पापभेदवर्णनम् (Classification of Sins / Taxonomy of Pāpa)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । द्विजद्रव्यापहरणमपि दायव्यतिक्रमः । अतिमानोऽतिकोपश्च दांभिकत्वं कृतघ्नता

சனத்குமாரர் கூறினார்— த்விஜனின் (பிராமணனின்) செல்வத்தை அபகரிப்பதும், உரிய பங்கு/பாரம்பரிய உரிமையை மீறுவதும் பெருங்குற்றம். மிகை அகந்தை, மிகை கோபம், தம்பம், நன்றிக்கேடு ஆகியனவும் பந்தமளிக்கும் குற்றங்கள்।

Verse 3

परिवित्तिः परिवेत्ता च यया च परिविद्यते । तयोर्दानं च कन्यायास्तयोरेव च याजनम्

‘பரிவித்தி’ (மூத்த சகோதரன் திருமணமின்றி இருப்பவன்), ‘பரிவேத்தா’ (இளையவன் முதலில் திருமணம் செய்வவன்) மற்றும் இதை நிகழ்த்தும் பெண்— இவ்விரு சகோதரருக்கே கன்னியாதானமும், அவர்களுக்கே யாஜனம் (புரோகிதச் செயல்) விதிக்கப்பட்டது।

Verse 4

शिवाश्रमतरूणां च पुष्पारामविनाशनम् । यः पीडामाश्रमस्थानामाचरेदल्पिकामपि

சிவாஶ்ரமத்தின் மரங்களை அழித்து மலர்தோட்டங்களை நாசம் செய்வோன், அல்லது ஆசிரமவாசிகளுக்கு சிறிதளவும் துன்பம் விளைவிப்போன்— சிவனின் புனிதத் தலத்திற்கு பெருங்குற்றம் செய்கிறான்।

Verse 5

सभृत्यपरिवारस्य पशुधान्यधनस्य च । कुप्यधान्यपशुस्तेयमपां व्यापावनं तथा

சேவகர்-குடும்பத்துடன் கூடிய இல்லத்தாரின் மாடு, தானியம், செல்வம் ஆகியவற்றைத் திருடுதல்; மதிப்புமிக்க பொருள், அன்னம், கால்நடை திருடுதல்; மேலும் நீரை மாசுபடுத்துதல் அல்லது கெடுப்பது—இவையும் கடும் பாவச் செயல்கள்.

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्या मुमासंहितायां पापभेदवर्णनं नाम षष्ठोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் ‘பாபபேதவர்ணனம்’ எனப்படும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 7

स्त्रीधनान्युपजीवंति स्त्रीभिरप्यन्तनिर्जिताः । अरक्षणं च नारीणां मायया स्त्रीनिषेवणम्

அவர்கள் பெண்களின் செல்வத்தைச் சார்ந்து வாழ்கிறார்கள்; பெண்களாலேயே முற்றிலும் அடக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்; பெண்களுக்கு பாதுகாப்பளிக்காமல், மாயையால் மயங்கி பெண்-சங்கத்தில் மூழ்குகின்றனர்।

Verse 8

कालागताप्रदानं च धान्यवृद्ध्युपसेवनम् । निंदिताच्च धनादानं पण्यानां कूट जीवनम्

உகந்த காலம் கடந்த பின்பே தானம் செய்வது; தானிய லாபத்திற்காக குவித்து கையாள்வது; பழிக்கத்தக்கவரிடமிருந்து தானம் பெறுவது; வாணிபத்தில் வஞ்சகத்தால் வாழ்வது—இவை கண்டிக்கத்தக்க வாழ்வுமுறைகள்; அவை மாசை கட்டி வைத்து சிவபக்தியைத் தடுக்கும்।

Verse 9

विषमारण्यपत्राणां सततं वृषवाहनम् । उच्चाटनाभिचारं च धान्यादानं भिषक्क्रिया

விஷமுள்ள காட்டு தாவர இலைகளைப் பயன்படுத்தியும், வृषவாஹனனாகிய சிவனை நோக்கி இடையறாது சடங்குகளைச் செலுத்தியும், மக்கள் உயர்சாடனம், அபிசாரம் போன்ற தீங்கான செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர்; மேலும் தானியத் தானம், வைத்தியச் செயல்கள் போன்ற உலகியலான முயற்சிகளிலும் சிக்குகின்றனர்.

