Kṣetra–Kāla–Phala-kramaḥ (Hierarchy of Sacred Place, Time, and Ritual Fruit)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । देशादीन्क्रमशो ब्रूहि सूत सर्वार्थवित्तम् । सूत उवाच । शुद्धं गृहं समफलं देवयज्ञादिकर्मसु

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, அனைத்தார்த்தமும் அறிந்தவனே! தேசம் முதலியவற்றை வரிசையாகச் சொல்வாயாக. சூதன் கூறினான்—தேவயஜ்ஞம் முதலான கர்மங்களில் தூய இல்லம் (தூய இடம்) சமமான, ஏற்ற பலனை அளிக்கும்.

Verse 2

ततो दशगुणं गोष्ठं जलतीरं ततो दश । ततो दशगुणं बिल्वतुलस्यश्वत्थमूलकम्

அதனைவிட கோசாலையில் செய்யும் பூஜை பத்துமடங்கு புண்ணியத்தை அளிக்கும். நதிக்கரையில் செய்யும் பூஜை அதைவிடவும் பத்துமடங்கு பலன் தரும். மேலும் பில்வமரம், துளசி அல்லது அரசமரத்தின் அடியில் செய்யும் பூஜை அதைவிடவும் பத்துமடங்கு மேலான புண்ணியபலனை அளிக்கும்.

Verse 3

ततो देवालयं विद्यात्तीर्थतीरं ततो दश । ततो दशगुणं नद्यास्तीर्थनद्यास्ततो दश

சாதாரண தீர்த்தத் துறையைவிட தேவாலயத்தின் புண்ணியம் பத்துமடங்கு என்று அறிய வேண்டும். அதைவிட நதியின் புண்ணியம் பத்துமடங்கு; தீர்த்தமாகவே விளங்கும் நதியின் புண்ணியம் அதைவிடவும் பத்துமடங்கு.

Verse 4

सप्तगंगानदीतीरं तस्या दशगुणं भवेत् । गंगा गोदावरी चैव कावेरी ताम्रपर्णिका

‘சப்தகங்கை’ எனப் போற்றப்படும் நதிகளின் கரை மிகப் புனிதம்; அங்கே பெறும் புண்ணியம் பத்துமடங்காகும். (புனித நதிகளில்) கங்கை, கோதாவரி, காவேரி, தாமிரபர்ணிகா ஆகியவை உள்ளன.

Verse 5

सिंधुश्च सरयू रेवा सप्तगंगाः प्रकीर्तिताः । ततोऽब्धितीरं दश च पर्वताग्रे ततो दश

சிந்து, சரயூ, ரேவா ஆகியவையும் ‘சப்தகங்கை’ எனப் புகழப்படுகின்றன. அதன் பின் கடற்கரையில் பத்து (புனிதத் தலங்கள்), மேலும் மலைச் சிகரங்களில் இன்னும் பத்து (தலங்கள்) உள்ளன.

Verse 6

सर्वस्मादधिकं ज्ञेयं यत्र वा रोचते मनः । कृते पूर्णफलं ज्ञेयं यज्ञदानादिकं तथा

அனைத்து சாதனைகளிலும் மனம் உண்மையாக விரும்பி மகிழ்வதையே மிக உயர்ந்ததாக அறிக. அது பக்தியுடன் செய்யப்படின் முழுப் பலன் தரும்—யாகம், தானம் அல்லது பிற புனித அனுஷ்டானமாயினும்.

Verse 7

त्रेतायुगे त्रिपादं च द्वापरेऽर्धं सदा स्मृतम् । कलौ पादं तु विज्ञेयं तत्पादोनं ततोर्द्धके

திரேதா யுகத்தில் தர்மம் மூன்று பாதங்களாக நினைக்கப்படுகிறது; துவாபரத்தில் எப்போதும் அரை. கலி யுகத்தில் அது ஒரு பாதமட்டுமே என அறிக; அதன் பிந்தைய பாதியில் அதைவிடவும் குறைவு.

