ऋषयो वेदपारगाः । तेषां प्रभावाद्भगवान् ववर्ष बलवृत्रहा

இங்கு முன்பு சித்தி பெற்ற வேதபாரகர்களான ரிஷிகளின் தவப்பிரபாவத்தால், பகவான் பலவ்ருத்ரஹா மழையைப் பொழிவித்தான்।

Verse 81

महती भूरिसलिला समन्ताद्वृष्टिराहिता । ततो वृष्ट्या तु तेषां वै वर्तनं समजायत

எல்லாத் திசைகளிலும் மிகுந்த நீருடன் பெருமழை பொழிந்தது; அந்த மழையால் அவர்களின் வாழ்வாதாரம் மீண்டும் நிலைபெற்றது।

Verse 82

पुनर्युगान्ते सम्प्राप्ते किंचिच्छेषे कलौ युगे । निःशेषमभवत्सर्वं शुष्कं स्थावरजङ्गमम्

மீண்டும் யுகாந்தம் வந்தபோது, கலியுகத்தில் சிறிதே மீதமிருக்க, அசையும்-அசையாத அனைத்தும் முற்றிலும் உலர்ந்தது।

Verse 83

निर्वृक्षौषधगुल्मं च तृणवीरुद्विवर्जितम् । अनावृष्टिहतं सर्वं भूमण्डलमभूद्भृशम्

மரங்கள், மூலிகைகள், புதர்கள் இன்றியும், புல்-கொடிகள் இன்றியும், மழையின்மையால் முழு பூமண்டலம் கடுமையாக வாடியது।

Verse 84

ततस्ते ऋषयः सर्वे क्षुत्तृषार्ताः सहस्रशः । युगस्वभावमाविष्टा हीनसत्त्वा अभवन्नृप

அப்போது ஆயிரக்கணக்கான ரிஷிகள் பசி-தாகத்தால் துன்புற்று யுகத்தின் இயல்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்; அரசே, அவர்களின் உயிர்வலிமை குறைந்தது।

Verse 85

नष्टहोमस्वधाकारे युगान्ते समुपस्थिते । किं कार्यं क्व नु यास्यामः कोऽस्माकं शरणं भवेत्

யுகாந்தம் வந்தபோது ஹோமமும் ஸ்வதா-அர்ப்பணமும் மறைந்தன; அப்போது நாம் என்ன செய்வோம்? எங்கே போவோம்? எங்களுக்கு யார் சரணமாவார்?

Verse 86

तानहं प्रत्युवाचेदं मा भैष्टेति पुनःपुनः । ईदृग्विधा मया दृष्टा बहवः कालपर्ययाः

நான் அவர்களிடம் மீண்டும் மீண்டும், “அஞ்சாதீர்கள்” என்று சொன்னேன்; காலத்தின் இத்தகைய பல மாற்றங்களை நான் கண்டிருக்கிறேன்.

Verse 87

नर्मदातीरमाश्रित्य ते सर्वे गमिता मया । एषा हि शरणं देवी सम्प्राप्ते हि युगक्षये

நர்மதா கரையைச் சரணடைந்து நான் அவர்களையெல்லாம் இங்கே அழைத்து வந்தேன்; யுகம் முடியும் வேளையில் இந்த தேவியே (நர்மதா) உண்மையான சரணம்.

Verse 88

नान्या गतिरिहास्माकं विद्यते द्विजसत्तमाः । जनित्री सर्वभूतानां विशेषेण द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, இங்கே எங்களுக்கு வேறு வழியும் சரணமும் இல்லை. அவள் எல்லா உயிர்களுக்கும் தாய்—சிறப்பாக ஓ பிராமணோத்தமரே.

Verse 89

पितामहा ये पितरो ये चान्ये प्रपितामहाः । ते समस्ता गताः स्वर्गं समाश्रित्य महानदीम्

பாட்டனார், தந்தையர் மற்றும் பிற மூதாதையர்—அனைவரும் மகாநதியைச் சரணடைந்து ஸ்வர்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 90

भृग्वाद्याः सप्त ये त्वासन्मम पूर्वपितामहाः । धौमृणी च महाभागा मम भार्या शुचिस्मिता । मनस्वती च या मता भार्गवोऽङ्गिरसस्तथा

பிருகு முதலிய அந்த ஏழு முனிவர்கள் என் பழம்பெரும் பிதாமகர்கள்; மேலும் மகாபாக்யவதி தௌம்ரிணீ—தூய புன்னகையுடைய என் மனைவி; மரபுச் ச்மிருதியில் நினைவுகூரப்படும் மனஸ்வதி; அதுபோல பார்கவனும் ஆங்கிரசனும்—இவர்கள் அனைவரும் இப்புண்ணிய சித்தியுடன் தொடர்புடையோர்.

Verse 91

पुलस्त्यः पुलहश्चैव वसिष्ठात्रेयकाश्यपाः । तथान्ये च महाभागा नियमव्रतचारिणः । अन्ये च शतसाहस्रा अत्र सिद्धिं समागताः

புலஸ்த்யன், புலஹன், வசிஷ்டர், அத்ரி, காச்யபர்; மேலும் நியமம், விரதம் கடைப்பிடிக்கும் பிற மகாத்மாக்கள்—இன்னும் இலட்சக்கணக்கானோர் இங்கே சித்தியை அடைந்துள்ளனர்.

Verse 92

तस्मादियं महाभागा न मोक्तव्या कदाचन । नान्या काचिन्नदी शक्ता लोकत्रयफलप्रदा

ஆகையால் இந்த மகாபாக்யவதி (நதி) எந்நேரமும் கைவிடப்படக் கூடாது. மூன்று உலகங்களின் பலனை அளிக்கும் ஆற்றல் வேறு எந்த நதிக்கும் இல்லை.

Verse 93

द्वन्द्वैरनेकैर्बहुभिः क्षुत्तृषाद्यैर्महाभयैः । मुच्यन्ते ते नराः सद्यो नर्मदातीरवासिनः

நர்மதா கரையில் வாழ்பவர்கள் பலவகை இரட்டைத்தன்மைகள் மற்றும் துன்பங்கள்—பசி, தாகம் முதலிய பெரும் அச்சங்கள்—இவற்றிலிருந்து உடனே விடுபடுகின்றனர்.

Verse 94

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेवितव्या सरिद्वरा । वाञ्छद्भिः परमं श्रेय इह लोके परत्र च

எனவே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் உத்தம நன்மையை விரும்புவோர், முழு முயற்சியுடன் இந்தச் சிறந்த நதியைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும்.