Verse 10

जिह्वाकामोपभोगार्थं यस्यारंभः सुकर्मसु । मूलेनख्यापको नित्यं वेदज्ञानादिकं च यत्

நாவாசையின் இன்பத்திற்காக நற்கருமங்களையும் தொடங்குபவன், அதேவேளை ‘எனக்கு வேதஞானம் முதலியவை உண்டு’ என்று அடியிலிருந்து எப்போதும் புகழ்ந்து கூறிக்கொண்டிருந்தால்—அவன் பக்தியால் அல்ல, ஆசையும் தன்னை வெளிப்படுத்தும் மனமும் தூண்டுகின்றன.

Verse 11

ब्राह्म्यादिव्रतसंत्यागश्चान्याचारनिषेवणम् । असच्छास्त्राधिगमनं शुष्कतर्कावलम्बनम्

பிராஹ்ம்யாதி விரதங்களைத் துறத்தல், அந்நிய/அசாஸ்த்ரீய ஆசாரங்களைப் பின்பற்றல், அசத் சாஸ்திரங்களைப் படித்தல், வறண்ட வாதத் தர்க்கத்தில் பற்றுதல்—இவை உண்மையான சைவப் பாதையிலிருந்து விலக்குகின்றன।

Verse 12

देवाग्निगुरुसाधूनां निन्दया ब्राह्मणस्य च । प्रत्यक्षं वा परोक्षं वा राज्ञां मण्डलिनामपि

தேவர்கள், புனித அக்னி, குருக்கள், சாதுக்கள் ஆகியோரைக் கண்டித்தலும், பிராமணனை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ இகழ்தலும்; அதுபோல அரசர் மற்றும் ஆட்சியாளரைப் பழித்தலும்—மகாதோஷத்தை உண்டாக்கும்।

Verse 13

उत्सन्नपितृदेवेज्या स्वकर्म्मत्यागिनश्च ये । दुःशीला नास्तिकाः पापास्सदा वाऽसत्यवादिनः

பித்ரு-தேவ வழிபாட்டை விட்டுவிட்டு, தமக்குரிய நியதக் கடமைகளைத் துறந்து, தீயொழுக்கம் உடையவர்களாய், நாஸ்திகராய், பாவிகளாய், எப்போதும் பொய் பேசுவோராய் இருப்போர்—சைவ தர்ம வாழ்விலிருந்து வீழ்வர்।

Verse 14

पर्वकाले दिवा वाप्सु वियोनौ पशुयोनिषु । रजस्वलाया योनौ च मैथुनं यः समाचरेत्

விலக்கப்பட்ட காலங்களில், பகலில், நீரில், தகாத இடத்தில், விலங்குகளுடன் அல்லது மாதவிடாய் காலத்தில் உள்ள பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்பவன் தர்மத்திற்கு எதிராகச் செயல்படுகிறான் மற்றும் சிவனின் அருளை இழந்து பந்தத்தில் உழல்கிறான்.

Verse 15

स्त्रीपुत्रमित्रसंप्राप्तावाशाच्छेदकराश्च ये । जनस्याप्रिय वक्तारः क्रूरा समयवेदिनः

பெண், மகன், நண்பர் ஆகியோரின் சங்கம் பெற்றபின் பிறரின் நம்பிக்கையை வெட்டி, மக்களுக்கு அருவருப்பான சொற்கள் கூறி, கொடூரராக இருந்தும் வெளிப்படையாக ஒழுக்கம் அறிந்தவர் போலத் தோன்றுவோர்—அவர்கள் பாசத்தால் கட்டப்பட்டோர்; சிவனின் மங்களப் பாதையிலிருந்து தூரமானோர் என அறியப்படுவர்।

Verse 16

भेत्ता तडागकूपानां संक्रयाणां रसस्य च । एकपंक्तिस्थितानां च पाकभेदं करोति यः

குளங்கள், கிணறுகளை உடைத்து, அளவுகள் மற்றும் பரிமாற்றங்களில் மோசடி செய்து, பொருள்களின் சுவை/ரசத்தை கலப்படம் செய்து, ஒரே வரிசையில் அமர்ந்தோருக்கான சமையலில் வேறுபாடு செய்வவன்—அவன் நீதிநெறியைச் சிதைக்கும் பெருங்குற்றம் செய்கிறான்।