Verse 8

शुद्धात्मनः शुद्धदिनं पुण्यं समफलं विदुः । तस्माद्दशगुणं ज्ञेयं रविसंक्रमणे बुधाः

தூய ஆத்மாவிற்கு தூய (புனித) நாளில் செய்யும் புண்ணியம் சமமான பலனைத் தரும் என ஞானிகள் அறிவர். ஆகவே சூரியன் ராசி மாறும் சங்கிரமணக் காலத்தில் அது பத்துமடங்கு எனப் பண்டிதர் கூறுவர்.

Verse 9

विषुवे तद्दशगुणमयने तद्दश स्मृतम् । तद्दश मृगसंक्रांतौ तच्चंद्र ग्रहणे दश

விஷுவ (சமநாள்) காலத்தில் அது பத்துமடங்கு; அயன (உத்தராயண/தட்சிணாயண) காலத்திலும் பத்துமடங்கு என ஸ்மிருதி கூறும். மகர சங்கிராந்தியிலும் பத்துமடங்கு; சந்திர கிரகணத்திலும் பத்துமடங்கு.

Verse 10

ततश्च सूर्यग्रहणे पूर्णकालोत्तमे विदुः । जगद्रूपस्य सूर्यस्य विषयोगाच्च रोगदम्

அதன்பின் சூரிய கிரகணத்தில்—மிகவும் முழுமையான, மிகச் சுபமான நேரத்தில்—ஞானிகள் கூறுவர்: உலகரூபமான சூரியன் விஷ-யோகத்துடன் சேர்ந்ததால் அது நோயை அளிப்பதாகும்.

Verse 11

अतस्तद्विषशांत्यर्थं स्नानदानजपांश्चरेत् । विषशांत्यर्थकालत्वात्स कालः पुण्यदः स्मृतः

ஆகவே அந்த விஷத்தின் சாந்திக்காக ஸ்நானம், தானம், ஜபம் ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும். விஷ-சாந்திக்கெனவே அமைந்த காலமாதலால் அந்தக் காலமே புண்ணியத்தை அளிப்பதாக ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது.

Verse 12

जन्मर्क्षे च व्रतांते च सूर्यरागोपमं विदुः । महतां संगकालश्च कोट्यर्कग्रहणं विदुः

ஜன்ம நக்ஷத்திர நாளிலும், விரத முடிவிலும் செய்யும் பூஜை சூரிய கிரகணத்துக்கு ஒப்பான பலன் தரும் என ஞானிகள் கூறுவர். மேலும் மகாத்மாக்களின் சங்கக் காலம் கோடி சூரிய கிரகணப் பலனுக்கு சமம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 13

तपोनिष्ठा ज्ञाननिष्ठा योगिनो यतयस्तथा । पूजायाः पात्रमेते हि पापसंक्षयकारणम्

தவத்தில் நிலைத்தோர், ஞானத்தில் உறைந்தோர், மேலும் யோகிகளும் கட்டுப்பாட்டுடைய யதிகளும்—இவர்களே பூஜைக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய பாத்திரங்கள்; ஏனெனில் பாவநாசத்திற்குக் காரணமாவர்.

Verse 14

चतुर्विंशतिलक्षं वा गायत्र्या जपसंयुतः । ब्राह्मणस्तु भवेत्पात्रं संपूर्णफलभोगदम्

காயத்ரீ ஜபத்தை—இருபத்திநான்கு லட்சம் வரை—even செய்த பிராமணன் நிச்சயமாகத் தகுதியான பாத்திரனாவான்; அவன் தர்மகர்மத்தின் முழுமையான பலனை அனுபவிக்கத் தகுதி பெறுவான்.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां पंचदशोध्यायः

இவ்வாறு திரு சிவமகாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 16

गायकं त्रायते पाताद्गायत्रीत्युच्यते हि सा । यथाऽर्थहिनो लोकेऽस्मिन्परस्यार्थं न यच्छति

அவள் ‘காயத்ரீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; ஏனெனில் ஜபிப்பவனை வீழ்ச்சியிலிருந்து காக்கிறாள். இவ்வுலகில் அர்த்தமற்றவன் பிறரின் அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்த இயலாதது போல, சிவ வழிபாட்டில் மந்திரம் உண்மையான பொருள்-புரிதலோடு வைத்தாலே விடுதலைப் பலன் தரும்.