Verse 17

इत्येतैः स्त्रीनराः पापैरुपपातकिनः स्मृताः । युक्ता एभिस्तथान्येऽपि शृणु तांस्तु ब्रवीमि ते

இப்பாவங்களால் மாசுபட்ட பெண்களும் ஆண்களும் ‘உபபாதகிகள்’ எனச் சொல்லப்படுகின்றனர். இதுபோலவே இன்னும் சிலர் உள்ளனர்; அவர்களையும் கேள்—இப்போது நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 18

ये गोब्राह्मणकन्यानां स्वामिमित्रतपस्विनाम् । विनाशयंति कार्य्याणि ते नरा नारकाः स्मृताः

பசுக்கள், பிராமணர்கள், கன்னியர், தம் ஆண்டவன், நண்பர்கள், தவசிகள் இவர்களின் நியாயமான காரியங்களையும் நலனையும் அழிப்போர்—அவர்கள் நரகத்திற்குரியோர் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்।

Verse 19

परस्त्रियाभितप्यंते ये परद्रव्यसूचकाः । परद्रव्यहरा नित्यं तौलमिथ्यानुसारकाः

பிறனுடைய மனைவியை ஆசையால் நாடுவோர், பிறருடைய செல்வத்தை நோக்கி குறி காட்டி பேராசை கொள்வோர், எப்போதும் பிறர் செல்வத்தை அபகரிப்போர், எடை-அளவுகளில் பொய்மையைப் பின்பற்றுவோர்—தம் பாசப் பந்தத்தின் விளைவால் துன்பத்தில் சுடப்படுவர்.

Verse 20

द्विजदुःखकरा ये च प्रहारं चोद्धरंति ये । सेवन्ते तु द्विजाश्शूद्रां सुरां बध्नंति कामतः

இருமுறை பிறந்தோருக்கு துன்பம் விளைவிப்போர், அவர்களைத் தாக்குவோர்; சூத்ரப் பெண்ணுடன் சேரும் இருமுறை பிறந்தோர்; மேலும் ஆசையால் மதுவைச் சமைத்து விற்போர்—இவர்கள் அதர்மச் செய்பவர்கள் என உரைக்கப்படுவர்; பாசப் பந்தத்தில் மேலும் மேலும் கட்டுப்படுவர்.

Verse 21

ये पापनिरताः क्रूराः येऽपि हिंसाप्रिया नराः । वृत्त्यर्थं येऽपि कुर्वंति दानयज्ञादिकाः क्रियाः

பாவத்தில் மூழ்கி கொடூரராய், வன்முறையை விரும்பும் மனிதர்கள்; மேலும் வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டுமே தானம், யாகம் முதலியவற்றைச் செய்வோரும்—(தூய பக்தி-நோக்கம் இன்றித்) பந்தத்திலிருந்து விடுபடார்.

Verse 22

गोष्ठाग्निजलरथ्यासु तरुच्छाया नगेषु च । त्यजंति ये पुरीषाद्यानारामायतनेषु च

மாட்டுத்தொழுவில், நெருப்பருகில், நீரில், பொதுவழியில், மரநிழலில் அல்லது மலைகளில் மலமூத்திரம் முதலியவற்றைத் துறந்து ஒழுகுவோர்; மேலும் தோட்டங்களிலும் ஆலயப் பரிசரங்களிலும் அவ்வாறு செய்யாதோர்—தூய்மை மற்றும் கட்டுப்பாட்டை கடைப்பிடிக்கும் (சிவமார்க்க பக்தர்கள்) எனக் கருதப்படுவர்.

Verse 23

लज्जाश्रमप्रासादेषु मयपानरताश्च ये । कृतकेलिभुजंगाश्च रन्ध्रान्वेषणतत्पराः

லஜ்ஜா, ஸ்ரமம் எனும் மாளிகைகளில் மதுபானத்தில் மூழ்கி, விளையாட்டின் ஒரு பகுதியாகப் பாம்புகளுடன் களித்து, பிறரின் பலவீனங்களும் இடைவெளிகளும் தேடுவதில் உறுதியாக இருப்போர்—அவர்கள் அத்தகையவர்களே.