Verse 17

अर्थवानिह यो लोके परस्यार्थं प्रयच्छति । स्वयं शुद्धो हि पूतात्मा नरान्संत्रातुमर्हति

இந்த உலகில் செல்வமுடையவன் பிறரின் நலனுக்காக தானம் அளித்தால், அவன் தானே தூய்மையடைந்து புனித உள்ளமுடையவனாகிறான்; மக்களை காக்கவும் உயர்த்தவும் தகுதியுடையவனாகிறான்.

Verse 18

गायत्रीजपशुद्धो हि शुद्धब्राह्मण उच्यते । तस्माद्दाने जपे होमे पूजायां सर्वकर्मणि

காயத்ரீ ஜபத்தால் தூய்மையடைந்தவனே தூய பிராமணன் எனப்படுகிறான். ஆகவே தானம், ஜபம், ஹோமம், பூஜை மற்றும் எல்லா கர்மங்களிலும் அந்தத் தூய்மையே தகுதியாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Verse 19

दानं कर्तुं तथा त्रातुं पात्रं तु ब्राह्मणोर्हति । अन्नस्य क्षुधितं पात्रं नारीनरमयात्मकम्

தானமும் பாதுகாப்பும் அளிப்பதற்கு உரிய பாத்திரன் பிராமணனே எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் அன்னதானத்தில் பாத்திரன் பசியுற்றவனே—பெண்ணோ ஆணோ—உடலுடையோரின் பசி ஒன்றே.

Verse 20

ब्राह्मणं श्रेष्ठमाहूय यत्काले सुसमाहितम् । तदर्थं शब्दमर्थं वा सद्बोधकमभीष्टदम्

உகந்த காலத்தில் மனம் அமைந்த சிறந்த பிராமணனை அழைத்து, அவரிடமிருந்து உண்மையான போதனையை நாட வேண்டும்—அது சரியான சொல் (மந்திரம்/உபதேசம்) ஆகவோ, அதன் பொருள் ஆகவோ—அது நல்லுணர்வை எழுப்பி விருப்பத்தை அருளும்.

Verse 21

इच्छावतः प्रदानं च संपूर्णफलदं विदुः । यत्प्रश्नानंतरं दत्तं तदर्धं फलदं विदुः

விருப்பத்துடன் அளிக்கப்படும் தானம் முழுப் பலன் தரும் என்று ஞானிகள் கூறுவர். ஆனால் கேட்ட பிறகே அளிக்கப்படும் தானம் அரை பலன் தரும் என அறியப்படுகிறது.

Verse 22

यत्सेवकाय दत्तं स्यात्तत्पादफलदं विदुः । जातिमात्रस्य विप्रस्य दीनवृत्तेर्द्विजर्षभाः

இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தோர் அறிந்தது: சேவகனுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானம் அவன் நிலையிற்கேற்ற பலனையே தரும். மேலும் பிறப்பால் மட்டும் பிராமணனாய் வறுமை வாழ்வுடையவனுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானமும் அதேபோல் வரையறுக்கப்பட்ட பலனையே தரும்.

Verse 23

दत्तमर्थं हि भोगाय भूर्लोकेदशवार्षिकम् । वेदयुक्तस्य विप्रस्य स्वर्गे हि दशवार्षिकम्

இன்பத்திற்காகத் தானமாக அளித்த செல்வம் பூலோகத்தில் பத்து ஆண்டுகள் புண்ணியம் தரும்; வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு அளித்த அதே தானம் ஸ்வர்கத்தில் பத்து ஆண்டுகள் பலன் தரும்.