Verse 24

वंशेष्टका शिलाकाष्ठैः शृङ्गैश्शंकुभिरेव च । ये मार्गमनुरुंधंति परसीमां हरंति ये

மூங்கில் குத்திகள், கற்கள், மரத்துண்டுகள், கொம்புகள், குத்திகள் முதலியவற்றால் வழியைத் தடுத்து நிறுத்துவோர்—நியாய எல்லையை மீறி பிறருடைய உரிமையை அநியாயமாகப் பறிக்கின்றனர்.

Verse 25

कूटशासनकर्तारः कूटकर्मक्रियारताः । कूटपाकान्नवस्त्राणां कूटसंव्यवहारिणः

அவர்கள் போலி ஆணைகள் உருவாக்குவோர்; போலிக் காரியங்களிலும் செயல்முறைகளிலும் ஈடுபடுவோர்; போலியாகச் சமைத்த உணவும் உடைகளும் விற்போர்; ஏமாற்று வாணிபம் நடத்துவோர்.

Verse 26

धनुषः शस्त्रशल्यानां कर्ता यः क्रयविक्रयी । निर्द्दयोऽतीवभृत्येषु पशूनां दमनश्च यः

வில் மற்றும் ஆயுதச் சஸ்திரங்களை உருவாக்கி அவற்றை வாங்கி விற்று வாழ்வோர்; பணியாளர்களிடம் மிகக் கடுமையாக இரக்கமின்றி நடப்போர்; விலங்குகளையும் அடக்கி வதைக்கும்ோர்.

Verse 27

मिथ्या प्रवदतो वाच आकर्णयति यश्शनैः । स्वामिमित्रगुरुद्रोही मायावी चपलश्शठः

பொய் பேசுவோரின் சொற்களைச் சிறிது சிறிதாகக் கேட்டு வருபவன், மெதுவாக அவர்களின் தாக்கத்தால் மாசுபடுகிறான்; பின்னர் அவன் ஆண்டவன், நண்பன், குருவுக்கு துரோகி—மாயக்காரன், நிலையற்றவன், வஞ்சகன் ஆகிறான்.

Verse 28

ये भार्य्यापुत्रमित्राणि बालवृद्धकृशातुरान् । भृत्यानतिथिबंधूंश्च त्यक्त्वाश्नंति बुभुक्षितान्

தாமே பசியுடன் இருந்தும் மனைவி, பிள்ளைகள், நண்பர்கள், குழந்தைகள், முதியோர், ஒல்லியோர், நோயாளிகள், பணியாளர்கள், விருந்தினர்கள், உறவினர்கள் ஆகியோரைக் கைவிட்டு உண்ணுவோர் தர்மத்திற்கு விரோதமாகப் பாவம் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள்; சிவபிரியமான கருணைத் தர்மத்தை அவர்கள் அவமதிக்கிறார்கள்।

Verse 29

यः स्वयं मिष्टमश्नाति विप्रेभ्यो न प्रयच्छति । वृथापाकस्स विज्ञेयो ब्रह्मवादिषु गर्हितः

யார் தாமே இனிய அன்னத்தை உண்டு, பிராமணர்களுக்கு அளிக்காதாரோ, அவர் வீணாகச் சமைப்பவன் என அறியப்படுவர்; வேதவாதிகளால் நிந்திக்கப்படுவர்.

Verse 30

नियमान्स्वयमादाय ये त्यजंत्यजितेन्द्रियाः । प्रव्रज्यावासिता ये च हरस्यास्यप्रभेदकाः

யார் தாமே நியமங்களை ஏற்றும், இந்திரியங்களை வெல்லாமல் அவற்றை விட்டு விடுகிறாரோ; மேலும் வெளிப்புறத் துறவற வாழ்வை மட்டும் ஏற்றாரோ—அவர்கள் இவ்வரன் (ஹரன்) வழியும் உபதேசமும் குலைக்கும்ோர் ஆவர்.

Verse 31

ये ताडयंति गां क्रूरा दमयंते मुहुर्मुहुः । दुर्बलान्ये न पुष्णंति सततं ये त्यजंति च

கொடூரர்கள் பசுவை அடித்து, மீண்டும் மீண்டும் அடக்கி வதைக்கிறார்கள்; பலவீனரைப் பேணாமல் எப்போதும் கைவிடுகிறார்கள்—அவர்கள் மகாபாபம் உடையவராய் தர்மப் பாதையிலிருந்து வீழ்வர்.

Verse 32

पीडयंत्यतिभारेणाऽसहंतं वाहयंति च । योजयन्नकृताहारान्न विमुंचंति संयतान्

அவர்கள் மிகுந்த பாரத்தால் ஒடுக்கி, தாங்க இயலாததையும் சுமக்க வைக்கிறார்கள்; உணவு அளிக்கப்படாதவர்களை நுகத்தில் கட்டி, கட்டுப்பட்டவர்களை விடுவிப்பதில்லை.

Verse 33

ये भारक्षतरोगार्तान्गोवृषांश्च क्षुधातुरान् । न पालयंति यत्नेन गोघ्नास्ते नारकास्स्मृताः

அதிக பாரம், காயம், நோய் ஆகியவற்றால் துன்புறும், பசியால் வாடும் பசுக்களையும் காளைகளையும் முயற்சியுடன் காக்காதோர் ‘கோஹ்னர்’ எனக் கருதப்படுவர்; நரக நிலைக்கு உரியவர் எனச் சொல்லப்படுவர்.

Verse 34

वृषाणां वृषणान्ये च पापिष्ठा गालयंति च । वाहयंति च गां वंध्यां महानारकिनो नराः

எவர்கள் காளைகளைத் துன்புறுத்துகிறார்களோ, மலடாக்குகிறார்களோ மற்றும் மலட்டுப் பசுக்களையும் சுமை சுமக்கச் செய்கிறார்களோ, அந்தப் பாவிகள் நரகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 35

आशया समनुप्राप्तान्क्षुत्तृष्णाश्रमकर्शितान् । अतिथींश्च तथानाथान्स्वतन्त्रा गृहमागतान्

நம்பிக்கையுடன் வந்தவர்கள், பசி, தாகம் மற்றும் சோர்வினால் வாடிய விருந்தினர்கள் மற்றும் அனாதைகளை அன்புடன் உபசரிக்க வேண்டும்।

Verse 36

अन्नाभिलाषान्दीनान्वा बालवृद्धकृशातुरान् । नानुकंपंति ये मूढास्ते यांति नरकार्णवम्

உணவை விரும்பும் ஏழைகள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் மற்றும் நோயாளிகள் மீது கருணை காட்டாத மூடர்கள் நரகக் கடலில் வீழ்வார்கள்।

Verse 37

गृहेष्वर्था निवर्तन्ते स्मशानादपि बांधवाः । सुकृतं दुष्कृतं चैव गच्छंतमनुगच्छति

செல்வம் வீட்டிலேயே தங்கிவிடும், உறவினர்கள் மயானத்திலிருந்து திரும்பி விடுவார்கள்; ஆனால் செய்த புண்ணியமும் பாவமும் மட்டுமே ஆன்மாவைப் பின்தொடரும்।

Verse 38

अजाविको माहिषिकस्सामुद्रो वृषलीपतिः । शूद्रवत्क्षत्रवृत्तिश्च नारकी स्याद् द्विजाधमः

ஆடு வளர்ப்பவன், எருமை வியாபாரம் செய்பவன், கடல் பயணம் செய்பவன், சூத்திரப் பெண்ணின் கணவன் மற்றும் சூத்திரனைப் போல வாழும் பிராமணன் நரகத்தை அடைவான்।

Verse 39

शिल्पिनः कारवो वैद्या हेमकारा नृपध्वजाः । भृतका कूटसंयुक्ताः सर्वे ते नारकाः स्मृताः

சிற்பிகள், கைவினையர்கள், வைத்தியர்கள், பொற்கொல்லர்கள், அரசக் கொடியைத் தாங்குவோர்—கபடமும் மோசமும் சேர்ந்தால்—அவர்கள் அனைவரும் நரகத்திற்குரியவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 40

यश्चोचितमतिक्रम्य स्वेच्छयै वाहरेत्करम् । नरके पच्यते सोऽपि योपि दण्डरुचिर्नरः

உகந்த நெறியை மீறி தன் விருப்பப்படி வரி வசூலிப்பவனும் நரகத்தில் வேதனைப்படும்; தண்டனையிலேயே இன்பம் காணும் மனிதனும் அங்கேயே துன்புறுவான்।

Verse 41

उत्कोचकै रुचिक्रीतैस्तस्करैश्च प्रपीड्यते । यस्य राज्ञः प्रजा राष्ट्रे पच्यते नरकेषु सः