Verse 24

गायत्रीजपयुक्तस्य सत्ये हि दशवार्षिकम् । विष्णुभक्तस्य विप्रस्य दत्तं वैकुंठदं विदुः

சத்யயுகத்தில் காயத்ரீ ஜபத்தில் ஈடுபட்டு விஷ்ணு-பக்தனான பிராமணருக்கு அளிக்கும் தானம்—அறிஞர்கள் கூறுவது போல—வைகுண்டப் பிராப்திக்குக் காரணமாகும்.

Verse 25

शिवभक्तस्य विप्रस्य दत्तं कैलासदं विदुः । तत्तल्लोकोपभोगार्थं सर्वेषां दानमिष्यते

சிவபக்தனான பிராமணருக்கு அளித்த தானம்—அறிஞர்கள் கூறுவது போல—கைலாசத்தை அளிப்பதாகும். தத்தம் உலகங்களில் பலனை அனுபவிக்கத் தானம் அனைவருக்கும் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 26

दशांगमन्नं विप्रस्य भानुवारे ददन्नरः । परजन्मनि चारोग्यं दशवर्षं समश्नुते

ஞாயிற்றுக்கிழமை பிராமணருக்கு பத்து வகை உணவுப் பொருள்களுடன் கூடிய அன்னதானம் செய்பவன், அடுத்த பிறவியில் பத்து ஆண்டுகள் நோயற்ற ஆரோக்கியத்தை அடைவான்.

Verse 27

बहुमानमथाह्वानमभ्यंगं पादसेवनम् । वासो गंधाद्यर्चनं च घृतापूपरसोत्तरम्

பக்தன் (சிவனை) ஆழ்ந்த மரியாதையுடன் அழைத்து, அப்யங்கம் செய்து திருவடிச் சேவை செய்ய வேண்டும்; ஆடை அர்ப்பணித்து, சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருள்களால் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; பின்னர் நெய், அப்பூபம் (இனிப்பு) உடன் சிறந்த ரச நைவேத்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 28

षड्रसं व्यंजनं चैव तांबूलं दक्षिणोत्तरम् । नमश्चानुगमश्चैव स्वन्नदानं दशांगकम्

ஆறு சுவைகளும் கொண்ட உணவும் துணை உணவுகளும், தாம்பூலமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் வலப்புறப் பிரதட்சிணமும் எதிர்முறை பரிக்ரமமும் செய்து, நமஸ்காரம் செய்து பக்தியுடன் பின்தொடர வேண்டும்; இவ்வாறு நன்கு தயாரித்த அன்னதானம் பத்து அங்கங்களுடைய பூஜையாகிறது.

Verse 29

दशांगमन्नं विप्रेभ्यो दशभ्यो वै ददन्नरः । अर्कवारे तथाऽऽरोग्यं शतवर्षं समश्नुते

அர்கவாரம் (ஞாயிற்றுக்கிழமை) அன்று பத்து பிராமணர்களுக்கு பத்து அங்கங்களுடன் கூடிய முழு உணவைத் தானமாக அளிக்கும் மனிதன், நிச்சயமாக நோயற்ற ஆரோக்கியத்தையும் நூறு ஆண்டுகள் நிறைந்த ஆயுளையும் அனுபவிப்பான்.

Verse 30

सोमवारादिवारेषु तत्तद्वारगुणं फलम् । अन्नदानस्य विज्ञेयं भूर्लोके परजन्मनि

திங்கட்கிழமை முதலான ஒவ்வொரு வாரநாளிலும், அந்தந்த வாரத்தின் குணத்திற்கேற்ப அன்னதானத்தின் பலன் அறியப்பட வேண்டும்—இவ்வுலகிலும் மறுபிறவியிலும்।

Verse 31

सप्तस्वपि च वारेषु दशभ्यश्च दशांगकम् । अन्नं दत्त्वा शतं वर्षमारोग्यादिकमश्नुते

ஏழு வாரநாள்களிலும், மேலும் ‘தசாங்க’ எனப்படும் பத்து புனிதக் காலங்களிலும் அன்னம் தானம் செய்பவன், நூறு ஆண்டுகள் ஆயுளும் ஆரோக்கியம் முதலான அருள்களும் பெறுவான்।

Verse 32

एवं शतेभ्यो विप्रेभ्यो भानुवारे ददन्नरः । सहस्रवर्षमारोग्यं शर्वलोके समश्नुते

இவ்வாறு ஞாயிற்றுக்கிழமை நூறு பிராமணர்களுக்கு தானம் அளிப்பவன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆரோக்கிய நலனைப் பெறுவான்; மேலும் சர்வனாகிய சிவனின் லோகத்தில் அந்தப் புண்ணியப் பயனை அனுபவிப்பான்.

Verse 33

सहस्रेभ्यस्तथा दत्त्वाऽयुतवर्षं समश्नुते । एवं सोमादिवारेषु विज्ञेयं हि विपश्चिता

அதேபோல் ஆயிரம் பேருக்கு தானம் அளித்தால் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் பயனை அனுபவிப்பான். திங்கள் முதலான பிற வாரங்களிலும் இதற்கேற்ற பலன் வேறுபாடுகளை அறிவோர் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

Verse 34

भानुवारे सहस्राणां गायत्रीपूतचेतसाम् । अन्नं दत्त्वा सत्यलोके ह्यारोग्यादि समश्नुते

ஞாயிற்றுக்கிழமை காயத்ரீயால் மனம் தூய்மையடைந்த ஆயிரம் பேருக்கு அன்னதானம் செய்பவன் சத்தியலோகத்தில் நோயற்ற நலம் முதலான புண்ணியப் பயன்களை அனுபவிப்பான்.

Verse 35

अयुतानां तथा दत्त्वा विष्णुलोके समश्नुते । अन्नं दत्त्वा तु लक्षाणां रुद्र लोके समश्नुते

யதோசிதமாக பத்தாயிரம் தானம் செய்தால் விஷ்ணுலோக இன்பத்தை அனுபவிப்பான்; ஆனால் இலட்சக்கணக்கில் அன்னதானம் செய்தால் ருத்ரலோகம் (சிவதாமம்) அடைவான்.

Verse 36

बालानां ब्रह्मबुद्ध्या हि देयं विद्यार्थिभिर्नरैः । यूनां च विष्णुबुद्ध्या हि पुत्रकामार्थिभिर्नरैः

கல்வி நாடுவோர் குழந்தைகளைப் பிரம்மராகக் கருதி தானம் செய்ய வேண்டும்; புத்திரம் வேண்டுவோர் இளைஞர்களை விஷ்ணுவாகக் கருதி தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

वृद्धानां रुद्र बुद्ध्या हि देयं ज्ञानार्थिभिर्नरैः । बालस्त्रीभारतीबुद्ध्या बुद्धिकामैर्नरोत्तमैः

உண்மையான ஞானத்தை நாடும் ஆண்கள் முதியோரை ருத்ரரூபமாகக் கருதி நிச்சயமாகத் தானம் செய்ய வேண்டும். நுண்ணிய அறிவை விரும்பும் சிறந்தோர் குழந்தை, பெண், பண்டிதர் ஆகியோரை பாரதி (சரஸ்வதி) ரூபமாகக் கருதி மரியாதையுடன் வழங்க வேண்டும்.

Verse 38

लक्ष्मीबुद्ध्या युवस्त्रीषु भोगकामैर्नरोत्तमैः । वृद्धासु पार्वतीबुद्ध्या देयमात्मार्थिभिर्जनैः

இன்பத்தை நாடும் சிறந்தோர் இளம்பெண்களில் லக்ஷ்மீ-பாவம் கொள்ள வேண்டும். ஆத்ம நலனை நாடுவோர் முதிய பெண்களில் பார்வதி-பாவம் கொண்டு தானமும் சேவையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

शिलवृत्त्योञ्छवृत्त्या च गुरुदक्षिणयार्जितम् । शुद्धद्रव्यमिति प्राहुस्तत्पूर्णफलदं विदुः

கல்லைப் போலக் கடின உழைப்பால், அறுவடைக்குப் பின் மீதமுள்ளதைச் சேகரித்து (உஞ்஛விருத்தி), அல்லது குருதக்ஷிணையாகப் பெற்ற பொருள் ‘சுத்தத் திரவியம்’ எனப்படும். அத்தகைய சுத்த அర్పணம் வழிபாட்டிற்கு முழுப் பலன் தரும் என ஞானிகள் அறிவர்.