எந்த அரசனின் நாட்டில் மக்கள் லஞ்சம் வாங்குவோராலும், பாரபட்சத்தால் வாங்கப்பட்ட திருடர்களாலும் ஒடுக்கப்படுகிறார்களோ, அந்த அரசன் தன் குடிகள் துன்புறுவதால் நரகங்களில் வேதனைப்படுவான்।

Verse 42

ये द्विजाः परिगृह्णंति नृपस्यान्यायवर्तिनः । ते प्रयांति तु घोरेषु नरकेषु न संशयः

அநியாய வழியில் நடக்கும் அரசனின் தானமும் ஆதரவும் ஏற்றுக் கொள்ளும் இருபிறப்பினர், ஐயமின்றி கொடிய நரகங்களில் வீழ்வர்।

Verse 43

अन्यायात्समुपादाय द्विजेभ्यो यः प्रयच्छति । प्रजाभ्यः पच्यते सोऽपि नरकेषु नृपो यथा

அநியாயமாகச் சேர்த்த செல்வத்தைத் த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) தானம் செய்தாலும், மக்களுக்குச் செய்த அக்கிரமத்தினால் அவனும் நரகங்களில் வேதனைப்படுவான்—பிரஜைகளை ஒடுக்கிய அரசன் போல.

Verse 44

पारदारिकचौराणां चंडानां विद्यते त्वघम् । परदाररतस्यापि राज्ञो भवति नित्यशः

பரஸ்த்ரீகாமிகள், திருடர்கள், கொடியவர்கள் இவர்களிடத்தில் பாவம் நிச்சயமாக உள்ளது; பிறன் மனைவியில் ஆசை கொண்ட அரசனுக்கும் அந்தப் பாவம் எப்போதும் உண்டாகும்.

Verse 45

अचौरं चौरवत्पश्येच्चौरं वाचौररूपिणम् । अविचार्य नृपस्तस्माद्धातयन्नरकं व्रजेत्

அரசன் குற்றமற்றவனைத் திருடனென எண்ணினாலும், திருடன் திருடனல்லாதவனென வேடமிட்டு வந்ததை அறியாமலும், விசாரணையின்றி தண்டனை விதித்தால் நரகத்தை அடைவான்.

Verse 46

घृततैलान्नपानानि मधुमांससुरासवम् । गुडेक्षुशाकदुग्धानि दधिमूलफलानि च

நெய், எண்ணெய், சமைத்த உணவும் பானங்களும்; தேன், மாமிசம், மது மற்றும் ஆசவம்; வெல்லம், கரும்பு, கீரை/காய்கறி, பால்; மேலும் தயிர், கிழங்குகள், பழங்கள்—இவை ஷைவ அனுஷ்டானத்தில் விதிப்படி கட்டுப்படுத்த/விலக்க வேண்டியன எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 47

तृणं काष्ठं पत्रपुष्पमौषधं चात्मभोजनम् । उपानत्छत्रशकटमासनं च कमंडलुम्

புல், மரக்கட்டை, இலை, மலர், மருந்து மூலிகைகள், மேலும் தன் எளிய வழியில் பெற்ற உணவு; பாதுகை, குடை, வண்டி, ஆசனம், கமண்டலம்—இவையே தன்னடக்கமுள்ள சாதகனின் குறைந்த தேவைகள்.

Verse 48

ताम्रसीसत्रपुः शस्त्रं शंखाद्यं च जलोद्भवम् । वैद्यं च वैणवं चान्यद्गृहोपस्करणानि च

செம்பு, ஈயம், தகரம் ஆகியவற்றால் செய்யப்பட்ட ஆயுதங்கள்; நீரில் பிறந்த சங்கம் முதலியவை; மருத்துவ உபகரணங்கள், மூங்கிலால் செய்யப்பட்ட வாத்திய/கருவிகள் மற்றும் பிற இல்ல உபகரணங்களும்—(இதில்) அடங்கும்.

Verse 49

और्ण्णकार्पासकौशेयपट्टसूत्रोद्भवानि च । स्थूलसूक्ष्माणि वस्त्राणि ये लोभाद्धि हरंति च

லோபத்தால் கம்பளி, பருத்தி, பட்டு, பட்டாடை அல்லது நூலால் ஆன—தடிமனோ நுண்மையோ உடைய—ஆடைகளைத் திருடுபவர்கள் நிந்தைக்குரிய பாவம் செய்து கர்மப் பந்தத்தில் சிக்குவர்.