Verse 40

शुक्लप्रतिग्रहाद्दत्तं मध्यमं द्रव्यमुच्यते । कृषिवाणिज्यकोपेतमधमं द्रव्यमुच्यते

தூயதும் தர்மமானதும் ஆகிய பிரதிக்ரஹத்தால் பெற்ற செல்வத்தால் அளிக்கப்படும் தானம் ‘மத்தியம’ த்ரவியம் எனப்படும். ஆனால் வேளாண்மை மற்றும் வாணிகத்துடன் தொடர்புடைய செல்வம் தானத்திற்கு ‘அதம’ த்ரவியம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 41

क्षत्रियाणां विशां चैव शौर्यवाणिज्यकार्जितम् । उत्तमं द्रव्यमित्याहुः शूद्राणां भृतकार्जितम्

க்ஷத்திரியருக்கு வீரத்தால் ஈட்டிய செல்வமும், வைசியருக்கு வாணிகத்தால் பெற்ற செல்வமும் ‘உத்தம த்ரவியம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. சூத்ரருக்கு நீதியான சேவை-தொழில் (ஊதிய உழைப்பு) மூலம் ஈட்டிய செல்வமே உத்தமம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 42

स्त्रीणां धर्मार्थिनां द्रव्यं पैतृकं भर्तृकं तथा । गवादीनां द्वादशीनां चैत्रादिषु यथाक्रमम्

தர்மமும் நல்வளமும் நாடும் பெண்களுக்கு தானத்திற்குரிய செல்வம் தந்தையிடமிருந்து வந்ததும், கணவரிடமிருந்து வந்ததும்—இரண்டும் விதிப்படி உரியது; மேலும் கோதானம் முதலான பன்னிரண்டு விரதங்களில் சைத்ரம் முதலான மாதங்களின் வரிசையை முறையாகப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 43

संभूय वा पुण्यकाले दद्यादिष्टसमृद्धये । गोभूतिलहिरण्याज्यवासोधान्यगुडानि च

அல்லது புண்ணிய காலத்தில் ஒன்றுகூடி, தன் விருப்பங்கள் நிறைவேறி வளம் பெருகுவதற்காக தானம் செய்ய வேண்டும்—பசுக்கள், நிலம், எள், பொன், நெய், ஆடைகள், தானியம், வெல்லம் முதலியன.

Verse 44

रौप्यं लवणकूष्मांडे कन्याद्वादशकं तथा । गोदानाद्दत्तगव्येन गोमयेनोपकारिणा

வெள்ளி, உப்பு, கூஷ்மாண்டம் (பூசணிக்காய்) ஆகியவற்றைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல பன்னிரண்டு கன்னியர் தானமும். கோதானத்தால் கோவின் உற்பத்திகளாலும் கோமயத்தாலும் பக்தன் உபகாரியாகிறான்; ஏனெனில் அவை விரத-அனுஷ்டானங்களில் தூய்மையளிக்கும் உதவிகளாக மதிக்கப்படுகின்றன।

Verse 45

धनधान्याद्याश्रितानां दुरितानां निवारणम् । जलस्नेहाद्याश्रितानां दुरितानां तु गोजलैः

செல்வம், தானியம் முதலியவற்றால் பற்றிக்கொள்ளும் பாவங்கள் நீங்கும்; நீர், எண்ணெய் முதலியவற்றால் உண்டாகும் பாவங்கள் கோ-ஜலத்தால் அகலும்।

Verse 46

कायिकादित्राणां तु क्षीरदध्याज्यकैस्तथा । तथा तेषां च पुष्टिश्च विज्ञेया हि विपश्चिता

உடல் முதலியவற்றைக் காக்க பால், தயிர், நெய் ஆகியவற்றைத் தூய அர்ப்பணமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். இவற்றாலேயே போஷணமும் வலமும் பெருகும் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்।

Verse 47

भूदानं तु प्रतिष्ठार्थमिह चाऽमुत्र च द्विजाः । तिलदानं बलार्थं हि सदा मृत्युजयं विदुः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, நிலதானம் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் புகழும் நிலைத்தன்மையும் அளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. எள்ளுதானம் வலத்திற்காக; அது எப்போதும் மரணஜயத்திற்கு துணை என அறியப்படுகிறது.

Verse 48

हिरण्यं जाठराग्नेस्तु वृद्धिदं वीर्यदं तथा । आज्यं पुष्टिकरं विद्याद्वस्त्रमायुष्करं विदुः

பொன் ஜடராக்னியை வளர்த்தும் வீரிய-வலிமையைப் பெருக்கியும் செய்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. நெய் புஷ்டி தருவது; ஆடை ஆயுளை அளிப்பது என்று ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்.

Verse 49

धान्यमन्नं समृद्ध्यर्थं मधुराहारदं गुडम् । रौप्यं रेतोभिवृद्ध्यर्थं षड्रसार्थं तु लावणम्

செல்வச் சமృద్ధிக்காக தானியமும் சமைத்த அன்னமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இனிய உணவுக்காக வெல்லம். வீரிய வளர்ச்சிக்காக வெள்ளி; ஆறு சுவைகளின் நிறைவைப் பெற உப்பே.

Verse 50

सर्वं सर्वसमृद्ध्यर्थं कूष्मांडं पुष्टिदं विदुः । प्राप्तिदं सर्वभोगानामिह चाऽमुत्र च द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே, எல்லா விதமான சமృద్ధிக்காகக் கூஷ்மாண்டம் (சாம்பல் பூசணிக்காய்) புஷ்டி தருவது என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர். இது இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லா போகங்களின் பெறுபேற்றை அளிக்கும்.

Verse 51

यावज्जीवनमुक्तं हि कन्यादानं तु भोगदम् । पनसाम्रकपित्थानां वृक्षाणां फलमेव च

கன்யாதானம் வாழ்நாள் முழுவதும் போகமும் நலனும் அளிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது; பலா, மா, விலாம்பழம் (கபித்தம்) போன்ற மரங்களில் பெறப்படுவது கனியே அல்லவா.

Verse 52

कदल्याद्यौषधीनां च फलं गुल्मोद्भवं तथा । माषादीनां च मुद्गानां फलं शाकादिकं तथा

வாழை முதலிய மூலிகைத் தாவரங்களின் கனிகள், மேலும் புதர்களிலிருந்து விளையும் கனிகள்; மாஷம், முத்கம் முதலிய பயறு வகைகளின் விளைச்சல்—கீரை, காய்கறி முதலியவற்றுடன்—இவை அனைத்தும் சிவபூஜையில் அர்ப்பணிக்கத் தகுந்தவை।

Verse 53

मरीचिसर्षपाद्यानां शाकोपकरणं तथा । यदृतौ यत्फलं सिद्धं तद्देयं हि विपश्चिता

மிளகு, கடுகு முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட கீரை-உபகரணங்களும் சுவையூட்டும் பொருட்களும் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும். மேலும் அந்தந்த பருவத்தில் இயல்பாகப் பழுத்து கிடைக்கும் பழமே ஞானி பக்தனால் சிவபூஜையில் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 54

श्रोत्रादींद्रियतृप्तिश्च सदा देया विपश्चिता । शब्दादिदशभोगार्थं दिगादीनां च तुष्टिदा

கேள்வி முதலிய இந்திரியங்களுக்கு திருப்தி அளிப்பவற்றை ஞானி எப்போதும் வழங்க வேண்டும்; அப்பொழுது ஒலி முதலிய பத்து வகை அனுபவங்கள் முறையாக நிறைவேறி, திசைகளின் அதிஷ்டாதி தேவதைகளும் தொடர்புடைய சக்திகளும் மகிழ்வர்.