Verse 50

एवमादीनि चान्यानि द्रव्याणि विविधानि च । नरकेषु ध्रुवं यान्ति चापहृत्याल्पकानि च

அதேபோல் பலவகை பிற பொருட்களை—சிறியதும் அற்பமுமானதையும் கூட—திருடுபவர்கள், திருட்டுக் கர்மப் பந்தத்தில் கட்டுண்டு நிச்சயமாக நரகங்களுக்கு செல்கிறார்கள்.

Verse 51

तद्वा यद्वा परद्रव्यमपि सर्षपमात्रकम् । अपहृत्य नरा यांति नरकं नात्र संशयः

இது ஆகட்டும் அது ஆகட்டும்—பிறருடைய சொத்தை கடுகு விதை அளவுக்கேனும் திருடும் மனிதன் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 52

एवमाद्यैर्नरः पापैरुत्क्रांतिसमनंतरम् । शरीरयातनार्थाय सर्वाकारमवाप्नुयात्

இவ்வாறான பாவங்களால் மனிதன் உடலை விட்டு நீங்கிய உடனே, உடல் வேதனை அனுபவிப்பதற்காக மட்டுமே, எல்லாவகை உருவங்களையும் அடைகிறான்.

Verse 53

यमलोकं व्रजंत्येते शरीरेण यमाज्ञया । यमदूतैर्महाघोरैनीयमानास्सुदुःखिताः

யமனின் ஆணையால் இவர்கள் தேகாபிமானத்துடன் யமலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; மிகக் கொடிய யமதூதர்கள் இழுத்துச் செல்ல, அவர்கள் கடும் துயரால் வாடுகின்றனர்।

Verse 54

देवतिर्यङ्मनुष्याणामधर्मनिरतात्मनाम् । धर्मराजः स्मृतश्शास्ता सुघोरैर्विविधैर्वधैः

தேவர்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள்—அதர்மத்தில் மனம் மூழ்கியவர்களுக்கு—தர்மராஜன் யமன் தண்டிப்பவனாக நினைக்கப்படுகிறான்; மிகக் கொடிய பலவகைத் தண்டனைகளை அளிப்பான்.

Verse 55

नियमाचारयुक्तानां प्रमादात्स्खलितात्मनाम् । प्रायश्चित्तैर्गुरुश्शास्ता न बुधैरिष्यते यमः

நியமமும் நல்லொழுக்கமும் கொண்டவர்கள், கவனக்குறைவால் மட்டும் தவறினால், அவர்களுக்கு யமனைத் தண்டிப்பவனாக ஞானிகள் ஏற்கார்; குரு விதிக்கும் பிராயச்சித்தங்களால் அவர்களின் திருத்தம் நிகழும்.

Verse 56

पारदारिकचौराणामन्यायव्यवहारिणाम् । नृपतिश्शासकः प्रोक्तः प्रच्छन्नानां स धर्म्मराट्

பரஸ்த்ரீகாமிகள், திருடர்கள், அநியாய வழக்காடிகள் ஆகியோருக்குத் தண்டனை அளிப்பவன் அரசன் என உரைக்கப்படுகிறது. மறைந்த தீயவர்களை அடக்கி அவனே உண்மையான தர்மராஜன்.

Verse 57

तस्मात्कृतस्य पापस्य प्रायश्चित्तं समाचरेत् । नाभुक्तस्यान्यथानाशः कल्पकोटिशतैरपि

ஆகையால் செய்த பாவத்திற்கு விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். இன்னும் அனுபவிக்கப்படாத கர்மத்தின் அழிவு வேறு வழியால் இல்லை—கோடி கோடி கல்பங்களிலும் இல்லை.

Verse 58

यः करोति स्वयं कर्म्म कारयेच्चानुमोदयेत् । कायेन मनसा वाचा तस्य पापगतिः फलम्

யார் தாமே செயலைச் செய்கிறாரோ, பிறரால் செய்யவைக்கிறாரோ, அல்லது அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கிறாரோ—உடல், மனம், சொல் மூலமாக—அவர்க்குப் பாவநிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் பலன் உண்டாகும்.