Verse 55

वेदशास्त्रं समादाय बुद्ध्वा गुरुमुखात्स्वयम् । कर्मणां फलमस्तीति बुद्धिरास्तिक्यमुच्यते

வேதமும் சாஸ்திரங்களும் ஏற்று, குருவின் வாய்மொழியால் அவற்றின் தத்துவத்தைத் தானே உணர்ந்து, ‘கர்மங்களுக்கு பலன் நிச்சயம் உண்டு’ என்ற உறுதியான அறிவே ‘ஆஸ்திக்யம்’ (இறைநம்பிக்கை) எனப்படுகிறது.

Verse 56

बंधुराजभयाद्बुद्धिश्रद्धा सा च कनीयसी । सर्वाभावे दरिद्र स्तु वाचा वा कर्मणा यजेत्

உறவினரின் அச்சம் அல்லது அரசனின் அச்சம் காரணமாக ஒருவரின் அறிவும் நம்பிக்கையும் தளர்ந்தால், அவனுடைய பக்தி மிகச் சிறியதாகிவிடும். ஆயினும் அனைத்தும் இல்லாத நிலையிலும், ஏழையாக இருந்தாலும், வாக்கால் (ஜபம்-பிரார்த்தனை) அல்லது இயன்ற செய்கையால் சிவபூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 57

वाचिकं यजनं विद्यान्मंत्रस्तोत्रजपादिकम् । तीर्थयात्राव्रताद्यं हि कायिकं यजनं विदुः

மந்திரம், ஸ்தோத்திரம், ஜபம் முதலியவற்றால் நிகழும் வழிபாடு வாசிக யஜனம் என அறிக. தீர்த்தயாத்திரை, விரதம் முதலியவை காயிக (உடல்) யஜனம் எனப் பண்டிதர் கூறுவர்.

Verse 58

येन केनाप्युपायेन ह्यल्पं वा यदि वा बहु । देवतार्पणबुद्ध्या च कृतं भोगाय कल्पते

எந்த வழியிலாயினும்—சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—தேவன் (சிவன்) அர்ப்பண எண்ணத்துடன் செய்தால் அது பிரசாதமாக அனுபவிக்கத் தகும்.

Verse 59

तपश्चर्या च दानं च कर्तव्यमुभयं सदा । प्रतिश्रयं प्रदातव्यं स्ववर्णगुणशोभितम्

தபச்சரியையும் தானத்தையும் எப்போதும் மேற்கொள்ள வேண்டும். தம் வர்ண-குணங்களுக்கு ஏற்ற நற்பண்புகளால் அலங்கரித்து அடைக்கலமும் விருந்தோம்பலும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 60

देवानां तृप्तयेऽत्यर्थं सर्वभोगप्रदं बुधैः । इहाऽमुत्रोत्तमं जन्मसदाभोगं लभेद्बुधः । ईश्वरार्पणबुद्ध्या हि कृत्वा मोक्षफलं लभेत्

தேவர்களின் திருப்திக்காக முழு மனத்துடன் செய்யப்படும் இச்செயல், அறிஞர் கூறுவதுபோல் எல்லா நல அனுபவங்களையும் அளிக்கும். விவேகமுள்ள பக்தன் இம்மையிலும் மறுமையிலும் சிறந்த வாழ்வையும் நிலையான நலனையும் பெறுவான்; மேலும் ஈசன் (சிவன்) அர்ப்பண எண்ணத்துடன் செய்தால் மோட்சப் பயனையும் அடைவான்.

Verse 61

य इमं पठतेऽध्यायं यः शृणोति सदा नरः । तस्य वैधर्मबुद्धिश्च ज्ञानसिद्धिः प्रजायते

இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்பவனும், எப்போதும் இதைச் செவிமடுப்பவனும், தர்மவிவேகப் புத்தியையும் ஞானசித்தியின் பலனையும் தன்னுள் பெறுகின்றான்।